Jelle Van Giel - Het voornaamste doel is muziek te maken die mensen raakt. Elke plaat is voor mij een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik toen stond als muzikant
Jazz drummer Jelle Van Giel is eenveelzijdig artiest. Naast de vele projecten waarin hij actief is, beweegt hij zich ook in de wereld van film, televisie en theater. Eén van de projecten die we sinds vorig jaar volgen, is Jelle Van Giel’s Close Distance Band. De band bestaat uit Roeland Celis (gitaar), Ewout Pierreux (piano/rhodes), Yannick Peeters (contrabas) en Jelle Van Giel (drums/soundscapes/composities).
Onlangs bracht hij het album ‘All I Hear’ uit via W.E.R.F Records. Een dromerige, filmische plaat die voortdurend balanceert tussen moderne jazz en ambient soundscapes. Soms ingetogen, soms onstuimig en speels.
We hadden het geluk de band ook live te hebben gezien in De Casino vorig jaar: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/96262-jelle-van-giel-close-distance-filmische-totaalbeleving .
Over het optreden, de nieuwste release , de jazz in deze tijden, de ambities en de toekomstplannen, hadden we een babbel.
In de eerste plaats, hartelijk gefeliciteerd met je nieuwe plaat, het is weer een pareltje. Uitgebracht onder de naam ‘Jelle Van Giel’s Close Distance Band’; waarom onder die naam?
Dank je wel! Ik had enkele jaren geleden het idee om een nieuw kwartet op te richten. Aanvankelijk noemde ik het ‘Close Distance’. Een woordspeling waar je lang over kunt filosoferen. Anderen raadden me aan mijn naam erbij te zetten, zodat meteen duidelijk werd wie er achter de band zit. Zo werd het Jelle Van Giel’s Close Disdance Band. Ik wilde bewust iets sprekender dan simpelweg ‘Jelle Van Giel Kwartet’. Dat is in een notendop het verhaal achter de naam.
Opvallend is hoe je weer laat omringen door andere meesters in het genre; jullie voelen elkaar perfect aan; hoe is de samenwerking ontstaan en waar vonden zij en jij de tijd in die drukke agenda’s?
Ik heb tien jaar een septet geleid, met de gebruikelijke wisselwerking binnen de groep. Na die periode wilde ik een frisse wind doorheen mijn carrière laten waaien en meer experimenteren met de combinatie van gitaar en piano, die eigenlijk altijd al de leidraad in mijn muziek zijn geweest. Als het gaat over de muzikanten: Ewout en Yannick volgde ik al een lange tijd. Met hen had ik vroeger af en toe al samengespeeld in diverse bezettingen en dat was altijd heel fijn. Het idee om ooit iets met hen te doen zat al een tijd in mijn hoofd. In 2023 nodigde ik hen uit om deel te nemen aan het kwartet dat ik wilde opzetten. Roeland, de jongste van de band, leerde ik via andere muzikanten kennen. Zijn naam dook steeds vaker op en dan ben ik uit nieuwsgierigheid zijn projecten gaan beluisteren. Roeland kan echt met zoveel energie spelen dat ik telkens bijna van mijn stoel val en brengt daarnaast andere invloeden mee, wat het kwartet nog levendiger maakt. De dynamiek tussen hem en Ewout vind ik bijzonder en inspirerend. Dat werkt echt heel goed. Wat de drukke agenda’s betreft: bij mijn eerste band, Jelle Van Giel Group, waren we met zeven muzikanten. Nu is dat met vier een stuk overzichtelijker en makkelijker. Door de ervaring van eerder weet ik goed hoe te plannen en organiseren. Good communication is key (lacht)
Je drumwerk is subliem, maar staat niet centraal; centraal staat eerder de versmelting tussen van al die instrumentaria, een bewuste aanpak?
Dat is altijd een bewuste keuze geweest, ja. Ik wil niet het middelpunt van de muziek zijn als drummer. Voor mij draait het om de compositie, het muzikale totaalbeeld en het samenspel. Binnen de bands die ik heb gehad, zie ik mezelf in de eerste plaats als componist. Het laatste waar ik aan denk is wat ik precies moet doen achter het drumstel, al schreef ik ooit één nummer vertrekkende vanuit een drum groove: The Internet Is My Mentor. Voor de rest vertrek ik altijd vanuit de piano, zoek ik naar fijne akkoordenreeksen en werk ik toe naar een melodie en een onderliggende groove. Nadien luister ik naar wat het stuk nog nodig heeft om het in evenwicht en interessant te houden. Soms gaat dat heel snel, soms helemaal niet (lacht).
Het balanceren tussen onstuimigheid en ingehouden speelsheid valt op; ook hier een bewuste aanpak? Schuilt er een verhaal achter?
De plaat vormt één groot dynamisch geheel. Ik ben me heel bewust als componist wanneer ik spanning en ontspanning moet gebruiken. Dat kan je per nummer zien, maar ook doorheen een album of een live concert. Gisteren (26 september) speelden we ons eerste releaseconcert, en in die set probeer ik hetzelfde golvende, dynamische karakter van de plaat tot leven te brengen. Op de opname vind ik het belangrijk dat de muziek zich beweegt in hoogtes en laagtes. Dat is dus een heel bewuste aanpak. Speelsheid blijft voor mij ook essentieel. Ik ben 39, maar voel me nog steeds piepjong, en ik hoop die speelsheid de rest van mijn carrière mee te kunnen dragen. Eigenlijk heb ik het gevoel dat veel muzikanten dit zo ervaren.
Het filmische aspect brengt me naar de eventuele plannen iets te doen rond filmmuziek met de plaat? Je hebt alvast ervaring erin …
Dat hangt af van of er een concreet voorstel komt vanuit de filmwereld, omdat producties vaak heel specifieke scores vragen. Mocht ik de kans krijgen om muziek van Close Distance te verwerken in een filmproject, dan zou ik dat uiteraard direct doen. Dat zou een fijne uitdaging zijn. Op dit moment werk ik ook aan een animatieserie waar een rockscore wordt gevraagd. Het zou kunnen dat ik Roeland vraag om het thema in te spelen, omdat hij die klank echt beheerst. Uiteraard zou het fantastisch zijn als die twee werelden op die manier samen zouden kunnen komen.
Ik zag je vorig jaar live in de Casino,hetviel me er ook op. Maar ook hoe fantasieprikkelend de muziek is, en ook filmisch vooral; je zit (dacht ik) wel in dat wereldje, neem je hett mee in je eigen muziek?
Sinds 2019 zit ik inderdaad in de filmwereld, wat een droom is die uitkomt. Ik ben mijn weg daar verder in aan het zoeken en schrijf af en toe scores voor tv, film en theater. Wat ik met Close Distance gedeeltelijk wil doen is om de wereld van jazz en filmmuziek te gaan versmelten. Dat klikt enorm goed vind ik persoonlijk, die geïmproviseerde muziek en die filmmuziek. Op concerten trigger ik soundscapes die ik in mijn studio maak. Op het album All I Hear ben ik daar een stap verder in gegaan en ben ik veel meer in detail gaan werken.
Je wordt nog steeds in het hokje van de ‘jazz’ geduwd, mooi alvast; waarom is je muziek nog steeds jazz, denk je?
Dat is een goede vraag, ik neem aan het improvisatorische karakter van de muziek. Tegenwoordig is jazz wel heel breed. Als je kijkt naar grote jazzfestivals, zie je daar lang niet alleen pure jazz op de programmering. Mijn muzikale horizon probeer ik altijd zo breed mogelijk te houden omdat ik dat zelf gewoon heel fijn vind. Daarom heet het album ook All I Hear. Het ene nummer is meer bluesrock, het andere nummer is dan weer een echte jazzballad. Er zitten ook pop- en rockinvloeden in verwerkt. Al die invloeden komen uit de muziek waar ik dagelijks naar luister. Dat is wat iedere componist trouwens doet: je krijgt input en laat die stromen door hart, lichaam en hoofd, en met die inspiratie schrijf je vanuit jezelf nieuwe dingen. Dat maakt de muziek zo persoonlijk. Waarom het dan toch in het jazzhokje wordt geplaatst? Dat komt denk ik vooral omdat in elk nummer improvisatie centraal staat.
Het nadeel is dat je op jazz festivals en concerten wordt geprogrammeerd, waardoor een rock-/pop publiek – waartoe jouw muziek eigenlijk ook wel toebehoort – je moeilijker live zal zien. Een gemiste kans, een beetje?
Ergens is dat wel jammer, het is niet gemakkelijk om binnen die niche wereld je weg te vinden. Ik ben me ervan bewust dat deze muziek op alternatieve festivals/podia als pakweg Pukkelpop evengoed zou kunnen werken. Om dat doel te bereiken en om op die podia te staan moet je een boeker hebben die je heel goed in de markt kan zetten en die de juiste connecties heeft, dat kan je eigenlijk niet zelf.
Jazz trekt doorgaans een ouder publiek aan, terwijl jouw muziek eigenlijk perfect past in de leefwereld van jongeren, breeddenkend ook; hoe zou je die jongeren willen bereiken?
Het klopt dat het publiek bij jazzconcerten gemiddeld wat ouder is, maar dat hangt vaak ook samen met de locatie waar je speelt. Als je mijn muziek beluistert, zou je denken dat jongeren zich daar ook door aangesproken voelen en dat merk ik in de praktijk ook. Ik krijg reacties uit verschillende hoeken, en die mix van jong en oud vind ik net heel waardevol. Zoals ik eerder zei heb je een boeker met de juiste connecties nodig om op andere plekken terecht te komen. Door de oververzadiging aan bands moeten boekers keuzes maken, en als je daar niet tussen zit, bots je al snel tegen een muur. Tot op zekere hoogte lukt het me wel, maar ik wil daar altijd een stap verder in kunnen gaan. Het blijft een interessante uitdaging om de komende jaren te verkennen waar en hoe ik mijn muziek ook buiten de jazzscene kan brengen.
De jeugd is opener dan onze generatie vroeger; hoe komt het dat de jeugd de weg naar de jazz niet vindt, denk je zelf?
Persoonlijk denk ik dat ‘jazz’ nogal intellectueel over komt voor sommige jongeren. Het woord of de link naar het genre kan dat al opwekken, wat hen misschien wat afschrikt. Bepaalde stromingen in jazz zijn niet voor iedereen. De modernere jazz heeft wel veel meer pop/hiphop invloeden en dat begint wel door te sijpelen naar de jeugd heb ik het gevoel. Jazzfestivals programmeren de dag van vandaag bijvoorbeeld ook DJ’s, waar jongeren makkelijker op af komen. Organisaties binnen de jazz proberen dus zeker breder te gaan, om zo die jongeren ook naar jazz te lokken. Het gevaarlijke daar is soms dat je niet altijd vanuit muziek vertrekt, maar eerder vanuit commerciële doeleinden. Seppe Gebruers schrijft daar heel interessante dingen over en probeert die problematiek aan te kaarten.
…Drums is niet perse het meest ‘logische’ instrument in de jazz; vanwaar je keuze in drums?
Ik speel al drums sinds ik twee jaar oud was. Tijdens het eten zat ik blijkbaar al ritmes te slaan op de confituurpotten (lacht), dus besloten mijn ouders me een drumstel te geven voor Sinterklaas. Na drie dagen was het helemaal kapot, maar de vonk was ontstoken. Drums zijn sindsdien een constante rode draad in mijn leven gebleven. Ik heb eigenlijk nooit iets anders écht willen doen, al experimenteerde ik wel veel met keyboard of piano. Op mijn zestiende zette ik mijn eerste stappen in de jazzwereld bij de Freddy Sunder Big Band. Dat was een enorme leerschool. Ik heb er ontzettend veel uit geleerd, die me tot vandaag vormt.
De nieuwe plaat ‘All I Hear’ kreeg al mooie recensies. Hoe waren de algemene reacties?
Ik ben heel blij met de mooie recensies die ik al mocht ontvangen. Zo gaf De Standaard het album vier sterren en omschreef het als “melodieuze moderne jazz van grote klasse.” Ook Jazz & Mo’ schreef een lovende recensie, met als kernzin: “Dit is een absolute top cd, met eeneigen stem die een eigen genre creëert en waar het speel- en luisterplezier van af spat.” Toch blijft voor mij de reactie van de luisteraars het belangrijkste. Ik ben altijd benieuwd hoe zij de muziek beleven en wat ze er persoonlijk uit meenemen. Die reacties waren eigenlijk tot nu toe heel positief.
Wat is je voornaamste doel met dit album? Wat wil je ermee bereiken?
Het belangrijkste voor mij is muziek maken die mensen raakt en waarin ik mijn muzikale ei kwijt kan. Tegelijk zie ik elk album als een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik als muzikant op dat moment sta. All I Hear is inmiddels mijn vierde plaat en zo zijn er de afgelopen twaalf jaar al heel wat stempels gezet. Je kunt ook niet rond één album blijven toeren, dus elke nieuwe release is weer een frisse afdruk. Dat blijven doen, telkens opnieuw muziek maken en uitbrengen, is voor mij essentieel. Ik zie het als zelfontplooiing: een voortdurend proces van zoeken, groeien en opnieuw uitvinden.
Is het de bedoeling om met deze band nog meer platen uit te brengen in de toekomst, want dit smaakt dus ook naar meer
Dat zou heel fijn zijn. Het uitbrengen van dit album heeft in totaal twee jaar geduurd, waarbij het schrijven van de muziek eigenlijk nog de minste tijd in beslag nam. Het hele proces richting de release vroeg vooral veel energie en organisatie. Intussen ben ik wel al bezig met nieuw werk voor Close Distance, maar ik laat het rustig groeien en zie wel wat er op mijn pad komt. Voorlopig ligt mijn focus op muziek voor een theatervoorstelling en een animatieserie, projecten die me in 2025 en 2026 zullen bezighouden.
Wat zijn de verdere plannen?
Met Close Distance staan er nog enkele concerten gepland, en ook volgend jaar trekken we verder op pad. Nu ligt de focus op de releasetour, daarna zien we wel waar het ons brengt. In mijn achterhoofd spelen al wat nieuwe ideeën, waaronder het uitnodigen van een gastmuzikant uit New York.. Maar zolang er nog niets concreet is, hou ik dat liever even voor mezelf.
Als ik het goed begrijp ben je nog met andere projecten bezig?
Mijn brein staat nooit stil (lacht). Ik word voortdurend getriggerd door nieuwe ideeën. Een album maken vraagt al snel twee jaar tijd en is een grootschalig traject. Daarom denk ik erover om tussendoor ook kleinschaliger projecten te doen in mijn studio. Zo wil ik muzikanten uitnodigen voor spontane jamsessies, die opnemen, afwerken en bijvoorbeeld via Bandcamp uitbrengen. Ik heb al enkele van die intieme sessies gedaan en dat smaakt absoluut naar meer. Het is een heel eerlijke en ongelofelijk spontane manier van muziek maken.
Wat zijn de voornaamste ambities en is er een ‘doel’ dat je nastreeft?
De komende jaren wil ik mijn projecten blijven ontwikkelen en steeds nieuwe stappen zetten. Zelfontplooiing is voor mij een doel dat door mijn hele leven loopt. Het uitwerken van ideeën en mezelf blijven pushen om uit mijn comfortzone te stappen, geeft richting aan mijn werk. In dat proces hoop ik mensen met mijn muziek te raken, aan het dansen te krijgen of aan het denken te zetten. Voor mij ligt de schoonheid van muziek, en in bredere zin van het leven, juist in dat proces: het constant zoeken, groeien en ontdekken.
Bedankt voor de fijne babbel
Jij bedankt!
Neuroblade – Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft
NEUROBLADE is een project van David Vandewalle en Jochen Mouton. De nummers hebben een kenmerkende stijl die flirt met een hoge dosis krachtige uptempo heavy/thrash metal, verrijkt met een old-school catchy en melodieuze touch om het geheel compleet te maken. Onlangs bracht het duo een EP uit ‘Desert Claw’ die heel goed werd ontvangen, ook in het buitenland.
We hadden een fijne babbel met de heren over deze release, de plannen en ambities kwamen eveneens aan bod.
Hoe is dit project ontstaan, vertel er iets meer over
In het verleden speelden we samen in een coverband. Toen dat hoofdstuk werd afgesloten bleven we vaak contact houden. Dat leidde geregeld tot lange nachten vol muziek waar we samen luisterden naar uiteenlopende bands en eindeloze gesprekken over ons gedeelde onderwerp van passie hadden. Hoewel onze muzikale achtergronden verschillend zijn staan we allebei open voor muziek die écht iets teweegbrengt. Uit die gedeelde passie groeide het idee om samen iets te creëren. Jochen kwam op een bepaald moment met een zanglijn waar ik vervolgens een nummer rond begon te bouwen. Zonder verwachtingen of druk, puur vanuit plezier in het maken van muziek. Later volgden enkele riffs die we uitwerkten tot volwaardige songs. Zo groeide een verzameling nummers waar we zelf echt enthousiast over waren. Pas toen besloten we om dit met de wereld te delen. Een traditionele band oprichten voelde niet passend, dus kozen we ervoor dit avontuur vorm te geven als project: Neuroblade.
In een overaanbod van bands binnen de scene, een nieuw project opstarten? Houdt dit geen risico in?
Een nieuw project opstarten in een scene die al bol staat van bands houdt uiteraard risico’s in. De ‘concurrentie’ is groot en het is niet eenvoudig om op te vallen. Veel groepen krijgen niet de erkenning die ze eigenlijk verdienen wat op zich een triest gebeuren is. België staat bekend om zijn enorme muzikale rijkdom waar er is zoveel kwaliteit aanwezig is dat het aanbod haast overloopt. Dat kan soms aanvoelen als een vloek maar tegelijk is het ook een luxe dat we zoveel muziek en live-optredens binnen handbereik hebben.
Voor ons weegt de passie echter zwaarder dan de risico’s. Muziek maken is geen keuze maar een drijfveer. Het zou een gemiste kans zijn om onze ideeën en songs op de plank te laten liggen of als digitale bits te laten verstoffen. Dit project is voor ons de manier om die creativiteit te delen en hopelijk ook een eigen plaats te vinden binnen dat brede muzikale landschap.
Ik las dat het project is ontstaan als ode aan de ‘old school’ metal, wie waren jullie echte inspiratie bronnen?
Het is niet eenvoudig om daar een eenduidig of concreet antwoord op te formuleren want inspiratie laat zich nu eenmaal niet vangen in één welomlijnde bron. Wat wij vandaag brengen is het resultaat van een brede en diverse bagage die we door de jaren heen opgebouwd hebben. Die bagage bestaat uit talloze indrukken, ervaringen en muzikale ontdekkingen die elkaar onderweg beïnvloed hebben en zich stap voor stap in onze sound hebben genesteld. Toch lijkt het erop dat vooral de US metal uit de jaren tachtig zoals Sanctuary een stevige stempel gedrukt heeft op onze manier van schrijven en spelen.
De energie en de attitude van die periode klinken door in de rechttoe-rechtaan riffs die we bewust eenvoudig maar krachtig houden. Daar bovenop komen melodieuze harmonieën die de songs een extra gelaagdheid geven en tegelijk zorgen voor herkenbaarheid. Het is precies dat spanningsveld, strak en agressief enerzijds, melodieus en meeslepend anderzijds dat voor ons zo aantrekkelijk is. Wanneer Jochen daar met volle overgave zijn longen bovenop loslaat en de zanglijnen alle kanten op stuwen, voel je onmiddellijk de connectie met de old school vibe waar we zoveel bewondering voor hebben.
