The Rising Moon - Willem Heylen – Door het publiek midden de band te zetten, wordt het publiek een soort onderdeel van die band zelf. Dit was de onderliggende bedoeling, om de mensen een soort mediatieve ervaring mee te geven
Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, en tekende voor een bijzondere beleving.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98030-the-rising-moon-een-meditatief-totaalbeleven
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen, opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98100-the-rising-moon-dromen-zijn-geen-bedrog
Beide avonden boden voer voor een toffe babbel met Willem Heylen. We spraken over de twee optredens, de release en hoe uniek dit concept wel is. Meteen polsten we uiteraard naar de ambities en de verdere toekomstplannen.
Wat is de echte bron rond The Rising Moon?
De echte bron komt nog uit onze studenten tijd. In het begin was dat gewoon solo op mijn kamer meditatieve improvisatie. Later ook samen met Ruben De Maesschalck de bassist van The Rising Moon, waarmee ik toen samenwoonde. We zijn met ons twee dat beginnen doen als jam sessies. Later ook met Jonas Boutsen, de drummer van het project. Dat resulteerde in open sessies in onze living. Waarbij we muzikanten uitnodigen. Ook Stan Maris, die meespeelt in het project, heeft ook eens meegedaan. Op zich was het geen project om als band iets mee te doen. het was gewoon een gezamenlijke experimentele trip. Zes tot zeven jaar later hebben we door middel van Jazzlab Impuls iets meer beginnen doen daarrond, en het kunnen uitwerken to een concretere versie. Het is dus een idee dat al een tijdje bezig was, maar mede dankzij Jazzlab en die mogelijkheid tot ligconcerten, iets meer concreter is naar boven gekomen. Dat is het hele verhaal errond eigenlijk.
Na jullie twee keer live te hebben gezien, is het meest opvallende nog de bijzondere opstelling zowel in HA Concerts (lig concert) als in de Casino (met zittende publiek); hoe ben je op dat idee gekomen?
Ik ben al een tijdje bezig met meditatie en trance muziek. Ik heb bij mezelf gemerkt als ik mij kan overgeven aan een ervaring, ik alles veel sterker kan beleven. Vanuit dat idee ben ik ook gestart met dit project. om met de muzikanten rondom het publiek te staan. Bij gewone concerten , waar de band op het podium staat en het publiek voor hen, creëer je een soort afstand tussen de twee. Door het publiek midden de band te zetten , wordt dat publiek een soort onderdeel van de band zelf. Dat was dus de onderliggende bedoeling, om de mensen een soort meditatieve ervaring mee te geven waarbij ze letterlijk in de muziek zitten of liggen.
Er waren veel uiteenlopende reacties. Er waren mensen – vooral in de Casino toch – die niet echt mee waren in het verhaal. Vooral de jongere generatie , op enkele uitzonderingen, konden zich er precies iets beter in vinden. Is het dan wat generatie gebonden, staan jongeren hier wat meer voor open?
Jongeren worden sowieso al meer blootgesteld aan alternatieve opstellingen en kunstvormen denk ik. Misschien zijn die daar meer vertrouwd mee? Ik weet het niet. We hebben wel gemerkt dat bij de liggende concerten , zoals in HA concerts, de mensen wel sneller mee zijn. Als je zit krijg je wel het gevoel ‘ik moet naar ergens kijken’ en dan zit je naar je buurman te kijken of enkel naar één muzikant. Waardoor die ervaring iets meer bevreemdend kan overkomen denk ik. Als het liggend is, is iedereen wel sneller mee; Dat is duidelijk.
In de Casino was ik iets te laat binnen gekomen, en ben blijven rechtstaan , ik durfde die magische cirkel tussen jullie vijf niet doorbreken door een zitplaats op te zoeken. Voel je die magie zelf ook tijdens het spelen, tussen jullie?
Een magische cirkel is misschien veel gezegd. Maar je voelt wel dat er een soort focus en delicate sfeer in de lucht hangt. Op het einde van het concert houden we ook altijd even de stilte aan. En dan voel je wel dat ook het publiek in een bepaalde sfeer zit en niet meteen die stilte en magie wil doorbreken. Dat is ook wel iets dat ik bewust in het live concept heb gestoken. Om op het einde nog even in stilte bewust in het moment te blijven.
Het is wel belangrijk om mensen te vinden die je erin volgen maar nog steeds hun eigen ding doen, denk ik zo, daarin ben je goed geslaagd..
Dat klopt. Ik had wel een idee welke muziek ik wilde brengen en welk klankkleuren ik wou gebruiken. En natuurlijk wilde ik mijn mede muzikanten ook de vrijheid geven om vooral hun eigen klankkleuren te kunnen gebruiken.
De rode draad door beide evenementen is het creëren van een persoonlijke droomwereld, iedereen voelt er iets anders bij, maar hoe ervaar je zoiets uniek zelf?
Dat is bij meditatie ook, die ervaring die je voelt in zo een proces is voor iedereen heel anders. Om een voorbeeld te geven, er is een stuk dat meer extremer klinkt zelfs neigt naar Free jazz. Sommige mensen deed het aan de oorlog denken, terwijl andere zeiden dat het leek alsof ze in de garage aan het rommelen waren (haha). Veel mensen hebben verschillende connecties met bepaalde klanken. En dat was dus zeker de bedoeling ja.. het is bijzonder leuk om te zien hoe iedereen dat op zijn eigen wijze ervaart.
De meeste van jullie komen uit de ‘jazz scene’ maar wat jullie doen is niet echt ‘jazz’ niet meer… maar toch worden jullie in dat jazz hokje geduwd, stoort dat of niet?
Ik heb de indruk dat alle bands of projecten die wat ‘buiten de lijntjes kleuren’ nogal gauw in dat jazz hokje worden geduwd. Dat komt bij ons ook door onze achtergrond natuurlijk, we hebben allemaal een jazz opleiding gehad. Er is ook Jazzlab, die die project onder zijn vleugels heeft genomen. De naam zegt genoeg. Die connectie is er wel, maar ik zou het zelf ook niet als jazz omschrijven wat wij doen met The Rising Moon. Hoe ik het dan wel zou omschrijven weet ik ook niet zo goed. Iets van Ambient of drone muziek of zo. maar de connectie met jazz is dus zeker het improviserende karakter. Die spirit van jazz, samen iets creëren en ermee werken, zit er dus zeker in.
Het nadeel , door in dat jazz hokje geduwd te worden, is dat jazz nog steeds een soort niche genre is. Ik denk dat je met die muziek, vol prikkels, zelfs een piepjong publiek , die ervan houden, zou kunnen aanspreken. Maar door in dat ‘jazz keurslijf’ te zitten, lijkt me het moeilijker dat publiek te bereiken? Ervaar je dat ook?
Je kunt hierdoor inderdaad niet elk publiek bereiken, maar we merken wel door die lig concerten te doen dat er een heel ander publiek op afkomt, nu reeds. Als je het aanbiedt als een ‘alternatieve lig ervaring’ dan trek je dat ander publiek toch wel aan, wat in de casino minder het geval bleek.
Een ligconcert heeft een nadeel, de plaatsen zijn een beetje beperkt , in tegenstelling tot bij een staand of zittend publiek. Beperk je jezelf dan ook niet een beetje? In een Sportpaleis lijkt het me moeilijk bijvoorbeeld…
Sportpaleis lijkt me wat moeilijk, maar we hebben het in een kerk gedaan en dat is bijvoorbeeld wel een locatie waar dat goed werkt. Er zit wel een limiet op, eerder voor de muzikanten dan. Als je in een echt heel grote ruimte staat, heb je haast geen connectie meer met elkaar doordat je rondom het publiek staat en dus als muzikanten heel ver van elkaar staat. Maar het kan zeker in grotere ruimtes passen dit concept. Het is dan enkel belangrijk dat je als muzikant die connectie met elkaar kunt behouden.
Over het album ‘The Rising Moon’. De twee songs “Pendulum” en “Flashback“ zitten in de zelfde sfeer, maar ademen ook iets apart uit op zichzelf. Wat is volgens jou het grote verschil tussen beide composities?
De titel van het eerste nummer ‘Pendulum’ verwijst naar de manier waarop de melodie van het stuk wordt gespeeld. Als muzikanten zweven we, zoals een pendulum, om de melodie heen. Zonder super concreet het stuk te spelen, ook al is er eigenlijk wel een melodie. Iedereen speelt fragmenten, maar toch niet weer volledig. Waardoor het lijkt alsof de melodie met een soort eb en vloed langs alle muzikanten passeert. De muzikanten de vrijheid geven om te improviseren hiermee , was het onderliggende idee. ‘Flashback’ is meer een concreet gecomponeerd stuk. Met een melodie, akkoorden die opbouwen naar een climax en uit elkaar vallen in uiteenlopende klanken en texturen. Ook weer met de bedoeling dat elk van de muzikanten er hun eigen ding kunnen mee doen.
Een journalist drukte het zo uit ‘’Een magische ervaring, haast onbeschrijflijk en eigenlijk niet uit te leggen, want je moet die zelf ervaren’’ . We hadden het er al beetje over. Ik kan me daar in vinden, maar live is dat gevoel nog meer dan op plaat, vind ik persoonlijk. Is dat een reactie die je veel krijgt?
Je probeert natuurlijk altijd de magie van ‘live’ op je plaat te krijgen. Als je zelf die plaat beluisterd in het donker of zo, kan je dat gevoel wellicht beter naar boven brengen in je eigen huiskamer. Live is die klankervaring helemaal anders. Je kunt liggen, de mensen rondom jou, de band ook. Dat brengt een heel aparte sfeer met zich mee. Het is dus logisch dat het live dus nog sterker overkomt.
Is het de bedoeling er in de toekomst meer mee te doen, een full album met tien songs bijvoorbeeld?
We gaan daar zeker nog iets mee doen. Het is muziek die traag evolueert, dan zit je snel aan stukken van tien tot twintig minuten. Een album met tien songs wordt dan een beetje moeilijk, het is de aard van de muziek dat het traag en meditatief evolueert. We willen het project zeker verder zetten, ook live. Zoals op alternatieve plekken in de buitenlucht. In een bos of zo, echt experimenteren met de ruimte.
In open ruimte lijkt me dat moeilijk op een regulair festival of zo, ..
Een traditioneel festival , met een publiek dat ervoor staat? Denk ik eerder niet. In Flagey hebben we dat gedaan, als je dat als een ervaring binnen een festival kan plaatsen , lukt dat perfect. We moeten er echt voor zorgen dat er een publiek op afkomt die naar dit soort ervaring op zoek is. Als je een publiek hebt dat aan de kant een pintje staat te drinken, zou je natuurlijk de waarde en magie van het concept verliezen. We moeten een beetje de balans zoeken, maar er zijn meerdere plekken waar dit zeker mogelijk is Op alternatieve kunst festivals bijvoorbeeld.
Het heeft allemaal iets heel filmisch, ik zou haast de muziek in een film willen stoppen of gebruiken voor een TV serie? Zijn er plannen of ambities in die richting?£
Met de muziek van The Rising Moon niet direct, maar ik zou het wel leuk vinden om eens muziek te maken voor film. Zeker en vast. Muziek maken rond een bepaalde sfeer of verhaal lijkt me zeker iets tof om te doen. maar dat was niet het idee met dit album.
Je bent er met je talent als muzikant zeker toe in staat … Het brengt me bij iets heel anders. Er lopen ontelbare unieke talenten rond in ons landje, maar als Belg bots je precies op muren die je tegenhouden om echt ‘door te breken’; ervaar je het ook?
Het lijkt inderdaad wel een beetje moeilijker om als Belg echt door te breken in het buitenland. In tegenstelling tot Amerikaanse of sommige andere Europese artiesten. Maar los daarvan, zijn er in België best wel veel zalen en festivals om te spelen binnen de jazz, in vergelijking met sommige van onze buurlanden. Dus het Belgische landschap is op zich wel goed om je als muzikant te ontplooien. Op zich zitten we hier wel goed, denk ik.
Hoe waren de eerste reacties op de plaat en de concerten (ik hoorde verschillende uiteenlopende reacties op beide concerten)… én op de plaat…?
De meeste reacties gaan in de richting dat er een eigen persoonlijke droom ontstaat als ze naar onze muziek luisteren of een concert meemaken. Dat is zo een beetje de rode draad doorheen de reacties eigenlijk. Mensen die totaal andere ervaringen, herinneringen en associaties wanneer ze naar de muziek luisteren. Het is wel leuk dat mensen in hun eigen persoonlijke wereld kunnen kruipen, doorheen de muziek. Bij mensen die eerder uit de jazz traditie komen valt op dat ze niet goed weten wat het echt is, en wat er gebeurd om zich heen. “we wisten niet goed wat het was, maar werden toch meegezogen in de trip, het was iets helemaal anders’ is ook een reactie die veel voorkomt. Het is leuk om mensen, die uit een heel andere achtergrond komen, te kunnen overtuigen. Voor ons als muzikant was het ook leuk dat we op verschillende soort plekken speelden, zoals in een kerk bijvoorbeeld. Waardoor je als muzikant elke keer ook een andere ervaring, klank en ruimte hebt waarmee je moet werken. Dat houdt het voor ons ook fris en inspirerend.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? En is dat combineerbaar met de andere projecten?
Het leuke aan zo een jazzlab project, is dat je daar intens op kunt focussen. Uiteindelijk valt alles een beetje binnen een periode van een goede maand. Daardoor valt dat allemaal goed te combineren. Voor de rest speel ik nog met Aki en Cinema Paradiso op Jazz Middelheim en op nog enkele andere festivals en in verschillende zalen de komende maanden. Dus die projecten blijven wel draaien. Ondertussen blijf ik ook mijn eigen muziek en projecten verder creëren verder.
Ook met Rising Moon dus, weet je al welke richting je met dit project wil uitgaan?
Het zal sowieso in het atmosferische blijven, ook live. Als een soort ervaring kunst. Ook in het kader van lig concerten, concerten in het donker. Spelen met de manier waarop mensen luisteren en muziek ervaren. En op bijzondere plekken die mee aanspreken zoals een bos of een grot bijvoorbeeld. Heel concreet, is er zeker nog geen nieuwe muziek of een nieuw album op komst. Maar het is zeker de bedoeling om met dit project verder dingen uit te werken, naar de toekomst toe. Ik had oorspronkelijk ook ideeën met een grotere bezetting , met strijkers en zo. het kan dus nog veel kanten uitgaan, en veel vormen aannemen.
Als je dat met strijkers doet , en dus nog meer muzikanten binnen die kring zet, bestaat dan niet het gevaar dat het al te chaotisch gaat overkomen denk je?
Ik denk dat sowieso in muziek je als muzikant altijd een balans moeten zoeken. Je hoeft niet de hele tijd voluit te spelen. Het gaat eerder om te luisteren naar wat er muzikaal aan het gebeuren en te horen of er ruimte is waarin je iets muzikaal kan toevoegen. Anders ontstaat er inderdaad een brij aan klanken, en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar het is, zoals nu bij accordeon en sax, wel leuk om er verschillende klankkleuren te hebben om mee te spelen En een strijker heeft dan bijvoorbeeld weer een andere klankkleur. Zoals nu met deze muzikanten, werken met muzikanten die hun eigen stijl en eigen klank hebben is belangrijk. Dat kan ik dan weer gebruiken als kleur en inspiratie voor mijn composities.
Naast plannen maken, wat is je grote ambitie en is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt?
Concreet met met The Rising moon is op een unieke locatie spelen zoals een bos, op een berg, in een grot wel iets dat ik zou willen proberen, zoals ik al had aangeven. Plaatsen waar je een totaalervaring kunt creëren en nog meer kan experimenteren met klanken in een ruimte. Persoonlijk ben ik ook nog met wat solo muziek bezig. Ook dat probeer ik wat meer uit te werken, maar er staat nog niets concreet op de planning wat dat betreft. En ook met Cinema Paradiso en Aki staan er nog albums op het programma. Voor de rest ben ik vooral in mijn tuin bezig met groentjes kweken en zo (haha).
Pics homepag @Daria Miasoedova
Dat is ook een mediatieve bezigheid … in elk geval veel succes verder, en hopelijk zien we jullie (of in een van je andere projecten) live …
Matthias Van den Brande - Het is moeilijk te omschrijven, maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt, dat ze inspiratie vormen om er muziek rond te maken
In de jazz scene komen er steeds nog talenten bij. Neem Saxofoon fenomeen Matthias Van den Brande. Al op piepjonge leeftijd had hij de muziek microbe te pakken Zijn passie voor muziek groeide doorheen de jaren; in 2011 startte hij op het Conservatorium van Antwerpen, en wist hij zijn bachelor diploma te behalen bij saxofonist en mentor Kurt Van Herck. Vanaf september 2014 studeerde Matthias aan het gerenommeerde Conservatorium van Amsterdam. Via deze school kreeg hij de kans om zijn Masterstudie in de Verenigde Staten te beginnen aan de Temple University in Philadelphia. Hij kreeg er les van jazzgroten als Dick Oatts en Terrell Stafford. In 2017 behaalde hij in Amsterdam zijn masters diploma onder het mentorschap van o.a. Jasper Blom, Ferdinand Povel, Simon Rigter, Joris Roelofs en Ben Van Gelder.
Hij bracht ondertussen enkele knappe platen uit. In maart kwam een nieuwe parel uit, ‘Fields of Color’, waar Matthias zijn inspiratie haalt bij schilder Mark Rothko.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Matthias. We polsten naar zijn ambities en verdere plannen.
Hoe is alles begonnen? Waarom de saxofoon ? Waarom jazz?
Alles is begonnen in het conservatorium in Antwerpen rond mijn 18ste, met Kurt Van Herck. Daar heb ik drie jaar gestudeerd. Ik wilde mijn horizonten verleggen. Toen ben ik begonnen aan het Conservatorium in Amsterdam. En toen is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Ben ik ook gaan studeren in Amerika , waar ik les kreeg van toch grote jazz namen als Dick Oatts en Terrell Stafford. Daarna ben ik in Amsterdam blijven plakken , en daar heb ik ook de meeste van mijn vrienden ontmoet. De muzikanten waar ik mee samen speel, en de meeste projecten die ik doe zijn Nederlandse projecten. O.a. de muzikanten die op de laatste plaat staan zoals Wouter Kühne en Tijs Klaasssen heb ik zo ontmoet. Anderhalf jaar geleden ben ik terug naar Antwerpen afgezakt. Ik geef ook les in Antwerpen, maar kom nog heel veel in Nederland. Ik schipper nogal vaak tussen de twee.
Merk je in het krijgen van kansen een verschil tussen Nederland en België? Is het in België moeilijker om je muziek aan de man te brengen? Of merk je dat niet?
Het is vooral moeilijk om ergens te spelen of een concert te boeken als je daar niet veel bent. Het was gewoonweg gemakkelijker in Nederland omdat ik daar woonde en veel speelde om daar gemakkelijker aan de bak te komen. Die naam bekendheid vervaagde een beetje in België, omdat ik hier gewoonweg veel minder was. Ondertussen is het meer 50/50 en ik probeer de moeite te doen om in beide scenes mijn stempel te drukken. Het speelt wel in mijn voordeel dat ik zowel in Nederland als in België veel mensen ken. Dat is niet voor elke Belgische muzikant het geval. Ik vind het dus fijn dat ik dit wel kan doen een beetje tussen die beide scenes kunnen schipperen, ook mede door de Nederlandse muzikanten waar ik mee samen speel. Die muur tussen beide landen heb ik dus eigenlijk minder last van.
Intussen zijn er al platen uit. Heeft de release goede recensie gekregen en deuren geopend (ook buiten de jazz)?
Bij mijn eerste plaat was ik nog vrij jong. Dat is al zeven jaar geleden, en die werd zeker goed ontvangen. Het was wel niet evident om met negen muzikanten live te gaan spelen. Het was ook een mix tussen klassiek en jazz. Ondertussen heb ik nog twee wedstrijden gewonnen waaronder B-Jazz International Contest en Tremplin Jazz 'Concours Européen' Avignon in 2022. En dat heeft zeker deuren geopend. We hebben circa 50 concerten gespeeld op twee jaar tijd; we hebben ook een plaat uitgebracht in die periode. Dankzij die wedstrijd in Avignon hebben we ook deze recente plaat kunnen opnemen. De prijs is drie dagen opname tijd in een studio in Frankrijk. Ik probeer nu die lijn door te trekken, en gewoon te blijven gaan.
Nochtans las ik in een artikel dat zo’n wedstrijden winnen niet altijd de sleutel tot succes is… Je hebt ook de populaire wedstrijden voor een ruim publiek als een Belgian Got Talent enz. Maar bij jou was dat dus wel een succesverhaal?
Ik wil dat wel een beetje nuanceren, het is nu niet dat ik plots een grote ster ben geworden of zo. Bij die soort wedstrijden is dat vaak dat mensen plots bekend worden, en twee jaar later niemand ze nog kent. Bij mij zorgde het ervoor dat ik au-serieus ben genomen dankzij die wedstrijden. Dat wel. Ik ken mensen die plots compleet in de schijnwerper staan, maar daarna niets meer.. bij mij gaat het gewoon gestaag vooruit. En ik ben van plan dat nog heel lang te blijven doen, gewoon gestaag vooruit gaan.
Voor je album ‘Fields of Color’ vond je de inspiratie bij schilder Mark Rothko; je hebt het waarschijnlijk al honderd keer verteld, maar we horen het graag, hoe ben je bij deze man terecht gekomen?
Ik ben al heel lang fan van Rothko zijn schilderijen. Toen ik ze voor het eerst zag in Londen , dat waren toen de ‘Seagram Murals’ – trouwens de titel van de eerste single – hebben die schilderijen een diepe indruk op mij nagelaten. Het is moeilijk te omschrijven , maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt dat ze een inspiratie vormen om daar muziek rond te maken.. gevoelsmatig heb ik bij Rothko datzelfde intense gevoel, dat ik krijg bij beluisteren van muziek. En dat heb ik niet bij andere kunstenaars. Ik ben ook altijd blijven op zoek gaan naar zijn werken, want ze zijn in Europa moeilijk te vinden. Vooral in Amerika vind je zijn werken. Toen ik Amerika studeerde heb ik er veel gezien in New York en Washington. Het heeft altijd in mijn achterhoofd gezeten om daar daadwerkelijk iets mee te doen. na de nieuwe plaat moest ik sowieso een nieuw project schrijven , voor een nieuw album. Met die opname dagen in Frankrijk. En dus was dit het uitgelezen moment om dit eindelijk uit te werken. Toevallig vernam ik dat er in Parijs een grote expositie rond zijn werk zou komen. En toen ben ik vijf dagen naar het museum geweest en gaan componeren in Parijs.
Hoe beeld je schilderstukken uit in muziek, vraag ik me dan af …
Ik had ook geen idee daarover toen ik er aan begon. Het was voor mij dus ook iets nieuw, en iets heel spannend ook. Ik heb heel intuïtief tewerk gegaan. Veel nummers zijn gekomen door naar het werk te kijken, en daarrond vanuit een buikgevoel muziek te componeren, zonder daar te diep bij na te denken eigenlijk. Bij sommige werken heb ik gekeken hoe het werk er abstract uit ziet, en daarop tewerk gaan. De stukken komen overeen met de kleuren, en de muziek die ik daarbij in mijn hoofd heb. Elk stuk heeft zijn eigen proces gehad eigenlijk. En dat is heel organisch gegaan eigenlijk. Ik probeer er ook niet teveel of te diep over na te denken, heel intuïtief tewerk gaan was het belangrijkste. Het is gewoon mijn persoonlijke hommage aan die werken van Rothko. Maar de muziek staat op zich. Het is een persoonlijk proces, als iemand anders er muziek zou rond schrijven zou dat wellicht iets heel anders zijn. Rothko gaf dat zelf ook aan, de persoonlijke interactie die iemand heeft die naar het werk kijkt, is het werk.. en dat is voor iedere persoon dus anders.
Het is een uniek concept, een schilder zijn kunstwerken uitbeelden in muziekstukken. Heeft het ook bij jou emotioneel iets los gemaakt, in die zin ‘verbergt het ook een persoonlijk verhaal’?
Sowieso is alles wat je doet heel persoonlijk. Ook al haal ik mijn inspiratie bij Rothko, de meeste ideeën komen natuurlijk uit mijn persoonlijke ondervinden in het leven. En ook de muzikale invloeden. Maar een extra persoonlijk verhaal schuilt er dus niet echt achter, nee.
Zijn verhaal is tragisch, maar zijn schilderijen zijn kleurrijk. Ik herken het ook op de plaat; de nieuwste single “Lunar Landscapes” is een uitbundig nummer en plots komt er dan een somber ”Seagram Murals”. Het is een voortdurend balanceren tussen donker en licht; een bewuste keuze dus?
Nee, ik heb niet bewust dat bewandelen van een ‘donker’ en ‘licht’ pad uitgedacht eigenlijk. Het is normaal dat er verschillende aspecten naar boven komen, emotioneel en qua sfeer. Het is ook vaak in lagen. Op ‘Lunar landscapes’ speel ik een eerder begeleidende tegenstem terwijl de trompet daarover de melodie speelt. het heeft voor mij iets somber, maar ook iets hoopvol. En ook iets heel uitbundig. Het is dus zeer gelaagd. Maar ook de latere werken van hem zijn zeer gelaagd. Daarvan ben ik me bewust geworden toen ik ze allemaal naast elkaar zag hangen in Parijs. Dat zijn grijs/witte werken. Als ik ze naast elkaar zag hangen deed het me denken aan een maanlandschap. Dat nummer ‘Lunar Landscapes’ heb ik dus heel spontaan geschreven, en ook al hangt er iets uitbundig aan, er zit toch ook een beetje van droefheid aan vast. Hij is helaas uit het leven gestapt, maar tegelijkertijd was hij met veel ideeën bezig. Er heerst daar een dualiteit tussen zwaarmoedigheid en het zoeken naar een lichtpunt.
Was die zoektocht een uitweg naar zelfmoord toe van Rothko? Een uiting van frustraties? Hoe moeten we dit zien
Ik kan niet in zijn hoofd kijken uiteraard. Hij voelde zich wel mis begrepen. Ik denk dat hij op zoek was naar een soort eeuwigheid, en een punt waarbij hij puur tot de essentie komt. En die zoektocht , en hoe mensen dat interpreteren. Die confrontatie was voor hem ondragelijk denk ik. Het onbereikbare toch willen bereiken, en botsten op de grenzen… speelde wellicht ook een rol. Het is moeilijk om een echt antwoord daarop te geven, maar het was gewoonweg interessant om daar artistiek mee bezig te zijn. Ik heb dat proberen uitbeelden in die composities, en de twee singles zijn de stukken waar het meest dat gevoel is ingelegd eigenlijk.
In sommige songs gebruik je de beide aspecten, ‘licht’ en ‘donker’ in één song, zoals op het interessante “Untitled Stories” … Worden deze twee aspecten bewust verbonden? Hoe zie je het zelf?
Bij dit stuk ben ik vertrokken vanuit een tekening waar hij begon te schilderen en veel cirkels maakte. En dat circulaire wilde ik wat meegeven in die melodie. Maar het stuk is iets universeels geworden dat ik heb opgedragen aan al zijn werken eigenlijk. Daarom ook ‘Untitled Stories’ als titel. Echt een antwoord op geven is moeilijk, want alles is vanuit een buikgevoel gekomen en alles hangt af van wat ik op dat bepaald moment voelde. En daar zit een stuk improvisatie in, dat kan in elke show weer een andere kant uitgaan. En anders zijn, hoe we het op dat moment interpreteren. Die improvisatie is een moment opname. Dat het live anders kan zijn, dan op plaat doordat het een eigen leven gaat leiden vind ik wel leuk hieraan.
Die stukjes ‘Chapel’ zijn interessante toevoegingen, ahw een ‘voorspel voor een nieuw hoofdstuk’, of hoe moet ik het zien?
Die ‘Chapel’ verwijst naar een herdenkingsplaats die na zijn dood vorm heeft gekregen. Een plaats waar mensen hun werk kunnen zien, en meteen bezinnen. In musea is dat moeilijk, omdat zijn werken hangen tussen andere kunstenaars hun werken. Die ‘Chapel’ is een plek waar bezinning mogelijk was. Ik ben er nooit naartoe geweest naar die plek, maar ik vond het een mooi aspect om op die plaat te verwerken, en daar naar verwijzen. Mijn idee was enkele interludia stukjes te maken tijdens de opnames. En die dan kort’’ Chapels’’ te noemen. Blijkbaar had Tijs onze bassist zelf iets gevonden om daarrond te boetseren. en dat was wel zeer interessant. “chapel II’. ‘Chapel I’ is eerder een intro op ‘Untiteld Stories’ . Het was op zich fijn om op zoek te gaan naar verschillende klanken. Het heeft dus zeker een link met het daarop volgende nummer, sowieso. Ik vond dat ook nodig, want sommige stukken zijn best anders. Ik vergelijk het als je naar een museum gaat dan is het soms eens nodig om even op een bank te gaan zitten. In die zin zijn die Chapel een moment om even tijd te vinden, om naar de volgende song te gaan of zo…
Alle muzikanten zijn belangrijk, maar bij o.a. ‘Yellowfields’ neemt die drums een erg grote plaats in. Was ook een bewuste manier van werken?
Sowieso. Ik ken Wouter en Tijs al heel lang, we spelen al lang samen. Ik ben gewend om met hen te werken, en weet perfect hoe ze spelen. Er is altijd een soort interactie tussen ons drie. Plus nu de extra inbreng van Jean-Paul daarbovenop. Ik kan moeilijk zeggen dat het ene instrument belangrijker is dan het andere. maar de drum is binnen o.a. die song wel heel belangrijk. als ik composities schrijf ben ik al een beetje bezig met de live concerten. En dan is het belangrijk dat iedereen zijn plek krijgt. En vaak is dat dan een solo. Ik wilde zeker zijn dat iedereen een plek had waar ze in de schijnwerper konden staan. En bij ‘Yellow Fields’ was het bewust de bedoeling om de drums die plaats in die schijnwerper te gunnen.
Deze plaat overstijgt alles wat met ‘jazz’ te maken heeft, maar toch wordt je werk in het hokje jazz geduwd. Stoort dat niet? Want je zou met dit werk een ruimer publiek buiten dejazz kunnen bereiken..
Het is moeilijk om daarover te praten, als ik tegen iemand zeg ik ben jazz muzikant weet ik nooit wat die persoon daarover denkt. Het is een genre dat zo breed is geworden. Je hebt de jazz van de jaren ’30, en ’40. De Fussion jazz van de jaren ’60 of ’70. Jet hebt crossover jazz. Free jazz. Jazz heeft voor iedereen persoonlijk een andere betekenis in deze tijden. ik vind het ook totaal niet erg om die jazz niche te passen eigenlijk. Omdat ik me erin thuis voel, en voornamelijk door jazz geïnspireerd ben. Ik grijp meestal ook terug naar mijn jazz idolen zoals Wayne Shorter, Joe Henderson, Miles Davis, … ik vind het dus zeker niet erg om in de jazz scene te blijven hangen, maar zou uiteraard zoveel mogelijk mensen willen bereiken met mijn muziek. Ook buiten de jazz. We leven een beetje in een tijd waar alles in hokjes past, en dat maakt het soms ook gemakkelijk want als je in geen enkel hokje past geraak je vaak moeilijker aan de bak… maar op zich is het geen probleem, want ook deze plaat is een jazz album. Maar iedereen is welkom ..
De release datum was onlangs in maart dus. Al reacties?
Ik heb al zeer fijne reacties gekregen, o.a. in een Noors magazine. Er was ook een mooi interview voor Klara, er komen zeker nog enkele reviews aan. De reacties zijn tot nu toe zeer positief. Vooral doordat ik het gevoel krijg dat heel veel mensen de connectie voelen met Rothko en met jazz. En heel erg door gefascineerd zijn, en dat is wel heel leuk. Er is een soort connectie met het publiek, ze hoeven Rothko niet te kennen, maar het is leuk om er met mensen over te praten. En dat mensen extra geprikkeld zijn door de extra link naar de kunstwereld en specifiek dus naar het werk van Rothko is zeer mooi meegenomen.
Wat zijn je verwachtingen voor deze plaat, welk publiek zou je graag bereiken?
Ik probeer vooral met de muziek bezig te zijn. En er iets van te maken, waardoor ik meer mensen bereik. Ik speel met zeer goede muzikanten, en ik hoop nog veel te kunnen spelen en op zoveel mogelijk plekken. Dat is wat ik vooral wil bereiken met deze plaat. Bij mij is de hoofdzaak om zoveel mogelijk concerten te kunnen spelen. Wat dit werk rond Rothko betreft zou ik graag een connectie willen maken met de kunst wereld. Op plekken waar mensen niet pers se voor die jazz komen, maar voor de kunst van Rothko.
Er komen wellicht nog live optredens, kun je er wat meer over uitweiden? Visuele effecten rond die schilderijen?
Naast de huidige release data komen nog vier of vijf concerten aan, die ik nog moet aankondigen. Ik hoop dat ik volgend jaar dan wel festivals kan doen, ook in het buitenland. Dit jaar staan er al tien optredens op de planning en in 2026 ook al enkele. Binnen enkele weken ga ik terug aan het schrijven. Wat die visuele effecten betreft, is het momenteel te duur om de werken af te beelden tijdens concerten vanwege copyright. mijn doel is om de familie te benaderen, om hen te laten weten dat het bestaat. En als ik van hen toestemming krijg wil ik die schilderijen zeker gebruiken binnen de sets. Maar nu nog niet, ik zou het jammer vinden dat ik het doe en daarna in de problemen geraak wegens copyright. Als het kan zou ik het graag doen, al denk ik dat het ook fijner is als de mensen gewoon luisteren en hun fantasie de vrije loop laten. Ik heb wel een boek mee, met zijn werken, en dan kunnen de mensen altijd komen kijken waarop het gebaseerd is.
Wat zijn je verdere ambities? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Dat is een moeilijke vraag, ik heb heel veel gehad in mijn leven. En ik heb het gevoel dat bijna al mijn dromen reeds vervuld zijn. Mijn droom was om met Brussels jazz orchestra te spelen, dat heb ik gedaan. Ik wou op North Sea Jazz Festival en Middelheim staan. Ook dat heb ik gedaan. In VS studeren heb ik gedaan. Maar gaandeweg verleg je die grens, en krijg je nieuwe dromen. Ik probeer gewoon tevreden te zijn met wat ik al heb en te focussen op het heden. Ik zoek al heel mijn leven naar mijn eigen band waar ik vele jaren mee kan doorgaan. En die heb ik nu gevonden. Mijn grootste doel is om dit op lange termijn verder te zetten. Ik zou het fijn vinden als ik zestig jaar vind en nog steeds met mijn band tour en nieuwe platen uitbreng, dat is zeker een doel. En om die drive te blijven vinden, want het is gemakkelijk om die drive te verliezen. Door de inspiratie van mijn muzikanten, wordt ik zelf ook beter. Het is dus belangrijk om met deze toppers te blijven samen werken. Het is dus gewoon moeilijk , omdat er altijd iets nieuw blijft komen. Maar zolang ik het leuk vind wil ik graag op deze elan blijven doorgaan.
Het is inderdaad belangrijk om te blijven evolueren, jezelf blijven heruitvinden …
Het is gemakkelijk om u blind te staren op succes zoals de plekken waar je speelt, hoeveel volgers dat je hebt en dergelijke meer. Of goede reviews. En uiteraard zijn die belangrijk. maar als dat uw enige maatstaf is , dan geef je het uiteindelijk op. Want dan blijf je niet meer jezelf uitvinden. Ik probeer gewoon me te laten omringen met de juiste mensen, en telkens iets boeiend te brengen. Als daar iets door groeit of ik er wat succes door krijg is dat zeer mooi meegenomen. Maar ik probeer me daar niet teveel aan te hechten want dan houdt je het gewoon niet vol.
Je weet ook niet wat er privé op je pad komt, dan krijg je een ander verhaal natuurlijk… Het is ook uw vaste job?
Muzikant zijn is mijn vaste job. Maar vooral, hoe meer ik op verschillende plekken kan spelen, hoe liever. En daardoor geraak ik ook niet vastgeroest. Het is een kwestie van een evenwicht zoeken. Soms is dat wel teveel, andere momenten is dat perfect. In elke levensfase kijken of het in balans is , is daarbij zeer belangrijk. dat maakt het fijn aan muzikant zijn, dat je steeds iets nieuw ontdekt . als alles in beweging blijft, houdt je dat ook scherp.
Pics homepag @Victoriano Moreno
Een mooie anekdote om de babbel mooi af te sluiten
veel succes in alles wat je doet
LowMad - We laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken en gewoon doen wat we graag doen, vanuit ons buikgevoel!
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte.
Naar aanleiding van die release hadden we een fijne babbel met Kenneth, Philip en Christof vóór hun optreden in Maboel (Zottegem) .
Uiteraard polsten we ook naar de ambities en de toekomstplannen en ambities.
Ons laatste interview dateert al van 2020, midden coronatijd. Lees gerust
Hoe is het ondertussen met jullie?
We hebben ondertussen niet stil gezeten, en heel hard gewerkt met de band. Vooral het voorbije jaar was heel intens, ondertussen een nieuw album opgenomen. en alles wat daarbij komt kijken. Het vergt veel energie, maar het geeft ons ook veel energie terug.
Het is niet zo dat zonder die corona wellicht andere deuren zouden zijn open gegaan? En die periode heeft er (in tegenstelling tot bij sommige bands) niet voor gezorgd dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
We hebben tijdens corona gewoon kunnen blijven verder werken, binnen wat kon en mocht. Een leuke periode was het, door die beperktheden en regels, zeker en vast niet. Maar het is bij ons nooit opgekomen om de handdoek in de ring te gooien, integendeel zelfs. We bleven gemotiveerd, en zijn nu , na vijf jaar, zelfs nog meer gemotiveerd. Dat het andere deuren zou kunnen hebben geopend? Dat weten we dus niet.. iedereen lag stil tijdens die twee jaren Corona. We hebben wellicht geen grote stappen gezet, maar zijn dus wel blijven doorwerken waardoor we kleine stappen voorwaarts konden blijven zetten. Met nu dus die nieuwe plaat ‘Lost’ als kers op de taart. Bovendien , grote stappen zetten is niet altijd evident. Het is net door in die kleine stappen te werk te gaan, dat je als band kunt blijven groeien.
Ondertussen hebben jullie een nieuwe plaat uit die jullie vanavond voorstellen in Zottegem? Wat is (volgens jullie) het grote verschil tussen de nieuwe plaat en het debuut…
We zijn vooral onszelf gebleven, maar zijn wel meer naar elkaar toegegroeid. Nog meer een hechte vriendschapsband dan voorheen. Dat hoor je dus wel aan die nieuwe plaat, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Het is moeilijk om daar zelf op te antwoorden.. wellicht zal wie naar beide platen luistert daar beter een oordeel kunnen over vellen. Maar we hebben deze plaat samen kunnen opnemen, in de studio, zonder grenzen.
Positief is de ‘volwassener’ sound , en het voortdurend balanceren tussen de sterke energie en een ingetogen sfeer. Is dit een beetje jullie ingesteldheid?