Die old school heavy metal komt op de EP ook het meest naar boven, ergens zou ik stellen ‘ooit wel eens voorgedaan ergens’ maar kwalitatief kun je er geen speld tussen krijgen. Ik balanceer tussen twee stellingen in?
We zijn inderdaad niet van plan om het warm water opnieuw uit te vinden. Wat we doen, doen we gewoon op onze manier en wel met de nodige precisie want alles moet kloppen en goed aanvoelen. Voor de titeltrack Desert Claw hebben we het iets anders aangepakt, met een meer verhalende en muzikale insteek. Dat geeft het nummer meteen een iets modernere toets terwijl de rest van de EP stevig blijft leunen op die old school vibe waar we zo van houden.
Voor ons is dat precies de balans die we zoeken, herkenbare old school energie, maar toch met een eigentijdse kant. We zijn echt heel tevreden met hoe de EP uiteindelijk klinkt (met dank aan Pedro Vanooteghem van Ultimate Dynamics Studio). Het is ons eerste wapenfeit en dat voelt speciaal. De vele positieve reacties die we al via verschillende kanalen krijgen maakt ons alleen maar trotser en motiveert ons om verder te gaan.
Zowel vocaal als instrumentaal ligt het niveau torenhoog, niet zo verwonderlijk gezien jullie staat van dienst. Eigenlijk passen jullie perfect bij elkaar, jammer dat jullie nu pas (sinds 2023) elkaar hebben gevonden dan? Of was dit nu net het goede moment?
Bedankt voor de mooie opmerking! Onze samenwerking voelt zowel muzikaal als persoonlijk uitstekend. We weten elkaar uit te dagen en uit de comfortzone te halen waardoor er telkens nieuwe groei ontstaat. Dat maakt het samenwerken niet alleen plezierig maar ook bijzonder inspirerend, en het geeft ons het gevoel dat we echt het maximale uit onszelf kunnen halen. Het moment was perfect gekozen: naast Shocker, waar ik deel van uitmaak en Enchantress, waar Jochen deel uit maakt hadden we nu de ruimte om volledig ongecompliceerd en zonder enige druk te musiceren. Dat bracht een verfrissende energie, zorgde voor een creatieve flow en maakte het experimenteren bijzonder leuk. Deze ervaring motiveerde ons alleen maar meer om het project volledig te realiseren en het beste resultaat te behalen.
Ik heb al enkele zeer lovende recensies gelezen, hoe waren de algemene reacties tot nu toe.
De reacties die we ontvangen, zijn zowel overweldigend als bijzonder positief. Het feit dat zoveel mensen onze muziek waarderen overtreft al onze verwachtingen en stemt ons ongelooflijk dankbaar. Het lijkt erop dat onze muzikale visie iets raakt dat door velen wordt gedeeld en dat gevoel geeft ons een diepe voldoening. Natuurlijk is het voor ons egostrelend om al deze lovende woorden te lezen en te horen. Toch benaderen we dit alles met een zekere nederigheid. We voelen ons vereerd door de vele positieve reacties die we krijgen en zijn uitermate tevreden met de warme en enthousiaste feedback. We realiseren ons dat we slechts een klein stukje van iets groters bijdragen en dat maakt alle waardering des te specialer. Het motiveert ons om ons pad voort te zetten en onze creatieve ideeën te blijven delen.
Een opvallende recensie , ik citeer: ‘’Aangezien Priest na veertig jaar simpelweg niet meer zijn wie ze waren, gaat Neuroblade gewoon verder waar Judas Priest is gestopt’’ . Zo zie ik het ook eigenlijk … Graag jullie mening over dit statement
De vergelijking wordt vaak gemaakt maar het is absoluut niet de bedoeling geweest om deze te trekken. Priest is nu eenmaal een naam die binnen het genre een uitstekende reputatie geniet en door vrijwel iedereen wordt herkend. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er snel parallellen worden gelegd, zeker gezien het feit dat Jochen over een indrukwekkend vocaal vermogen beschikt dat de vergelijking wellicht nog versterkt. Desondanks kunnen we dergelijke opmerkingen enkel als iets positiefs ervaren, het geeft immers blijk van erkenning voor het talent en de kwaliteiten die Jochen in zijn performance legt. In die zin zien we zulke reacties dus als een compliment en een bevestiging dat hij op hoog niveau presteert.
Is het de bedoeling om op basis van deze reacties te werken aan een full album?
Op dit moment kunnen we met vertrouwen aangeven dat er zeker een vervolgactie zal plaatsvinden. Hoewel er nog geen vaste tijdlijn is vastgesteld worden de verschillende ideeën en mogelijkheden momenteel grondig onderzocht. Het is een fase van creatief nadenken en voorbereiden waarin alle opties zorgvuldig worden afgewogen zodat we, zodra het moment daar is, onze volledige aandacht en energie kunnen richten op de uitvoering.
Is het de ambitie om hiermee verder te doen (optredens, meer platen, meer succes) of is dit een éénmalig project als een ‘jam sessie’. Graag jullie mening?
Zoals eerder aangegeven zal er zeker een vervolg komen. Naar alle waarschijnlijkheid zullen we grotendeels dezelfde formule hanteren en dit project voortzetten waarbij we voornamelijk met ons tweeën de songs zullen blijven schrijven. De ongedwongen en creatieve sfeer die we nu hebben opgebouwd willen we absoluut behouden omdat dit de kern vormt van hoe we werken en wat ons plezier geeft in het proces. Tegelijkertijd sluiten we niet uit dat we gastmuzikanten uitnodigen om een bijdrage te leveren die wat extra kleur en dynamiek aan de nummers kan geven.
Passen in jullie drukke agenda’s ook optredens met Neuroblade of is dat voorlopig niet aan de orde?
Die vraag krijgen we regelmatig maar op dit moment is dat niet onze intentie. Dat betekent echter niet dat we het in de toekomst volledig uitsluiten. We laten ons vooral leiden door wat het leven en de omstandigheden ons bieden. Wie weet groeit in de loop van de tijd de behoefte om de nummers toch live te presenteren en dan zullen we dat zeker overwegen. Voor nu ligt onze focus vooral op het creatieve proces en het ontwikkelen van de muziek op een manier die voor ons natuurlijk en plezierig aanvoelt.
Ik zag ook recensies vanuit het buitenland, is het de bedoeling dan ook in het Buitenland te gaan optreden?
De recensies die we mogen ontvangen, zijn volledig te danken aan de fantastische inzet van Mike De Coene van Hardlife Promotion. Omdat we ervoor hebben gekozen geen live-optredens te doen is digitale promotie voor ons van essentieel belang. Dankzij Mike’s professionele aanpak en onvermoeibare inzet bereikt onze muziek nu een veel breder publiek dan we ooit zelf hadden kunnen bereiken. Zijn werk zorgt ervoor dat onze releases optimaal onder de aandacht komen en dat onze muziek overal gehoord kan worden, ook zonder het podium op te stappen.
We hadden het al over ‘ambitie’; is er een soort doel dat jullie nastreven met Neuroblade?
Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft. We willen ons blijven ontwikkelen, openstaan voor nieuwe kansen en met vertrouwen de toekomst tegemoet gaan. Tegelijkertijd blijven we realistisch en nemen we de uitdagingen die zich aandienen aan.
Hoe zit het met jullie andere projecten, en hoe hou je alles combineerbaar?
Onze agenda’s zitten vaak behoorlijk vol en soms lijkt het alsof er nauwelijks nog ruimte overblijft. Toch vinden we het belangrijk om de tijd die we wél hebben zo goed mogelijk te benutten en bewust in te vullen. Op dit moment ben ik met Shocker intensief bezig met het schrijven van nieuwe songs terwijl Jochen volop in de fase zit van het afmixen van de nieuwe Enchantress nummers. Dat creatieve proces vraagt natuurlijk veel concentratie en energie.
Juist daarom is het voor ons allebei waardevol om af en toe even afstand te nemen van die projecten. Door bewust een stap terug te zetten kunnen we onze gedachten verzetten en met een frisse blik terugkeren. Dat zorgt niet alleen voor meer inspiratie maar ook voor een scherpere kijk op de details die er echt toe doen.
In die momenten past het Neuroblade-project perfect, het biedt ons de kans om in een andere creatieve flow te duiken zonder de druk van de lopende producties. Het voelt als een soort adempauze die tegelijk verrijkend werkt en ons nieuwe energie geeft om daarna opnieuw het beste van onszelf te kunnen geven in de andere bands.
Bedankt voor de fijne babbel, wens je nog iets toe te voegen doe gerust…
Erik, alvast bedankt voor de tijd die je voor ons vrijmaakt!
Wij willen graag nog meegeven dat de EP verkrijgbaar is in zowel CD- als LP-formaat. Indien iemand er nog een wil bemachtigen dan kan men ons steeds contacteren via onze sociale kanalen of per e-mail. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Destroy Humanity – We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een groove metal band, op een manier waar we zelf 100% achter staan
Destroy Humanity komt uit het rustige Belgische stadje Beerzel (België), maar hun sound is allesbehalve bescheiden. Deze driekoppige metal-krachtpatsers brengen een zinderende vorm van groove metal. Met ruige riffs, donderende grooves en rauwe, niet aflatende energie banen ze zich een unieke weg in de heavy metal scene.
Hun debuut, in 2021, bleek een schot in de roos. De band timmerde ondertussen naarstig aan de weg, en bracht dit jaar een nieuwe plaat uit ‘Where is Your God Now’ waarbij begane wegen verder worden bewandeld, maar die veel ‘volwassener’ klinkt.
We hadden hierover een toffe babbel met de drie bandleden.
Jullie debuut kwam uit in 2021, net na COVID; heeft die periode toen een invloed gehad op de muziek en de groei van de band?
Het album is tijdens die COVID periode uitgekomen terwijl de nummers net voor die periode zijn opgenomen. We hebben geen release show kunnen doen, of toch enkel via live streaming. We hebben weinig shows kunnen spelen om die plaat echt voor te stellen. Dat heeft zeker een impact gehad op onze groei. Maar langs de andere kant bood die periode ook kansen: doordat we ons meer konden focussen op sociale media, zijn we online gegroeid. Via een magazine zijn we toen in contact gekomen met de leadzanger van Channel Zero, die meteen fan was. Zo kregen we de kans om hun voorprogramma te spelen in de AB. Later zijn we ook terechtgekomen in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, wat opnieuw een mooie erkenning was en onze zichtbaarheid verder vergroot heeft.
Dus die plaats in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel heeft ook gezorgd voor een boost eigenlijk?
We zijn eigenlijk al heel lang bezig, maar dat album werd goed ontvangen, en we zijn daardoor pas echt gelanceerd geweest, en die plaats in de Zwaarste Lijst was zeker een extra opsteek om te groeien..
Als Belgische band is het ook niet simpel om het hoofd boven water te houden, maar er is een scene binnen wat jullie doen, al lijkt me die meer underground te floreren.
Klopt dit? Of speelt het ‘Belg’ zijn een rol voor een verdere doorgroei?
Een probleem niet, maar we merken toch dat op sommige vlakken wel. Maar tegenwoordig spelen er toch wel Belgische bands op festivals als Alctraz of zo. Het is een beetje een ‘en/en’ verhaal voor sommige concertzalen zijn we te niche, voor andere weer niet. We zitten er beetje tussenin. Vooral naar bepaalde labels toe ligt dat soms wel moeilijk. We merken ook wel dat er in Vlaanderen een scene is waar Belgische bands continue kunnen spelen, maar uiteraard wil je niet elk jaar weer op hetzelfde festival staan. Op dat vlak is het in eigen land wel beperkt, en dien je toch naar het Buitenland te kijken zoals Nederland of Duitsland, anders blijf je rond diezelfde kerktoren draaien. En eens dat lukt, komt het vanzelf wel los.
Nu is er de nieuwe plaat ‘Where is your God Now’, wat een statement, …o f is het geen statement?
Statement niet direct. Er zit gene politieke boodschap in of zo. het is eerder gevarieerd, en gaat wel over dingen in de maatschappij die verkeerd lopen, die we willen aankaarten. Dat wel. Dat tegen al die heilige huisjes stampen zit er dus zeker in, maar zonder echt er een statement van te maken. Laat ons het daarbij houden.
Ik hoor enorm veel agressie en een ondoordringbare geluidsmuur van knallende riffs. maar vergeleken met het debuut een ‘meer volwassen’ sound. Wat is volgens jullie het grote verschil
We schrijven nu niet zozeer meer vanuit een ‘coole dingen doen’ oogpunt, maar eerder vanuit een standpunt dat het volledige plaatje klopt, daar ligt het grote verschil met ons debuut. Op dat vlak zijn we zeker en vast volwassener geworden. We zijn ondertussen ook veel beter op elkander ingespeeld, en vinden elkaar blindelings. Dat komt zowel op plaat, als live tot zijn recht.
Er zitten weinig rustpunten in die plaat, of tenzij heel subtiel. Het tempo ligt moordend hoog. Wat positief is. Maar fysiek op het podium is het ook redelijk zwaar. Hoe houden jullie dit tempo vol?
Die energie komt gewoonweg van graag doen wat we doen, op zo een podium een publiek meetrekken terwijl het zweet op onze lippen staat is een zalig gevoel. Dat steeds opnieuw kunnen en mogen beleven, is een drijfveer om op die elan door te gaan eigenlijk. Het is net dat publiek die ons die energie geeft, om compleet alles te geven. Hoe harder het publiek dus gaat, hoe meer energie dat we zelf daarvan krijgen.. het is een soort wisselwerking.
Wat me nog het meest opvalt, is die ‘live energie’. Wat is jullie geheim?
We hebben de productie gedaan bij Yarne, de bassist van Carnation, in Project Zero Studio.Hij kent ons ook heel goed, heeft ons meerdere keren live gezien en weet hoe we echt in elkaar zitten. En wat we echt willen. Dat speelt hij in ons voordeel uit op plaat ook. We nemen ook op hoe we de songs live willen spelen, dat is voor ons heel belangrijk. dat speelt ook een rol.
Dus als ik het goed begrijp werken jullie bij het maken van een plaat bewust naar die live optredens toe?
Bewust niet echt, onze nummers zijn allemaal een beetje korter tot compacter. Het is niet opzettelijk gedaan dus, maar het zit wel ergens in het achterhoofd ja, laat het ons daarbij houden.
Ik heb al enkele goede recensie gelezen, hoe werd de plaat tot nu toe algemeen ontvangen? Interesse vanuit het Buitenland?
Het nieuwe album is absoluut goed ontvangen. We hebben positieve recensies gekregen van verschillende magazines zoals Aardschok, Rock Tribune en anderen. Eén van de leukste reacties die we mochten ontvangen was: “Destroy Humanity beheerst de kunst van het verrassen en imponeren en dat is tegenwoordig een hele prestatie.” Dat soort feedback is natuurlijk altijd fijn om te lezen, toch? Het is motiverend om te zien dat onze muziek niet alleen lokaal maar ook internationaal gewaardeerd wordt.
Is deze plaat de ultieme ‘doorbraak’ plaat, naar een ruim publiek toe? Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
We moeten er realistisch in zijn. we maken ook vooral muziek omdat we dat graag doen, en niet per se om dat groot publiek te plezieren, dat is een belangrijke drijfveer. Je ziet dat ook als we onze muziek live brengen, dat we dit graag doen. Dat is en blijft heel belangrijk, het spelplezier primeert.
In deze tijden is sociale media heel belangrijk, ook streaming (Spotify en zo); waarom dan nog een (dure) fysieke plaat uitbrengen eigenlijk?
Er is, en dat merken we toch op live shows, enorm veel vraag naar. Dat is wellicht de meest belangrijke reden om dit te blijven doen. de kost voor vinyl is iets te groot voor ons maar cd’s verkopen nog steeds.
Er is ergens een gezegde over ‘de moeilijke tweede na een succesvol debuut’; hebben jullie dat probleem ook ondervonden?
Je wil sowieso dat de nieuwste cd beter is dan de vorige, dat is een streefdoel. Er waren stukken waar we wat langer moesten over nadenken, en andere waren we direct tevreden over; het is dus eigenlijk een ‘en/en ‘ verhaal. We denken wel dat we ondertussen geleerd hebben hoe we bepaalde dingen moeten aanpakken, en dat daar wel een evolutie merkbaar is. En dat we dit ook meenemen naar de volgende releases, het is een soort leerproces dus. Maar om daarom te zeggen dat het daarom moeilijker is , nee dat niet.
Heeft die nieuwe plaat trouwens nu al deuren kunnen openen? Hoe was jullie festival zomer bijvoorbeeld?
In zekere zin wel. Maar er mag nog altijd wat meer binnen komen uiteraard. Er staan ondertussen al wat mooie dingen op de planning, dus dat komt goed. We kunnen nog niet alles zeggen, maar er zitten nog mooie dingen aan te komen zeker en vast.
Wat staat er verder op de planning?
Er staan wel al enkele optredens vast, sommige moeten nog bevestigd worden. Eentje dat bevestigd is, is V ’s metal media, Metal Sunday II in Opwijk op 15 februari 2026.Maar zoals we aangaven, er is zeker nog plaats vrij voor meer…
Is er een soort doel of ambitie waar jullie naartoe willen werken?
Waar we naartoe willen werken is toch dat zomer festivals, op een festival als Alctraz staan bijvoorbeeld. Ook beetje meer kunnen optreden in het buitenland, dan denken we aan Nederland , Duitsland of zo. Is ook een ambitie. De scene is Duitsland en Nederland is veel grotere dan in België. En al wat eraan komt, ontvangen we graag met open armen. Om het kort te houden… Blijven groeien in wat we doen en daar de vruchten van plukken is onze belangrijkste ambitie.
Indoen je kon kiezen tussen de grote podia op Graspop of Vorst Nationaal – mits toegevingen binnen jullie sound of wat meer commercie, zouden jullie het doen?
We spelen al zoveel jaren dit genre, toegevingen doen om per se op die grote festivals of zalen te staan? Daar beginnen we niet aan. We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een Groove metal band. Maar op een manier waar we zelf 100% achter staan. Met ons drieën muziek maken die we alle drie graag horen, en wat we graag live willen brengen nog steeds het belangrijkste is.
Is het voornaamste doel dan een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- of buitenland en op die manier op Alcatraz geraken?
Op een podium kunnen spelen voor een enthousiast publiek in club of op een festival is zeker een doel op zich, of dat in Buitenland of binnenland is, speelt geen rol. Kunnen we daardoor op bijvoorbeeld Graspop staan is dat mooi meegenomen. Maar het is en moet iets zijn waar we zelf achter staan, zoals hierboven gezegd. Dat is de voornaamste drijfveer.
Bedankt voor de fijne babbel; we blijven jullie uiteraard op de voet volgen …
Transport Aerian – Samen met de reeks live shows, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om ‘Dark blue’ - Anniversary edition te maken. De composities nemen hierin een centrale en belangrijke plaats in
Ik leerde je kennen via Last.Fm en besprak haast al je releases, ook ‘Dark Blue’ in 2015. Hoe is het intussen?
Hamlet: Het is ironisch hoe trends veranderen, nietwaar? Destijds was het aantal luisteraars op Last.fm zelfs een geldig criterium om op Wikipedia te worden vermeld, en nu weet niemand meer wat Last.fm is! Tot nu toe gaat alles goed, ik ben blij dat ik weer met je kan praten!
Je bent met vele projecten bezig, hoe vallen die allemaal te combineren?
Hamlet: Voorlopig is Transport Aerian’s Darkblue, met de bijhorende audiovisuele liveperformances, het enige muzikale project waar ik me op focus. De tijd dat ik met meerdere bands tegelijk kon spelen ligt achter me – deels door het grotere aantal optredens, maar ook omdat ik momenteel bezig ben met enkele andere kunst- en academische projecten die niets met muziek te maken hebben – en ze houden mij enorm bezig.