We zijn zeker meer op elkaar ingespeeld, waardoor de sound nog beter is gevormd dan voorheen. Waardoor het wellicht volwassener klinkt. Wat dat ‘voortdurende geschipper betreft tussen ingetogen en overdosis aan energie’ misschien is dit wel ergens bewust maar dan ook weer niet. We houden wel van in hoogtes en laagtes werken, flatliners is niks voor ons ;-) , maar ik denk dus eerder dat dit door de individuen komt binnen de band,. Zoals eerder gezegd, iedereen zijn invloed is welkom en dan fixen we dat ook gewoon, Ergens is hoe zotter hoe beter misschien wel een leidraad, zoals het onderdeel ‘Mad’ in onze bandnaam wat aangeeft, Maar het echt bewust zo willen doen? Niet echt, we love a ‘natural flow’. =Alhoewel dit voor een buitenstaander misschien toch niet zo ‘natural ‘ zou kunnen overkomen, voor ons is dat dus wel het geval.
Je hoort op plaat een zekere ‘punk vibe’; met die energieke sound wens je prompt in de pit staan. Worden hier frustraties weggespeeld?
Zeker geen persoonlijke frustraties. Als je zoveel jaren in punk of metal hebt gezeten, een deel van ons zat in de eerste scene en een ander deel in de andere scene, is dat niet onlogisch dat die ‘vibe’ hier en daar wel eens naar boven komt. We kunnen ons verleden niet verloochenen, het is een onderdeel van onszelf.
Jullie muziek is moeilijk in een hokje te duwen; in deze tijden niet zo evident meer. Uniek zijn is natuurlijk niet mogelijk…
Het is niet onze bedoeling om uniek te zijn. Maar het is wel zo dat we ons niet in een hokje laten duwen. We zijn dus helemaal niet op zoek naar uniek zijn binnen de muziekwereld. Gewoon wat komt, dat komt wel. Maar we laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken, en gewoon doen wat we graag doen, vanuit een buikgevoel.. is onze motto
Ik las in een interview dat jullie live ‘rauwe ongefilterde energie’ willen uitstralen. Geslaagd mag ik zeggen …
Waar die energie op plaat vandaan komt moet je aan Jonas vragen. Wij hebben de energie gegeven, maar we waren er ons van bewust dat dit niet altijd makkelijk is op dit op plaat te krijgen. Hij heeft de plaat geremixt en geproducet. Jonas Nyaar van ‘Go To Eleven’ zijn inbreng is dan ook een enorme meerwaarde om tot die ‘live vibe’- sound te kunnen komen.. door hem klinken we gewoon zoals we zijn en dat was voor ons belangrijk, Jonas is absoluut top in wat hij doet voor bands. Dat bewijst hij voor ons ook . Dat mag toch ook in de verf gezet worden! Wat live beleving betreft? Hangt van veel factoren af, één daarvan is de energie die je krijgt van je publiek. Als die enthousiast reageren, krijg je daar zelf ook een energie boost van waardoor je de lat nog wat hoger legt.
Jullie hebben al wat watertjes doorzwommen. Blijven doorgaan! Waar haal je de energie?
Onze vriendschap, dat samen kunnen spelen en muziek maken geeft ons nog het meeste energie. Die vriendschapsband is zelfs nog sterker geworden, en automatisch vullen en voelen we elkaar dan ook moeiteloos aan. Die speelsheid is zowel live als op plaat een belangrijke factor, die ons steeds meer energie blijft geven.
Hoe waren de eerste reacties op de nieuwe release en op de shows?
Niet alleen positieve reviews, ook komen mensen ons na de shows positief tegemoet. Dat doet deugd. We zijn dus heel tevreden over de reacties die we al hebben gekregen. En dat is niet enkel de verdienste van ons zelf, maar van alle mensen waarmee we ons laten omringen. Zoals Jonas, of de Tom zijn vriendin, Kim Pots die fotografie doet, Er was ook nog Alain Vergeylen die onze Artwork gedaan heeft en nog doet. En Ivan Heyninck. Hij ons ons clipje gemaakt. En zeker ook niet te vergeten de redelijk vaste delegatie die toch zeer veel naar onze shows komen. Je laten omringen door een zeer goede entourage is een sleutel tot succes. En deze plaat is dus zeker een succesverhaal, met dank aan iedereen rondom de band. Zonder hen kunnen we dit gewoonweg niet.
Jullie zijn heel actief op sociale media; hoe belangrijk is het voor jullie? Waarom nog fysiek platen uitbrengen?
Als je naambekend wil vergaren, is promotie langs sociale media heel belangrijk. en wat fysieke platen betreft, opteerden we voor een vinyl omdat dit toch nog wordt verkocht
Jullie muzikale projecten voorheen waren top, maar nooit een ‘groot succesverhaal’. Waar is het fout gelopen?
Kan LowMad een succes worden door de energie die jullie uitstralen?
Voor ons is dit moeilijk te zeggen of LowMad al dan niet een succes verhaal zal worden, voor ons persoonlijk is dit project echter wel al redelijk succesvol. We zijn er ons uiteraard ook van bewust dat onze muziek niet voor iedereen in de wieg gelegd is, you love it or you hate it, los daarvan het is voor jongere bands in deze tijden sowieso moeilijker geworden, de omstandigheden zijn niet altijd even goed zoals dat in onze jonge tijd het geval. Er zijn bijvoorbeeld ook minder plaatsen om te spelen en repeteren en zo.
Grote podia is geen ambitie , maar kan deze plaat een doorbraak zijn naar een ruimer publiek?
Dat we geen grote podia willen doen moet je beetje nuanceren, ik denk dat iedere band dat wil doen. het is gewoonweg niet onze topprioriteit.. En uiteraard willen we een zo ruim mogelijk publiek aanspreken, maar forceren hierin niets en zien wel wat er op ons afkomt. Trouwens Als je vertrekt vanuit een ambitie om veel geld te verdienen , en snel? Dan is het bij voorbaat een verloren zaak. Langzaam groeien en zien wel waar we uitkomen.. is de boodschap
Over de ‘ambities’ en ‘doelen’ hadden we het al bij ons vorig interview. “Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen”, zeiden jullie. Is dit doel intussen bereikt … of zijn er ondertussen nieuwe?
Een festival als Crammerock – als Waaslanders – of eens op een festival als Desertfest kunnen staan. Maar op zich is het doel dus nog steeds hetzelfde, nog veel mooie albums opnemen, en op mooie podia kunnen spelen. En dat nog veel jaren kunnen blijven doen.
Jullie zijn al wat jaren bezig … Wat is jullie grote advies naar jonge talentvolle beginners?
Vooral jezelf blijven, vaak tegen beter weten in. Is het beste advies dat we kunnen geven. Zo houdt je het ook het langste vol. En ook geduld hebben, heel veel geduld hebben en dan komt er wel eens iets op je af… en ook zeer belangrijk, het spelplezier moet altijd overeind blijven, anders heeft het ook geen zin.
Hoe lang hoop je dit vol te houden, want LowMad vergt wel heel veel energie toch?
Fysiek staat er op muziek maken geen eindpunt, kijk naar The Rolling Stones die treden ook nog steeds op. Als je geen plezier meer vind in wat je doet? Dan houdt het ergens op, maar daar zitten we totaal nog niet, integendeel zelfs. Er is natuurlijk een overaanbod aan bands, de vijver zit vol. Het is een kwestie van daarin staande te houden, maar we hebben wel het gevoel toch altijd een soort underdog te zullen zijn.
Waar zien jullie LowMad binnen het overaanbod? Wat maakt jullie uniek?
Ik Denk dat dit vooral persoonlijk is, of degene die het evenement organiseert open genoeg is en misschien ook wel de ballen heeft ons te vragen of te laten optreden, zoals hiervoor gezegd we zijn zo van ‘take it or leave it “THIS IS LOWMAD” We merken bijvoorbeeld wel dat het moeilijk is om op een echt metal festival op te treden Omdat we soms niet echt Metal genoeg zijn, en aan de andere kant zijn we ook niet echt een 100% punk of stoner band, dus we snappen dit wel, misschien zijn we eerder iets te avontuurlijk. Festivals die daarvan houden mogen ons steeds boeken.
Het moeilijk in een hokje onderbrengen maakt het soms niet makkelijk naar promotors toe?
We proberen daar wel rekening mee te houden, vooral tijdens live optredens op festivals kijken we op welk festival we spelen. En passen onze set aan , en kijken wat we kunnen doen om het plaatje te laten kloppen. We proberen dus altijd een verschillende setlist te brengen. We passen ons daar ‘live dus wel een beetje aan. Maar we willen ons gewoonweg niet in één hokje laten duwen, omdat we nu eenmaal barsten van diversiteiten.
Wat zijn de verdere plannen?
Zeker nog lang voort doen, nog enkele vette albums opnemen, en tussen mooie line ups staan is ook altijd wijs, maar dit heb je als band ook niet altijd in eigen handen.
Bedank voor dit fijne gesprek … Tot een volgende concert /festival
Merci Erik!!! We love you!!! Greetz LowMad
Alex Koo - Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’. Authenticiteit bewaren is voor mij het belangrijkste
Alex Koo is een getalenteerd, veelzijdig pianist. Hij studeerde aan de Conservatoria van Amsterdam, Kopenhagen en New York University (Steinhardt), wat hem - in combinatie met zijn passie voor jazz en improvisatie - lof van wereldiconen als Kurt Elling, Kenny Werner en Brad Mehldau opleverde.
Hij wordt op zijn nieuwste project begeleid door talenten, drumicoon Dré Pallemaerts (Toots Thielemans, Melanie de Biasio, Bert Joris) en basvirtuoos Lennart Heyndels (Jef Neve, Ben Sluijs, Kaja Draksler).
Met hen bracht hij een nieuwe plaat uit 'Blame it on My Chromosomes' via W.E.R.F records. In een goed vol gelopen De Casino kwam hij die plaat onlangs voorstellen, dit in kader van 'Welcom to the jazzklub’.
Lees gerust.
Naar aanleiding van de release en van dit optreden hadden we een fijn gesprek met Alex Koo. Meteen werden enkele hardnekkige misverstanden rechtgezet, hadden we het over de impakt van songs op mensen hun gemoed en polsten naar de verdere verwachtingen en ambities.
Alex, ons laatste interview was midden de corona periode (2021). Hoe is het ondertussen met je?
Na corona is alles een beetje ontploft eigenlijk. Ook al lijkt het heel recent, het is ondertussen al vier jaar geleden. En het is ondertussen enorm druk geweest op allerlei vlakken. Naast een album uitbrengen ben ik ondertussen ook papa geworden; voor het eerst ook een eigen appartement gekocht. Er zijn dus wel enkele belangrijke mijlpalen ontstaan in die vier jaar na corona, zowel op privé vlak als op professioneel vlak. Een heel productieve periode zonder meer dus.
Toen stonden er enkele projecten op stapel, die niet zijn doorgegaan, o.m. ‘resident zijn’ op het Brussels Jazz Festival, én een samenwerking met Graig Taborn. Dat werd door die pandemie afgelast; is er ooit iets van gekomen?
Die resident is inderdaad afgelast geweest, dat concert met Graig Taborn heb ik wel nog het seizoen daarna kunnen doen. maar die residentie zelf is wel helemaal in het water gevallen, helaas.
Het had wellicht deuren geopend, maar deuren gaan sowieso goed open voor jou tegenwoordig, heb ik de indruk …
Dat lukt natuurlijk niet vanzelf. Om te komen op het punt waar ik nu sta heb ik wel heel hard moeten pushen. Meer nog, alle deuren waren voor mij gesloten toen ik in 2016 in België terug kwam. Ik had voordien in Kopenhagen, New York en dergelijke gestaan en toen ik terugkwam kende ik hier geen enkele programmeur . ik heb jaren rond gebeld om te mogen spelen, zonder antwoord. Ik weet dus wel wat het is om in de schoenen te staan van zij die aan het knokken zijn om een beetje erkenning. Ik heb heel hard moeten knokken om te staan waar ik nu sta, terwijl ik het – zonder rancunes – het gevoel krijg dat er zijn die veel minder moeten doen om te staan waar ik nu sta. Ik bedoel dat niet slecht, maar soms wou ik in die periode na mijn terugkomst naar België de handdoek in de ring gooien..
Dat is toch een algemeen probleem waar veel jonge artiesten mee worstelen, dat ze precies minder kansen krijgen. Ik ben er zelfs van overtuigd dat de vroegere grote namen, als een Led Zeppelin en Black Sabbath (om twee metal voorbeelden te geven) in tijden als deze het moeilijker zouden hebben om door te breken.
De media en de programmatie doet vaak denken in de richting van gemakkelijk in het gehoor liggende muziek dat een grote massa aantrekt.
Je weet dus wat het is, maar wat is jouw persoonlijk advies aan die jonge bands en artiesten die ermee worstelen? Blijven volhouden?
Blijven volhouden, maar wel realistisch zijn dat het een heel moeilijke en harde wereld is. Zeker in deze tijden. maar het belangrijkste is je authenticiteit blijven bewaren in alles wat je doet. Probeer niet te zwichten voor schoonheidsidealen. Of voor dogma’s en een onrealistisch zelfbeeld. Ik zou zeggen, kies de authentieke weg in je carrière en niet dat je snel aan de top moet staan met wat je doet. Ook al maak je simpele muziek, of is het heel complex zorg dat die authenticiteit overeind blijft. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.
Nu is er een nieuwe plaat ‘Blame it on My Chromosomes’ een bijzondere parel, niet enkel door je piano werk, ook door de bijzonder samenwerkingen. Ook zing je op deze plaat. Je hebt een intens warme stem; hoe ben je op het idee gekomen en hoe waren de reacties?
Ik had gewoon een nummer geschreven ‘Eagle of the sun’ met dat fluiten erbij en ik hoorde een melodie in dat stuk, ik hoorde een soort fluiten dus ben ik dat zelf beginnen doen. toen ben ik beginnen zingen , maar toen kon ik niet zingen. Ik wou wat wel live doen en vond het absurd om iemand te gaan vragen om één nummer te komen zingen, toen ben ik beginnen oefenen. Ik kan nog steeds niet perfect zingen. Het is en blijft een instrument, dus als ik erop blijf oefenen kan het gebeuren dat ik 60% van de keren dat ik zing, er blij mee zijn. (haha). Uiteindelijk begon dat , ook live, wel te lukken. En zo kwam er een tweede idee in de vorm van ‘Slowly’. Het is gewoon op mijn pad gekomen dus, ik ben geen zanger en zal dat nooit worden, maar ik heb nummers geschreven waar ik iemand hoor zingen met een lage stem en dat past perfect in mijn plaatje. Een hele plaat met alleen zingen zou ik niet gauw doen, ik blijf een pianist in de eerste plaat. Maar ik ben wel blij dat ik die stap heb gezet. Veel van mijn Belgische collega’s die normaal gesproken ook niet zingen, doen dat ook. Een Hendrik Lasure bijvoorbeeld. Of iemand als Vitja Pauwels , zingt ook met een van zijn projecten. Niemand van die artiesten zijn in de eerste plaats zangers. Het is een verademing om eens zoiets te doen, en het heeft zeker zijn charmes.
Over die samenwerking, ik heb ergens gelezen dat je zelden samenwerkingen doet, meestal werk je solo. Dit trio is dus wel een unieke stap voor jou, of is me iets ontgaan?
Dat klopt niet , ik doe geregeld samenwerkingen en heb tot nu toe maar één solo plaat uitgebracht. De rest waren allemaal samenwerkingen, op dat vlak ben ik zelfs eerder gewend van samenwerkingen te doen. Ik ben ook vaak actief als side-man. Wat solo betreft heb ik maar één solo plaat en één elektronische plaat uitgebracht solo. Mijn eerste plaat was met een kwintet. Tweede plaat een trio. Derde een duo, dan weer trio. Dan solo en nu weer trio. Ik doe dus eerder vaak samenwerkingen en dit trio is dus niets nieuw voor mij.. integendeel.
De plaat klinkt erg gevarieerd, divers. Ze is weerbarstig, kleurrijk en ik merk de zin van experiment. Klopt dit? Hoe komt het live tot uiting?
Ik persoonlijk vind het één van mijn meest toegankelijk platen, nummers als ‘Slowly’ en ‘Eagle of the Sun’ zijn twee van mijn meest toegankelijk nummers. Bij mijn vorige platen, zeker die solo, zitten eerder heel verre improvisatie verbonden. Die zijn veel meer experimenteel dan deze. De plaat daarvoor ‘Indentified Flying Object’ ook als trio, was eerder een experimentele plaat dan deze. Daar deed ik meer noise, improvisatie en elektronica. Terwijl ik met dit trio nu eerder de middenweg opzoek, vind ik toch. Ik zie dit album dus zeker niet als een experimentele plaat, wel integendeel.
Dat bedoelde ik, het is een erg diverse, veelzijdige plaat, met dat vleugje ‘experiment’ …
Als je het zo verwoordt, begrijp ik wat je bedoelt. Als je met dat experimenteel kantje bedoeld, het veelzijdige? Dan ben ik het ermee eens. Dat klopt wel. Het is zeker en vast een van mijn meest veelzijdige albums.
Is het met dat ‘toegankelijke kantje’, de bedoeling om een andere weg in te slaan naar meer pop of zo?
Er zit helemaal geen achterliggend motief achter of zo. ik maak gewoon de muziek die ik op het moment leuk vind. Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’ eigenlijk. Ik had gewoon tien nummers waar ik van hou, en iets wilde mee doen om die op te nemen en live te spelen… als iemand anders dat ook leuk vind , zoveel te beter. Authenticiteit is voor mij het belangrijkste, en dat geldt in beide richtingen. Als ik geen typische jazz wil doen, en een simpel liedje speel omdat ik dat mooi vind? Doe ik dat gewoon. Zo simpel is dat. Authenticiteit is de rode draad doorheen wat ik deed en zal blijven doen. is mijn grote ambitie.
Is er iets wat je absoluut nog wil bereiken (buiten de wereld veroveren uiteraard)
De wereld veroveren.. ik ben een simpel mens en wil gewoon veel concerten spelen. En met leuke mensen samen spelen. En als mensen dat ook aanvoelen dat ik met iets bezig ben dat mij oprecht gelukkig maakt, en ze daarin ook hun verhaal herkennen? Dan is dat zeer mooi meegenomen. Het mooiste compliment dat ik ooit heb gekregen van iemand. Ik heb een solo concert gedaan in AB. In september 2023. Na het concert komt een dame bij mij, het was voor haar een grote stap om naar mij toe te komen. Ze zat blijkbaar in een zware depressie. Ik dacht toen ik daar moest spelen, dat het een café optreden zou zijn met veel geroesemoes en tot mijn verwondering kon je een speld horen vallen. Die dame zei me :’ het is de eerste keer in maanden tijd dat ik die donkere gedachten die in mijn hoofd aan het rondzwerven zijn , vijftig minuten lang dat jij aan het spelen was geen enkele seconde heeft naar boven heeft voelen komen’. Het draait niet om grote podia of erkenning naar een groot publiek.. want uiteindelijk is dat bijzaak in het leven. . Als er een ambitie en doel is, dan is het op die wijze mensen kan helpen en bereiken met mijn muziek. En dat nog heel lang kunnen blijven doen. Dan is mijn doel bereikt. Neem nu dat lied ‘Jonass’. Ik speel dat voor Jonas, mijn overleden vriend, en bij elk concert moeten we bijna tellen hoe lang de stilte na die song duurt.
In De Casino merkte ik een bijzonder emotioneel nummer “Jonass”. Er volgde geen bisnummer … dat moest eigenlijk niet … wel had ik een heel intens gevoel
Het kan bij ‘Jonass’ twee richtingen uitgaan. Ofwel is er absoluut geen noodzaak meer aan een bisnummer. Omdat ze door de intensiteit van die song zelf bepaalde persoonlijke gevoelens van verlies naar boven komen, ofwel gebeurd het tegenovergestelde en is het publiek zodanig in de wolken dat ze absoluut nog een bisnummer willen. Om op een andere manier het concert te eindigen. Het is bij ‘Jonass’ dus echt de twee extreme kanten .. het is interessant , en we eindigen altijd met ‘’Jonass’ omdat we nooit weten wat er gaat gebeuren, wat best spannend is. We weten nog niet of we dat blijven doen.
Het is natuurlijk allebei een ‘positieve reactie, zowel als er geen of wel naar een bisnummer wordt gevraagd
Tuurlijk, maar als iemand achteraf komt vertellen dat ze hun zoon of dochter hebben verloren, en zich vinden in dat verhaal van Jonas. Dan wil je die gevoelens van pijn niet meer terug naar boven brengen uiteraard. Maar langs de andere kant is het mooi dat je deel kunt uitmaken van het rouwproces. Door daar een nummer over te schrijven en te spelen, kun je die gevoelens een plaats geven. Dat die pijn er is. En als er pijn is, een manier vinden om daarmee om te gaan. Erkennen dat die pijn er dus is, is belangrijk. Dat betekend niet dat je er iets kunt aan doen Maar erkennen dat het er is, is een eerste stap naar genezing , anders lijdt het alleen naar iets ergers. En als ik daardoor ook mensen, die in hetzelfde schuitje zitten, heb kunnen helpen ? dan doet me dat veel deugd.. Dat Jonas, als we zijn nummer spelen, zorgt voor een zekere verbinding tussen mensen die hebben te maken met verlies, ik denk dat Jonas daarop zeer trots zou zijn geweest.
Pics homepag @Roger Vantilt
Bedankt voor dit fijne gesprek. Veel succes nog en hopelijk tot binnenkort
An Pierlé Quartet - Omdat de teksten heel diep gaan, houdt het zeker risico’s in. Door je kwetsbaar op te stellen, bereik je mensen die er troost en een boodschap van hoop in vinden
An Pierlé
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Lees gerust.
Voor het concert hadden we een fijne babbel met An, Koen , Hendrik en Casper over die nieuwe plaat, de verdere plannen en de ambities…
An, met het solo werk stond je o.a. op Pukkelpop en Rock Werchter rond 2000. Ik wik nu even mijn woorden, maar is wat je nu doet geen ‘stap terug’, mits de meer ‘niche’ waarin jazz zich bevindt; of zie ik het verkeerd?
Nee, het is zeker geen stap terug, we spelen jazz maar ook op grote podia. Wat het verleden betreft. Voor elk ding is er een leeftijd. je moet het in een soort tijdsgeest zien, toen was ik jong en paste bij Werchter. Als muzikant moet je er vooral op toezien dat je blijft veranderen en vernieuwen. En alles in een lange lijn bekijken. Ik ben dan ook trots dat het blijft veranderen en evolueren , in wat ik doe. Er zijn veel mensen die ‘een grotere hype’ zijn geweest, maar op een muur zijn gebotst en daardoor niet meer verder zijn geraakt. Dat wil ik vermijden. Ik denk trouwens ook dat we met dit project zeker een groter publiek kunnen bereiken, daar ben ik zelfs zeker van.
Met het kwartet ben je ook al een tijdje bezig, het vorige album ‘Wiga Waga’ kwam uit midden de corona; hoe heb je in een tijd zonder promotie alles beleefd? Denk je dat er in andere tijden geen meerdere deuren zouden zijn open gegaan?
Uiteraard zouden er vermoedelijk andere deuren zijn open gegaan, dat is dus zeker jammer. Maar met deze nieuwe plaat hebben we dus een nieuwe ‘debuut plaat’ uitgebracht,
Ik heb persoonlijk veel streamings gezien in die periode en muziekstijlen ontdekt die ik anders moeilijker had ontdekt; hebben jullie met die streamings mensen kunnen aanspreken die anders moeilijker die stap hadden gezet naar jullie muziek? Een andere fan base?
Geen idee, dat was het vervelende aan die corona tijden. We konden wel spelen, maar wisten niet wie er keek of zo. Dus geen idee welk publiek we aanspraken daarmee. We deden een streaming, en daarna ging je gewoon naar huis. Je had met niemand contact behalve je mede muzikanten, dat voelde onwezenlijk aan. Het was dus vooral heel eenzaam. We zijn gelukkig nogal open naar elkaar toe, en uiteindelijk werd de camera man of de enige die er mocht bij zijn, ons publiek als het ware. Het was jammer, maar op zulke momenten weet je dat er geen grote interactie is, maar eerder een luisterend publiek dat niet aanwezig is in de zaal…
Nu is er een nieuwe plaat ‘Ultimate Survival’. Muzikaal gezien is ‘Ultimate Survival’ nog gedurfder dan zijn voorganger. De grooves zijn dieper, de teksten meer confronterend en het geluid intenser. Het album omspant een breed scala aan emoties. Klopt dit?
Die stelling klopt maar de plaat is ook toegankelijker dan de vorige.
Dat klopt wel.. Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die emoties?
An: ik heb heel veel meegemaakt, en dat kruipt wel in de teksten. Ik heb ook heel lang aan mijn teksten gewerkt. Ze zijn persoonlijk, zonder teveel in details te treden. Zodat het publiek daar zijn eigen persoonlijk verhaal kan op projecteren.
Dat is misschien nog het meest interessante, dat iedereen er zijn persoonlijk verhaal kan in terugvinden, zowel in de instrumentatie als in de vocals komt het tot uiting … Een bewust proces?
Hendrik: inderdaad, iedereen kan er zijn eigen verhaal of in vinden.
An: sommige thema’s kunnen zwaar zijn voor sommige, maar we willen vooral een boodschap van hoop brengen in deze wereld. Trouwens als je wil dat de wereld verandert, moet je in de eerste plaats bij jezelf beginnen. Dat is een gevaarlijke piste, je kunt daarvoor aangepakt worden. Omdat die teksten heel diep gaan.. het houdt dus zeker een risico in. Maar door je kwetsbaar op te stellen, bereik je wel mensen die daar troost en een boodschap van hoop in vinden.
Ik wou er ook even op inpikken… Een persoonlijke plaat uitbrengen is ook een deel jezelf bloot geven naar de buitenwereld toe; neem je geen risico (je weet hoe mensen soms reageren op sociale media, …). Hoe reageer je er op?
An: Ik heb totaal geen angst voor die reacties. Omdat we daar zelf achter staan, en het goed vinden zoals het is. Met deze plaat kunnen we gewoonweg een veel groter publiek aanspreken, als de mensen ernaar willen luisteren. En meer dan dat de marketing het toelaat, wat bereik betreft.
Hendrik: die mensen die echt er naar willen luisteren, zullen ook aanvoelen waar het verhaal echt om gaat. En dan is het gewoon te nemen of te laten.
Jullie zoeken met deze plaat het avontuur op, buiten de lijntjes van de jazz. Toch lijkt, vooral voor jongeren, die drempel hoog om dit soort prikkelende jazz te leren ontdekken. Ervaar je het zelf ook? Heb je er een verklaring voor?
An: in de jaren ’50 zouden we mega cool zijn geweest. Het is gewoon een kwestie van : hoe krijg je de muziek tot bij hen, ik weet zeker dat als ze aanwezig zouden zijn in de zaal ze zouden voelen waarover het gaat.
Hendrik: we merken wel, het is niet het juiste woord, met deze plaat drijven we wat weg van jazz. Er was ook geen masterplan, we proberen een sound te brengen, waar de mensen zelf kunnen uithalen wat ze daarbij voelen of juist niet.
Wat overeind blijft binnen de jazz, is het tegendraads improviseren. Ik veronderstel dat je in de zang, de sax er ook op inspeelt?
het maakt de avonturier in ons los deze plaat in elk geval, improviseren is nooit moeilijk doen om moeilijk te doen maar wel speels zijn, in een flow geraken met de andere muzikanten. Soms ben je stoorzender, op andere momenten kan je heel subtiel lijntjes en sferen kleuren.
Hendrik: er gebeurt van alles maar uiteindelijk komt alles mooi samen in een geheel.
Wat me ook een beetje bezig houdt, is dat jullie, ondanks buiten de lijntjes kleuren, in het vakje ‘jazz’ wordt geduwd. Waarom? Hoe sta je er tegenover?
Simpel, Hendrik en Casper komen uit de jazz, en het is een kortere benaming dan improvisatorische doch gestructureerde experimentele popmuziek
Zouden jullie dor die prikkeling de piepjonge muziekliefhebber kunnen bereiken, die net voortdurend die prikkels nodig heeft?
Hendrik: als je die mensen wel kunt bereiken, zullen ze daar zeker voor open staan als je dat integer maakt, sowieso. Het moet wel bij hen geraken om dat doel te kunnen bereiken. Gewoonweg mensen in de zaal krijgen en hen bereiken is belangrijk. en gewoon blijven proberen is de boodschap.
Ik was onder de indruk van de breed klinkende vocals op de nieuwe plaat. In de instrumentatie, kun je voorbij aan de inbreng van Hendrik Lasures’ synths en Casper Van de Velde zijn inventieve drumpartijen, die de muziek een frisse, eigentijdse laag bezorgen. Verder is er de basklarinet en tenorsax van Koen Gisen.
Hoe belangrijk is hun inbreng op deze persoonlijke plaat?
An: zonder die combinatie bestaat deze band niet, elke schakel binnen dit kwartet is minstens even belangrijk. Ik kan dit doel niet bereiken met andere muzikanten, totaal niet.
Hendrik: het kwartet is ontstaan als een soort improvisatie sessie en dat verliep zo goed, dat we daar gewoonweg iets moesten mee doen.
Koen: je hoort dat in de eerste opnames, en inderdaad als je dat moest doen met twee andere mensen zou dat gewoon anders klinken en ook gewoon andere muziek zijn. Zo belangrijk is die inbreng van elk van de vier van ons binnen dit concept.
Ervaar je het Belg zijn niet als een struikelblok? Want in tegenstelling tot het overaanbod aan Nederlandse artiesten op de Vlaamstalige radio’s, is er weinig plaat voor Belgische muziek? Hoe ervaar je het zelf?
An: we hebben op grotere festivals gestaan en zeker kansen gekregen. Als solo artiest zat ik bij een grote platenfirma en grote boeker. Dat is het verschil met nu ook..
Hoe waren de reacties op de plaat (en op de optredens)?
De meeste reacties gaan in de richting dat we met deze plaat een grote stap voorwaarts hebben gezet. Op deze plaat komt alles gewoon mooi samen
An: ik ben er van overtuigd dat we met deze band grotere podia aankunnen, een Koninklijk Circus bijvoorbeeld. Misschien op plaat niet, maar zet ons als live band op eender welk podium en het komt zeker en vast binnen bij mensen. Maar je moet dat publiek in de zaal krijgen en daarvoor heb je die promotie echt nodig… en een industrie.
Wat zijn de verdere plannen?
Gewoon doordoen, verder werken, uitdiepen en spelen met een open vizier
Valt het allemaal te combineren met andere projecten van bezige bijen als Hendrik en Casper, maar ook waarmee Koen en jij mee bezig zijn?
Je doet dat werken he, er is een serieuze planning voor nodig maar zolang de goesting er is , is er veel mogelijk.
Waar zie je jouzelf binnen tien, twintig jaar als muzikant, artiest ?
Carla Bley is ook heel lang blijven spelen, ik heb het plan om door te gaan tot mijn 103, of toch tot het nog leuk en boeiend is, er is nog zoveel te ontdekken!
Bedankt voor het fijne gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen…
Nikki Roger - Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen
Tien Ton Vuist (Nikki Roger)
Nikki Roger, dat is dezelfde Nikki als die van Tien Ton Vuist, de indierockband uit Oudenaarde. Van die band kwam zopas het album ‘Break A Sweat’ uit, maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met ook al een nieuw album. Na het horen van debuutsingle “Just Take A Minute” gingen wij van Musiczine langs voor een kort interview.
2025 belooft een druk jaar voor je te worden. Wat zijn je belangrijkste plannen?
Nikki Roger: Het wordt inderdaad een spannend jaar. Ik lanceer mijn soloproject, Nikki Roger dus, officieel en breng maar liefst 13 nummers uit. Daarnaast zit ik in Tien Ton Vuist, waarmee we 10 nummers uitbrengen. Het voelt alsof alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd.
Wat kunnen we verwachten van je soloalbum?
Nikki Roger: Het soloalbum is heel DIY. Ik heb de nummers opgenomen in mijn kleine thuisstudio en in een grotere ruimte boven de garage van mijn vader. De muziek is indie, maar ik hou ervan om grenzen te verleggen en te experimenteren. De EP ‘No One Asked for Pangolin People’, die ik heruitbreng en vijf oude songs bevat, zal het startschot zijn. Het album bevat tot nu toe acht nummers, waarvan zeker drie singles worden en vier een videoclip krijgen.
Vier videoclips, dat is een flinke onderneming. Wat mogen we daarvan verwachten?
Nikki Roger: De videoclips zullen dezelfde DIY-energie uitstralen als de muziek. Ik werk met creatieve, maar eenvoudige ideeën, vaak met een knipoog. Ik wil laten zien dat je geen groot budget nodig hebt om iets authentieks te maken. Eén song en videoclip zal samen met mijn maatje Tijl (singer-songwriter en zanger/gitarist van Tien Ton Vuist) vorm krijgen.
Naast je soloalbum heb je ook je punkproject Tien Ton Vuist. Hoe verschilt dat van je solowerk?
Nikki Roger: Tien Ton Vuist is rauw, energiek en recht voor z’n raap. Het is mijn manier om helemaal los te gaan zonder te veel na te denken. Waar mijn soloproject meer gelaagd en experimenteel is, draait de band om pure energie en punkspirit.
Naast muziek heb je ook plannen op het gebied van contentcreatie. Wat houdt dat precies in?
Nikki Roger: Ik wil elke week een grappige reel maken waarin ik van een willekeurig geluid een nummer bouw. Denk aan het piepen van een poortje of het schuiven van een stoel over de vloer. Het idee is om mensen te laten ervaren hoe je met weinig middelen iets unieks kunt maken.
Dat klinkt als een leuke uitdaging! Hoe combineer je dit met je andere projecten?
Nikki Roger: Het is inderdaad een balans vinden, maar ik hou ervan om verschillende dingen tegelijk te doen. Ik werk één dag per week aan mijn muziek als bijberoep en houd heel wat vrijdagen vrij om met andere muzikanten te werken. Die afwisseling maakt het voor mij interessant.
Wat hoop je met je muziek en projecten te bereiken in 2025?
Nikki Roger: Mijn doel is om mensen te inspireren, zowel met mijn muziek als met mijn creatieve aanpak. Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen. Daarnaast hoop ik dat mijn muziek en videoprojecten me helpen om een breder publiek te bereiken.
Tot slot, hoe blijf je trouw aan jezelf terwijl je al deze projecten oppakt?
Nikki Roger: Dat is een goede vraag. Ik blijf altijd dicht bij mijn kern: muziek maken waar ik blij van word en content die de clown in mij weerspiegelt. Als ik mezelf blijf uitdagen en plezier heb, dan weet ik dat ik op de juiste weg zit. Ik kan niet wachten om het allemaal te delen.
Bedankt voor dit gesprek
Bodem – We hebben op onze nieuwe plaat bewust gekozen om de klankenkleur uit te breiden, zonder onze eigenheid als band te verliezen
Bodem is een jonge band die puur muzikaal nog het meest aanleunt bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop. Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene.
Op het podium voelden we tijdens hun optreden in De Centrale Gent, in het kader van de European Jazz Conference, de diversiteit, de speelsheid en improvisatie. We kregen hier variaties en verrassende wendingen aangeboden, die het allemaal spannend houden.
Bodem bracht eerder een gesmaakt album uit ‘Kleine Mars’. In februari nu volgde ‘Lush and Alive’.
We hadden een fijne babbel met bezieler Adia Vanheerentals. Ook keken we naar de toekomst, en polsten naar de doelen en ambities.
Wie is Bodem, vertel wat meer over het mooie project?
Eigenlijk is het project Bodem ontstaan in het conservatorium in Antwerpen. Ook Anke en Willem zaten daar. Het jaar voor Bodem had ik een sabbat jaar genomen om muziek te schrijven. ik had een lijstje opgemaakt met mensen waarmee ik graag muziek zou willen spelen en zo kwam ik terecht bij Anke en Willem die eigenlijk op de top van dat lijstje staat. Daar is eigenlijk is de basis van Bodem ontstaan…
Ik zag jullie live op de European Jazz Conference, jammer natuurlijk van de matige belangstelling in De Centrale, maar ik zag een band die toegankelijkheid en avontuur opzocht.
Hoe waren de reacties. Heeft dit deuren kunnen openen ?
Die conference heeft nog geen deuren geopend, het is moeilijk om de impact daarvan in te schatten. Het is uiteraard altijd fijn in die line-up te mogen staan en ons op die manier te kunnen tonen. Echt resultaten zien we er niet van, maar dat is wel vaker bij zulke evenementen. Zeker direct daarna merk je daar niet zoveel van.
“Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid”; schreef ik; klopt dit?
Ik denk dat die toegankelijkheid komt door de manier van schrijven, ik schrijf muziek aan de piano en zing erboven. Door zingende melodieën te maken kunnen die niet moeilijk of abstract klinken. Dus door een eerder singer-songwriter aanpak , klinkt het meer toegankelijker dan dat je dit puur instrumentaal zou doen. die eenvoud blijft ook hangen als we live spelen, alleen hebben we daar de vrijheid die elke jazz muzikant aanneemt. En dat is het verhaal anders interpreteren en ermee aan het improviseren gaan, wat dat bevreemdende dan weer onderschrijft.
Het viel me op dat het live intiemer klonk; het overstuurde karakter van de plaat was minder te horen. Hoe hoef ik het te interpreteren?
Dat is elk concert anders, soms gaan we overstuur en soms blijven we intiem en meestal doen we beiden
Jullie worden in het hokje van de ‘jazz’ geduwd. Maar wat jullie doen is buiten de comfortzone van de pure jazz, me dunkt. Wat denken jullie?
Ik vind het altijd grappig als andere mensen onze muziek omschrijven. Ik zou zelf niet weten hoe ik het moet omschrijven (haha) ik heb al veel termen gehoord, en die zijn allemaal waar. Het is onze bedoeling om ook op andere podia, buiten de jazz scene , te spelen. We hebben nu ook een boeker die dat gaat proberen te bewerkstelligen. Als je saxofoon, geen zang, drum en gitaar neemt dan is de connectie met jazz snel gemaakt. We worstelen daar wel een beetje mee, maar vinden het gewoon fijn dat we op een podium mogen staan met onze muziek.
Ondertussen brachten jullie het debuut ‘Kleine Mars’ uit, een plaat in avontuur en vertier. Hoe waren de reacties?
We hebben daar heel fijne reacties op gekregen, en dankzij dat debuut hebben we ook op heel wat mooie plekken kunne spelen. Voor mij was dit de perfecte manier om ons te tonen aan de wereld. Dat debuut heeft dus zeker wel deuren geopend. We hebben nu een jazzlab tournee met de nieuwe plaat die eraan komt. We hebben ondertussen al op fijne festivals kunnen spelen dankzij dat debuut. Dus ja, ik ben wel heel blij over de reacties die deze plaat ‘Kleine Mars’ teweeg heeft gebracht.
De nieuwe plaat ‘Lush and alive’ is een gevarieerd pareltje. De eerste twee songs zijn heel avontuurlijk, op “Fools” keren jullie iets meer terug naar de essentie van pure jazz. Die diversiteit betekent dat je nog wat zoekende b ent … of niet? Hoe interpreteer ik het best?
Ik heb niet het gevoel dat we nog zoekende zijn eigenlijk, integendeel. Op de tweede plaat hebben we net gevonden wat we echt willen doen. het komt er op neer dat we ons niet willen vastpinnen op een stijl, vandaar die overvloed aan diversiteit op deze plaat. Maar ik vind ook dat er zeker een verband is tussen mijn composities en er een zekere lijn inzit. Ik denk dus eerder dat we met deze plaat wel gevonden hebben wat we willen doen, laat het ons daarbij houden. zonder dat je ons binnen een stijl kunt definiëren.