Toch klopt het dat ik vaak verschillende projecten combineer. Dat heeft denk ik vooral te maken met het feit dat dit voor mij geen verplichting is, maar een manier van leven. Alles wat ik doe, doe ik met plezier. Als dat niet zo zou zijn, zou ik mijn activiteiten vervangen door iets anders – dat geldt ook voor commerciële projecten.
Een overzicht van hoogte- en dieptepunten?
Hamlet: Ik vind vooral de dieptepunten een heel interessante materie. Over hoogtepunten praat iedereen graag. Maar op een bepaald niveau van artiesten, namelijk de bands die het hoofd wat boven water kunnen houden, maar waar van de echte ‘hyperspace’ succes nog geen sprake – de middenklasse van muzikanten dus – blijken in competitie te zijn om luider dan hun peers te roepen hoe goed en positief alles is, terwijl feitelijk iedereen zich in dezelfde moeras bevind en bovenop de klein drempel van invloed is er een echte bloedbad uitstaat tussen veel artiesten en organisaties. Daarover wordt nooit publiek gesproken, en persoonlijk na 5 jaar van optredens en ratrace – die moet ik toch toegeven redelijk goed is gewest – had ik uiteindelijk een zware burn-out, en het was een van de redenen waarom Transport Aerian half jaar lang niet actief is geweest.
Dit interview gaat over de tiende verjaardag van ‘Dark Blue’; kun je even uitleggen waar het precies om gaat? Je werkte samen met bijzondere artiesten …
Hamlet: Wel, Darkblue bestaat dit jaar 10 jaar, en dat wilden we niet zomaar voorbij laten gaan. En ik had een idee om daarmee iets nieuws mee te doen, dat verder gaat dan alleen de muziek. Daarom werken we samen met de Griekse kunstenaar Fiobos Gkoubras, die in Antwerpen woont. Het plan was om het verhaal van Darkblue te visualiseren, en niet zomaar, maar als grafische improvisaties. Daarom hebben wij een aantal maanden geleden een project opgestart: een maand – een nummer. Fiobos leest eerst de teksten zonder naar muziek te luisteren, dan mag hij een tekening maken tijdens zijn eigen luistersessie en heeft allen maar de tijd van de lied. 3-4 minuten dus. Dan komt hij een week later terug en mag meer interpretaties maken, maar alles met beperkte tijd. Wij filmden deze improvisaties en publiceren ze op de blog op onze website: https://transportaerian.net/darkblue/
Tijdens de komende shows gaat hij tekenen live op podium, samen met ons als centrale stuk van de performance, terwijl hij de muziek en teksten op zijn eigen manier interpreteert. Zo krijgen de nummers meteen een visuele laag erbij. Het mooie is dat hij daarmee de thema’s van het album telkens opnieuw onderzoekt en de emoties en intensiteit van de muziek op een heel andere manier zichtbaar maakt. Ook zijn wij nu met een digiboek bezig, waar de muziek via QR codes beschikbaar zal zijn.
Muzikaal verandert er niet zo heel veel, nee? Waar liggen de verschillen tussen deze release tav ‘Dark Blue’ van tien jaar terug
Hamlet: wat album zelf betreft, is er absoluut niets veranderd. Het is een heruitgave van Darkblue van 2015. Wat wel absoluut nieuw is, is dat ten eerste was Darkblue in hun originele release enkel in VS uitgegeven, en deze verjaardag versie zal ook in EU beschikbaar zijn. Ten tweede – en het meest belangrijke component is …
Hoe belangrijk is de visuele omkadering; wat ga je er mee doen?
Hamlet: Het is essentieel. Samen met de reeks live shows, waar de composities een belangrijke tot een centrale plaats op het podium innemen, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om Darkblue Anniversary ‘edition’ te maken
Het is opnieuw een filmische plaat, poëtisch weemoedig. Is het de bedoeling iets te doen met visuele effecten zoals bij Film en TV series?
Hamlet: Geen plannen daarvoor. Een kunststuk is alleen maar mogelijk als het praktisch houdbaar is. Ik zie niet hoe ik deze project in Belgische (of zeg maar, Vlaamse) context van films en TV zou kunnen plaatsen.
Je gaat ook op tournee rondom deze release, had ik ergens gelezen? Vertel gerust
Hamlet: wij hebben nu inderdaad een reeks van optredens in België en Frankrijk, nu zijn wij ook met paar datums bezig in Nederland. Ik durf een reeks optredens geen tournee noemen, maar het is inderdaad een goede antraal shows in de kleinere, meer intieme en “luisterende publiek” georiënteerde clubs en kunstcentra. De dates zijn te vinden op onze website! De allereerste show komt naar Antwerpse Peperfabriek op 19 Oktober!
Welk publiek hoop je met de plaat te bereiken?
Hamlet: Een publiek dat luistert! Hoewel de live versie van Darkblue behoorlijk heavy is en goed past bij de optredens waarvoor we Skywound hebben ingezet, geniet ik toch veel meer van de zalen waar de interactie en het oogcontact met het publiek direct zijn. En we zijn hier om iets te brengen dat moet worden verteerd, niet echt materiaal om op te headbangen of, zoals het recentelijk een trend is, iets om naar te staren, je weet wel welke soort shows ik bedoel.
Je zit al vele jaren in de muziekwereld, maar een grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Heb je er een verklaring voor?
Hamlet: Ik ben betrokken bij veel andere professionele activiteiten die ik enorm graag doe, en een plotselinge doorbraak in de muziek zou veel van mijn plannen in de war sturen. Ik ben altijd bezig geweest met muziek en ik was altijd redelijk zichtbaar, vooral in de progressieve rock-underground – denk maar aan onze feature in Prog magazine over Skywound of deze Darkblue, die in 2015 in de top 100 van progressieve albums van het jaar stond, maar voor mij was het altijd een kwestie van een evenwicht vinden tussen wat ik wil doen en wat eigenlijk tegen mijn plannen zou ingaan als we het bekeken vanuit het perspectief van tijdsinvestering-outcome balance. Ik zou zeker een groter publiek dan nu verwelkomen, en vooruitgang is noodzakelijk, maar ik heb nooit echt gedroomd van roem in de (Belgische) muzieksector – in tegenstelling tot het idee van “iets doen dat de ontwikkeling van de kunst ten goede komt”, maar dat zijn twee verschillende dingen. En hier komt het terug naar “alles wat ik doe, doe ik met plezier passage”. Het leven van een fulltime artiest is gewoonweg niet houdbaar en niet verenigbaar met mijn levensstijl.
Het grootste probleem van de hedendaagse muziekwereld is dat het aanbod de vraag vele malen overstijgt. Vanuit een marketingperspectief heeft het haast geen zin meer om muziek te maken of muzikant te zijn. Ik ken veel muzikanten waarvan je zou denken dat ze hun doorbraak al hebben gehad, maar achter de schermen werken ze zich kapot om rond te komen. Neem bijvoorbeeld enkele grotere metalbands waar leden vertrokken uit frustratie over de financiële kant van het verhaal – en dat gaat dus over de grote namen! Je kunt je wel voorstellen wat artiesten uit het middensegment allemaal moeten doorstaan. Ik ben van mening dat je er alleen volledig voor moet gaan als je bereid bent dat offer te brengen. Bovendien, zoals in elke andere carrière, hangt een doorbraak af van talloze factoren die op het juiste moment moeten samenvallen – vaak gestuurd door een paar grillige zakelijke beslissingen. Realistisch gezien is muzikant zijn een van de meest nutteloze dingen die iemand zichzelf kan opleggen. Helaas heb ik nog een paar dingen die ik graag wil publiceren, dus ik denk dat ik ermee door ga.
Naast de her-release van ‘Dark Blue’, wat zijn de verdere plannen ?
Hamlet: Mijn plan is om het Darkblue-project met een reeks optredens en presentaties op tour te houden tot de zomer van 2026. Daarna wil ik een nieuw hoofdstuk beginnen. Ik werk al enkele jaren aan een nieuwe plaat en, zoals bij al mijn projecten, zal die weer radicaal anders zijn – zowel qua klank en concept als in alles wat eromheen komt kijken. Ik mik voorlopig op de periode van laat 2026-2027, maar veel details kan ik daar nu nog niet over prijsgeven.
Ik heb al enkele interviews met jou gehad; zijn je doelen bereikt, of <at wil je nog nastreven?
Hamlet: Mijn oude literatuurleraar vertelde me ooit dat je in een creatief proces een solide plan nodig hebt en je daar ook aan moet houden. Dat is wat ik doe. Ik houd het realistisch. Ik maak muziek, en zodra het een product is geworden, zorg ik ervoor dat het zichtbaar is voor de mensen die het mooi zouden kunnen vinden. That’s just about it.
Het lijkt me een mooie anekdote om het gesprek af te sluiten; veel succes in alles wat je doet, uiteraard blijven we je op de voet verder volgen…
Agropelter - Ik componeer niet om miljardair te worden. Ik componeer om bij te dragen met originele, lonende muziek voor wie houdt van deze soort artistieke expressie
Agropelter is een Noors progressief rockproject, opgericht door multi-instrumentalist Kay Olsen. ‘The Book of Hours’ is het debuutalbum, dat in juli 2025 is uitgebracht. Het album combineert symfonische en klassieke progressieve rock met invloeden van componisten als Bach en Vangelis, met instrumenten als mellotron, Hammondorgels en cembalo.
Olsen speelt alle gitaren, bas en keyboards, met bijdragen van muzikanten als Jonas Reingold (fretloze bas) en Mattias Olsson (percussie).
We hadden een leuk gesprek over dit prachtige project, gingen dieper in op de creatie van deze plaat en spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.
Je debuutalbum ‘The Book Of Hours’ is een instrumentaal progressief rockalbum. Vanwaar kwam de inspiratie voor dit werk?
Ja, dit album is volledig instrumentaal, een zeer bewuste keuze vanaf het begin. Ik denk dat de inspiratie voor het album uit mijn eigen hoofd en gedachten komt, samen met een verlangen om iets anders te doen. Ik wilde iets doen dat volledig vrij was van vooroordelen, beperkingen en verwachtingen. Ik heb gewoon muziek geschreven die ik zelf mooi vind, en ik heb geprobeerd mijn eigen geluid te creëren. Natuurlijk komt mijn inspiratie van veel geweldige bands, maar ik denk dat de inspiratie indirect kwam.
Waar komt de naam ‘Agropelter’ vandaan, waarom gebruik je niet je eigen naam?
Het is een angstaanjagend wezen dat naar verluidt in de donkere bossen van Maine in de VS leeft. Ik kwam achter het bestaan van het wezen toen ik onderzoek deed naar wat een ‘Squonk’ was – zoals in het klassieke nummer van Genesis, A trick of the tail. Wat me vooral aantrok in de naam, was dat er nog maar weinig informatie over te vinden was. Ik vind niet dat de muziek over mij moet gaan, dus een alias of een bandnaam past volgens mij goed.
Een van de artiesten die ik veel in je muziek hoor, is Vangelis...Kan je je hierin vinden? Welke artiest heeft de grootste invloed gehad op dit album?
Ik ben dol op Vangelis, vooral vanwege de enorme gelaagde synthesizers die zo typerend voor hem waren. Tijdens het schrijven van dit album ontdekte ik veel synthesizergeluiden, en enkele van de geluiden die ik mooi vond en die eruit sprongen, waren de jaren 80-geluiden die klonken als Vangelis. Het geluid op de plaat is daar natuurlijk door beïnvloed. Ik denk dat Eloy, Rachmaninoff en Terje Rypdal de artiesten waren waar ik tijdens het schrijven het meest naar luisterde. Ik denk dat het nummer Burial Mound een groot eerbetoon is aan Terje Rypdal tijdens zijn Blue-periode.
Naast progressieve metal zijn er enkele klassieke delen, alsook enkele epische momenten ... Is het een bewuste keuze om het op deze manier te doen?
Absoluut! Ik wilde helemaal geen metalgeluid. Daarom heb ik geen ritmegitaren in de arrangementen opgenomen. In plaats daarvan heb ik een A-100 Hammondorgel en veel Mellotron gebruikt als vervanging. Samen met klassieke instrumenten heeft dat echt invloed gehad op de orkestratie en het geluid van de plaat. Ik hou van het enorme geluidsbeeld en het dramatische effect van symfonieorkesten, dus ik wilde dat gevoel ook een beetje terug laten komen op het album.
Ik wil hier nog wat dieper op ingaan... Wat ik het leukst vind, is de balansoverweging van pure klassieke muziek en progressieve rock... Is het een bewuste keuze van werken?
Ja, ik denk dat rock en agressieve klassieke passages veel gemeen hebben. Voor mij draait het allemaal om dynamiek en expressie. Ik wil het beste van alle werelden, niets is voor mij taboe – als ik het leuk vind, komt het op de plaat!
Ik hoor er zelfs wat jazzy klanken (saxofoon?) in, nee?
Er was geen saxofoon, maar ik denk dat het album een sterke jazzinvloed heeft. Zoals ik al zei, Terje Rypdal was een sterke invloed, samen met de melodieuze interpretaties van John Coltrane. Ik hou van het geluid van het ECM-label, waar Rypdal veel platen heeft uitgebracht. Zeer stemmig en zeer typerend voor het Scandinavische jazzgeluid.
In de meeste recensies lees ik zaken als ‘Hoogtepunten zijn onder meer de meesterlijke mix van klassieke invloeden, ingewikkelde synthesizer- en orgelpassages, sterk muzikaal vakmanschap en goed geconstrueerde composities die als één klassiek stuk in plaats van als typische liedjes vloeien’.
Ik vind me hierin. Is het een bewuste keuze in je muziek of ben je in zekere zin op zoek naar het geluid dat het best bij je past? Hoe best?
Ik had echt niet gepland hoe dit album uiteindelijk zou klinken. Maar ik denk dat die uitspraak perfect samenvat hoe ik wil dat mensen het album beluisteren. Omdat ik instrumentale muziek schrijf, kan ik niet terugvallen op traditionele songstructuren, zoals couplet, refrein, couplet enz. Er moet een melodie of thema zijn om het nummer te dragen, zodat het mooi vloeiend verloopt. Het was gewoon logisch om de klassieke structuur van schrijven met terugkerende thema's en ideeën over te nemen. Ik heb door de jaren heen Mozarts Requiem tot in het extreme beluisterd. En ik vind die structuur voor albums erg mooi. Het zorgt voor een rode draad door het album, in plaats van losse nummers.
Muziek is altijd een beetje een emotionele zoektocht naar de persoonlijke ervaring van de muzikant. Bij jou ook?
Ik denk dat muziek zonder echte emoties uiteindelijk diepgang en betekenis mist. Deze composities geven een kijkje in mijn gemoedstoestand en wat mij op dat moment inspireerde. Ik heb het album niet geschreven met een duidelijke emotionele inspiratie, maar ik denk dat je indirect kunt horen wie ik ben.
Er zit ook iets filmisch in het album. Heb je er ooit aan gedacht om in de toekomst iets voor film of tv-series te doen?
Ik zou in de toekomst graag voor films of tv componeren. Mijn muziek of compositiestijl past daar goed bij, denk ik. Maar het zou iets moeten zijn dat me echt heel erg interesseert. Instrumentale muziek laat de beelden en de verhaallijn centraal staan, dus het zou voor mij niet zo'n grote aanpassing zijn om muziek voor films te maken.
Het is uiteraard niet de meest toegankelijke muziek; denk je niet dat het moeilijk zal zijn om een breed publiek te bereiken ? Hoe zien we het best?
Elke muzikant moet deze vraag zichzelf stellen wanneer hij aan een muzikaal project begint. Het schrijven van muziek met een brede commerciële aantrekkingskracht interesseert me totaal niet. Er moeten te veel compromissen worden gesloten op muzikaal vlak, en ik ben ervan overtuigd dat de kwaliteit daar enorm onder zou lijden. Ik componeer niet om miljardair te worden; ik componeer om bij te dragen met hopelijk originele en lonende muziek voor de mensen die echt van dit soort artistieke expressie houden.
Het is een instrumentaal sterk overtuigend werk. Ga je op tournee met deze plaat? Alleen of met een band?
Ik heb een paar verzoeken gekregen om op tournee te gaan en concerten te geven, maar ik heb geen plannen om in de nabije toekomst live te spelen. Maar ik sluit het niet helemaal uit.
Wat zijn je verdere plannen?
Ik ga beginnen met schrijven voor het tweede album, hopelijk begin 2026. Tijd is tegenwoordig zo'n probleem met kinderen en alles. Ik heb ook nog een aantal coole ideeën over die niet in The Book of Hours pasten en die verder uitgewerkt moeten worden. Blijf op de hoogte!
Wat is de grootste ambitie als muzikant? Is er een ‘doel’ dat je wenst te bereiken?
Ik denk dat het mooiste wat je kunt bereiken is om geweldig materiaal en albums uit te brengen. En natuurlijk geweldige gastmuzikanten aantrekken – ik heb misschien goed nieuws over dat laatste voor het volgende album!
Bedankt voor dit leuke gesprek, hopelijk kunnen we je ooit live zien met dit prachtige project.
Hartelijk dank voor je interesse in mijn muziek!
Silent Presence - Wat soms moeilijk verwoord kan worden in een gesprek, lukt wel via muziek
Het duo Silent Presence bracht zopas zijn vijfde digitale single uit. “Fading Echoes” gaat opnieuw een stapje verder inzake productie en arrangementen en zo bouwt deze band - misschien wat traag maar gestaag – aan een knap oeuvre. De release van “Fading Echoes” was de aanleiding voor een interview met Wim en Corina van Silent Presence.
Jullie zitten of zaten afzonderlijk in andere projecten. Is Silent Presence jullie eerste project samen of zaten jullie vroeger al eens samen in een andere band?
Corina: We zijn beiden onze muzikale carrière begonnen in het folkbandje Chasing The Cat. Wim startte daar als bassist en ik ging eens mee als keyboardspeelster en werd daarna zangeres. De band viel echter al snel uiteen maar ik heb er wel mijn kennismaking aan over gehouden met Christof Vanhulle, waarmee ik later Face Your Fears startte.
Wim: Ik begon kort daarna bij The Other Intern. Intussen volgde ik bij Sander Verstraete (o.a. Het Zesde Metaal, Sophia, Warhaus, …) les om bas te leren spelen.
Valt het mee als koppel om samen in een band te zitten? Wat vinden de kinderen ervan?
W: Dat loopt goed eigenlijk. We hebben elk zo onze taken binnen Silent Presence en we overleggen dan samen. Om te repeteren is het wel handig want alles is binnen handbereik. De kinderen laten ons begaan. Het is niet meteen hun leefwereld of genre van muziek. Er zit niet meteen opvolging aan te komen.
Wat was de motivatie om met dit project te starten? Is het niet jammer dat de muziek een ‘late roeping’ was?
W: Het is begonnen om een aantal redenen. Ten eerste om samen iets gemeenschappelijks te maken en te doen. Ten tweede om dingen neer te zetten die in onze andere projecten niet pasten. Het is inderdaad een late roeping, maar het is wat het is. Ik speelde als tiener en vroege twintiger al elektrische gitaar, maar ik voelde mij nooit zeker genoeg om daarmee in een band te spelen. Pas toen ik een tiental jaren terug basgitaar uitprobeerde, voelde ik genoeg zelfvertrouwen.
C: Het is voor ons een soort van communicatie. Wat soms moeilijk verwoord wordt tegen elkaar, lukt soms wel via de muziek.
Van waar komt de naam Silent Presence?
W: We zijn beiden niet heel extravert maar wel aanwezig. En we hebben wel iets te vertellen. Daarom vind ik dat onze bandnaam perfect bij ons past.
C: We houden ons inderdaad vaak liever op de achtergrond maar willen toch wel een boodschap verkondigen.
W: Vooral willen we een boodschap over communicatie, emoties en een vorm van positiviteit overbrengen naar de mensen.
Hoe zit de rolverdeling in elkaar bij Silent Presence?
C: Wim maakt zowel de lyrics als de muziek en ik creëer de zanglijnen en melodieën. De muzieklijn wordt indien nodig aan de zanglijn aangepast.
W: Ik heb altijd wat teksten liggen en wat muziek staan die zou kunnen passen voor Silent Presence. Ik stel dan een stuk muziek voor en Corina kijkt dan welke tekst erbij zou passen. Dan begint het schaven aan de muziek en de tekst tot alles op zijn plooi valt. De feedback van Corina is voor mij belangrijk in dat proces.
Waarover gaan de nummers?
W: De teksten vertrekken vanuit eigen ervaringen en emoties. Eigenlijk zijn een aantal nummers ontstaan na een hectische periode in ons huwelijksleven. Ik probeer dat dan in een mooie tekst te gieten die een beetje universeel is of toepasbaar voor iedereen.
Welke bands/artiesten/nummers hebben als inspiratie gediend voor Silent Presence?
W: Eigenlijk kijk ik niet naar andere bands of genres wanneer ik muziek maak voor Silent Presence. Ik heb al gemerkt dat een nummer maken in de stijl van een band niet werkt voor mij. Als vertrekpunt werkt dat wel, maar dan kom ik altijd vanzelf in een andere richting terecht. Dat blijkt dan mijn eigen stijl te zijn. Ik merk wel dat ik een donkere ondertoon neerzet en veel aandacht aan melodie besteed. De muziek bevat elementen uit new wave, electropop, postpunk…Dat komt door mijn voorliefde tijdens mijn jeugd voor deze muziek. Ik vind het eigenlijk moeilijk om er één genre op te plakken.
Wim zit nu even niet in andere bands, maar Corina zit nog in Face Your Fears en Black Snow In Summer. Wordt het niet wat druk of valt het mee omdat al die andere projecten ook niet zo’n drukke agenda hebben?
C: Het is niet evident om kansen te krijgen om op te treden en met drie projecten heb je natuurlijk iets meer kans om eens op de planken te staan. Bij Black Snow In Summer wordt er nooit samen gerepeteerd dus voor dat project ben ik enkel individueel bezig. Ik vind het altijd fijn om samen te musiceren en te repeteren en dit kan gelukkig wel met Face Your Fears en Silent Presence, alhoewel het dan bij Face Your Fears niet altijd evident is om de agenda’s op elkaar af te stemmen. Het valt meestal goed te combineren met mijn deeltijdse job als kleuterleidster.
Staan er voor Wim nog nieuwe of andere solo/bandprojecten op stapel?
W: Mijn soloproject In Search For Embers ligt momenteel wat stil maar is nog niet uitgespeeld. Sinds kort speel ik bas bij Dream Machine, een band uit Wetteren. Die bestaat nog niet zo lang en we lijken nu in een definitieve bezetting te zitten. We spelen eigen werk met nummers die wat grunge, shoegaze en verwante genres bevatten. Ik zou zeggen denk aan Magnapop, Pixies, Nemo, My Bloody Valentine… De bedoeling is om in het voorjaar van 2026 een try-out en wat optredens te gaan spelen.
Corina, jij schrijft nummers voor 2 bands. Dan moet je wel veel inspiratie hebben?
C: Mijn teksten beginnen meestal met een soort van woordenweb, maar de zinsvorming is verschillend bij de twee bands. Bij Black Snow In Summer zijn de zinnen meer slogans en gebruik ik ook spoken word en bij Face Your Fears zijn de nummers melodieuzer en zing ik op een andere manier waardoor de tekstvorm er anders uitziet. Meestal zijn mijn teksten autobiografisch.
Is het de bedoeling om zo elke paar maanden een nieuw nummer van Silent Presence te hebben en uit te brengen? Komt er dan op termijn een EP of album waarop die tracks verzameld worden?
C: We willen onszelf geen enkele druk opleggen. We hebben geen echte deadline. Alles gebeurt op zijn tijd. Voorlopig zijn er nog geen plannen om een fysieke EP te maken.
W: We proberen wel om nu en dan een nieuw nummer af te hebben zodat we een
volwaardige set hebben voor onze optredens. Een fysiek album is natuurlijk een dure investering en daarvoor moeten we eerst nog wat kunnen optreden.
Geloven jullie nog in fysieke releases?
W: Ik koop sporadisch zelf nog fysieke releases, maar het is niet meer zoals vroeger. Bij de mensen van onze leeftijd worden er wel nog platen en CD’s gekocht terwijl ik merk dat dit ook wat vermindert. Zelf vind ik het leuk om iets in handen te hebben en te weten welke studio ze hebben gebruikt of wie er heeft meegespeeld.
Is een release van een ‘klein’ project als Silent Presence rendabel met digitale releases? Of is je eigen muziek uitbrengen sowieso een verlieslatende hobby?
W: Het is een hobby. Rendabel is het niet en daar doen we het ook niet voor. Het zou wel leuk zijn natuurlijk, maar ik ben daarin vooral realistisch. We willen vooral voldoening hebben in wat we doen. Het is uiteraard leuk om onze muziek te kunnen delen met andere mensen. Ik hoop dan ook dat we zo ook deze winter enkele optredens kunnen scoren.
Live zijn jullie als duo wat beperkt door het gebruik van loops en vaste ritmes. Zou het een plan zijn om de live-bezetting uit te breiden?
W: Het klopt dat we misschien wat beperkt zijn, maar met een volledige band zitten we terug met de problemen van tijd, plaats en ruimte. Nu zijn we gemakkelijk en we kunnen met ons twee zelfs in de kleinste zaaltjes spelen.
C: En er is weinig rompslomp wanneer we willen repeteren.
Live brengen jullie covers van PJ Harvey en The Sands. Waarom die nummers?
W: “April & June” van The Sands heb ik altijd al willen coveren. Het is een beetje een minder bekende Belgische klassieker.
C: Ik koos voor “Good Fortune” van PJ Harvey. Dat is een uitdaging om te zingen en het is een beetje een swingend nummer.
Jullie speelden dit jaar voor het eerst een paar keer live. Smaakt dat naar meer?
C: Ja het smaakt zeker naar meer. Ik vind het jammer dat we nu even geen nieuwe optredens hebben.
W: Er zijn nog genoeg speelkansen voor ons. Ik denk dat we wel zouden passen in de zomerprogrammatie van de Leest in Izegem of de Pekkersfeesten. Als we mogen dromen, dan denk ik aan de Fonnefeesten in Lokeren, de Paulusfeesten in Oostende, Manifiesta... De Grote Post in Oostende lijkt ons ook een toffe locatie. Maar evenzeer dingen als Waveteef, Black Planet, Wommel, … En er zijn veel kleine locaties die ik leuk zou vinden om eens te spelen. Ik vind het soms moeilijk om ons ergens tussen te plaatsen qua bands of genres.
Wie mag Silent Presence meteen contacteren voor een remix of een duet?
C: Goose mag wel een remix maken en Sam Claeys mag me altijd vragen om eens een duetje te zingen. Eddie Vedder van Pearl Jam en Brett Anderson van Suede uiteraard ook, maar ik vrees dat bij een wensdroom zal blijven.
W: Als ik carte blanche krijg, dan zou ik het vragen aan Dirk Da Davo. Maar ook Luc Van Acker, Dirk Blanchart of Soulwax lijken mij interessant voor Silent Presence.
Met W-Fest (en aansluitend Sinner’s Day) is het grootste wave-festival van ons land opgedoekt. Mag/moet er een nieuw W-Fest komen?
C: W-Fest was groot en gaf veel bands kansen. Maar er wordt toch nog hier en daar heel wat georganiseerd binnen het genre. Misschien niet meer zo grootschalig als W-Fest, maar toch genoeg om soms zelfs in elkaars vaarwater te zitten.
De groep fans van postpunk/synthwave lijkt eerder af te nemen dan aan te groeien, terwijl er in het genre wel nog volop interessante releases en nieuwe bands bijkomen. Heeft dit soort muziek nog wel een toekomst?
C: Als je snel meer bekendheid en meer optredens wil, denk ik dat je beter mainstream muziek maakt dan wat wij doen. Het is een keuze die je zelf moet maken. Het leuke is wel dat je in het wereldje steeds weer dezelfde mensen tegenkomt en ook nog nieuwe mensen leert kennen. Het is één grote familie.
W: Er zullen altijd wel mensen zijn die deze muziek zullen volgen maar in België een grote massa op de been brengen zoals op Amphi in Duitsland, dat zal hier niet lukken vrees ik. Het is hier een beetje een niche geworden.
Wim, jij bent ook reviewer. Hoe kijk jij naar de combi reviewer-zelf muzikant? En naar het feit dat minder dan vroeger mensen reviews gebruiken om nieuwe muziek te ontdekken?
W: Ik vind het als zelf muzikant zijnde in elk geval gemakkelijker om een mening te vormen over een ander zijn muziek dan over mijn eigen muziek. Het reviewen wordt stilaan een bedreigde ambacht. Ik denk dat jongeren daar totaal niet meer mee bezig zijn of. Ze vormen op een andere manier hun mening over muziek, denk ik. Het begrip album vervaagt ook door de digitale playlists en het streamen van muziek. Er zijn ook bijna geen print-magazines meer die albums bespreken.
Blijkbaar zijn er in de synthwave momenteel veel AI-releases. Is AI een hulpmiddel dat voor verrijking zorgt of een vloek?
W: Ik heb er al van gehoord, maar dat het er veel waren, dat wist ik niet. Ik keur het niet af. Het kan een hulp of een inspiratiebron zijn om met iets te starten, maar ik denk toch dat je het verschil hoort omdat de muziek van AI soms een eigen smoel mist. Vooral de streamingsdiensten zullen AI-gegenereerde muziek gebruiken want daarop moeten ze soms geen royalty’s betalen. Al is dat de laatste voor een artiest slechts een habbekrats. Een schande.
Tegenwoordig is het heel makkelijk om muziek in eigen beheer uit te brengen. Zou een label Silent Presence verder kunnen brengen dan hoe jullie het in eigen beheer doen, of niet?
W: Ik denk dat een label handig zou zijn om onze muziek nog meer en beter te promoten. Zelf ben ik daar niet meteen de handigste in en het vergt veel tijd voor ons. Je moet ook de juiste connecties hebben. Mensen denken dat je enkel met wat goede muziek de Nieuwe Lichting van Studio Brussel of Sound Track kan winnen, maar dat is een illusie. Hetzelfde geldt trouwens om aan optredens te geraken. Maar ook zonder de hulp van een label zullen we wel mooie dingen kunnen realiseren.
Bedankt voor het fijne interview
Fading echoes -single-
https://silentpresence.bandcamp.com/track/fading-echoes
https://www.youtube.com/watch?v=n3Ta21lbktg
Svarthart - Wat we nu doen is onze grootste ambitie, met name in die underground een vaste waarde kunnen blijven én iets meer groeien …
Svarthart bestaat uit doorwinterede muzikanten die het Doom gevoel hoog in het vaandel dragen. De band ontstond medio 2011 en heeft ondertussen een heel parcours afgelegd, maar ook veel personeelswissels gekend.
Begin dit jaar zagen we hen nog optreden op het festival ‘Sterk IJzer’ in de Asgaard (Gentbrugge) waarover we schreven: ’ De bijzonder fantasieprikkelende muziek, neemt je inderdaad mee naar het donkerste in het onderbewustzijn, waar ergens demonische wezens je tegemoet komen. Soms klinkt het intiemer, spaarzamer en mis je net wel die dreigende drums. Maar eens alle registers open van instrumentatie en vocals, overweldigt Svarthart ons.’’ https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/97810-sterk-ijzer-2025-vierde-editie-sterk-ijzer-voedt-de-donkere-ziel
Ondertussen bracht Svarthart een nieuwe EP uit ‘The Soul’s Eclipse’, en heeft de zanger de band verlaten. In een geheel nieuwe line-up zien ze uit naar de toekomst. Over die release, de nieuwe line-up, de ambities en de verdere toekomstplannen hadden we een fijne babbel met gitarist en medeoprichter Tom Mesens.
De band timmert al sinds (dacht ik ) 2011 aan de weg, heeft al wat doorstaan, ook wel veel personeelswissels. Een kort overzicht? Hebben die vele personeelswissels ervoor gezorgd dat die ‘grote doorbraak’ er nooit echt is gekomen?
In het begin hebben we niet echt veel optredens gedaan. Wat personeelswissels betreft? Je moet altijd een beetje opnieuw beginnen. Maar op zich heb ik ondanks dat het gevoel dat we erop vooruit zijn gegaan. En ook met de nieuwe zanger en drummer die er nu bij zijn gekomen, heb ik dat gevoel.
Nu is ook de zanger gestopt, die met zijn stem toch een bijzondere inbreng had; gaan ondanks die personeelswissels de geplande optredens in de UK nog door dan?
Dempsey heeft enorm veel gedaan voor de band, maar er kwam een moment dat hij moest kiezen tussen zijn privé , huishoudelijk leven en de band Daardoor werd het allemaal een beetje teveel. Ondertussen hebben we twee nieuwe bandleden gevonden, het is dus zeker de bedoeling om daarmee te gaan optreden in UK. Die optredens in UK gaan dus zeker door.
Kun je de nieuwe bandleden even in het kort voorstellen?
We hebben Kenneth op drums en Robbin op zang.
Dan uiteraard mezelf op gitaar en Sven op basgitaar, wij zijn de enige 2 originele leden binnen de band.
De nieuwe plaat bewijst dat jullie een band zijn die niet moet onderdoen voor de grotere namen binnen de scene. Of zitten jullie iets teveel in een niche binnen die scene denk je zelf?
Het is sowieso een doel om hoger te mikken, wat optredens betreft. Maar enkel binnen het genre dat we willen spelen. En we zijn een Doomband. Hier in ons land zijn er niet zoveel Doombands eigenlijk, en dat maakt ons binnen de scene wel redelijk uniek. Binnen thrash en Heavy Metal bijvoorbeeld is er een overaanbod. Dat kan in ons voordeel uitdraaien.
Het is wellicht moeilijker om vanuit het binnenland door te breken, is het de bedoeling met die optredens in UK om het vanuit het buitenland te proberen?
Het genre is in andere landen sowieso iets groter dan in België. Dat we naar het buitenland gaan komt ook doordat we het gevoel krijgen steeds op dezelfde plaatsen terecht te komen. Maar dat geldt niet alleen voor ons. We willen andere horizonten verkennen, daar doen we het voor eigenlijk.
Ik zag jullie begin van het jaar in Asgaard, Gentbrugge en schreef er een verslag over. Klopt die omschrijving uit dat verslag of hoe zien jullie dat zelf? helaas zonder drummer.. hoe zit het nu?
Ik heb de review ook gelezen (haha). Ja, onze drummer was gestopt en we vonden niet direct een ander. We besloten verder te gaan met drum samples, we hebben daar een degelijk programma gevonden. We hebben nu dus wel een nieuwe drummer. Het was gewoon een tussenoplossing, meer niet..
Optreden op een mooi festival Sterk IJzer en ook Asgaard als locatie, heeft dat nieuwe deuren geopend?
We hebben door de jaren heen zeker en vast connecties gelegd. Vooral met buitenlandse bands. We hebben een afspraak met een Engelse band, Phantom Droid, die met hetzelfde probleem zitten als wij en een beetje vast zitten in Engeland. We hebben een wisselwerking gedaan. Wij organiseren iets voor hen hier, en zij organiseren iets voor ons in UK.
Ze komen dus naar hier in oktober in Antwerp music City op 16 oktober: https://www.facebook.com/events/1760515804844198 en ook Club Hell in Diest. 17 oktober: https://www.facebook.com/events/1054573849599366 en op 18 oktober in Twilight (Oostende) we hebben dus een heel weekend ingepland voor hen hier. En treden dankzij hen dus ook op in UK.
Club Hell Diest en Antwerp Music City zijn prachtige locaties, heel dicht bij het publiek. Is het geen ambitie om ook grote festivals te doen?
Op zich is dat onze ambitie niet, als we het aangeboden krijgen gaan we dat uiteraard ook niet weigeren. Wat we nu doen is onze ambitie, in die underground een vaste waarde kunnen blijven, en iets meer groeien eventueel. We vinden het gewoonweg leuk om zelf tussen ons publiek te staan, zelf aan de merchandise .. we zijn een DIY zelf band en willen dat gewoon blijven.
Ondertussen is er de nieuwste EP ‘The Soul’s Eclipse’, die ademt nog meer dan ooit die Doom sfeer uit; is het een optie te blijven volgen of is er nog een andere evolutie mogelijk?
We blijven gewoonweg het genre trouw dat we altijd speelden. Hoewel dat er nieuwe factoren inzitten zoals het nummer 'imprisoned' een meer uptempo nummer met meer gitaar shots binnenin. Iets dat we in het verleden niet hadden. Dempsey heeft met zijn stem wel wat fantasie erin gestopt. Tussen clean en spoken word in. het zijn subtiele verschillen, maar het bewijst dat we evolueren.
Maar in de nieuwe line-up is Dempsey er niet meer bij, vormt dit dan geen probleem voor die vocale inbreng?
Onze nieuwe zanger zal er zijn eigen stijl in stoppen, dat is ook de bedoeling. We gaan niemand forceren om in een of andere richting in te gaan, iedereen moet zich goed bij voelen. Dus zijn inbreng zal iets anders zijn.
Op “Almost Alive” zijn er ook een vrouwelijke vocals; is het de bedoeling er meer mee te doen in de toekomst (want het is wel een schot in de roos)
Het is al een best wat oud nummer, het was geschreven met het idee van twee stemmen. Via, via hebben we Stefanie gevonden en die heeft dat in één keer ingezongen, ze heeft het prachtig gedaan. Er is niets aan veranderd, dat is zeer opmerkelijk. Maar voorlopig zijn er geen plannen om daar meer mee te doen. we hebben er heel lang aan gewerkt, het nummer heeft zijn eigen leven beginnen leiden..
Ik meende inderdaad een verhalenlijn te ontdekken in de nummer; is er op de gehele een verhaal te vinden? Zo ja welke?
Elk nummer heeft zijn eigen verhaal. Dempsey heeft er ook zijn persoonlijk verhaal in gestopt. Dat iets persoonlijk erin steken, hoort er gewoon bij.
We hadden het er al even over… Ondanks alles merk ik dat ook deze schijf in verlengede ligt van de vorige … Of ontgaat me iets? Wat is het grote verschil met de vorige releases?
Het ligt gewoon in verlengde van de vorige, we blijven onze Doom sound sowieso trouw. Maar die subtiele verschillen, zoals hierboven aangehaald, zitten er subtiel dus wel in. het verhaal wordt verteld op een andere manier, daardoor wordt het een geheel ander verhaal. Dat is gewoon de opsteek.
Een band als AC/DC doen dat al meer dan veertig jaar, en komen ermee weg. Er is niets verkeerd mee, om vast te houden eraan. Het Doom genre leeft, toch?
Er zijn nog steeds grotere evenementen zoals bijvoorbeeld :
- Little Devil Doom Days in Tilburg
- Haunting the Castle in Luik, georganiseerd door de band Fading Bliss
- Darken the Moon in Mechelen georganiseerd door Marche funèbre
Evenementen die één voor één successen boeken.