“Experimenteren met ritme, toon, melodie en klank” heb ik nog gelezen over ‘Kleine Mars’. Is het bewust de bedoeling die lijn door te trekken op de tweede plaat?
Ja, ik denk dat we dit op de twee plaat zelfs nog meer uitpuren. We hebben bewust geprobeerd om ons klankenpallet uit te breiden. Door met overdubs te werken. Dat is dus zeker doelbewust, onze tweede plaat moest een tweede stap zijn. Zowel Anke als Willem zijn experts in klankkleuren beheersen. Ook daarom heb ik bewust ingezet om die klankkleur uit te breiden, zeker en vast. Zonder onze eigenheid als band te verliezen.
De overstuurde combinatie van uitbundig- en ingetogenheid en die donkerte blijven overeind op deze plaat. “Feisty” is een song die al deze elementen samenvoegt… Een bewuste keuze om dit pad te volgen; waarom?
Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.. Dat is niet altijd doelbewust. Ik had mezelf uitgedaagd om bij het componeren niet in één sfeer te blijven, maar verschillende atmosferen op te zoeken in een compositie. En ‘Feisty’ is daar dus een voorbeeld van. Een beetje Schizofreen of zo, maar heel spannend om te switchen tussen de verschillende sferen.
Het lijkt me wel een groeiplaat , waar op elke luisterbeurt iets te ontdekken valt. Eentje die prikkelt dus. Een bewuste manier van werken?
Het is, doordat ik hem heb gemaakt, beetje moeilijk om dat zelf de definieerden. . Ik heb niet het gevoel dat deze plaat minder toegankelijk is, maar als deze plaat meer prikkelt, na meerdere luisterbeurten, zoveel te beter natuurlijk.
Jullie hebben al live gespeeld; ik veronderstel ook de nieuwe nummers? Hoe zijn de reacties op de nieuwe songs?
Voor ons zijn de nieuwe nummers het meest spannend, maar als we ergens hebben gespeeld krijgen we nog de meest positieve reacties op de ouder nummers. Ik denk dat de nieuwe songs nog wat moeten groeien bij het publiek. Maar echt veel reacties zijn er nog niet, wel van vrienden die de single hebben gehoord.. die single is zelfs al op de radio geweest. Maar ik denk dat de echte reacties pas zullen komen als de plaat echt uit is. In de jazzlab tournee gaan we vooral de nieuwe nummers spelen. Dan pas zal ik zien wat het effect van die nieuwe plaat echt is.
Wat zijn jullie verwachtingen van deze plaat en wat willen jullie ermee bereiken?
Nog meer fijne concerten, sowieso. En ook wel wat meer ‘plaat verkoop’. Want vorige keer deden we CD’s en kregen we kritiek, niemand koopt nog cd’s. we hebben de plaat nu op vinyl uitgebracht, en hopelijk verkoopt die wel. Mensen kopen gewoon minder muziek, en als we met deze plaat wat meer fysieke platen zouden kunnen verkopen zou heel fijn zijn. Dus vooral veel fijne concerten kunnen doen, en dat we daar wel degelijk onze platen wat meer kunnen verkocht krijgen is mijn verwachting..
Mensen kopen minder … Waarom dan zoveel kosten doen en niet alles gewoon op YouTube en Spotify gooien ? Waarom een fysiek exemplaar?
Aan streaming verdien je als muzikant veel te weinig, daarom is het nog steeds nodig om ook iets fysiek aan te bieden.
Langs de andere kant is Spotify en de sociale media een goede manier om contacten te leggen, o.m. naar het buitenland toe; heb je er al iets van ondervonden?
Voor Bodem nog niet direct. Persoonlijk wel. Het internet maakt de wereld wel groter, ik denk niet dat direct een voordeel is voor ons.. dat kan nog komen, misschien.
Wat die JazzLab tournee betreft, waar mogen we jullie aanschouwen?
We beginnen de JazzLab tour in Single in Antwerpen op 22 maart. Verder ook Cultureel centrum Het Perron in Ieper op 27 maart. Op 3 april in NONA , 4 april staan we in Flagey te Brussel en 25 april in HA Concerts. En op 4 mei spelen we in Kortrijk.
Meer info: https://www.nona.be/nl/agenda/bodem-jazzlab
Naast die JazzLab tour, zijn er nog andere plannen?
In de zomer alvast een concert in De Nor.. Wat we nu concreet van plan zijn, is dat we binnen twee weken op residentie in de Single van Antwerpen mogen aantreden. We gaan daar repeteren en werken samen met Joris Perdieusde die voor ons visuele beelden gaat maken om tijdens onze concerten te gebruiken. Waardoor we die concertervaring van Bodem nog wat meer kunnen uitpuren. Vooral dan voor die JazzLab tournee.
Ik ervaar dat het toch ook filmische muziek is; geen plannen om er iets mee te doen?
Die visuele effecten zijn dus een toevoeging aan onze muziek, maar. het is belangrijk dat onze muziek op de voorgrond blijft Filmmuziek doen, waarbij de film op de voorgrond komt, is zeker geen ambitie nee. Voor nu wil ik dat vooral de muziek in de schijnwerper staat.
Jullie speelden ondertussen op We Are Open, dat ook een breed publiek bereikt; hoe waren de reacties? Kunnen er andere wegen mee worden ingeslagen buiten de jazz clubs?
Of het deuren gaat openen is nu nog moeilijk te zeggen, maar iedereen die ik naderhand tegen kwam zei me dat ze het een heel fijn concert vonden; ook via /via fijne reacties gehad. Iedereen in de zaaltje was muisstil, een zeer fijn publiek in dat ‘Venster’. Het zaaltje stond vanaf begin tot einde van het concert stampvol, dus ook dat is een goed teken. Een fijne en zeer mooie ervaring daar, zeker en vast.
Jullie zijn absolute top, maar Belgische muzikanten krijgen vaak te weinig speelkansen. Ondervinden jullie dat ook of niet?
Tot nu toe is dat eigenlijk allemaal nog goed meegevallen vind ik. Omdat we al direct kansen kregen via ons label, en daarna dus die JazzLab tournee. Dus tot nu toe zijn we zeer goed ondersteund geweest. Voor de rest denk ik dat ik als Belgisch muzikant binnen de scene best verwend ben. Want als ik verneem van Nederlandse collega’s hebben die het veel moeilijker om aan de bak te komen in eigen land. Er zijn zelfs geen radio die jazz draaien. In Frankrijk , is ook moeilijk om te knokken. Enkel de grote muzikanten krijgen daar kansen. Ik merk dus dat ik wel degelijk kansen krijg , dat Belg zijn is geen struikelblok voor ons , nee…
Wat zijn de ambities verder? Het clubcircuit (buiten de jazzscene) kunnen bereiken? Sportpaleizen uitverkopen (waarom niet?)?, of toch maar een naam worden binnen het gekende jazzcircuit zelf?
Voorkeur? De gewone clubs dan toch. In het algemeen, dus niet enkel de jazz clubs. Zou heel leuk zijn. Sportpaleizen? Dat hoeft zeker niet voor mij. De gewone clubs, niet alleen in Vlaanderen maar over het hele land. Als Benelux kan, nog beter. Als Europa kan, nog beter. Hoeft niet grootschalig zijn, maar mag wel het nationale of eventuele internationale ‘gewone’ club circuit zijn.
Je hebt natuurlijk nog een hele carrière voor jullie … Heb je een soort doel voor ogen dat je als muzikant of band absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Dat is een beetje moeilijk om daar op te antwoorden (haha). Ik heb vaak realistische doelen die ik meestal dan ook behaal. Ik speel nu met BODEM met een trio waar ik heel blij mee ben, moest ik daarmee nog heel veel jaren kunnen doorgaan met platen uitbrengen en optreden overal, dan zou mijn doel al zijn bereikt. Voor groter ensembles muziek schrijven en maken, is ook een doel. Maar dat is financieel vaak moeilijker. Ik heb vorig jaar in Rataplan een residentie gedaan met een kwintet Waarlijk . Ook daar wil ik meer mee experimenteren. Hoe groter de band, hoe leuker het schrijfproces. Maar dat is iets voor de verre toekomst.
Dus als ik het goed begrijp, doe je nog andere projecten naast BODEM?
Ja waarlijk dus. En ik doe ook een solo project waar ik een plaat mee uitbreng in het najaar.. Ik ben ook aan het werken voor een theatervoorstelling ‘Jassen voor beginners’, er is dus wel een beetje van alles aan de hand. Maar Bodem Is wel mijn hoofdproject, zonder meer.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Bram De Looze – Om door te breken moet je ook gewoon een hoge dosis geluk hebben om te worden opgemerkt in dat wereldje
We volgen piano virtuoos Bram De Looze al vele jaren. Hij behoort tot één van de meest getalenteerde jazz muzikanten die ons landje rijk is. Hij spreekt woorden uit met zijn piano spel, die je niet in zinnen kunt uitdrukken. Maar is ook van vele markten thuis. Hij bewees het ons nog op Brussels Jazz Festival in Flagey waar hij als artiest in residentie waar hij drie projecten mocht voorstellen.
De verslagen kun je hier nog eens nalezen:
De Looze, Morgan, Baron, Roberts https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97298-brussels-jazz-festival-2025-de-looze-morgan-baron-roberts-zij-improviseren-op-intieme-wijze.html
Bram De Looze & DoYeon Kim https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97299-brussels-jazz-festival-2025-bram-de-looze-doyeon-kim-een-unieke-verbinding-van-twee-unieke-culturen.html
Vice Versa: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97315-brussels-jazz-festival-2025-vice-versa-craig-taborn-quartet-brussels-philharmonic-een-overdosis-prikkeling.html
Na zijn concerten reeks hadden we een fijne babbel met Bram. Uiteraard over de optredens, over zijn solo plaat ‘Spotting Gateways’ en andere projecten waar hij mee bezig is. En uiteraard kwamen ook de ambities en de toekomstplannen aan bod.
Je bracht een solo plaat uit vorig jaar ‘Spotting Gateways’; een mooi fijn meesterwerk, een emotionele plaat alsook een persoonlijke plaat; kun je er iets meer over vertellen?
Die plaat is gekomen vanuit een lang proces van solopiano albums en optredens. De opname en tour van Piano e Forte was een belangrijke reden om definitief terug te keren van New York rond 2015 à 2016. Hier begon het hele proces om solo te spelen. Ik zat in New York toen veel in de wereld van vrije improvisatie. Die eerste plaat zijn vooral geïmproviseerde tracks, maar hadden een zaadje geplant voor de volgende albums, waarop er meer en meer compositie bij te pas kwam. Het componeren hiervoor was voor mij een dagelijkse zoektocht naar een specifieke sfeer, context of mood die voor mij juist aanvoelt en waarin ik nog dieper kan gaan graven.
Wat jij doet met je piano is van wereldklasse! Het brengt ons naar je drie optredens in de Flagey. Ik zag er drie Bram’s … Bij het eerste vond ik vooral hoe jullie improvisatie en intimiteit combineren. Het klonk intens. Klopt dit?
Ik had niet verwacht dat dit zo intiem zou zijn eigenlijk. Wanneer we in juni op Jazz Middelheim staan, ben ik benieuwd hoe die band dan zal spelen. Dat intieme gaan we daar niet opnieuw kunnen doen, of toch niet in die mate zoals in een zaal. Joey is in Flagey nooit uitgespat zoals hij doorgaans doet. Hij is steeds vrij laag gebleven, maar nog steeds heel intens en dat had ook zijn uitwerking op mijn piano spel en de contrabas van Thomas tot de cello van Hank omdat we hem daarin volgen als muzikanten.
Die intensiteit was er zeker. Hoe is die samenwerking ontstaan eigenlijk?
Het zal al een tijdje in mijn hoofd om met Thomas en Joey samen te spelen. Bij mijn zoektocht wie bij ons kom mee spelen dacht ik in de richting van viool of Cello. En toen kwam ik bij Hank terecht die wat in diezelfde richting denkt. Hank had o.a. al gespeeld met Joey, en dat leek me wel zijn wereldje. Joey was heel enthousiast om daaraan deel te nemen, hij speelde al een tijdje niet meer samen live en dat was een welgekomen aanleiding.
In het tweede deel horen we een avontuurlijk geheel; je verlaat de comfortzone met de Koreaanse DoYeon Kim. Geen hapklare brok dus én toch klonk het erg mooi, geweldig. Ik kreeg soms de indruk dat je haar ‘moeilijk kon volgen’, nee?
Dat klopt wel. Dat ligt, en dat heeft ze zelf aangegeven, dat zij de puls vaak laat ademen. Soms kan ze dus onverwacht vertragen of versnellen. Hoe meer je naar die Koreaanse muziek luistert, hoe meer en beter je dit echter kunt vatten en begrijpen. Bovendien, composities die gemakkelijk te spelen zijn op piano, zijn op die gayageum andere koek, doordat de stemming van de snaren een bepaalde limitatie oplegt om snel te kunnen spelen. De techniek van het omlaag duwen van de snaar op de juiste plaats en hoog of laag genoeg is dus niet evident, maar dat zorgt net voor die karakteristieke sound. Soms lijkt het bijna onmogelijk om een bepaalde melodie eruit te krijgen maar toch probeert ze dat. Dat is natuurlijk indrukwekkend, maar niet altijd even simpel om te volgen (haha).
Het is opmerkelijk dat in tijden van internet muziek die Oosterse invloed streken nog steeds onbekend terrein is. Heb je er een verklaring voor?
Er zijn wel een aantal Koreaanse muzikanten in het land, maar de traditionele muziek is hier niet zo vaak te horen. In het Koreaans Cultureel Centrum kan dat wel natuurlijk, en misschien af en toe in de grotere zalen als Flagey of Bozar. Voor mij komt de interesse omdat mijn echtgenote Koreaans is. Door vaak naar de schoonfamilie in Seoul te gaan, wou ik meer en meer ontdekken van de cultuur. Dus dit was voor mij ook een drijfveer eigenlijk. Dankzij het internet kunnen we veel van die muziek ontdekken, ook al is de taalbarrière toch nog wel een grote drempel helaas, hun klanken zijn zo anders dan het onze. Je moet goed weten waar te zoeken. Koreaanse traditionele muziek is bijvoorbeeld veel minder populair dan balinese gamelan. Daar zijn waarschijnlijk wel een aantal verklaringen voor, werk voor musicologen.
Volgt hier een vervolg? Het smaakt naar meer alvast …
Graag, want er is zoals vaak veel marge om de muziek verder te ontwikkelen. Het was een fijne kennismaking. Een keer repeteren en één concert is maar het topje van de ijsberg. DoYeon heeft bijvoorbeeld een duo met trompettist Peter Evans waar je echt een ongelofelijke connectie voelt, zeker de moeite waard om te beluisteren. Ik streef er altijd naar om zulke connectie te kunnen hebben met elke muzikant waarmee ik speel.
Je bent van velen markten thuis …Je bewees het ook met Vice Versa op je derde project op het BJF. Dit is hoe moderne jazz echt kan klinken door de improvisatie , het avontuur , de precisie … Klopt dit?
Dat is een mooi compliment. Het kan altijd veel kanten uit . Felix (bas) en ik starten een compositie en het is vaak Eric (drums) die opzettelijk een andere richting uitgaat. Waarin wij hem dan moeten volgen (haha). Want de drums is altijd de baas binnen een band. Dus de richting die hij uitging, gingen wij ook uit en dat resulteert dan in hoe je het omschrijft… door zijn voortdurende speelsheid, treden ook wij uit onze comfortzone. Dat vat het allemaal wat samen.
‘De drummer is de baas in de band’, dat is eigenaardig want die staat haast nooit in de schijnwerpers of op de foto …
Het komt erop neer dat iedereen luistert naar de drummer om aan te voelen wat er nodig is binnen de muziek. Het is een constante wisselwerking van keuzes die door iedereen gemaakt worden. Zeker bij drummers als Joey en Eric is dat het geval. Er zijn misschien andere drummers die dat niet hebben, dat met hun spel zo veel de richting aangeven, of dat ze meer functioneel spelen, waardoor de andere muzikanten iets meer naar de voorgrond kunnen treden. Maar bij Joey en Eric is dat dus wel het geval. Daarom … maar het is ook juist leuk om dat te doen, die richting uitgaan die zijn aangeven.
Ook hier stelt zich de vraag: volgt er meer Vice Versa? Live of op plaat?
Ja, sowieso. We gaan een live plaat uitbrengen van het concert, en daarmee ook wat meer gaan toeren. Solo heeft tot op heden wat voorrang gekregen, maar nu zou ik liever wat meer met dat trio en kwartet gaan doen .. dus er volgt zeker nog meer. Het zou goed zijn om die projecten, ook met DoYeon Kim, wat meer te kunnen uitpuren. Bij Vice Versa gaat dat zeker en vast lukken…
Los van alles… Hoe beviel het je om artiest-in-residentie te zijn op het Brussels Jazz Festival? Heeft het nieuwe deuren geopend?
zonder BJF in Flagey zouden die projecten er gewoonweg nog niet staan. Het is ook een super investering van Flagey, als je dat zelf moet doen is dat onmogelijk. Dus dankzij Flagey zijn die drie projecten wel echt vertrokken om het zo te zeggen. Er zijn ook opties om het op te nemen, video’s van te maken en zo. dat zijn allemaal kosten waarvoor je zelf moet opdraaien. Als je wil toeren moet je materiaal te kunnen tonen aan organisatoren.
Kan het nu deuren openen naar grotere zalen als AB, …? Wat zijn je ambities dit jaar?
Ik kijk toch vooral uit naar Jazz Middelheim met het kwartet rond Joey, Thomas en Hank. Ook dat heeft Flagey mogelijk gemaakt, dat we daar kunnen spelen. Een zaal als AB lijkt me moeilijker omdat die niet per se muziek boeken als de onze waarschijnlijk. Hopelijk wat meer in het buitenland. In Nederland eens wat meer. Of in Frankrijk, maar dat is geen gemakkelijke markt om je weg te vinden. Mijn ambitie is ook om met wat Buitenlandse groepen in Duitsland of Italië te werken. Maar het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden..
Hoe komt het dat jazz ondanks alles (in de Flagey waren de optredens/dag zo goed als uitverkocht steeds , voor een divers publiek) in een niche blijft hangen denk je?
De grote massa staat gewoonweg er niet voor open, datzelfde gebeurd met Klassieke muziek. Dat publiek is iets groter wegens de traditie daarrond. Er kruipt ook meer geld in de klassieke scene. Jazz zal daar altijd blijven, maar ik ben daar best wel OK mee eerlijk gezegd. Het heeft ook zijn charme.
Heb je als talentvolle piano artiest nooit overwogen om eens in het Sportpaleis te staan, piano te spelen voor pakweg Clouseau of zo?
Zoals David Thomaere! Ik denk niet dat ik zelf persoonlijk daar echt zou van genieten eerlijk gezegd. Het zal zeker en vast wel een kick geven om voor zoveel mensen te kunnen spelen. Het is een andere wereld. Ik kies momenteel voor de uitdaging i.p.v. telkens altijd hetzelfde opnieuw te spelen. Er zit wel eens een piano solo in, bij Clouseau, maar het is niet mijn ambitie om zoiets te doen. Ik geniet nog te veel van de vrijheid.
Is het als Belgisch muzikant moeilijker om aan de bak te komen? Of heb je er geen hinder van? Als je een Amerikaans pianist was, was je nu wereldberoemd?
Je voelt wel aan dat in bepaalde Europese landen een Amerikaans muzikant gemakkelijker aan de bak komt dan een Belgische. Maar er zijn evengoed getalenteerde Amerikaanse bands die ook geen voet aan de bodem krijgen. Of een tour in deze contreien te kunnen versieren. Je moet gewoonweg veel geluk hebben om opgemerkt te worden. Ik heb zelf geluk gehad met die beurs naar New York. Dat heeft een waaier een mogelijkheden geopend. Ik zou, moest dat niet gelukt zijn, de mensen die ik nu ontmoet heb niet leren kennen. En mijn vrouw wellicht ook niet (haha). Ik heb altijd wel geluk gehad. In de WERF in Brugge nam mijn vader me mee naar Concerten aldaar. Dankzij dat gegeven, en dan ondersteuning krijgen van beurzen heb ik iets kunnen uitbouwen. Een hoge dosis geluk hebben, en dat staat los van het al dan niet Belg zijn.