Maar om op een festival als Graspop of Alcatraz te staan lijkt het wat moeilijker, of speelt het ‘Belg’ zijn in jullie nadeel wat dat betreft?
Dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden. De juiste connecties helpt altijd, misschien krijg je in Duitsland of Engeland wat dat betreft meer mogelijkheden? Ik weet het niet.
Wat connecties betreft, moest je een voorstel krijgen van een groot label om door te breken op voorwaarde dat je van stijl verandert, in die zin naar het eerder populaire sludge in de stijl van AmenRa bijvoorbeeld, zou je dat doen?
Ik zou dat niet zien zitten om meer commercieel te worden, puur om op grotere podia te kunnen staan. We zijn een, zoals ik eerder aangaf, DIY band. En doen alles graag zelf, en als je dat doet dan moet je alles uit handen geven en ben je uzelf niet meer. En dat is dus geen optie.
Zijn er al reacties op de nieuwe plaat? En wat zijn de verwachtingen hiervan?
Reacties zijn er nog niet veel, de plaat is nog niet zo lang uit. We hopen gewoon dat we door deze EP op die elan kunnen doorgaan, en nog meer connecties kunnen krijgen om die weg te kunnen blijven volgen. Dat is de verwachting van deze EP
Wat me ook opvalt ‘weer een EP’ , is het een bewuste strategie om eerst singles of EP’s uit te brengen bij jullie, naar streaming toe? En komt er ook een full album ooit?
Niet bewust daar naartoe, we hadden nummers klaar liggen. En wilden die uitbrengen, de opsteek is om dat ook te doen met de nieuwe line-up. Doordat we veel zelf doen duurt het ook langer om een nieuwe EP uit te brengen, maar ooit een full album uitbrengen is zeker een doel.
Wat zijn de plannen verder?
Naast voornoemde optredens, zijn er geen verdere plannen nee. We verkiezen kwaliteit boven kwantiteit. Het is geen rush om zoveel mogelijk optredens op een maand te doen. het zal eerder naar volgend jaar toe zijn om meer te doen met de nieuwe line-up. De rest zien we wel wat op ons afkomt.
Als je al die jaren overloopt zijn er zaken die je anders zou aanpakken nu? Of ben je tevreden over het parcours dat je hebt afgelegd?
We willen gewoon het gevoel hebben dat we erop vooruit gaan. En dat is tot op heden goed gelukt, het is een mooi hobby. Creatief bezig zijn en blijven is het voornaamste doel. En dat hebben we altijd gedaan. Dus , ik ben heel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.
Ivm ‘doel’ en ‘ambities’ , wat is het eindpunt? Waar houdt het op voor jou als muzikant denk je zelf?
Met mijn ander project ben ik gestopt omdat ik het gevoel had dat het doel is bereikt, dat er niets meer toe te voegen valt. En dat is met Svarthart nog niet het geval, totaal niet zelfs. Als het meer als een sleur aanvoelt dan stopt het. Maar ik denk dat dit gevoel er nooit echt zal komen, maar blijven slabakken heeft gewoonweg geen zin.
In een ander interview kwam het ook ter sprake en kreeg ik als antwoord dat veel bands samen blijven ‘om het geld’, dat is bij jullie niet het geval…
Ik merk wel dat bij veel bands die ik ken, er ook veel personeelswissels zijn. als er een financieel plaatje aan hangt kan dat zijn dat een band samen blijft, als er een gezin, werk en privé leven aan vasthangt en je financieel niet afhankelijk bent van ‘muziek spelen’ krijg je een heel ander verhaal.. dus die stelling kan wel kloppen.
Zal je gewoonweg blij zijn als je dit niveau nog veel jaren kan volhouden, en kan blijven groeien?
Dat is gewoonweg de insteek ja, gewoon op deze DIY wijze blijven doorgaan is het belangrijkste En het gevoel hebben dat we er blijven op vooruit gaan. Dat is ons voornaamste doel voor dit en komende jaren.
Dat lijkt me een fijne ingesteldheid, om deze babbel af te sluiten. Veel succes met jullie nieuwe EP en tour in UK en eigen land in Oktober. We komen zeker eens af…
The Soul’s Eclipse op Spotify: https://open.spotify.com/album/3SVLoweAE0FA81ikrg4UuL?fbclid=IwY2xjawLhfURleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFxV3RlRnpoQ3FscU93R3F2AR6io2hpNHSZEICoLwFJfUhAzA13XlivOaGMNY-buv94fwJUSU0E5rSyJB2oVg_aem_XYhvO_VtEKXv3My0hXpIDQ
Metal/Prog/Noise
Steegmoord – ‘Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool, Amenra, Pink Floyd Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentatie een belangrijke rol speelt. Het is alvast iets die m’n publiek kan aanspreken. Mensen die de instrumentatie van een band omarmen en naar waarde schatten‘
Steegmoord
2025-08-10
Erik Vandamme
Steegmoord is een grensverleggende instrumentale metalband die de rauwe intensiteit van thrash combineert met de sferische diepgang van progressive en stoner metal. Met een geluid dat zowel technisch complex als emotioneel geladen is, creëert Steegmoord een meeslepende muzikale reis , die tot de verbeelding spreekt.
Geïnspireerd door genre-bepalende acts als Mastodon, Opeth, In Flames, Dorje, Rabea Massaad en Toska, speelt Steegmoord verpletterende riffs in dynamische ritmes en uitgestrekte texturen. Een uniek geluid.
Hun muziek is een krachtige verkenning van contrasten, waarbij de agressie wordt afgewogen met melodie, gecontroleerde chaos en beklijvende schoonheid.
We leerden dit project rond alleskunner Maarten Doumen kennen in 2021 – het interview kun je hier nog eens nalezen - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/81545-steegmoord-maarten-doumen-steegmoord-als-er-meer-zicht-op-de-toekomst-komt-had-ik-steegmoord-zeer-graag-uitgebouwd-naar-een-volwaardige-band-waarmee-we-in-2022-de-zomerfestivals-gaan-afschuimen
Nu is er dus die nieuwe plaat ‘Mandatory’ die nu op de markt komt. We polsten even hoe het hem ondertussen is vergaan, praten over ambities en doelen, en analyseerden die nieuwe plaat even. Het werd een tof en onbedwongen babbel…
Ons laatste interview was in 2021. Hoe is alles ondertussen verlopen?
Ik heb ondertussen zeker niet stil gezeten, zoals je wel al gemerkt hebt op sociale media, 2021 was met de demo. In 2022 is dan nog het album ‘Trepidation’ op de markt gekomen. En in augustus dit jaar komt een nieuwe plaat uit ‘Mandatory’. Ik ben dus sinds ons laatste interview blijven schrijven aan muziek. Zolang we inspiratie hebben, zal ik dat ook blijven doen.
Waar blijft die inspiratie vandaan komen? Je doet alles alleen en kunt niet terugvallen op andere muzikanten binnen dit project
Steegmoord is ontstaan uit flarden en nummers die bij andere projecten niet aan bod kwamen. Anderen vonden het niet goed, of konden zich er niet in vinden. Die nummers zijn blijven liggen tot ik er zelf iets mee kon doen, voor mijn persoonlijk project. En dat is ook de manier waarop ik tot op heden ben blijven werken. Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen waar ik weet ‘dit kan ik gebruiken voor Steegmoord’ of ‘dit is iets meer voor een ander project , met ook vocale inbreng’. M.a.w. als ik muziek schrijf met het idee, daar hoort geen zang bij, is het meestal voor Steegmoord. Als ik een nummer schrijf waar ik het gevoel krijg dat daar wel zang bij hoort, gebruik het voor andere projecten waar ik mee bezig ben. En dn nog is er een wisselwerking, afhankelijk of mijn medemuzikanten het al dan niet goed vinden.
Jij hebt dus ook nog andere projecten? Vertel er eens wat meer over; hoe blijf je het combineren?
Ja, er is Far Beyond, waar ik met andere muzikanten heel hard mee bezig ben. We brachten onlangs nog een nieuwe single uit: https://www.youtube.com/watch?v=z6n_IQsNCvw Steegmoord is mijn eigen uitlaatklep, waar ik dus puur mijn eigen verhaal kwijt kan. En dat blijven combineren, kwestie van de juiste afspraken maken..
Op 22 augustus verschijnt dus de nieuwe plaat ‘Mandatory’. Wat zijn de verwachtingen?
De wereld veroveren niet direct (haha) maar wel zoveel mogelijk mensen hiermee bereiken. Het is een beetje een niche genre, zonder vocale inbreng. Het is niet gemakkelijk om er een publiek voor te vinden, maar op zich vind ik het wel leuk dat mensen er hun eigen inspiratie in vinden en interpretatie aan geven. Ik schrijf mijn muziek vanuit een oogpunt dat mensen daar hun eigen verhaal kunnen in vinden, dus zoveel mogelijk mensen ermee beereiken is het doel dat ik voor ogen heb.
“Een sonische reis door het proces van loslaten en doorgaan” werd reeds geschreven over de single. Zelf ontdek ik het ook. Mee eens?
Loslaten en doorgaan is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk is het dat ik gewoon het moeilijk heb om dingen los te laten, en met Steegmoord heb ik een uitlaatklep gevonden om die gevoelens van mij af te schrijven. dat is een proces dat al jaren bezig. De demo heb ik flarden opgenomen, en het vorige album in één keer opgenomen. en zo blijf ik gewoonweg manieren vinden om dingen los te laten en een plek te geven, waar ik dat binnen andere projecten niet of moeilijk kan. En zoals ik zei, loslaten is voor iedereen anders, daarom is het ook leuk dat iedereen een ander gevoel kan hebben bij dat loslaten, tijdens het beluisteren van mijn muziek. Pas dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
De vorige plaat heb je in een ruk opgenomen; deze iets langer … Is dit het verschil?
Ook deze is in één keer opgenomen, en herwerkt. Het is enkel de Demo die in stukken is opgenomen in 2021. Dus op dat vlak is er geen verschil. Het grote verschil? ‘Mandatory’ is geschreven vanuit een oogpunt van drie muzikanten bas-drum-gitaar. Ik probeerde op deze plaat zo weinig mogelijk met samples te werken, en zoveel mogelijk een wisselwerking te creëren tussen basgitaar en gitaar. Muzikaal en wat gevoel betreft is dus alles hetzelfde gebleven, maar deze keer dus bewust vanuit een oogpunt van drie verschillende muzikanten tegenover het vorige album dat berustte op twee gitaristen gecombineerd met sample tracks. Dat is dus het grote verschil met de vorige plaat.
Het smeekt dus naar een live uitvoering? Dat is nog niet gebeurd?
Nee Steegmoord is nog niet live gebracht, dat is een drempel waar ik nog over moet. Als ik het live breng moet het gewoonweg met een bassist en drummer zijn, niet op mijn eentje met samples. Er is niets mis aan, aan op je eentje staat. Maar als je muziek brengt vanuit het oogpunt van ‘een band’ moet je daar, naar mijn mening, ook letterlijk als band staan. Het is ook gewoonweg leuker om je muziek te brengen samen met andere mensen. Dus zodra die drempel is genomen, en ik mensen vind om mee samen op het podium te staan? Dan zal ik wellicht overwegen mijn muziek ook live te brengen, ja.
Ik voel een zekere frustratie terugkeren; is deze plaat een aanklacht tegen alles wat beetje mis loopt in onze maatschappij tegenwoordig, of zit er meer/minder achter?
Het heeft er zeker mee te maken, maar niet in die mate dat het de plaat leidt. De titel ‘Mandatory’ verwijst naar ‘verplichting’ en het gevoel dat tegenwoordig alles een verplichting is. Ludiek bedoeld is de boodschap ook ‘het is een verplichting , luister naar mijn plaat’ ook dat verwijst naar de titel van de plaat. ‘verplichting’ en hoe daarmee omgaan is de rode draad die, wellicht als ‘frustratie’ kan overkomen.
Een filmische ondertoon en concept horen we. Je inspiratie blijft eindeloos. Is filmmuziek een ambitie?
Nee , nog niet. Maar ik ben er zelf ook niet echt mee bezig moet ik toegeven. Filmmakers mogen me altijd contacteren. Als er een optie van die kant uit op me afkomt? Zal ik daar zeker op ingaan. Ik zie me eerder die muziek brengen op een festival, waar mensen op afkomen die mijn muziek graag horen en in dat verhaal mee gaan. Je wil uiteindelijk dat je muziek gehoord wordt, als dat in een film kan? Graag uiteraard.
Je brengt de plaat ook fysiek uit, wat is de drijfveer of de reden ?
Alles is digitaal uitgebracht, of komt sowieso digitaal uit. Ik heb echter zelf een platen collectie, en het is mijn grote droom om mijn muziek ook op plaat uit te brengen. Dat is de voornaamste drijfveer om dat dus ook te doen. ik heb een website gevonden https://elasticstage.com/ via die website heb ik een manier gevonden waardoor mensen mijn plaat kunnen kopen. Zij doen gewoon alles, als band lever je alles aan qua artwork-muziek-data, en ik krijg er wel een percent op. Het voordeel is dat ik er geen 2000 euro moet instoppen om die vinyl te laten uitbrengen. Ik ben heel blij dat ik die website heb leren kennen en op die manier mijn plaat ook fysiek kan uitbrengen.
Opvallend is dat je al enkele singles hebt uitgebracht. Is het uitbrengen van een single an en toe een soort strategische zet?
Strategie is een groot woord. Tegenwoordig moet je wat kort op de bal spelen. Vooral op sociale media. Als je eenmalig een album uitbrengt, dan heb je twee weken en daarna hoop je dat het iets doet. Als je maandelijks iets uitbrengt creëer je een soort momentum. En ook, doordat ik niet optreed of zo, heb ik geen live beelden of video’s van live concerten, en als je niets anders kan posten op sociale media is het wel leuk dat je van tijd tot tijd een single lanceert zodat mensen zien dat je actief bent als muzikant of band. Naar aanloop van het eigenlijke album. Dat is de eigenlijke strategie hierachter…
Ik lees al heel wat positieve reacties op de singles, ikzelf ook; hoe waren de algemene reacties?
De reacties zijn over het algemeen goed. De singles worden goed ontvangen, er zijn wel mensen die me zeggen dat ze er toch een vocale inbreng zouden aan toevoegen. Dat kan ik ergens wel begrijpen. Maar zo zat het niet in mijn hoofd. Ik ben heel blij met de reacties. Een collega op het werk heeft dat in zijn playlist gestoken, een andere collega zegt dat hij liever naar instrumentale muziek luistert tijdens het werk omdat vocals hem afleiden. Zulke reacties zijn leuk.
Je bent één van die weinige instrumentale muzikanten, die nu met z’n muziek veel zaken uitspreekt …
Het was niet echt de bedoeling, maar wel leuk dat het zo overkomt… dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
Wat zijn de verdere plannen rond deze release? Festivals? Lonkt het buitenland? Vertel eens
Live spelen zit nog niet in de planning, maar het zit in mijn hoofd daar zeker iets mee te gaan doen. er is nog steeds een bepaalde drempel, om de juiste mensen te vinden om dit project ook daadwerkelijk live uit te voeren. Er zijn dus zeker ideeën om het live te brengen…
Ondertussen schrijf ik uiteraard verder. Enkele nieuwe nummers zijn reeds geschreven. Er zal nog wel wat tijd over gaan. Maar ik ben nog niet uitgeschreven. Dus er mag zeker nog een vervolg na Mandatory verwacht worden.
Is Dunk!festival een optie live … of op wel festival zou je graag willen spelen?
Mijn ultieme droom is op Graspop mogen spelen. Dunk!festival is zeker een optie. Maar als ik ooit live ga spelen, wil ik eigenlijk overal wel staan. Graspop is bij iedere Belgische band een ultieme droom denk ik.
Je zit dan wel met een probleem… Met instrumentale muziek zit je nogal snel gevangen in een niche , je hebt al een stempel gedrukt met je werk. Welk publiek zou je nog willen bereiken met dit project?
Ik ben me ervan bewust dat ik gekneld zit in een soort niche met deze instrumentale muziek. Ik ben opgegroeid met gitaar muziek, als ik muziek beluister luister ik eerst naar de gitaarlijnen. Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool , Amenra tot Pink Floyd. Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentale inbreng een belangrijke rol speelt. En dat is dus ook het publiek dat ik zou willen aanspreken. Mensen die het instrumentale gedeelde van een band omarmen en naar waarde schatten. Een band als AmenRa op Graspop bewees dat, daar is de zang uiteraard belangrijk, maar het instrumentale gedeelde minstens even toonaangevend. Dat zit er bij mij ook in, en die mensen wil ik zeer graag aanspreken.
Nu zijn we bij de ambities aanbeland, wat kan 2025 betekenen voor jou?
Mijn ambities? De plaat komt uit op 22 augustus. De grootste ambitie is en blijft zoveel mogelijk luisteraars bereiken. Volgers bereiken. Dat is dan richting het internet gebeuren. Mensen vinden die blijven luisteren naar mijn muziek. Mijn album komt ook fysiek uit, als dat album goed verkoopt is ook dat doel bereikt. En, waar we het over hadden, het is en blijft een ambitie om dit ooit eens live te brengen. Dat zal wellicht niet meer voor dit jaar zijn, meer iets voor 2026. Maar als ik dat doe moet het allemaal perfect zijn, ik wil er iets bijzonder mee doen als ik dit live breng. Er iets van maken.. het moet kloppen in mijn hoofd. En daarvoor moet ik echt de juiste personen op de juiste plaats vinden.
Indien je de kans krijgt via een label, om door te breken naar een breder, ruimer publiek, toegevingen doen met evt een zanger erbij, zou je het doen en waarom (niet)?
Ik wil zeker en vast veel toegevingen doen , maar de muziek moet blijven zoals het in mijn hoofd zit. Als dat niet het geval is, dan haak ik af. En als ik zonder zang in mijn hoofd zit, zal het zonder zang zijn. als er een label op mijn pad komt die deze piste wil volgen, en mijn visie daarin wil volgen graag? Maar er per se een zanger insteken om ‘toch ergens te geraken’ nee, die piste wil ik niet volgen. het klinkt crue, maar als het niet loopt zoals ik het zelf wil brengen? Dan hoeft het niet voor mij…
Een soort ‘einddoel’ heb je niet voor ogen?
Een doel verandert constant, als je einddoel is ‘ik wil albums verkopen’ en dat doel is bereikt – met de piste die ik nu volg zou dat zelfs kunnen lukken. als dat doel bereikt is , wat dan? Ik probeer altijd de lat heel hoog te leggen, om dan tevreden daar ergens tussenin te eindigen. Een doel verplaatst zich altijd… een van mijn doelen was een plaat op vinyl uitbrengen, dat doel is bijna bereikt. Mijn ander doel is live spelen, en dan moet je weer je ‘doel’ verleggen. Ik kijk naar een band als AmenRa , die spelen, op grote festivals. gaan we dat doel bereiken? Vermoedelijk niet, maar het kan wel.. wie weet.. Kijk. Mijn doel is en blijft me amuseren met muziek maken en daar zoveel mogelijk mensen mee bereiken en gaandeweg meer en meer mensen bereiken en dan zien we wel verder…
Bedankt voor de fijne babbel. Heel veel succes met de nieuwe release, ik hoop je toch ooit ermee eens live te zien.
Het album Mandatory is te vinden via volgende link
https://elasticstage.com/steegmoordonvinyl
Meer info over Steegmoord
https://vi.be/platform/steegmoord
Beaten By Hippies - Als je het muzikale landschap nu bekijkt, denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock’n’Roll
In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven toen: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
Wat vooral opviel bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier beleven. Een charismatische frontman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker zweven in een uiterst genietbare sound … zonder bijhorende middelen.