Wat zijn de verdere plannen in 2025, volgt er nog solo werk, andere projecten?
Ik ga me nu toch vooral focussen op deze drie projecten. Vorig jaar heb ik ook gewerkt met mensen uit Australië, alleen is het wat duur om die naar hier te halen. Ik zou wel eens met DoYeon in Korea kunnen spelen. Ik wil de scene daar wat meer te leren kennen, aangezien we daar in de zomer telkens heen gaan, schuilen daar mogelijkheden. Maar ik wil dus vooral met die projecten, dus ook Vice Versa en De Looze, Morgan, Baron, Roberts wat meer in het buitenland spelen. Dat is zeker een plan. Voor de rest zijn er geen concrete plannen.
Je doet enorm veel projecten, hoe blijf je dat allemaal combineren?
Het belangrijkste is dat de bands niet in elkanders weg lopen bij het plannen van tour of zo. en ook niet teveel dingen aannemen die in de weg zitten van je eigen projecten, is ook belangrijk. een zekere balans vinden daarin is zeer belangrijk.
Is het sinds corona niet moeilijker geworden om geboekt te raken?
Je ziet wel dat budgetten slinken en cultureel centra er moeten voor zorgen dat ze inkomen hebben. Daardoor spelen sommige wel op veilig. Maar langs de andere kant heeft het voor een opflakkering gezorgd voor de scene op zich. Die heeft na Covid echt wel een boost gekregen, ondervind ik. Sounds en jazz station is heel erg aan het leven in Brussel. Een jonge scene die zeker aan het groeien is.
Is er verder een doel dat je voor ogen hebt?
Het voornaamste is dat ik op die wijze zoals ik bezig ben nog heel lang kan blijven verder doen, dat is mijn doel. En dat ik binnen die context kan blijven kiezen voor avontuur. En proberen om niet teveel in herhaling te vervallen. De laatste jaren heb ik veel solo gedaan, en dat kwartet was voor mij toch nieuw en dus ook een eyeopener. Ik heb ooit wel een septet gedaan maar met Thomas, Joey en Hank ligt het toch weer anders, waarmee ik veel richtingen uit kan. Een kader of platform creëren waarin iedereen zich goed voelt, en iedereen zijn eigen sound verder kan uitwerken.
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Bedankt! Ik wens je in elk geval veel succes in het bereiken van je doelen…
Fabulae Dramatis - Ik ben van nature uit positief ingesteld. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten door onze muziek. Misschien kan het negatief overkomen, maar dat is zeker de bedoeling niet!
Fabulae Dramatis is een band die hun avant-garde insteek verbindt met het occulte, waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Hemel als Hel borrelen op in hun muzikale sfeer. De band zorgt voor een intense totaalbeleving door de emotionele lading (van weemoed en angst) en het mooie klankenspectrum. We worden in een sprookjesachtige fantasiewereld gedropt.
De band rond Isabel intrigeert door haar steeds veranderende, betoverende vocals. In 2025 slaat de band met ‘Violenta’ (verschenen in 2024) nieuwe wegen in. Over die release met Latijns-Amerikaanse invloeden, de plannen en de ambities hadden we een fijn gesprek met Isabel zelf.
Een terugblik - Ons laatste interview was in 2020, - https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77509-fabulae-dramatis-de-mensen-meekrijgen-in-ons-verhaal-was-en-is-ons-belangrijkste-doel-dus-ook-naar-de-toekomst-toe.html
Ik nam toen zelfs een repetitie mee in de Trix; hoe is het met de band intussen?
Er is veel veranderd, o.a. een nieuw line up en twee producers. In 2020 was nog met Kris Depuydt we hebben zelfs met hem opgetreden in Asgaard, Gentbrugge dat jaar. En toen kwam Corona, we konden met hem enkele songs van het nieuwe album componeren. We wilden eigenlijk van richting veranderen van Avant-Garde progressief naar eerder Latijns-Amerikaans progressieve metal. Door die ommezwaai voelde Kris er zich niet meer echt bij horen, en heeft hij de band verlaten. Toen hebben we Marco Felix met open armen ontvangen als onze nieuwe bassist. Het kwam als een complete verrassing dat hij ook Latijns-Amerikaanse roots had, en dus perfect bij ons paste. We waren ook op zoek om terug naar die Latijns-Amerikaanse roots te gaan, dus dat kwam ons goed uit. Ook drummer Teo Dimitrov komt uit Bulgarije. Zijn ritmische patronen overeenkomen met Balkan ritmes die goed passen bij de Latijns-Amerikaanse patronen. We hebben in 2023 op 7000 Tons of Metal de gitarist van Destruction, Martin Furia ontmoet toen Daniel en ik daar als gewone festivalgangers aanwezig waren, hij woont ook in Antwerpen, dus er was een klik. Hij luisterde naar onze nieuwe muziek en was best wel onder de indruk, en wou gerust mee werken om de mix en zo te doen van die nieuwe muziek. Onze huidige producer wou er echter ook bij zijn, dus hebben we besloten om het met twee producers te doen.
Ik volg jullie al sinds 2011; het viel me op dat die Latijns-Amerikaanse invloeden accuraat aanwezig zijn, tav die Avant-Garde sfeer nu op de nieuwe plaat; een bewuste keuze?
We hadden dat al uitgetest, om nieuwe ritmes toe te voegen aan onze muziek na 2020, en merkten dat dit heel opvallend klinkt zoals de muziek die verbonden is met onze roots. Het klinkt heel herkenbaar ook daarom. Een beetje een combinatie tussen Braziliaans, Colombiaans en puur Zuid-Amerikaans. We voelden aan dat het perfect paste bij onze muziek, dus hebben we die weg verder blijven volgen. Daniel en ik komen uit Colombia, we waren wellicht niet 100% Latijns-Amerikaans. Het was gewoonweg interessant om dat meer uit te puren… we speelden tenslotte daarvoor al een soort Wereld muziek. Los daarvan hebben we nog steeds progressieve, typische avant-garde songs. Maar we vonden het tijd worden om die nieuwe weg in te slaan. Dus hebben we dat dan ook gewoon gedaan.
Je combineert Spaans en Engels, wat zorgt voor een soort 'cultuurschok'; een bewuste keuze naar deze cultuurschok?
Om eerlijk te zijn, onze maatschappij is heel divers. We wilden iets maken dat heel natuurlijk overkwam voor ons, en misschien is dat ergens schokkend voor het publiek dat dit niet gewoon is van ons. Maar in mijn leefwereld, ik ben perfect drietalig, is dit iets normaals. Ik spreek zo vaak in zowel Engels, Spaans als Nederlands dat ik soms niet besef in welke taal ik echt bezig ben als ik babbel. Ik spreek, voor mijn werk, met mensen die heel veel talen spreken. Meertaligheid is gewoon de realiteit van de maatschappij van nu. Voor ons is het dus totaal niet raar dat we in ofwel Engels ofwel Spaans zingen.. we hebben gewoon besloten om onze manier van leven, werken en spreken te mengen in onze muziek op een heel bewuste wijze. In het dagelijkse leven worden ook veel talen vermengd, waarom zou dat in muziek niet zo kunnen zijn?
Er zit een soort verhaal verborgen dat ik niet kan thuisbrengen, klopt het?
Tuurlijk, zoals ik daarnet al aangaf, hebben we besloten om met onze eigen verhalen bewust naar buiten te komen, en dat in onze muziek te verstoppen. Heel bewust. Om op die manier te spreken over emoties die we op die manier willen uiten. Zo zijn we op het idee gekomen om een verhaal te vertellen van een Russische schrijver over een meisje dat een bloem had met verschillende blaadjes, en elk blaadje was een wens. En ook in verschillende kleuren. We hadden het idee om die Bloem als een symbool te zien van de band zelf. Zoals elk bloemblaadje apart een nieuwe wens is, is de inbreng van ieder bandlid een nieuwe wending. Dat was het idee dat is gegroeid. Iedere bandlid deelt iets heel persoonlijks, zonder enige angst van buitenaf. We leggen gewoon onze persoonlijke emoties bloot, dat is eigenlijk wat ieder kunstenaar doet. We hebben ons in het verleden te veel verschuilt achter de muziek, en dat wilden we niet meer doen. Het is de bedoeling dat je je eigen verhaal durft delen met je publiek. Dat hebben we met deze plaat dus bewust gedaan. We durven ons kwetsbaar op te stellen. Daar komen ook best hevige emoties uit voort, net omdat het allemaal heel persoonlijk is. Zo is ook het nummer ‘Fábula Violenta’ ontstaan. Ik had veel nummers over geweld . Het werd direct gelinkt aan dramatische ervaringen uit mijn kindertijd, en vluchten voor de oorlog. Persoonlijke thema’s die voor ons iets betekenen wilden we bewust aankaarten op deze ‘Violenta’. We wilden ook de mensen wakker te schudden ‘durf te praten’ want dat doen we veel te weinig, praten over wat ons persoonlijk bezig houdt.
Het gaat er soms heel hevig aan toe, vind ik. Ik ervaar persoonlijke als maatschappijkritische problemen aankaarten in onze wereld; je geeft jezelf bloot. Ben je niet bang voor de reacties, o.m. op sociale media (je weet hoe dat helaas soms gaat)?
Sociale media helpt ons om ons verhaal meer te kunnen verspreiden. Sociale media is een gereedschap dat je dus kunt gebruiken om je kunst of muziek te promoten, zeker en vast. Alleen er is zoveel werk, en zo weinig tijd. En om dan die sociale media te gebruiken om steeds negativiteit uit te zaaien is doodjammer. Er ontstaat door die sociale media ook een soort anonimiteit waaraan ik me enorm stoor. Ik herinner me nog de tijd toen het anders was, toen smartphone en sociale media niet bestonden . We gaan naar een tijd waar geen sociale contacten in realiteit niet meer zullen bestaan, en dat is jammer. Maar wat ik merk, heel jonge kinderen van tien jaar zitten niet meer op sociale media. Kortom: ik ben niet tegen sociale media, wel tegen de anonimiteit die de sociale media kan veroorzaken.
Het is dus een maatschappijkritische protestplaat geworden? Of is dat te ver gezocht?
We willen gewoon de dingen die meestal worden verzwegen, om deze manier uiten door onze muziek. Daar draait het vooral om. Ik ben van nature positief, en misschien kan het daardoor negatief overkomen maar dat is het dus ook niet. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten. Door onze muziek onze bezorgdheden uiten , daar draait het vooral om.
Met deze nieuwe ervaar ik een evoluerende stap; dat is soms nodig, maar sommige fans hebben wellicht de wenkbrauwen gefronst … Ben je niet bang deze fans te verliezen? of waren de reacties voldoende of goed positief?
Elke stap die je zet houdt altijd een risico in. En dat heeft altijd gevolgen uiteraard. Onze andere albums staan niet langer op de streaming platformen. Dat is ook bewust, omdat die oudere albums ons niet meer vertegenwoordigen. Wij zijn allemaal wezens die evolueren. We wilden eigenlijk ook een ander soort publiek daarmee aantrekken eerlijk gezegd. We hadden soms het probleem dat mensen ons in het hokje ‘symfonische metal ‘ duwden en dat wilden we eigenlijk vermijden. We werkten toen met een distributienetwerk, en die hadden een label nodig. Maar ons aanprijzen als ‘Avant-Garde progressieve metal’ was te ingewikkeld dus duwden ze ons in de richting van Symfonische metal, dat kwam hen beter uit. Dat stoort me eigenlijk wel enorm. Dat waren wij helemaal niet. Ik hou ook niet van in vakjes te steken,.. ik denk dat we daardoor fans hebben gemist, die dat label zagen en niet wilden luisteren naar onze muziek. Dat wilden we met dit nieuwe album ‘Violentia’ dus bewust rechtzetten, en dat label Symfonische metal achter ons laten. Het is progressieve , Latijns-Amerikaanse metal. Dat wilden we duidelijk maken, het is ook niet 100% maar je hebt een label nodig. We wilden zeker geen mensen wegduwen, maar wilden bewust het juiste publiek aanspreken. Mensen die houden van die progressieve Latijns-Amerikaanse muziek dus. En dat is verwarrend voor het publiek van het eerste uur wellicht, maar we wilden dus bewust van die stempel van 'female fronted symfonische metal’ af.
Er zit trouwens zeven jaar tussen Fabulae Dramatis' album ‘Solar Time’s Fables’ (2017) en het album ‘Violenta’. Hoe komt het?
Toen we die eerste plaat hadden opgenomen (Solar Time’s Fables) hadden we nog niet het plan opgevat om een liveband te zijn. Op de vraag waarom we nooit live zouden uitbrengen, zeiden we dat het moeilijk zou worden met zoveel muzikanten. We waren toen met elf muzikanten. Gastmuzikanten inclusief. Dus zijn we met de basisinstrumenten gaan optreden. Ik heb zelf ook andere manieren van zingen aangeleerd om dat mogelijk te maken. Daarna hebben we veel verandering van Line-up gehad. Daardoor moest je steeds opnieuw herbeginnen en dat was niet zo evident. Dat is meteen ook de reden waarom het zo lang heeft geduurd eer er een nieuwe plaat kwam. En toen het eindelijk wat vlotter begon te draaien op dat vlak was er corona…
Hoe waren de algemene reacties op de plaat? Wat zijn de verdere plannen in 2025?
We organiseren zelf evenementen. We zijn ook in Latijns-Amerika geweest en dat was onze grootste droom. We hebben mogen optreden samen met grotere namen in de metalwereld. Het was dus een hele ervaring om buiten de Benelux te mogen optreden, en Latijns Amerikaans publiek te leren kennen. En daar zijn we nu ook mee bezig, terugkeren naar onze Latijns-Amerikaanse roots. Dus in 2025 willen we teruggaan naar Colombia en andere Zuid-Amerikaanse landen. Maar uiteraard willen we eveneens optreden in Europa.
Een carrière uitbouwen in het buitenland is een goede zet, want het Belg-zijn houdt je tegen om te groeien (volgens velen); is dat bij jullie ook zo? Is het Belg-zijn een stop om te groeien als band en artiest?
Het is als muzikant sowieso interessant om nieuwe en andere plekken te ontdekken. En ook een ander soort publiek aan te spreken. Het geeft je als muzikant ook zoveel energie, om ook te zien hoe andere muzikanten zich ontwikkelen. Wij zijn ook niet echt Belg , we komen uit andere contreien. Voor ons is naar Latijns-Amerika afzakken gewoon thuis komen, en dat voelt ook zo aan. Zoals aangegeven, organiseren we evenementen in België om enerzijds onszelf te promoten maar ook andere bands speelkansen te geven. Zo hebben we Fuego Fest en Metal At The Theatre gecreëerd. Een heel andere ervaring, ook met heel andere disciplines. En niet alleen muziek. Nu is er de tweede editie van Metal At The Theatre in samenwerking met De Single en Sabbattini. We nodigen het publiek uit om naar een ‘niet zo normaal’ evenement te komen. We hopen dat we ook andere landen in Europa mogen bezoeken. We moeten daarbij natuurlijk rekening houden met onze job en privéleven en dat combineren is niet altijd even gemakkelijk.
Die projecten zijn goed te promoten in Latijns-Amerika, waar je er succes mee hebt, veronderstel ik, maar is de Belgische markt , zoals in Antwerpen, je thuisstad, geen moeilijkere markt?
Antwerpen is in het algemeen al een moeilijke markt om hiermee te kunnen optreden hiermee. Er is een overaanbod, niet alleen in Antwerpen. Of België, eigenlijk in heel West-Europa. Ik krijg het gevoel dat het koopgedrag van mensen is veranderd, ze opteren eerder voor een groot festival of groot concert en spelen meer op veilig, waardoor ze kleinere of minder bekende festivals of concerten links laten liggen. Daarom pakken we het ook anders aan, door ook een heel ander concept aan te bieden zoals Fuego Fest dat rond vuur kunsten en muziek draait met vuurartiesten en pizza koken op echte vuurovens; of Metal At The Theatre, dat letterlijk is: ‘metal naar het conservatorium/theater brengen’. De mensen moeten wel de drempel overschrijden en hun eigen bands terug leren waarderen, en dat is niet meer zo vanzelfsprekend.
Zijn er nog andere plannen?
We zijn veel muziek aan het schrijven en gaan vanaf nu per single werken. We hebben nog enkele videoclips om uit te brengen. Die al een tijdje geleden gefilmd zijn. Blijven creëren van nieuwe muziek staat dus zeker op de planning. En ook live optredens met de band, waar dat mogelijk is uiteraard.
Toen ik in 2020 vroeg naar jullie ambities zei je ’De mensen letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft’’. Zijn jullie in de opzet geslaagd, of heb je de ambities en de doelen moeten aanpassen?
Jazeker, doordat we onszelf niet meer verbergen achter te veel maskers, en onze gevoelens volledig open zetten is dat wel gelukt. Vroeger hadden we het over het vertellen van dramatische fabels. Door nu gewoon over onszelf te vertellen voelen de mensen zich veel meer aangesproken en betrokken. Ik wou mijn verhaal over wat in Colombia is gebeurd gewoon delen met mensen. En mensen herkennen zich daarin: Er komen uiteenlopende reacties op mijn verhaal, de ene vond het indrukwekkend, de andere vindt dat er ergere situaties zijn dan dat. Ik wil ook niet in een soort slachtofferrol kruipen. Maar het maakt dus iets los bij mensen wat we nu doen. Zoveel is zeker. Ze zijn dus heel benieuwd naar de nieuwe muziek, maar ook naar de inhoud. Dus ja, door ons open te stellen, zijn we zeker in onze opzet geslaagd.
Waar zie je jezelf binnen een tiental jaar? Of ben je er niet mee bezig…
Ik ben nu al met zoveel dingen bezig, dat ik me zeker altijd ga amuseren. Ook binnen tien jaar (haha). Ik ben heel nieuwsgierig van aard, en wil steeds opnieuw nieuwe dingen ontdekken. Alles wat te maken heeft met muziek, of persoonlijke ontwikkelingen spreekt me aan. Ik wil ook weleens geheel andere muziekstijlen uitproberen, zoals met een Zuid-Amerikaans muzikanten nauw samenwerken. Er zitten nog zoveel plannen in mijn hoofd dat ik me wellicht niet zal vervelen. Astrologie blijven studeren, met muziek bezig zijn voor een publiek. Er is nog zoveel. En schrijver worden. Ik wil ook graag een boek uitbrengen, maar daarvoor ontbreekt me gewoonweg de tijd.
En iets in films?
Ja natuurlijk. Dat doe ik nu al voor de band, door video’s te maken. Dat is de reden waarom ik filmmaker werd, omdat ik niemand vond die mijn gedachten kon uitbeelden in woord en beeld. Daarom doe ik het liever zelf. Maar moest ik ooit in pensioen gaan of stoppen met muziek, is het maken van videoclips voor andere bands en genres of zo zeker een optie. Ik doe trouwens nu al documentaires, dat is mijn tweede job, voor de socio-culturele sector. Of reportages voor de Stad Antwerpen. We zullen zien hoe de wereld en mijn eigen wereld evolueert, maar ik wil zeker hier iets meer mee doen ja. Maar met dat schrijven wil ik zeker iets doen!
Is er nog iets dat je wil toevoegen, zo ja ik hoor het graag?