De band heeft ondertussen niet stil gezeten, nu pas 6 jaar later komt een nieuwe plaat uit, ‘El paso’.
Rond de release, het optreden op Desertfest, de plannen en ambities, hadden we een fijne babbel met zanger Stephane, bassist Bruno en drummer Stef.
Ik ben jullie beginnen volgen vanaf het debuut in 2019. Ik zag jullie live op Desertfest. Hoe is het met de band verder gelopen?
Bruno (Bass): Heel goed zoals je wel kan merken. We hebben niet stilgezeten, we zijn blijven werken, blijven nieuwe nummers maken hetgeen resulteerde in onze laatste plaat Sidetracked In El Paso.
Stef (Drum): Desertfest was een topper voor ons, maar daarna volgde al snel Covid waardoor we minder hebben kunnen inzetten op show voor het promoten van onze eerste plaat. Er waren wel wat losse gigs, maar we zijn dan voornamelijk beginnen schrijven aan nieuwe songs waarvan je het resultaat kan horen op Sidetracked In El Paso.
Stephane (zang): We hebben gedaan wat we altijd deden, nummers maken, shows spelen en ons vooral goed amuseren in het proces. Want daar draait het om!
Over het optreden op Desertfest schreef ik ‘Een charismatische frontman, aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje’. Klopt dit? Hoe zien jullie het zelf?
Bruno: Ja, zeker wel. We spelen graag live en laten dat ook graag merken. Het is en blijft een rock n roll show en mensen willen geëntertainde worden. Hoewel je de subtiliteiten van de studio live niet kan overbrengen moeten onze nummers vooral live beleefd worden. We smijten ons altijd voor meer dan 100% voor élk optreden om het even waar of wanneer.
Stef: Ik vind dat dit zeker klopt, ook vandaag nog. We halen invloeden op enorm veel verschillende plekken wat resulteert in de Beaten By Hippies sound.
Stephane: Ik kan me daar wel in vinden, hehe. Weet je, ik kan mij eigenlijk niet inhouden, als ik daar dan sta is het telkens vollenbak.
Jullie stonden op toch een van de grote evenementen binnen de scene; heeft het extra deuren geopend (of heeft COVID roet in het eten gegooid)?
Bruno: De reacties na ons optreden waren zeer positief. Maar, eerlijk gezegd, het heeft toch minder effect gehad dan we gehoopt hadden. Het blijft toch zoeken om toch opgepikt te worden….we zijn niet de enigen die vinden dat ze het verdienen om op de nationale radio gespeeld te worden of een mooie plaats te krijgen op een festival.
Stef: Covid heeft sowieso roet in het eten gegooid, maar ook een gebrek aan podia, clubs, jeugdhuizen, … die nog willen inzetten op live muziek van lokale bands, dit is echt verloren geraakt. Die DIY, underground mentaliteit is spijtig genoeg verdwenen. Het is overal “te luid”, “geen budget”, … En ons land is zo klein dat steeds dezelfde bands, gepusht door een booker of manager, alle podiumkansen wegpikken.
Stephane: Tja, wanneer alles een beetje terug in gang kwam na de lockdowns was onze plaat ook al 3 jaar oud, hé.
De nieuwe plaat ‘El paso’ is er pas zes jaar na het debuut, waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Bruno: Een combinatie van factoren, zoals het altijd gaat. Eerst en vooral Corona natuurlijk. We schrijven ook alle nummers samen. Dat kan soms snel gaan, maar soms kan het ook heel lang duren ? We hebben alle vier namelijk wel een duidelijke mening en we willen ook alle vier even graag dat daar rekening mee gehouden wordt. Verder hebben ze het bij de platenmaatschappij – gelukkig maar – ook heel druk… dus tot alle puzzelstukjes samenvallen zijn we wel al weer even verder.
Stef: Heel simpel … Covid :-D Was er die epidemie niet, dan denk ik dat onze plaat er 2 jaar eerder was.
Stephane: Inderdaad een combinatie van redenen. We hadden de nummers eigenlijk al opgenomen tegen eind 2023, maar dan is er nog zoveel bij komen kijken… en voor je het weet is er nog 1.5 jaar erbij.
De niewue plaat klinkt breed, divers, me dunkt. Zijn jullie volwassen geworden of hoe moet ik het zien?
Bruno: Ik denk wel dat, hoe langer je in een groep speelt, hoe meer je samen leert spelen en dus meer een eenheid wordt. En ja het is een cliché maar gewoon ook echt waar dat je met het ouder worden, je minder aantrekt van hoe dit of dat zou kunnen overkomen of je minder de vraag stelt “zouden we hiermee kunnen scoren”. We willen ons vooral amuseren en ons publiek entertainen met muziek waarin wijzelf én het publiek helemaal kan in opgaan. We vragen we ons minder af of het wel genoeg “beaten by hippies” is. Inspiratie kan en mag van overal komen. Als we vinden dat het werkt, dan werkt het. Er is een minder omlijnd kader van wat wel en niet kan. We moeten het gewoon helemaal zien zitten om het al dan niet te spelen…. We waren ons er niet zo bewust van, maar die lijn is dus wellicht inderdaad wel wat opgeschoven, nu je het zegt
Stef: Op de eerste plaat zochten we als band denk ik onze sound en onze feel. De ervaring die we toen opdeden leidde ertoe dat we konden groeien als songwriters. Hierdoor konden we echt op zoek gaan naar onze eigen sound en dat hoor je op Sidetracked In El Paso.
Stephane: Ik denk niet per se meer volwassen, haha. Maar nog meer een gevoel van ‘we doen wat the fuck we willen’.
Waar ik het ook compleet mee eens ben, is de evolutie in de zang; heeft de zang nu echt zijn weg gevonden binnen de band of is het naturel gegroeid?
Bruno: Ik denk wel dat Stephane meer vertrouwen gekregen heeft en zekerder is geworden in het zingen. Een goeie zanger is authentiek en geeft zichzelf bloot. Maar om jezelf helemaal te durven blootgeven, moet je je veilig voelen. Hoe meer tijd je samen doorbrengt, hoe meer er aan dat onderling vertrouwen en aan die veilige omgeving gebouwd wordt. En op dat vlak zit het nu wel goed in onze band denken we. We durven allemaal nog meer opgaan in de muziek zeker ook door de enthousiaste reacties van het publiek.
Stef: Naar mijn gevoel is dat naturel gegroeid, maar daar kan Stéphane best zelf op antwoorden.
Stephane: Zoals Bruno zegt. Maar ook denk ik dat die evolutie veel te maken heeft met de extra ervaring in de studio.
De inbreng van strijkers is nieuw en uniek, hoe ben je op het idee gekomen (het werkt)
Bruno: Het nummer met de strijkers “The Fall” is gebaseerd op een bas riff die ik 20 jaren geleden voor het eerst speelde. Ik dacht dat het niet meteen iets voor BBH was, maar speelde het toch eens op een repetitie en iedereen was meteen mee. In een mum van tijd hebben we het nummer uitgewerkt. Ik weet niet door wie of door wat, maar in mijn hoofd hoorde ik er strijkers bij. De eerste dag dat we studio in gingen heb ik dan ook tegen onze producer gezegd dat we strijkers wilden. Hij antwoordde heel cool, “Ok, geen probleem, maar dan moeten het echte zijn (geen synths) en moeten ze door een topper gespeeld worden”. Enter Red dus, want hij is me wel een absolute topper in zijn vak, ja. Hij heeft onder andere nog bij Hooverphonic, Vaya Con Dios en Bjork heeft gespeeld en hij was toch niet te beroerd om een paar viooltracks voor een Leuvense rockband te komen inspelen. 102 sporen om precies te zijn. Ik kreeg er letterlijk de tranen van in mijn ogen om hem bezig te zien…zo doorleefd zo echt. Zijn viool heeft het nummer ongetwijfeld een grote meerwaarde gegeven.
Stephane: Wie wil er nu niet een ballad schrijven en met een heel orkest aan strijkers? Kom, dat zijn de soort dingen die je moet doen als je de kans krijgt.
Je durft buiten de lijntjes te kleuren muzikaal, maar blijven subtiel jullie roots trouw. Is het de juiste omschrijving?
Bruno: Zeker. Maar nogmaals, dat is geen bewuste keuze. We zijn niet te beschaamd om iets nieuws of anders te proberen. Why the F*** not?! We hebben maar 1 leven, we willen er alles uithalen, op alle vlakken, dus ook met onze muziek.
Stef: Ik vind dat zeker een goede omschrijving. Dit is wel absoluut geen bewuste keuze maar iets waar we op natuurlijke wijze onze weg in vinden.
Stephane: Ik denk dat dit ook komt omdat we alle 4 wel wat gemeenschappelijke invloeden hebben. Maar daarnaast zijn er ook heel veel verschillende smaken en interesses.
Hoe waren de reacties?
Bruno: We hebben eerlijk gezegd alleen maar positieve reacties gekregen. Hout vasthouden! Waaronder ook een 9/10 in de Rock Tribune. Heel fijn om dat te lezen. Nu nog hopen dat de muzieksamenstellers en programmators die reviews oppikken ef ze minstens interessant genoeg vinden om ons een kans geven.
Stef: Over het algemeen zeer positief wat absoluut geweldig is!
De twee platen tonen jullie unieke karakter binnen de scene. Maar een grote doorbraak lijkt moeilijk. Heb je er een verklaring voor?
Bruno: Bedankt voor het compliment! We hebben er een beetje het raden naar om exact te weten wat er nodig is voor helemaal door te breken. Iedereen die ons live heeft gezien is altijd laaiend enthousiast. Maar we moeten eerst wel de kans krijgen om ons te bewijzen natuurlijk. Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan de social media-platformen van deze tijd, want veel volgers hebben is blijkbaar wel een troef…als je kijkt naar de line-up van veel festivals. Ach ja, je moet gewoon ook een beetje geluk hebben zeker? En ondertussen in onszelf blijven geloven, er blijven voor gaan…en hopelijk toch de juiste mensen op de juiste plek tegenkomen die evenveel in ons geloven en ons een kans willen geven, omwille van wie we zijn en de sound die we maken.
Stef: Zoals ik hier hoger al zei, veel te weinig ondersteuning en podia voor lokale bands. Iedereen legt z’n focus op “De Nieuwe Lichting” of “Humo’s Rock Rally” waardoor die bands alle support krijgen van de weinige managements en promotoren in ons land. Tot mijn grote spijt is er blijkbaar geen plek in België voor stel oudere rockers die op elke show alles geven. Voor alle duidelijkheid, een grote doorbraak is absoluut onze ambitie niet, verre van. Wij willen als band gewoon onze muziek spelen voor een publiek … gewoon lekker live knallen, dat doen we het liefst!
Speelt het Belg zijn in jullie nadeel, denk je?
Bruno: Dat denk ik niet. Alles is toch veel internationaler geworden en er wordt veel meer over de landsgrenzen gekeken. Met platforms als Spotify kan iedereen van over de hele wereld je horen. Ze hebben ons nummer bijvoorbeeld al gespeeld op de Argentijnse radio! België heeft op zich een zeer levendige muziekscene, met talloze festivals, zalen… Het is gewoon niet makkelijk om een kans te krijgen. Op dat vlak ontbreekt het lef soms. Er wordt vaak rond gekeken en copy-paste gedaan als er een selectie moet worden gemaakt of er wordt gekeken naar externe factoren die op zich niks met de muziekkwaliteit te maken hebben , zoals het aantal volgers op Tiktok bvb ? . Hopelijk blijven er dus mannen en vrouwen met ‘ballen’ rondlopen die nieuwgierig zijn naar lokaal onbekend talent.
Stef: Neen, dat denk ik niet. België produceert enorm veel goede bands, maar je vandaag al “viraal” gaan om er iets van te maken. Playlists van StuBru en Willy zijn er ook precies enkel voor bands die support krijgen van een groot label. Ik ben hier misschien behoorlijk cynisch in geworden, maar ik vind het spijtig.
Wordt ‘El Paso’ de plaat van de grote doorbraak? Wat hoop je te bereiken met de nieuwe plaat, en de deels nieuwe muzikale weg?
Bruno: We hopen zeker dat heel veel mensen de plaat beluisteren en zo hopelijk op wat grotere podia of festivals te kunnen spelen. We smijten ons bij elk optreden voor de volle 100%, maar soms vragen we ons toch af “Hoe zijn we hier in godsnaam terecht gekomen?” als we weer compleet loos gegaan zijn, voor een bijzonder enthousiast maar toch ook …bijzonder klein publiek Pas op, kleine gigs zijn zeker charmant .Maar bij de officiële release hebben we bijvoorbeeld mogen ervaren hoe het voelt om honderden mensen uit hun dak te zien gaan op jouw muziek minutenlang te zien en horen applaudisseren om een nummer dat je zelf hebt geschreven…Jaaa, dat smaakt wel naar meer hoor!
Stef: Mocht het nog niet duidelijk zijn, IK WIL LIVE SHOWS SPELEN! :-D En uiteraard, ik denk dat we als band sowieso al willen denken richting een 3e plaat … we gaan zeker geen 6 jaar wachten deze keer.
Stephane: Ik hoop een zo groot mogelijk publiek te kunnen bereiken. Zowel met de songs als met de live shows. De grote doorbraak? Zullen we zien, het is gewoon stap voor stap. Fan per fan. Ik ben sowieso al fan van onze plaat!
Wat zijn de verdere plannen? Moeten we weer zes jaar wachten op een nieuwe plaat?!
Bruno: Toch eerst zien wat er met deze gebeurt ? We blijven elke week repeteren en daar zullen wel nieuwe nummers blijven uitkomen… We gaan wel voor kwaliteit, niet voor kwantiteit. Maar een enthousiaste ontvangst van dit album zou ons ongetwijfeld nog meer goesting doen geven om er nóg meer voor te blijven gaan.
Stephane: Eerst zoveel mogelijk deze plaat pushen. Liefst zoveel mogelijk shows. En vooral ons blijven amuseren! Van de simpelste repetitie tot de gekste optredens! En mocht er dan een volgende plaat aankomen, wil ik er zelf ook geen 6 jaar op wachten.
We hadden het al over de ‘ambities’; zijn er doelen of ambities die jullie nastreven? De wereld veroveren begint afgezaagd te klinken …
Bruno : Weet je, we spelen muziek omdat we dat graag doen en omdat we muzikanten zijn in hart en nieren. Een plaat maken is daar dan gewoon een gevolg van. Dus we zijn al blij dat we zover geraakt zijn en dat we zoveel positieve reacties krijgen op onze plaat. Wat airplay en wat grotere optredens zou leuk zijn.
Als je het muzikale landschap nu bekijkt denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock N Roll. Ik denk dat dat misschien wel de ambitie is: terug Rock N Roll naar de massa brengen. Iedereen doen inzien dat er meer is dan Pommelien Thijs of DJ Viktor Verhulst. Zij mogen er uiteraard ook zijn, maar er is zeker nog een (latent) publiek voor onversneden rock.
Stef : Podia veroveren, leuke supports spelen zoals we in het verleden reeds konden doen met Tangled Horns, Rhea en Sloper, en op die manier steeds proberen zieltjes te winnen die zich kunnen vinden in onze sound en wat we live doen.
Stephane : Er zijn nog wel een paar festivals die ik graag zou spelen natuurlijk, zoals iedereen. Gezonde ambitie, iets om naar uit te kijken als muzikant maar ook als muziekliefhebber.
Dankjewel voor deze fijne babbel, veel succes in alles wat jullie nog ondernemen, en hopelijk tot binnenkort…
Beyond The Labyrinth - Johan Lotigiers (BTL) – ‘Ik geef toe, het is de eerste keer in mijn leven dat ik zonder al teveel stress op het podium sta’
Beyond The Labyrinth bewandelt sinds 1996 die dunne lijn tussen hardrock en melodieuze metal. Sinds het najaar van 2024 doen ze dat met een nieuwe frontman: Johan Lotigiers, nog beter bekend als ‘de broer van Helmut Lotti’. Zijn stem is intussen al te horen op “Fear’s The Killer”, een heropname van een nummer uit 2011. Intussen kwam ook een single op de markt “My Favorite Mistake” én bovendien laat de band zich tegenwoordig gewoon BTL noemen.
Over dit alles hadden we met Johan Lotigiers, een wandelende muziek encyclopedie, een heel fijne babbel, waarbij we ook polsten naar zijn persoonlijk parcours binnen de scene, hoe hij broer Helmut heeft gemotiveerd om zijn ‘hardrock ‘plaat uit te brengen alsook de doelstellingen en ambities met BTL; ook zijn persoonlijke doelen kwamen aan bod… place to be? Een gezellig terras in The Fox, Lokeren…
Waar komt de voorliefde van het ‘hardere genre’ vandaan? In tegenstelling tot je broer dacht ik…
‘als het goede muziek is, is het goede muziek’ is altijd ons motto geweest. Wij houden niet van hokjes denken. Ikzelf ben wel een liefhebber van hardrock maar evenzeer van jazz, swing, pop of andere genres.
Je broer is dankzij jouw hardrocksmaak ook in het genre getuimeld…
Hij werd heel zijn kinder-, en puberteit geconfronteerd met platen van AC/DC, Van Halen, Kiss, Saxon, Iron Maiden, etcetera. De heavy metal van de jaren ’80.
Geen Led Zeppelin, Black Sabbath of Deep purple?
Dat is op latere leeftijd pas boven gekomen, toen ik op zoek ging naar de oorsprong . Als je jong bent dan hou je vast aan bands van het moment zelf, het is pas later dat ik teruggekeerd ben naar het verleden. De eerste platen die ik zelf echt gekocht heb op 11-jarige leeftijd waren AC/DC ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, Kiss ‘Killers’, een verzamelalbum met vier nieuwe nummers, Saxon ‘Power and the Glory’ en Iron Maiden ‘Number of the Beast’. Ik heb daar veel mijn moeder haar werkcamionette voor moeten wassen ?
Je hebt ook een verleden in de muziek?
Ik zat als puber in het playbackmilieu, daarna deed ik voornamelijk soundmixshows. Als zijnde ‘de slechtste imitatie van Tom Jones’ (haha). Rond mijn 18de kreeg ik telefoon van een producer en voor ik het wist zat ik met management aan tafel. 2 maand later stond ik in Tien Om te zien. Het is toen allemaal zeer snel gegaan. Ik heb toen een tweetal jaar als zelfstandig zanger in het Vlaamse circuit gezeten. Ik heb toen zelfs mijn eerste en enige Vlaamse album uitgebracht. Daar kan ik nu niet meer echt naar luisteren. Als je jong bent heb je geen eigen identiteit in je stem. Het is allemaal nogal onnatuurlijk gezongen, dik opgezwollen. Mijn broer had dat ook een beetje in het begin. Overacting is beetje typisch als je wat jonger bent.
Je broer heeft een hele gevarieerde carrière uitgewerkt; hoe komt het bij jou niet echt lukte toen?
Onder andere omdat ik met mensen samenwerkten die achteraf gezien niet goed wisten hoe me te begeleiden; Ik was toen al iets te ‘frank’, teveel eigenheid en te weinig plooibaar. Achteraf bekeken ben ik blij dat ik er bewust mee ben opgehouden. Omdat ik het gevoel had naast mijn eigen kwestie te zingen. Ik wou altijd wel in een band zitten, en deed dingen die ik absoluut niet wou doen.
Je broer is dan wel in dat wereldje ingestapt …
Hij heeft aan het begin van zijn carrière in het Nederlands gezongen, in die periode van Tien om Te zien kon hij eigenlijk niet anders. Ze hebben de songs , die reeds in het Engels geschreven waren, gewoon Vervlaamst. In die periode was het de enige manier om ergens door te breken.