Na dit interview hebben we op 70.000 Tons of Metal opgetreden—en wat een ervaring was dat! Al ons harde werk in de voorbereiding was het dubbel en dwars waard. Het voelde als een droom die werkelijkheid werd. We waren diep onder de indruk van de warme ontvangst door het publiek. Dit betekent enorm veel voor ons, vooral omdat dit publiek al zoveel heeft meegemaakt in de metalwereld en toch blijft verlangen naar nieuwe klanken en ontdekkingen.
Bedankt voor het interview!
Kabas – ‘Sun Dog’ gaat over een langgerekt verhaal, je mag je erin verliezen, maar al te graag nemen we iedereen mee
Kabas (Elias Devoldere, Thijs Troch, Jan Daelman, Nils Vermeulen) zijn 10 jaar bezig
en hebben nu een nieuwe plaat ‘Sun Dog’ uit. Ze is nu gereleaset en vanaf maart gaat Kabas op tour in de Ha Concerts, Leuven Jazz, kc Nona, BRDCST festival, Kaap, Wilde Westen, etc.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Nils Vermeulen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen, hadden het over ‘jazz’, het verhaal achter ‘Sun Dog’ en de ambities van dit project.
In 2025 viert Kabas zijn 10-jarig jubileum als Belgisch ensemble dat voortdurend nieuwe wegen verkent in de composities en maar al te graag improviseert.
Graag jullie overzicht van tien jaar Kabas in ‘t kort?
Kabas is ontstaan in aanloop naar het eindexamen op het conservatorium als een hechte vriendenkring. De bal ging aan het rollen en we besloten een eerste plaat op te nemen. Het klikte tussen ons vanaf de eerste moment perfect, dat is nog steeds onze grote sterkte. Het opmerkelijke aan Kabas, ook na tien jaar, we zijn allemaal heel druk bezig met allerlei projecten. Maar Kabas komt steeds terug op onze weg, zoals een beste vriend die je niet elke week ziet maar als je elkander ziet is het gegarandeerd een feest om nooit meer te vergeten. Dat maakt ons ook zo uniek, die hechte vriendenband tussen ons allemaal.. Na de eerste plaat ,zijn we een paar keer op tournee geweest in Portugal. Dat was samen met Luis Vicente met wie ik in een trio ‘Frame Trio’ speel. Op een van de tours hebben we ook een plaat opgenomen in de fameuze Namouche studio in Lissabon, die is als dubbel cd uitgekomen, samen met een live opname van ons optreden in SMUP, Parede. Met de daarop volgende plaat ‘Eugénie’ hebben we heel iets anders aangepakt. We hebben daar bewust gekozen om ideeën kort te houden, als kleine hoofdstukjes in een verhaal. Allemaal korte fragmenten van drie tot vier minuten maximum. De plaat is ook ontstaan onze voorliefde voor Louis Paul Boon. Die is midden in corona uitgekomen, dat was dan moeilijk om dit echt live te gaan promoten. We hebben er wel een paar keer mee kunnen spelen, maar niet genoeg volgens de plaat verdiende… Het was trouwens ook een mooie, exclusieve uitgave geworden op bwaa label, 100 uniek cyanotypes. Met de nieuwste plaat ‘Sun Dog’ wouden we dan weer de aandacht boog uitdagen en lange, traag evoluerende nummers maken.
De naam van het laatste album van Kabas, ‘Eugénie’, was inderdaad een verwijzing naar schrijver Louis Paul Boon, meer bepaald naar zijn kuisvrouw. Is deze ‘Sun Dog’ een verwijzing ook naar iets of iemand anders of zit er een verhaal achter?
Bij ‘Sun Dog’ zit er natuurlijk een minder een rechtstreeks verwijzing in dan bij Eugénie. Daar ging het over kleine, soort pop nummertjes die aansloten bij verhalen van Louis Paul Boon. Sun Dog gaat meer over bijna ongemerkt iets volledig veranderen. Ongemerkt, omdat de tijd wordt uitgetrokken. Bijna op een mediatieve wijze, en ook onszelf uit dagen om ideeën echt lang te laten rijpen, en sudderen vooraleer we er een nieuwe impuls aan geven. We hebben dus vooral geprobeerd er een heel lang verhaal uit te puren, uit elke song. Live hebben we dan ook gezocht om een geheel te vormen en één lang verhaal te vertellen, waar we iedereen in willen meenemen. Een meditatief aanvoelende totaalbelevind die in première zal gaan op 1 maart in HA concerts .
Ik stelde het vast bij het beluisteren van de plaat. Opvallend is dat er binnen één song er verschillende andere ontstaan. We worden er meteen in ondergedompeld. En bewuste keuze?
Dat is zeker bewust gedaan, onze live set is zelfs nog extremer. Dat is zelfs maar één song, een combinatie van die drie songs eigenlijk. Maar dan in één langgerekte trip uitgetekend als het ware. Waardoor het maar één song lijkt, maar er zitten dus verschillende binnenin verborgen. Dat is dus zeker bewust gedaan, ja.
Ik citeer even ’Misschien is dit te wijten aan het feit dat verschillende leden de afgelopen jaren nieuwe avonturen zijn begonnen’, lees ik op bandcamp. Is er op deze plaat een link er naartoe of hoe moet ik dat zien? Het is alvast een avontuurlijke parel van een plaat …
jazeker, we kennen elkaar al heel veel jaren. Dat is dan weer een heel natuurlijk verloop , we moeten zelfs niet bewust nadenken daarover. Sommige stukken op de plaat zijn zeer spontaan ontstaan eigenlijk. En dan in één take, met de nodige overtubs opgenomen. als een natuurlijke film waar al onze onderliggende ideeën tezamen komen zo zijn we dus tewerk gegaan, maar dat is allemaal zeer natuurlijk verlopen.
Een unieke vriendschapsband dus, die ervoor zorgt dat jullie elkaar blindelings aanvoelen – vullen. Na tien jaar nog steeds zo; de inspiratie lijkt wel eindeloos …
Dat komt door wat we daarnet reeds aankaarten, doordat iedereen zijn eigen nieuwe ideeën kan inbrengen. Die hij heeft meegebracht uit andere projecten, en in Kabas verstopt. Thijs en ik zitten ook in een trio, Jukwaa. Waarbij we op die vorige plaat uiteenlopende instrumenten zijn beginnen bespelen. We hebben ook een split album (Smolikas/Thijs Troch) waar we ook solo experimenteren met verschillende instrumenten, dat zijn dingen die we ook meenemen naar het project Kabas. Het is bijvoorbeeld voor het eerst dat ik met Kabas elektrische bas speel. Ik doe normaal gesproken enkel contrabas. We nemen dus die bagage uit andere projecten gewoon mee om daar bij Kabas aan het werk mee te gaan. Daar draait het om eigenlijk.
Jullie weten de comfortzone van ‘jazz’ te verlaten én klinken nog steeds ‘jazzy’. Hoe moeten we jullie ‘jazz’ interpreteren?
We hebben allemaal opleiding jazz gevolgd. Er wordt ook vaak naar jazz verwezen als improvisatie. Vanuit is het ook gegroeid vanuit dat idee van vrije improvisatie; er past , net door dat improviseren, heel veel onder die paraplu van jazz heden den dage. We hebben er zelf , op deze plaat , een term op gekleefd ‘transcendental minimalist impro’ in die zin dat het minimalistische muziek is, maar ook geïmproviseerd. Waardoor er een soort transcendental , mediatief idee ontstaat of zo; we zitten sowieso in dat vakje improvisatie maar op zich is dat ook al moeilijk, omdat het in zekere zin ook avontuurlijk is wat we doen. maar tegelijkertijd is het ook niet zo moeilijk om naar te luisteren. Op voorwaarde dat je u als luisteraar ervoor wil open staan om echt intensief te voelen en luisteren. Naar ons verhaal. Als je gewoon meegaat in die trip meegaat, zal je heel snel meegezogen worden naar een bijzondere wereld die we aanbieden. .
Er is meer dan ooit, een publiek voor de sound. Jongeren houden ervan voortdurend geprikkeld te worden; ze beluisteren muziek via allerlei kanalen.
Je staat nu o.m. op BRDCST festival in de AB, toch wel deels een ander publiek dan het doorsnee ‘jazz’ publiek …
Ja, maar dat lang verhaal zal op BRDCST zeker passen, het is denk ik een publiek dat daar zeker voor open staat. Bij ons eerste, en ook tweede gingen we meer de richting uit van de traditional vrije impro/ free jazz, maar deze is toch wel heel anders. Dus dat past perfect voor een festival als BRDCST , zeker en vast. Dat mensen een kortere aandachtspanne hebben , door muziek beluisteren via snelle tikTok filmpjes bijvoorbeeld, klopt wellicht, maar we mogen daar niet helemaal aan toegeven. Dat is ook wat we nu niet doen, door die lange verhalen uit te brengen. Ik denk dat diezelfde jongere , die volgens men zegt een kortere aandachtspanne heef, dit wel zal kunnen appreciëren wat we hier doen.
Elke plaat klinkt anders bij jullie …
Dat is eigenlijk ons concept geworden; wanneer de volgende plaat er komt, weet ik nog niet, maar ook dat zal weer iets heel anders zijn. We blijven niet lang vast zitten op een stijl of genre. Zo zitten we niet in elkaar. Een track van vier uur uitbrengen bijvoorbeeld.. geen idee , maar het wordt heel iets anders, in elk geval.
Jullie hebben ondertussen al een try-out gedaan met de nieuwe plaat. Hoe waren de reacties?
Heel goed. En het was nochtans in een moeilijke setting, in een café waar we ook rekening moesten houden met geroezemoes rondom. Door dat geroezemoes wil je sneller iets anders spelen. Gemakkelijk was het niet. Maar al bij al was het een fijne ervaring, en bleek iedereen uiteindelijk toch heel stil. we vreesden dat het voor een luisteraar te intens zou zijn om zo lang naar een langgerekte trip te luisteren, maar ook dat viel aan de reacties te horen zeer goed mee. Sommige zeiden zelfs dat het nog langer mocht geduurd hebben (haha). Volgende week hebben we nog een tweede try-out. En 1 maart is het dus het eerste optreden van de release in HA concerts.
Komt er ook een speciale viering rond 10 jaar Kabas?
Nee , niet echt nee. Het valt gewoon samen met de release van de plaat en de tournee die daarop volgt, er staan er nu al gepland en in het najaar (in oktober) ook nog. Dus nee, niet iets speciaal daarrond, gewoon samen vallende met een nieuwe plaat. We zullen dit jaar een mooie reeks concerten hebben, sowieso.
Er lopen talentvolle muzikanten rond in ons landje (o.m. Alex Koo, Bram De Looze, Julien Tassin, Chris Joris enz). Het valt me op hoe moeilijk het nog steeds is om als Belgische muzikant echt door te breken. Hoe ervaren, zien jullie dit?
Nee, persoonlijk ondervind ik daar geen problemen in. Omdat België zo klein is vind ik het net gemakkelijk als ideale uitvalsbasis om naar overal te gaan optreden binnen eigen land. Dat vind ik eerder positief. Op een paar uur rijden zit je in Parijs of zelfs Berlijn. Vanuit Brussel zijn er verschillende vluchten, we hebben al enkele keren in Portugal opgetreden zoals ik eerder aangaf. Ik zit met Portugese muzikanten in de groep. Ik heb ook een nieuw Noors trio. Er zijn wellicht ook nadelen, maar doordat ons landje zo klein is kun je gemakkelijk met alle nationaliteiten samen spelen, net omdat het niet te ver rijden is naar alle uithoeken. Het nadeel is dan weer dat de middelen, de kansen en de aandacht ook vrij miniem is te noemen. Maar los daarvan.. voor Europa is het in elk geval een gemakkelijke uitvalhoek ‘Belg’ zijn, voor buiten Europa wellicht wat minder. Maar dan nog, als je ambitie is om in New York te spelen, dan geraak je daar via, via ook wel…kortom: ik denk niet dat je als Belg echt op muren botst, ik denk dat het als klein land eerder gemakkelijker is om goede contacten te leggen. Ook met de buurlanden, omdat die zo dichtbij zijn.
Belgische muziek wordt weinig tot niet gepromoot op de Vlaamse radio …
Dat is dan wel weer het nadeel van een klein landje te zijn en zonder echte steun voor cultuur, en dan spreek ik niet alleen over middelen. Maar een visie in hoe muzikanten te ondersteunen en helpen. Zoals landen als Duitsland of Noorwegen dat doen. Duitsland heeft natuurlijk een veel groter afzetmarkt, maar dan nog. Die promotie en ondersteuning kan absoluut beter.
Wat was , is de voornaamste ambitie? Is er een soort ‘’einddoel’’? Waar wil je nog naartoe?
Als je dat letterlijk neemt, wil ik graag nog eens naar Japan. En voor de rest? Er zitten nog verschillende projecten en zo voor de komende drie jaar in de pijplijn. Waar ik dan ook hard naar uitkijk. Ik ga die eerst verder afwerken, en daarna komen er zeker nog andere dingen uit daar ben ik zeker van. Het meest bijzonder en leuke is samenspelen met andere mensen. En ik hoop gewoon dat ik dat kan blijven doen, en daardoor nieuwe mensen leren kennen. En op die manier een soort netwerk creëren. Dat sociaal gegeven, en op plekken komen waar ik anders niet kom is gewoonweg zo leuk aan muziek spelen. En ik hoop dit nog heel lang te kunnen blijven doen, dat is mijn voornaamste doel in het leven als muzikant.
Dat lijkt me een leuke piste om te blijven volgen, persoonlijk zie ik je terug op BRDCST in april..
Heel veel succes met de nieuwe release
Raise Your Fist - Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… én we hopen er de vruchten van te plukken met deze release
Zanger Joas Pyckhout (Builders of Tomorrow), drummer Dimitri Michiels (Beneath Contempt), gitarist Tom De Houwer (Bedankt 4 Nothing), gitarist Sander Dockx (Walls of Sorrow) en bassist Benjamin Climan (For My Enemies) hebben binnen de scene al heel wat watertjes doorzwommen en vormen sinds 2022 de nieuwe line-up van de metalcoreband Raise Your Fist.
Met hun debuut ‘First Things First (2023) kregen ze reeds lovende recensies. Op de opvolger (die nu pas op de markt kwam) ‘Leader of the Pack’ worden hun grenzen nog meer verkend. Reden genoeg om even te gaan babbelen over deze release. We spraken met Sander Dockx, Joas Pyckhout en Benjamin Climan.
De band is ontstaan in 2022 … Een klein overzicht van de goede en minder goede momenten?
Het is moeilijk geweest om de juiste mensen te vinden om een band mee op te starten. Want alles draait om vriendschap, en dan moet je echt de juiste mensen op de juiste plaats vinden, anders werkt het niet. Je moet daarvoor met veel dingen rekening houden, tenslotte repeteer je altijd samen, bent voortdurend bezig met elkaar. Het is belangrijk date er een klik is. De band is opgericht door Sander en Dimitri (onze drummer) later is er ook nog Joas als zanger bij gekomen en Tom en Benjamin.. maken het compleet. Dat is het een beetje.
Sinds corona was er een overaanbod aan beginnende bands … Risicovol?
Dat overaanbod is er geweest, maar dat is eerder iets positief. Een risico nemen door zelf iets op te starten? Nee zeker niet. Hoe meer bands binnen de scene, hoe meer variatie dat er ontstaat. Het zorgt ook voor meer optredens, en meer publiek dat naar die optredens kan komen. Waardoor de scene op zijn beurt levendig blijft. Wat ons betreft ons? Zoveel mogelijk bands graag !
Jullie debuut plaat ‘First things First’(2023) was een succes. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
We hebben elkaar leren kennen, zijn muziek beginnen spelen, een aantal nummers waren reeds geschreven. Dat album is een beetje een weg geweest om onze muziek te definiëren. Dat is goed. Maar het album dat nu uitkomt (12 februari) hebben we echt samen geschreven, en daar zit pas echt al onze energie in. Over die nieuwe plaat is ook wat meer tijd gegaan dan het debuut. Het is een bewustere manier van creëren geweest deze tweede plaat. De eerste plaat was zeker een succesverhaal. Maar dat was gewoon het begin van alles…
Wat me opvalt op de nieuwe plaat, is de epische sound, hardcore en ‘melodieuze metal core’ elementen; hoe zou je zelf de stijl omschrijven?
Die hardcore invloeden zijn er inderdaad. Alleen de zang al, die zit compleet in die HC sfeer laat ons maar zeggen. We komen allemaal uit de Metalcore/HC scene dus normaal dat die invloeden er sowieso inzitten. Er zitten nog andere invloeden in, maar om onze stijl te definiëren in een woord, is altijd een moeilijke opgave.
Op de nieuwe plaat ‘Leader of the Pack’ zijn de singles eerder wat in het verlengde van wat ik in 2023 hoorde, een meer volwassen sound. Wat is het grote verschil tussen deze release en de vorige?
Zoals we inderdaad al aangaven, hebben we er meer tijd maar ook meer budget in gestoken in deze nieuwe schijf. Dat merk je niet alleen aan de productie, maar dat zie je ook in de art en de hoes. Er zijn dus gewoon veel meer werk, geld en ideeën in verstopt in deze. Dat is het grote verschil.
Toeegeven, ik koop niet zozeer platen binnen dit genre, gezien dit muziek is die live tot zijn recht komt. Slagen jullie er in een bijzondere sfeer te creëren op plaat? Wat is jullie geheim?
Het is gewoon het punt om de energie en het idee van een nummer dat je schrijft, ook zo uit te werken. In alles. In het ritme, in de drum, in de zang. We doen alles met diezelfde overtuiging, zowel op het podium als daarnaast. Dat is zeer belangrijk, en zorgt ervoor dat je die ‘live’ sound ook op plaat kunt creëren.
Jullie maken gebruik van streaming kanalen, (spotify, YouTube). Hoe belangrijk zijn de sociale media platformen echt; opende dit bepaalde deuren? Waarom precies nog een fysieke plaat uitbrengen?
In onze groep, en ook bij de fans, zitten nog steeds mensen die een fysieke plaat kopen. Als je naar muziek luistert, moet je het ook kunnen vastnemen. Dat is een belangrijke drijfveer om nog fysieke platen uit te brengen. Maar om je muziek naar buiten te brengen, heb je die online sociale media kanalen gewoon nodig. Je bereikt op die platforms heel veel mensen, ook internationaal. Maar om geld in kas te krijgen, dien je wel fysieke cd’s te verkopen. Nog een reden om dat te blijven doen. die merchandiser is gewoon belangrijk voor een band. En dat zien mensen niet altijd, want ze luisteren alles via streaming sites. Maar daar heeft een band niets aan. Je hebt beide gewoon nodig.
Zie je resultaten van het actief zijn op de sociale media? Wat doet het precies?
We merken wel een stijging van het aantal streams. En ook de single ‘Inner Strain’ op YouTube krijgt heel wat views en reacties; Hoe meer je actief bent op die sociale media, hoe meer mensen je daadwerkelijk kunt bereiken, dat merken we nu al. We zien dus wel degelijk het verschil van vroeger, dan nu sinds we actiever bezig zijn op die sociale media, zoveel is zeker. En natuurlijk opent dat automatisch deuren. de reden waarom we dit interview kunnen doen is omdat we online onze boodschap verkondigen , en ook jullie hebben kunnen bereiken daardoor. Of het nog meer deuren zal openen, valt af te wachten.
Ik ken wel een band die ooit in Praag mocht optreden door bekendheid te vergaren via de streaming. Is dit iets voor jullie om eerst in het buitenland door te breken of is dat geen ambitie?
Buiten of binnenland, we doen graag zoveel mogelijk optredens. En we hopen inderdaad door onze muziek breder aan te bieden, dat het ook dus lukt naar o.a. het Buitenland toe. Maar we zijn ervan overtuigd dat dit in orde gaat komen, want we zien de effecten nu al.
Jullie hebben ook een paar keer in Hell Diest opgetreden (een mooie locatie en super sympathieke mensen btw!). Interessant om door te breken? Zijn er clubs die jullie contacteerden?