Je broer doet het zeer goed met zijn nieuwste plaat, ik zie uit naar zijn optreden op de Fonnefeesten, je werkte (of werkt) ook met hem samen?
Samenwerken is een groot woord. Hij heeft me gevraagd om op zijn nieuw album ‘Breaking The Law’ in duet te zingen en op sommige van zijn optredens durf ik daarvoor eens op het podium springen. Samenwerken is niet altijd even simpel. Hij zit ook vast aan een bepaald circuit, waar je dan in moet meegaan. En dat kan ik met mijn werk en BTL moeilijk combineren. Dat is ook de enige reden waarom dat moeilijk lukt.
Hoe vind je zijn plaat eigenlijk?
Hij heeft er veel mensen aangenaam mee verrast. Zeker binnen de hardrock scene , met die Classics heeft hij indertijd ook veel mensen verrast eigenlijk. Qua productie vind ik zijn plaat heel geslaagd. Op mijn broer zijn zangkwaliteiten valt sowieso niks aan te merken, hij staat als het gaat over stemtechniek op eenzame hoogte, zelfs al ben je geen Helmut-fan kan je dat alleen maar beamen. Grappig, ik vind het beste nummer op zijn Heart Rock-album de live-versie van ‘Que Je T’ Aime’ van Johnny Hallyday. Ik heb Johnny nog gezien in het Koning Boudewijnstadium in 2003. Een groot zanger, een geweldige show.
Je zit nu bij een band die ik al veel jaren volg, Beyond The Labyrinth. Wat trok je zo aan bij hen, om voor hen te kiezen ?
Ik wou iets doen, maar iets van nul helemaal alleen uit de grond stampen, daar had ik noch de goesting, noch de energie voor . Geert is op dat vlak een lopende trein, die is daar zeer gedreven in, omdat hij al jaren de BTL-kar trekt. Voor ik bij de band begon te zingen heb ik wat dingen beluisterd op Spotify. Het nummer dat me over de streep heeft getrokken om me bij BTL te vervoegen was ‘Wings’. Ik was zelfs licht geëmotioneerd door die song, die zit verdomd goed in elkaar.
Waarom zijn Belgische bands zoals o.a. Beyond the Labyrinth die ik een fantastische band vind, zo onderschat in eigen land, op de radio hoor je hen ook amper … Heb je er een verklaring voor?
Ik heb daar ook niet echt een verklaring voor. Wat wel een feit is, er is teveel te doen overal in ons klein landje, de markt is oververzadigd. Ze zijn al jaren bezig met een concurrentieslag onder elkander. Sommige zeggen ‘rock-’n-roll is dood’, maar daar ben ik niet van overtuigd. Neem een band als Ghost, een band die onder de radar maar ondertussen grote podia speelt en er ook is in geslaagd nummer 1 in de Amerikaanse Bilboard Top 100 te bereiken, dat is een band die bewijst dat rock-‘n-roll verre van dood is, en zo zijn er nog veel. Over Rock n’ Roll die verre van dood is heb ik trouwens een party-anthem voor ons nieuw album geschreven.
Beyond the Labyrinth heeft veel wissels gekend; geen probleem om ‘echt door te breken’ denk je?
Weet je wanneer een band echt bij elkaar blijft? Als het geld met pakken binnen stroomt en blijft binnen stromen. Je hebt morele verplichtingen, en financiële overwegingen. En anders is dat een komen en een gaan, wat ook opvalt in het gehele hardrock en metalcircuit? Iedereen heeft wel eens met of bij elkaars band gespeeld.
Jullie laten zich tegenwoordig gewoon ‘BTL’ noemen, is er een reden voor?
Die inkorting heeft inderdaad een doel, ik zou persoonlijk wat meer mensen uit de mainstream willen aantrekken. Dat kun je enkel bereiken door wat meer toegankelijk te zijn. En dat begint al met een bandnaam. Als mijn moeder vraagt “hoe noemt jouw band nu terug,”… dan begrijp je waarom BTL beter in het hoofd blijft zitten dan Beyond the Labyrinth. Beyond The Labyrinth, dat staat en klinkt dan wel mooi en intrigerend in metalkringen, maar dan zit je vast. De bekende namen binnen de scene hebben allemaal korte namen.. Kiss, AC/DC, en ook in de Thrash , Slayer, noem maar op. Daar begint het dus al mee, daarom die afkorting naar BTL.
Als ik het goed begrijp is het de ambitie met BTL dus meer de mainstream toer op te gaan?
Of we mainstream gaan worden? Naar mijn gevoel bewandeld BTL al jaren die dunne lijn, maar straalden ze dat niet echt uit. Tenslotte is BTL altijd wel een zeer diverse band geweest met invloeden uit zowel pop, classic rock en melodieuze metal.. er zijn zoveel genres binnen deze band. Geert is ook beïnvloed door Savatage. Er zit ook een beetje Deep Purple of Rainbow in de muziek. En voor veel Metalfreaks binnen alle generaties na ons is de muziek van de daarnet vernoemde bands mainstream. BTL gaat vooral voor melodie, geen bruut geweld.Anders: Als Journey mainstream is, dan BTL ook, graag zelfs.
De band is weer druk bezig. Vorig jaar was er al een herwerkte single uit 2011 “Fear’s The Killer”
Dat is een beetje een toevallig en grappig verhaal. Radio Classic 21 zend 1 keer per jaar een programma uit dat in het teken van Belgische Metalbands staat en naar jaarlijkse gewoonte wou Geert daarvoor een nummer inzenden maar ik was nog maar net aan boord, er was dus geen enkele opname met BTL’s nieuwe zanger. Ik ben zelf op zoek gegaan naar iets dat bij mijn stem pastte, en naar mijn gevoel ons meest Metalklinkende nummer was. ‘Fear’s The Killer’ beantwoordde daar in mijn optiek aan, dat is het dus geworden. Het nummer is dus opnieuw ingezongen en hermixt in de studio. En ook uitgezonden, want op wonderbaarlijke wijze, na talloze mislukte pogingen van Geert alle voorafgaande jaren, zaten we plots bij de 10 nummers die Radio 21 ‘uitzendwaardig’ vond.
Er is een nieuwe single uit “My favorite mistake”, het lijkt me precies jouw speelveld …
Dat is een nummer dat Geert en ik hebben uitgewerkt naar een basisidee, dat ik op een ochtend ingezongen had in mijn garage op mijn GSM. Geert en ik hebben het volledige nieuwe album zo goed als volledig geschreven trouwens. Behalve één nummer van onze toetsenist, wat trouwens een puik nummer is. Geert zegt dat mijn schrijfsels allemaal bluesy klinken –ik schrijf blijkbaar alles binnen een Bluescontext. Ik wist dat zelf niet.
Er komt dus een nieuwe plaat uit? Wanneer?
Inderdaad, met een negental nieuwe nummers. En de nieuwe versie van ‘Fear’s the Killer’ zal er ook opstaan. We zijn aan het nadenken om er nog iets speciaal op te zetten, maar zijn er nog niet volledig uit. Oude nummers akoestisch uitbrengen. Ik moet volgende maand alles gaan inzingen. Wanneer die uitkomt? Op 22 november zal de albumvoorstelling doorgaan in de Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent). Het zal opnieuw een zeer gevarieerd werkje worden.
Het valt me op, in tegenstelling tot vroeger, dat steeds meer bands eerst met mondjesmaat singles uitbrengen, al dan niet fysieke; zit hier een strategie achter, denk je?
Voor veel bands en artiesten is een volledig album verloren geld. Dit komt vooral door Spotify waar elke abonnee zijn eigen playlists op samenstelt. Een volledig album wordt daar dus door pakweg 80% van de luisteraars nooit in zijn totaliteit afgespeeld/beluisterd. De wijze waarop mensen heden ten dage met muziek omgaan is helemaal anders ten overstaan van in mijn (en jouw) jonge jaren. Gelukkig zitten wij in een circuit waar veel geïnteresseerden graag een fysiek exemplaar kopen (CD of Vinyl) en gebeurt dat veelal op optredens aan de Merch-stand. In een heel ander genre: Niels De Stadsbader heeft zelf aangekondigd dat hij enkel nog single’s maakt omdat een full album voor hem zinloos lijkt/is. Almaar meer artiesten en platenfirma’s vinden dat dus een verloren investering
BTL is een band die ondanks alles wat ‘ter plaatse’ is blijven trappelen, ze zijn niet de enige; heb je een verklaring?
Dat die doorbraak er nooit echt is gekomen? Ik wijd daar niet zo graag over uit, ik was er ook niet bij al die jaren dat Geert aan de weg timmerde. Maar ik wil wel zo goed als letterlijk citeren wat ik tegen Geert zei toen ik, net aangenomen, naar nummers van alle vorige jaren luisterde :“Verkeerde zangers voor de nummers, te weinig levendig gezongen, in veel nummers veel teveel overbodig symfonisch ‘tapijtjeswerk’ en het drumgeluid lijkt nergens op. Maar op de composities zelf valt weinig aan te merken, het is dus louter de verpakking waar ik problemen mee heb”. Ik moet vooral iets voelen bij de zang, los van eender welk genre. Dat is belangrijk. Een voorbeeld daarvan is Nick Cave. Die vertelt een verhaal, dat je raakt. Dat vind ik belangrijk bij een zanger.
Jullie hebben nog niet zoveel opgetreden in deze bezetting? Wt zijn de ambities met het nieuwe album?
We zijn voornamelijk bezig geweest in de studio om te werken aan dat nieuwe album, en daarna volgen hopelijk wel optredens daarrond. We hebben geen platenfirma, en dat is en blijft een probleem als je echt door wilt breken. Wat ik enorm onderschat heb is de impact van sociale media, ik kan daar niet mee overweg. Maar het is de toegang naar een algemeen publiek. Onze ambitie is vooral van meer op te treden door dit album, maar dat hangt natuurlijk samen met hoe het zal ontvangen worden.
Alcatraz trekt de Belgische kaart, Graspop met mondjesmaat … In de metalfestivals, wat verkies je?
Dan verkies ik toch Alcatraz, een zeer gezellig festival. Ik ga voor het eerst drie dagen, al moet ik zeggen dat veel bands op de affiche mij onbekend zijn. Hopelijk niet teveel Metalcore bands want dat is een genre dat ik niet echt begrijp en waar ik niet echt voor gewonnen ben.
Kunnen we het doortrekken naar andere festivals, waar zou je graag eens optreden ? Kamping Kitsch, het Shlagerfestival….. hahahahaha
Uiteindelijk maakt het ons niet uit op welk festival we spelen, hoewel we Classic Rock spelen zijn veel van ons nummers heel toegankelijk en daarom denk ik dat er plaats voor ons moet zijn buiten het zogeheten Metalcircuit op eender welk festival. We staan volgende maand trouwens op Woodrock, wat een gezellig familiefestival is in Wondelgem (Gent), dat bewijst dat onze muziek zich ook leent voor dergelijke festivals.
Zijn er na al die jaren nog doelen of ambities ?
Op het podium heb ik niet langer onnodig stress en als ik er al heb is het positieve stress. Ik kan me, net zoals mijn moeder, wel snel boos maken als er dingen verkeerd lopen, maar bij BTL voel ik me zeer comfortabel.
Grootse ambities heb ik niet echt, ik ben gezien mijn leeftijd niet langer de dromer die ik vroeger was. De tijden zijn ook anders, het muzikale landschap is ook helemaal veranderd, ik ben daar heel realistisch in. En we zijn in de ogen van nieuwe jeugdige potentiële fans een bende ouwe bokken ?
Ik heb ook nog andere dingen buiten muziek waar ik mezelf in kwijt kan, ik ben bijvoorbeeld een beetje van een BoardGameGeek, ik heb een 120-tal spellen in mijn collectie en er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet mee bezig ben.
Ik werk als animator in de psychiatrie, we hebben daar ook een spellenclub uit de grond gestampt waar een 15-tal fanatieke bewoners elke donderdag bij aansluiten en op afdelingen speel ik ook bijna wekelijks in groep één of ander bordspel.
Dus het is niet zo dat ik zonder muziek in een ontiegelijk zwart gat val, ik heb jaren in mijn leven gehad dat ik helemaal niet met muziek bezig was. Ik heb lang een haat/liefdeverhouding met het medium gehad.
Maar als je deze vraag aan Geert stelt, krijg je een heel ander antwoord, hoor!
Bedankt voor deze heel toffe babbel. We zien uit naar het nieuwe album
Dressed Like Boys (Jelle Denturck) - Ik hoop dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen; mensen een beetje zachter kan maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan
Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck. ‘Vocaal zorgt hij voor kippenvelmomenten. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert en oorstrelend klinkt die piano en gitaar’, schreven we over het optreden van Dressed Like Boys op Les Nuits Botanique, Brussel.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98865-les-nuits-botanique-2025-jay-jay-johanson-efterklang-michelle-gurevich-groovy-sounds-van-weemoed-en-melancholie
Er schuilt een interessant verhaal in dit project, waar we graag het fijne wilden van weten. We hadden we een fijne babbel met Jelle.
Waarom dit solo project? is het een soort uitlaatklep?
Ik ben al heel mijn leven, op een of andere wijze, creatief bezig. Ik was al bezig met muziek sinds ik mijn eerste gitaar heb gekocht en twee akkoorden na elkaar kon zetten. Ik heb me , wat inspiratie betreft, altijd laten leiden door het moment. Bij DIRK. Was dat een ‘90s grunge invloed. Ik had wel het gevoel dat ik dit niet altijd zelf in de hand had. De muziek komt, en ik volg. In 2022 heb ik besloten even mijn job stop te zetten om tijd te steken in ‘de grote vragen des levens’. Hoe wil ik mijn leven invullen? Hoe wil ik verder gaan in mijn leven? Het zijn vragen die ik mezelf nog nooit echt heb gesteld. Ik heb me daar een half jaar mee bezig gehouden, dat is ondertussen een jaar geworden. In die periode heb ik veel gelezen, heel veel filosofie bestuderen. Door mezelf op een heel andere manier te bekijken kwam er ook wat andere inspiratie naar boven drijven. En dat is Dressed Like Boys geworden. Vermoedelijk was dat ergens van binnen al lang aan het sluimeren, en is het nu pas echt naar boven gekomen.
Is het ook rechtstreeks verbonden met uw geaardheid, is die uitlaatklep nog nodig? Is er de dag van vandaag nog steeds een probleem rond homoseksualiteit; persoonlijk merk ik helaas van wel …
Het is meer nodig dan pakweg tien jaar geleden zelfs. We zijn zelfs tien stappen achteruit aan het zetten tegenwoordig. De cijfers liegen er niet op, ik als ‘Gay man’ ben verboden in 64 landen. Dat is 1/3. Ook in Polen is nu een nieuwe president verkozen die daar tegen is, de laatste tijd is er meer slecht dan goed nieuws rond de Holebi gemeenschap. Ik ben gisteren in België geland, ik kom van New York , ik ben daar naar Stonewall geweest en dat is de plek waar Pride is begonnen. Ook hij vertelde mij dat we tien jaar achteruit is gegaan, maar hij blijft strijdvaardig. Ik vond dat dit persoonlijk verhaal niet thuis hoorde bij DIRK. , we schreven ook alles samen. Het was daar het medium niet echt voor, daarom ben ik met dit solo project begonnen.
Je haalt de inspiratie o.m. uit de gebeurtenissen van de New Yorkse gay bar ‘Stonewall’ in 1969 (toen was ik vier jaar). Kun je erover wat meer vertellen?
Pride is daar in 1969 begonnen, en heeft 72 uur geduurd. Mensen die daar aanwezig waren zijn later de eerste Pride Parades georganiseerd. En dat was om Stonewall te herinneren , het is steeds groter en groter geworden. En nu heb je wereldwijd Pride parades.
Wat me opvalt is dat de jeugd (in het algemeen) er nog steeds door geïnspireerd is. Het is opmerkelijk, heb je een verklaring?
Voor mij persoonlijk? Sinds ik wat actiever bezig ben met mijn eigen seksualiteit dat verkennen en daarover leren. En de geschiedenis uitspitten van die Queer comunity geeft me een zekere verankering , een groepsgevoel. Dat doet me deugd, dat ik weet dat ik er niet alleen voor sta. De eigenaar van Stonewall zei op een bepaald moment ‘’it’s important you know you history, or you may not have a future’. Ik he ook altijd wel interesse gehad in de geschiedenis. Maar ik vind het ook belangrijk om de geschiedenis te bestuderen en daar dan wel iets mee te doen. om dat vast te pakken, er iets van jezelf in te verstoppen, en door te geven aan de volgende generaties. Ik hoop dat het gehoord kan worden , en tot nu toe heb ik het gevoel dat het goed gaat. De steun die ik tot op heden al heb gekregen is enorm. Ik sta er soms zelf van versteld.
Ik las onlangs ‘when we strapped our breasts down and dressed like boys again. Ze gingen terug naar huis waar ze weer zouden doen alsof ze normale mensen waren.’ Er is niets ‘abnormaal’ aan homo zijn toch?!
Natuurlijk, maar je moet dit kaderen in de tijdsgeest. In die tijd kon je zelfs je job kwijt geraken als bekend werd dat je homo was. Het moest in het geniep gebeuren, in vaak lelijke brakke pubs, goed verstopt voor de buitenwereld. Je kon ook niet hand in hand lopen op straat. De mensen die toen zijn beginnen vechten voor Queer rechten. Hebben daar de gevolgen van gedragen, en daarom vond ik het ook belangrijk om daar een eerbetoon rond te maken. Op basis van getuigenissen van mensen die er toen bij waren. En ik vond het ook belangrijk om daadwerkelijk naar daar te gaan.
Een ander inspiratie is Jaouad Alloul. Ik heb een interview met hem gehad. Een bijzondere persoonlijkheid. Je hebt een song aan hem gewijd. Hoe groot is die band tussen jullie?
We hebben samen gewerkt voor de video clip. Ik heb hem via een bevriende muzikante leren kennen in een toneelstuk. Zij had de muziek gemaakt voor een theater stuk. en Jaouad zat ook in de productie. Ik vond het een heel tof, bevrijdend stuk Hij was daarin een dragqueen in die show en leefde zich compleet in die rol in. Het was een heel toffe en verfrissende voorstelling, ook veel gelachen. Die voorstelling was een grote inspiratie, hij heeft ook bepaalde dingen gezegd die bleven nazinderen. Ik schrijf graag over de dingen rondom mij , en dat stuk boeide mij dus enorm. Ik heb de demo ook doorgestuurd naar Jaouad. Hij was vereerd. Het is een schone mens.. veel respect!
Het interview bleef me bij. Hij had het ook over zijn geloof, spiritualiteit, met de link dat homo-zijn over het algemeen niet wordt aanvaard. Hoe ervaar jij het tegenover geloof en je geaardheid?
Over religie en seksualiteit heb ik weinig te zeggen. Ik ben als kind gedoopt maar heb me laten ontdopen. Ik zoek en vind mijn heil meer in het Boeddhisme en Taoisme dan in enige andere religie. Wel studeerde ik een jaar Islam toen ik in de kunstschool zat en kon kiezen. Puur uit interesse. Maar ik heb niet genoeg kennis van eender welke religie om er veel over te kunnen zeggen.
Ik merk in het live optreden in de Bota de energie van DIRK. Ondanks de intieme plaat, hoe maken we de link naar het gedreven live karakter?
Muzikaal is het inderdaad een heel stuk rustiger. Maar was is energie? Roepen en tieren is ook energie. Energie kun je echter op veel manieren uiten. In het begin zat ik wat achter mijn piano me af te vragen ‘is dat niet wat te statisch’ maar als je in de schwung zit komt dat gewoon vanzelf. Ik zat me, met mijn topmuzikanten rond mij, gewoonweg te amuseren. Als mijn gitarist een solo bovenhaalt, ik zit gewoonweg mee te genieten met het publiek. Geweldige ervaring was dat in Brussel.
Er is inderdaad een enorm contrast tussen de intimiteit op plaat en de live performance. Bewust gekozen?
Ik noem het een muzikaal zelfportret. Zelf onderzoek voor gedaan, veel in de spiegel gekeken. Ik wil dat ook niet doen om mijn eigen ego te strelen , of mezelf interessant vind, ik vind het gewoon interessant om te leven en om mens te zijn. We zijn zo complexe wezens. We kunnen elkander zoveel leed aandoen, maar ook veel leed verdragen. Het feit dat we zelfbewust zijn maakt van ons unieke wezens. En dat gaat nooit stoppen met me boeien, en net daarover wil ik schrijven. niet over mij , maar over de mens, alleen doe ik het via ‘mij’
Het contrast is wel vrij groot…
Je ziet soms met muzikanten dat ze even een solo uitstap doen, en dat het wat in diezelfde lijn een beetje blijft liggen met was ze bij hun band deden. Bij mij is het inderdaad een dag en nacht verschil, maar dat is ook wat hoe ik in elkaar zit. Ik verveel me niet graag, als ik in iets interesse heb kan ik me daar helemaal instorten. Dat was met DIRK. Ook zo hoor. Als ik daarmee bezig was heel mijn wereld DIRK. En nu is mijn hele wereld Dressed Like Boys. Het ziet er helemaal anders uit, maar het is en blijft gewoon ik die bezig ben.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Mensen sturen me berichten , vaak ellenlange berichten over waarom bepaalde songs hen diep hebben geraakt, en hoe dat komt en dat daar een andere geschiedenis aan vast hangt. Wat ik heb geleerd, als je op goudeerlijke muziek durft maken, zullen mensen ook in hun reacties gewoon open en goudeerlijk zijn.
Is er ook een keerzijde van de medaille? Kijk maar naar sommige reacties op sociale media van een Red Sebastian? Hoe ga je ermee om als je zo’n reacties krijgt dan?
Vandaar ook het woord ‘kwetsbaar’. Je stelt je kwetsbaar op, als je u dan willen slaan gaat het echt pijn doen. vroeger zou ik dat niet hebben gedurfd omdat ik bang was van die haat reacties. Nu sta ik veel sterker in mijn schoenen om eventueel haat reacties of reacties van onbegrip te kunnen plaatsen denk ik. En van mij af te schuiven. Als er mensen zijn die vinden dat mensen zoals ik niet zouden mogen bestaan dan is dat hun probleem dan, niet het mijne. Ik hoef me daar dan ook niet mee bezig te houden. als zij dat vinden is dat bijzonder jammer voor hen, want zij ontzeggen zich liefde.. ontzeggen zich schoonheid in het leven. Ik heb ook het geluk in een land te leven waar ik zonder schaamte mezelf kan zijn. Soms gaan er wel alarmbellen op, onlangs was er een jongeren enquête in HUMO en daaruit bleek dat 4 op tien jongeren homofoob is. Maar we moeten gewoon verder.
Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben vertrokken voor zeker vijf jaar.. de plaat komt uit op 29 augustus. Maar ik heb nu al voldoende songs voor de volgende plaat , wanneer die er dan gaat komen weet ik nog niet, maar volgend jaar gaat er al zeker nieuwe muziek uitkomen van Dressed Like Boys. En ik ben zelfs al met een derde plaat bezig, maar dat zal eerder een zijsprong zijn waar ik nog niet zoveel kan over vertellen. Ik heb gewoonweg veel inspiratie, er is in mij iets wakker geworden en ik ben de vogel in mij vrij aan het laten. Maar wat de nieuwste plaat betreft, staat er ook heel veel op de planning.
We gaan die plaat voorstellen in de AB in oktober. https://www.abconcerts.be/en/agenda/dressed-like-boys/a10Qw000007DvEBIA0
We gaan ook in een groot deel van Europa toeren. Op het moment staan er shows op de planning in België, Nederland, Duitsland , Frankrijk, Tsjechië, Oostenrijk, Finland en Zweden en er zullen er zeker nog bij komen. We zijn aan het bouwen aan iets, waar het gaat eindigen? Geen idee. Maar dat we nog niet aan dat einde zijn, daar ben ik heel zeker van…
Vrees je niet een beetje dat de mensen komen kijken naar‘de zanger van DIRK.’, en niet naar Jelle zijn project?
Ik merk dat dit lichtjes aan het veranderen is nu. In het begin was dat inderdaad ‘dat is dienen van DIRK.’ (haha). Maar dan schrikken ze toch omdat die muziek compleet anders is. Ik snap dat mensen , als ze DIRK. Kennen, ze even daaraan moeten wennen. En dat er mensen zijn die gaan zeggen dat ze DIRK meer hun ding vinden… DIRK. Zat ook wel in zijn eigen niche , het is niet dat iedereen daar naar luistert. Het is ook niet het gevoel dat me dit remt of tegen houdt. Dressed Like Boys is toegankelijker en meer voor een ruimer publiek, dat merken we aan de streams en radio feedback.
Nu we over DIRK. bezig zijn … Komt er in de toekomst nog iets uit van DIRK.?
Volgende week (de week na dit interview) gaan we nog eens gaan eten samen, omdat het een tijdje geleden is dat we elkaar gezien hebben. Ik heb hen wel al moeten zeggen dat het zodanig druk aan het worden met Dressed Like Boys dat de pauze rond DIRK. wel iets langer zal duren dan gepland. ik ben niet zo goed in steeds opnieuw van petje verwisselen, en op het moment ben ik teveel met mijn solo project bezig. En wil ik me daar helemaal op focussen. Ze hadden daar alle begrip voor. Maar ik sluit het zeker niet uit dat we er nog eens zullen invliegen, maar ik ga geen beloftes maken en zeggen ‘wanneer’’.
Je hebt al op veel podia gestaan, grote en kleine. Ook festivals. Zijn er nog doelen, ambities? De wereld veroveren?
De wereld veroveren niet direct (haha). Waar ik wel van droom, ik zou ooit eens in het Koninklijk Circus in Brussel willen staan. Dat is een ongelofelijk mooie zaal. Dat is geen sportpaleis, maar dingen als Sportpaleis en Vorst spreken me sowieso minder aan. Ik vind dat op die grote zalen de focus meer ligt op entertainment dan de essentie van de muziek zelf… Koninklijk circus is een vrij grote zaal waar je die intimiteit nog kunt bewaren, dat is zeker nog een doel dus, daar eens spelen.
Hoop je met het project ook iets te veranderen in het leven, waardoor mensen anders gaan denken of doen? Of is het wat te ver gezocht? Wat is je hoofddoel met dit persoonlijke project?
Ik wil dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen. Ik hoop het de wereld, ons land of Europa een beetje toleranter kan maken. Een beetje zachter maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan. En meer naar elkaar kijken en luisteren , i.p.v. eerst te oordelen en dan te spreken. Het zou fijn zijn moest deze plaat mensen wat begripvol, zachtmoediger maken. Maar los daarvan, als ik muziek schrijf ben ik enkel daar mee bezig en niet met het effect dat het kan teweegbrengen. Ik hou me bezig met de muziek, uiteraard met een boodschap van tolerantie, muziek die het leed in de queer comunity erkent, en ik hoop dat ik dit leed op die manier een beetje lichter kan maken.
Bedankt voor het fijne gesprek, veel succes met alles wat je doet, we blijven het met plezier op de voet volgen.
Mayté - Ik probeer altijd iets breekbaar te stoppen in mijn songs, omdat er gevoel moet zitten in mijn liedjes. Ik voel me ook wel zeker van mezelf. De combinatie is mijn eigen sterkte
Een interessante sing/songwriter is Mayté, die op haar 22ste reeds enkele mooie songs heeft
check gerust haar spotify : https://open.spotify.com/artist/58yNDbl58u3Yit8VObfRRa?si=Y8OQlkVtRFexyRzQjhNc1Q&nd=1&dlsi=d4f387b356754de7
Ze bracht onlangs de single “Girl With 1000 faces”. Ze liet al van zich horen in ‘The Voice’ met een schitterende versie van “Reckless” (Madison Beer)
https://www.youtube.com/watch?v=JyhbocfDLzo
Ze stond eind mei op het festival Vicares Village in Dendermonde met o.a. De Mens en Bart Peeters.
Tijd om deze talentvolle sing-songwritster in de spotlight te plaatsen …
Stel jezelf eens in het kort voor ?
Ik ben Mayté , 22 jaar en singer-songwriter uit Erpe-Mere. Ik heb o.a. mee gedaan aan The Voice van Vlaanderen. Vlak daarna ben ik begonnen met eigen liedjes te schrijven. en beginnen op te treden, en ben nu volledig klaar om me verder te ontwikkelen als singer-songwriter.
Wat maakt jou uniek?
Ik probeer niet per se trends te volgen, of me ergens in een hokje te laten duwen, ik doe wat ik echt graag doe. Dat is een punt waar ik als singer-songwriter wat kan uitspringen denk ik. Het is niet gemakkelijk om daarbovenuit te steken, omdat er inderdaad veel visjes in het water zitten. Maar dat is wel mijn sterkste punt dat ik goed weet wat ik wil. En daar ook 100% voor ga.
Zijn er ook bepaalde artiesten/muzikanten die je ziet als je grote voorbeeld, om je doel te bereiken?
Vooral artiesten als Taylor Swift, Gracie Abrams, Sabrina Carpenter, Harry Styles…een beetje de pop artiesten van het moment. Daar haal ik mijn inspiratie uit, ook omdat ik die allemaal al heel lang volg. Iemand als Sabrina Carpenter heb ik gezien in 2017 toen ze in TRIX stond voor 1000 man. En ik heb haar echt zien groeien tot absolute wereldtop. Daar haal ik wel mijn inspiratie uit omdat ik heel graag op die manier wil groeien als artieste.
Dat zijn allemaal artiesten die een Sportpaleis of een Koning Boudewijnstation kunnen vullen, is ook dat je ambitie dan?
Dat is een heel grote droom, iets dat ik uiteraard heel graag zou willen. Maar ik mik nu op iets kleiner zoals in Trix , lijkt me een heel mooie zaal om te spelen. Maar een Sportpaleis of Koning Boudewijnstation zijn mijn allergrootste dromen.
Dromen mag, moet zelfs …Wat is dan je meest realistische ambitie?
Over de wereld wat bekend geraken, en daardoor in het voorprogramma mogen staan van de wat grotere artiesten in Europa. Of een toer kunnen doen in Europa. Op het moment zou ik al heel blij zijn als men naar mijn optredens zou willen komen, om me te zien optreden. Dat is op het moment mijn voornaamste doelstelling.
Je hebt in The Voice van Vlaanderen gestaan met “Reckless”, ik heb er een filmpje van gezien op YouTube (Madison Beer). Een Koen Wouters was heel enthousiast; heeft dit voor jou bepaalde deuren geopend?
Dat heeft zeker deuren geopend. Het heeft ervoor gezorgd dat ik voltijds bezig ben met mijn muziek, ik ben toen gestopt met mijn studies en ben gaan werken. Om dat allemaal te kunnen financieren. Het heeft dus vooral voor mij persoonlijk deuren geopend, omdat ik meer zelfzekerheid wilde creëren. Wat door die deelname zeer goed is gelukt. En daardoor ook wat podium ervaring opgedaan. En ik heb door die deelname toch ook al fans gekregen die me nog steeds volgen. Voor mij was dit een zeer positieve ervaring.
De combinatie breekbaarheid - zelfzekerheid is een grote troef. Alsof je twee kantjes van jezelf naar boven haalt … Schuilen er twee Maytés in jou?
In zekere zin wel. Ik probeer altijd iets breekbaar te verstoppen in mijn songs, omdat er toch altijd wat gevoel moet zitten in mijn liedjes. Maar ik voel me langs de andere kant zeker van mezelf. Het is een beetje een combinatie van die beide kantjes, wat ik mijn eigen sterkte vind.
“Girl with 1000 faces” is er eentje van breekbaarheid en die een rugzak meesleurt. Is er een persoonlijk verhaal verborgen?
Bij dit liedje zijn we gewoon begonnen een titel te zoeken rond een fictief verhaal. Het gaat over een krantenkop in een magazine over iemand met 1000 gezichten. Als je bezig bent met muziek heb je soms verschillende gezichten nodig om mensen te raken. Ik link het ook daarnaar een beetje. Maar het is dus een fictief verhaal, ik zat eventjes vast in teksten schrijven, en heb gewoon een fictief verhaaltje verzonnen. Maar wel met een onderliggende persoonlijke betekenis. Dat je soms verschillende maskers moet opzetten, en dat dit soms moeilijk kan zijn. Of confronterend. En dat je langs de andere kant daar ook mensen blij mee kan maken.
Het is dus eerder een fictief verhaal, maar niet over je leven?
Ik vind het wel mooi dat mensen daar hun eigen verhaal in herkennen of zo. het betekend wellicht niets persoonlijk, maar het kan wel zo zijn voor anderen. Als mensen zichzelf daar op die manier in herkennen, is dat mooi meegenomen.
“Recipe” is een weemoedige, pakkende song, net als het prachtige “Nightmare”. Je stem in allerlei variaties is hier de bepalende factor. Hoe oefen je zoiets?
Dat gebeurt heel naturel. Ik heb vroeger altijd veel gezongen. Veel liedjes geoefend, in vele toonaarden. Ik heb dus altijd geoefend op die diversiteit op mijn stem, waardoor nu eigenlijk alles vanzelf komt.
Je bracht je singles uit via spotify, zijn er ook fysieke exemplaren? Of ben je van plan fysiek iets uit te brengen naar de toekomst toe?
Een fysieke plaat uitbrengen kost enorm veel geld. In eerste instantie was het de bedoeling dat te doen, een plaat uitbrengen en dan singles. Daarom is mijn strategie om eerst dus singles uit te brengen, en op die manier bekendheid te vergaren. Een soort van vaste fanbase uitbouwen. En in een volgend stadium misschien wel een album uitbrengen, als er vraag naar is. Maar nu hoop ik wat radio bekendheid en bekendheid te vergaren dus. Daardoor kan ik ook leren van mezelf, en mijn carrière rustig verder uitbouwen.
Strategisch is dat een beetje dubbel, je kunt jezelf leren kennen als singer-songwriter een fanbase uitbouwen, maar je verdient geen geld aan op spotify dingen uit te brengen.. wel net door iets fysiek aan te bieden …
het is inderdaad dubbel om geen fysieke exemplaren uit te brengen, misschien in de toekomst als ik een budget ervoor heb kan ik dit uiteraard wel eens doen! Ik zou het wel superfijn vinden om iets fysieks te kunnen uitbrengen.
Je stond eind mei in Dendermonde, een affiche met Bart Peeters en De Mens. Hoe waren de reacties ? En Van Bart Peeters en De Mens zelf?
Van henzelf heb ik geen reactie gekregen, het was ook al vrij vroeg om 17u. Dus dat lag wat moeilijk. Ik heb hen niet gezien, maar de mensen die er waren vonden het zeer mooi. Het was ook gewoonweg heel leuk, en een extra leuke podiumervaring die ik heb opgedaan. Elk optreden geef ik me 100% op die manier leren mensen je pas echt kennen, en dat is via dat optreden aldaar ook gebeurd dat ik wat nieuwe zieltjes heb bij gewonnen. Ik ben gewoonweg zeer blij met die kans om daar te mogen spelen…
Je zingt in het Engels, maar in de eigen taal zingen wordt nu ook sterk ontvangen. De Nederlandse zangeresjes als S10, Fraukje, Eefje De Visser… Overweeg je ook om het in ‘t Nederlands te proberen?
Ik heb daar zeker over nagedacht. Ik mik echter op wereldwijd. En dan ligt in Nederlandse taal zingen een beetje moeilijk. Omdat Engels een internationale taal is. Zingen in Engels ligt me ook iets beter dan in Nederlands. Maar zeg nooit, nooit uiteraard…
Wat zijn de verdere plannen? Speel je als verrassing act op Graspop?
(haha) nee , dat niet. Er staan voorlopig nog twee optredens op de planning. 1 van de 2 zijn de Liedekerksefeesten op 16/08 ! En er komen nog twee nieuwe singles uit. Ik ga me vooral focussen op die twee evenementen. Ik ben nu ook aan het samenwerken met een promotie team. Die me op de weg helpt om mijn muziek verder te promoten. Die samenwerking loopt tot het einde van het jaar, en op dat vlak worden nog dingen verder uitgewerkt. Maar vooral die twee liedjes, en de twee events is voorlopig wat op de planning staat.
Ik kwam even met die opmerking ‘verrassing act op GMM’, een link die ik maak met je mama die ik ken, die in de organisatie zit van Plutofest; heel je familie zit in de metalwereld. Heb je vocaal nooit overwogen iets te doen binnen die metalscene?
Ik vind het zeker goede muziek. Ik ben met mijn mama naar Metallica gaan kijken en vond het zeer goed. Maar het is niet een genre dat me puur vocaal of wat interessevlakken betreft ligt om daar iets mee te doen, ik kies toch voor pop muziek op dat vlak. Uiteraard sluit ik dat niet volledig uit, dat er ooit wel eens een metal liedje op mijn playlist terecht komt.. maar voorlopig niet. Het is dus niet dat ik me ertegen verzet, integendeel..
De vocals zijn alvast van belang binnen die scene , check Within Temptation maar eens. Je blijft binnen de pop en sing/songwriting. Hardcore, punk of metal plaat of jazz is een afwachten …
Er zijn wel verschillende genres die me aanspreken, ik ben eigenlijk nog aan het uitzoeken welke richting ik echt wil uitgaan. Voorlopig gaat het nog veel kantjes uit, maar ik ben dus wel mijn richting nog aan het zoeken en zie wel waar ik uitkom. En dan kom ik steeds uit bij pop muziek. Maar misschien dat ik ooit wel eens iets anders uit probeer, je weet nooit.
Wat zoekende dus, een dame die breekbaarheid voorop stelt, verschillende muzikale gedaantes heeft en zelfverzekerd kan zijn … Een mooie conclusie?
Dat klopt volledig. Ik weet zeker wat ik wil, maar ben ook nog op zoek naar de juiste insteek. Ik sta echt open voor alles, en bouw rustig verder. En ik probeer gewoon alles uit wat me goed ligt. Ik experimenteer ook graag met muziek, en zo vind ik wel waar ik zal uitkomen.
Je schrijft, als ik het goed begrijp, je teksten zelf? Komt de inspiratie uit het dagelijkse leven?
Het zijn, behalve die ene ‘Girl with 1000 faces’ allemaal persoonlijke ervaringen uit het dagelijkse leven waar ik over schrijf. daaruit haal ik inderdaad mijn inspiratie.
Indien je mocht kiezen, Sportpaleizen uitverkopen, optreden op Rock Werchter of een naam worden binnen het club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Op het moment is mijn grote ambitie eigenlijk Pukkelpop mainstage, omdat ik festivals gewoonweg heel leuk vind. Ik ga bijna elke jaar naar Pukkelpop, het zou bijzonder leuk zijn daar eens te mogen optreden op die mainstage. Dus op een festival spelen, op de mainstage dat staat wel aan de top van mijn lijstje ja…
Pics homepag @Lieze Michiels
Bedankt voor de fijne babbel; heel veel succes in alles wat je doet, we komen elkaar nog tegen…
Nederlands 
Français 