Het is hoe je ‘Clubs’ definieert natuurlijk. Maar sowieso, dankzij die optredens in Hell Diest hebben we ook andere optredens kunnen boeken. We hebben ook in Asgaard kunnen spelen, o.a. doordat die ons daar hadden gezien. Dat was een mooi festival om te spelen, dus ja.. Klopt .
Wat zijn jullie verwachtingen van deze release ? De wereld veroveren?
Het hoeft niet direct de wereld te zijn (haha). De Buurlanden om te beginnen mag ook (haha). We hopen vooral een breder publiek aan te spreken, dat mag in clubs zijn of op groter podia zijn. Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… en hopen daar de vruchten van te plukken met deze release.
Ik hou van jullie muziek … Een wall of sound met lekkere mokerslagen én toch … met een hoek af. Hoe zou jezelf verkopen? Wat maakt jullie binnen de scene uniek?
Wie je op het podium ziet, zijn ook de mensen die we echt zijn. We zetten geen maskers op, Ook de bijzondere stem van Joas in combinatie met de muziek die we maken is vrij uniek en kenmerkend is aan ons.. maar vooral draait alles bij ons rond oprechtheid, zowel in onze muziek als in de boodschap die we willen brengen. maakt ons dit uniek. Geen idee, maar dat is belangrijk om te zeggen wie we echt zijn.
Zit er een verhaal in jullie muziek? Bij veel HC en Metalcore draait het vaak om ‘heilige huisjes omver stampen’; is dat bij jullie ook zo?
We proberen het Pact-gevoel te creëren. Wat bedoelen we daarmee? Iedereen binnen die scene, bands, fans, wie naar de muziek luistert is één grote familie. Het is een roedel van wolven, en als wolven tegen wolven vechten kan dat alleen maar slecht uitdraaien. Het is heel belangrijk dat bands andere bands helpen en verder helpen op hun weg. Elkaar aanporren en aansteken. En dat is iets wat we ook willen brengen en waar we voor staan. En belangrijk daarin is dat iedereen onthoudt dat je samen bezig bent om de scene levendig te houden, niet tegen elkander. En dat er plaats genoeg is voor iedereen in die scene. Die boodschap dragen we zeker uit. We hebben trouwens in het verleden zelf die kansen gekregen als jonge band, toen waren er vele anderen die ons ergens plaatsten toen wij pas opkwamen.
Is het voor een Belgische band niet moeilijker, zeker binnen deze scene, om door te breken … Indien jullie Amerikanen waren, waren jullie misschien al beroemd …
Een muur staat er om over die muur te geraken. Het is altijd een uitdaging. We laten ons daar zeker niet door ontmoedigen. Belg zijn heeft ook voordelen, ons Engels is best goed. Het is niet gemakkelijk, en we merken wel dat het niet altijd even simpel is om over die muren te geraken. Maar we zijn hier geboren, en best wel trots op dit land waar we in leven. We weten wat we kunnen en willen, en laten ons niet ontmoedigen daardoor is de belangrijkste boodschap.
Jullie zitten al een tijdje in de scene, nog vóór Rise Your Fist. Is het sinds corona niet nog moeilijker geworden te kunnen spelen? Wat ervaar je zelf?
Vroeger was er in de buurt wel iets te doen, in het genre. En dat is inderdaad wel veel minder geworden. Organisatoren zijn minder geneigd om HC/metalcore te organiseren, omdat ze vrezen dat er niet veel volk zal op afkomen. Los daarvan, de dingen die dan wel nog worden georganiseerd bewijst dat het wel nog leeft. En ook dat er nog een toekomst is voor de scene. En dat er nog mensen zijn die terug buiten willen komen binnen diezelfde scene. De veneus moeten terug meer durven.
Wat me ook opvalt is dat er binnen die HC scene een jong publiek op afkomt …
We zien eerder een mix van alle leeftijden verschijnen eigenlijk. Ook de oudere generatie. Maar we zijn altijd blij als er nog jongeren op afkomen, want dat betekend dat de toekomst binnen de scene verzekerd is. Het feit dat alle generaties kunnen komen, en iedereen even welkom is, straalt de scene ook uit.
Nu ook over Rise Your Fist zelf. Naast de ambities, wat zijn de verdere plannen?
We hebben dat al min of meer aangegeven. Optreden en naar buiten kunnen blijven komen als band met onze muziek, en connectie maken die naar onze muziek luisteren is de belangrijkste ambitie en plan voor dit en de jaren die volgen. en dat levendig kunnen blijven houden. Uiteraard willen we op grote podia staan, als we die kans krijgen. Op Graspop, Wacken of Alcatraz .. dat maakt ons zeker blij. Maar het maakt ons even blij om in ene jeugdhuis op te mogen treden en dat iedereen enthousiast is en de boel afbreekt tijdens ons optreden aldaar. Die energie maakt ons zelf ook blij. En dat is dus het belangrijkste doel, die energie levendig kunnen houden.
Wens je graag nog iets toe te voegen, doe gerust…
Onze release show willen we het even in de kijker zetten. Die release show gaat trouwens door op 4 april in ‘Zandhoven Metal Fest’ in Chiro ’t Reigernest - https://www.facebook.com/events/603354265667516
ook Hope Erodes en Fatal Move zullen daar aantreden. We doen we dat daar trouwens ook, twee jonge bands S.P.I.T en Woke up Tied de kans geven om ook hun ding te kunnen doen. Om op een vorige vraag terug te komen. dat is voor ons heel belangrijk.
Bedankt voor dit gesprek, veel succes alvast!
Painted Scars - Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dan kun je er energie uithalen, waardoor je de problemen in het leven even kan vergeten. Een feest van het leven dus!
Een interessante ontdekking in 2024 was Painted Scars. De band werd begin 2023 opgericht en in augustus 2024 kwam hun eerste plaatje, de EP 'Kintsugi' uit. De band nam deel aan de WOA Preselecties en veroverde een plaats in de finale. Ze bereikten tot hun eigen verbazing de tweede plaats en ze kwamen muzikaal in een rollercoaster terecht. £
We zagen de band live aan het werk op Devils Rock For An Angel Fest en schreven: “Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.”
Over de balansoverweging donker-licht, is humor een interessant gegeven om weerstand te bieden aan de problemen om je heen. We hadden met Jassy en Yannick het over de band met een ‘vrouwelijke zangeres’, de vooroordelen erover, het boerenjaar 2024, de ambities en de verdere toekomstplannen …
De band is ontstaan in 2023 … In die twee jaar hebben jullie al een grote weg afgelegd. Hoe is het jullie vergaan?
Jassy: we kunnen inderdaad stellen dat 2024 een stevig jaar is geweest. Op het moment dat we dachten ‘nu gaan we op de gaspedaal drukken’ zijn we gewoon blijven doorgaan. Het was inderdaad een ware rollercoaster. Wacken Open Air Battle, tweede plaats? Dat hadden we echt niet zien aankomen. Bij de inschrijving hadden we gewoon het idee van ‘we gaan dat gewoon doen en zien wel waar we uitkomen’. Dat was dus een enorme verrassing en een enorm succes. Daarna hadden we toch iets van, nu gaan we nog meer op de gaspedaal moeten drukken. Als nieuwe band ben je sowieso al met veel bezig. Zoals wie zijn we, hoe gaan we op het podium staan en van die dingen. En plots was er die WOA Battle daar en zwaaien heel wat grote deuren open. Toen was er een pauze tot augustus en toen was er Bruudruusterrock. In september was er Metal Babes. Op Radio Benelux zijn we ook even geweest. En dan Devils Rock For An Angel…., dat was de absolute afsluiter van een super jaar.
Yannick: Ik sluit me daarbij aan. Er was op de koop toe onze debuutEP. We organiseerden ook ons eigen Scarfest wat ook samen viel met de release van onze EP. Het kwam allemaal een beetje tegelijkertijd. In oktober werd het een beetje rustiger. Met, denk ik, maar een optreden. We hadden dat toch nodig om even op positieven te komen, want het was allemaal wat heftig geweest.
Ik heb jullie ‘ontdekt’ op Devils Rock For An Angel in 2024. Ik was onder de indruk. Ik vond vooral het contrast tussen het donkere, mysterieuze en de feestelijke stemming (in de stijl van Alestorm o.a) opvallend. Ergens tussen humor en bittere ernst. Kunnen e jullie op die manier situeren?
Jassy: Dat is heel spontaan gegroeid eigenlijk. We houden wel allemaal van plezier maken. Persoonlijk heb ik mijn eigen problemen altijd het best kunnen verwerken met behulp van humor. Dat is voor mij belangrijk, het is zo al moeilijk genoeg. Dat is dus gewoon natuurlijk gegroeid, en bij de rest van de band ook. Omdat humor zo een positieve en belangrijk onderdeel is dat bij het leven hoort. Als je niet meer kunt lachen in het leven…., wat ben je dan nog?
In 2024 kwam de EP ‘Kintsugi’ uit met enkele singles; hoe is alles verlopen? Is die plaat goed ontvangen? Vertel er gerust wat meer over
Yannick: We wisten niet goed hoe dat we tewerk moesten gaan, en niemand van ons had ervaring in het releasen en promoten van een plaat. Voor die release hadden we veel opgezocht hoe dat allemaal moest gebeuren maar als puntje bij paaltje komt….. Toen hebben we contact opgenomen met Mike van het PR Agency Hard Life Promotion die ons ook al een beetje had geholpen voordien. En wat betreft de reacties? Die waren vrij goed, als ik kijk naar de reviews die we gekregen hebben. Ik ben geen fan van Spotify, maar met de release van onze single “Won’t Give Up” merkten we dat we plots enorm veel luisteraars hadden. Spotify heeft ons gepusht, door het succes in die streamingwereld kregen we ook meer feedback. We hadden mensen die naar ons toe kwamen en het heel goed vonden, we hadden ook wat kritiek. Maar ook dat hoort erbij.
Jassy: Ik sluit me daarbij aan. Van de reacties en zo, ook de negatieve feedback heb ik met ‘open armen ontvangen’. Iemand vertelde me dat ze ons voor het eerst live had gezien, en live beter vond dan op EP. Ik snap dat wel, de energie die je op het podium afgeeft is bijna niet te evenaren op schijf. Ik luister zelf soms in de auto naar mijn liedjes, en merk dat dus ook wel.
Er komt vermoedelijk een vervolg in 2026?
Yannick: Dat is nog niet zeker. We gaan nu wel wat meer tijd nemen om iets op te nemen of te releasen. Dat hebben we met die EP niet gedaan. We hadden in twee maand al die liedjes geschreven voor die EP. Dat willen we nu wel anders doen, en onze tijd er voor nemen. We hadden gedacht 2025 maar als ik het nu bekijk , en de fouten die we gemaakt hebben bij de eerste EP eruit krijgen, denk ik dat het eerder 2026 zal worden voor de nieuwe release.
Enkele persoonlijke bevindingen over de EP … De emotioneel beladen stem van Jassy en die rauwe kantjes van Kevin vielen op. Was het een bewuste keuze om op die manier te werk te gaan?
Het maakt jullie wel vrij uniek in dat wereldje, heb ik de indruk
Jassy: Een bewuste keuze om die op EP zo te doen? Ik denk ik niet.
Yannick: We wilden naar de refreinen toe wat ‘softer’ gaan. En dan ook dat rauwer kantje, dat keerde ook terug bij drums en zo. Of bij de screams. Maar dat is toch allemaal eerder natuurlijk gegroeid.
Jassy: Ik vind het leuk om dat emotionele paadje te bewandelen, en dat Kevin vervolgens aanvult om het steviger te maken. Maar dat is dus allemaal een heel natuurlijk proces geweest tussen onze beide stemmen.
Is de naam ‘Painted Scars’ een link … Of heeft het te maken met de problemen met je ziekte, maar met behulp van de nieuwe medicatie het ‘helend’ is om toch te zingen? In elk geval respect …Hoe is de groepsnaam ontstaan?
Jassy: Ik hou van tattoos, we hebben er allemaal wel een of meer. En eigenlijk zijn tattoos geschilderde littekens. Het doet pijn als dat wordt geplaatst, maar is ook een soort van kunst. En ook de littekens die ik heb, ‘scars’, sluiten daarop aan. Dat sluit ook aan bij ‘Kintsugi’ omdat die ook zo een dingetje heeft. Tattoos zijn meestal een weergave over emoties en wat er gebeurd in mensen hun eigen leven. En bij ‘Kintsugi’, dat beschrijft dat iets dat gebroken is ook heel mooi kan zijn. En dat sluit aan hoe ik het zie bij tattoos. Dat is ook iets dat gebroken is, maar door het op je lichaam aan te brengen wordt het iets heel mooi.
Jassy, je ergert je (terecht!) aan het feit dat je vaak in het ‘female fronted ‘ metal hokje wordt geduwd. Hoe kan je stand houden hierin?
Jassy: Dat die gelijkheid er moet zijn en zo, ik heb me daar nooit echt aan geërgerd of zo. Maar nu ik zelf in die wereld zit voel ik wel dat ‘oei, een vrouwelijke zangeres’, in sommige kringen. Dat is minder leuk, minder mooi om naar te kijken of zo.. Echt storen doe ik me er niet aan, maar ik heb wel iets van ‘het is niet omdat het een vrouwelijke zangeres is dat het daarom minder goed is of zo’. Vroeger had je die ‘female fronted ‘metal hype…., en dat beeld blijft toch hangen. Marieke Bresseleers, die je ook wel kent, heeft me daar ook al over aangesproken. Als je een ander soort metal doet dan dat, zijn er die plots wenkbrauwen gaan fronsen. Die hype van Female Fronted Metal is een beetje voorbij…, het wordt tijd dat dat hokje duwen verandert.
Yannick: Of die zanger nu een man of een vrouw is maakt toch niets uit, het is gewoon een band met een (of twee) zangers en toevallig is dat bij ons een vrouw.. punt! Het is wel zo, als je met een band op het podium komt en er is een zangeres, dan verwachten ze prompt dat je Symfonische Metal gaat brengen of zo.. Dan krijg je soms wel reacties van ‘we hadden niet verwacht dat je zo hard ging zingen’ haha…..Maar het zou niet mogen zijn anno 2025.
Is de metalwereld nog steeds een mannen bastion? Speelt dat mee?
Jassy: Dat klopt wel, dat grunt en screamen , zoals de zangeres van Jinjer die dat ook kan.
Yannick: Het is raar dat dit in de metal wereld nog steeds bestaat, terwijl dat in andere muziekstijlen toch minder is. Anderzijds krijgen we wel voldoende kansen, dus dan valt dat al bij al toch nog mee.
Jassy: Op de zangles zei me iemand ‘er is nog nooit een band met een vrouwelijke zangeres geweest die headliner was op Graspop’ dat is toch wel opmerkelijk eigenlijk..
Is het om die reden (denk je) dat helaas te weinig dames die stap durven wagen? Houdt dit tegen om rock muziek te gaan maken denk je?
Jassy: Geen idee eerlijk gezegd. Ik zou aan iedereen die muziek wil maken zeggen: Gewoon proberen!
Is het de ambitie om ooit op Graspop te staan? Of liever Alcatraz? Wat denk je?
Jassy: Allebei uiteraard ! Al denk ik dat de kans op Alcatraz groter is dan op Graspop. Alcatraz staat ervoor bekend om jongere bands, en ook Belgische, veel meer kansen te geven. Als we kijken naar mensen die we kennen, zoals Promise Down, die zullen dit jaar op Alcatraz staan. We hebben veel met hen samen op het podium gestaan, en zijn super blij voor hen. Als zij die kans krijgen, zie ik dat bij ons ook nog wel gebeuren. Graspop is veel moeilijker, maar we blijven proberen.. Of in het buitenland Hellfest.
Ik stel vast dat ‘Belg-zijn’ een probleem is voor veel bands om echt door te breken; ondervinden jullie die ‘muur’ ook als Belgische band? Of heb je er geen last van?
Yannick: Het is raar, maar ik moet eerlijk toegeven dat het zo is. Vooraleer ik zelf in een metalband speelde en op het podium stond wist ik gewoonweg niets over die Belgische scene. Dan merk ik dat we met enorm veel Belgisch talent zitten die blijkbaar niet die kansen krijgt die ze zouden moeten krijgen. Er ontbreekt gewoonweg iets aan het promoten van Belgische muziek. Ik ben al meerdere keren verwonderd geweest, als ik naar Asgaard ga, wat voor een talentvolle bands er op het podium staan.. En dat ik die voorheen gewoon niet kende.
Jassy: Die bands spelen niet op grote festivals of zo, en de meeste mensen zijn geneigd te kiezen voor die grote concerten of festivals, waardoor ze die bands niet leren kennen. Veel mensen zijn minder geneigd om naar lokale dingen te gaan kijken…, het is gewoonweg moeilijker om hier in eigen land door te breken heb ik de indruk.
De beste manier om bekendheid te vergaren, is eerst in het buitenland ‘doorbreken’, nee? In het buitenland spelen, is dit een voornaam doel?
Yannick: Dat is zeker de bedoeling, de hardrock scene is in eigen land niet zo heel groot. In Nederland leeft dat wel meer, Kevin heeft in Nederland gewoond. Er zou daar meer ondersteuning zijn, en volgens we vernomen hebben zouden we daar gemakkelijker kunnen doorbreken. Het is dus zeker de bedoeling daar iets mee te doen en in het buitenland wat proberen te spelen. We weten alleen nog niet hoe en of dat gaat lukken.
2024 was een superjaar, niet meer te evenaren; me dunkt. Wat is het doel in 2025?
Yannick: Het is vooral dus de bedoeling om in het buitenland te gaan spelen, we hebben wel de kans gekregen om een tour te doen maar toen kon een bandlid niet. We hopen dat we dit jaar de kans krijgen. We staan al in DVG in Kortrijk, op 22 maart, en we speelden ook al in Frankrijk dit jaar. We hebben dat laatste kunnen doen, dankzij een video clip en de reacties op sociale media. Iemand uit Frankrijk had onze video gezien, en die had ons vervolgens gecontacteerd om daar te komen spelen. En dat was een succes, blij dat we dat hebben kunnen doen…..
De sociale media, hoe belangrijk is dit voor jullie? Indien het zo belangrijk is, waarom nog een fysieke plaat uitbrengen?
Yannick: Persoonlijk zit ik steeds minder op sociale media, maar je hebt het in deze tijden echt nodig om je muziek te promoten. Financieel haal je er niets of weinig uit, uit die Spotify. Maar om naamsbekendheid te krijgen is het een platform dat je gewoon nodig hebt. Wat platen releasen betreft? We ondervonden dat die EP in een mum van tijd uitverkocht was, dus het wordt nog gekocht door mensen… Ik heb wel persoonlijk het gevoel dat optredens meer en meer belangrijker zullen worden om inkomsten te vergaren, dan CD’s. Je kunt tegenwoordig zelfs muziek maken via IA. Daar ons van onderscheiden is onmogelijk, daarom zullen live optredens nog belangrijker worden denk ik.
Een verkooppraatje om de band aan de man te brengen …
Jassy & Yannick: Wie we zijn? Feesten , feesten. Zuipen , zuipen.. Haha. Maar nee, humor is iets heel belangrijk binnen wie we zijn hebben we al eerder gezegd. Kom gewoon af , kom ons zien samen met mensen die je graag ziet, het leven vieren. Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dat je daar energie kan uithalen waardoor je de problemen in je leven even kan vergeten. Een feest van het leven!!
Vertel eens wat meer over Scarfest … Komt er een vervolg?
Yannick: De editie van 2024 is goed verlopen. We zijn zo goed als break even geraakt! De opkomst was wel minder dan verwacht. Maar omdat we beter georganiseerd waren, waren de kosten lager. We kregen ook feedback dat het geluid veel beter was en de algehele organisatie liep vlotter. Volgende editie zal allicht in 2026 zijn en met minder bands. We willen focusen op een korter kwaliteitsvol festival.
Bedankt voor het fijne gesprek….
Nederlands 
Français 
