Natalie Prass , een Californische, heeft een erg mooi debuut uit, die materiaal van Joanna Newsom doet opborrelen in “Christy” en “Is it you”, een sprookjesachtig kader , dat je meteen in Disneyland voert .
Zij gaat nu haar eigen weg, de lijn is breder op de ander zeven songs , een bredere instrumentatie en orkestratie is duidelijk aanwezig; het zijn een reeks kwetsbare , subtiel vormgeveven songs ; beluister maar de eerste drie nummers “My baby don’t understand me”, “Bird of prey” en “Your fool” , die het uitgangsbord zijn , gedragen door haar hemelse stem.
Ze maakte vroeger deel uit van de band rond Jenny Lewis als toetseniste en achtergrondzangeres . Vrienden Matthew E. White en Troy Pollard gaven gestalte aan haar debuut .
De instrumentatie is om van te snoepen en zorgt voor een veelbelovende carrière van deze talentrijke dame !
Een van de meest populaire hardrockbands ooit in Zweden is Hardcore Superstar. De formatie werd in 1997 opgericht in Göteburg en wist sindsdien diverse hitsingles en Zweedse Grammy’s te scoren. ‘HCCS’ is al hun elfde album en betekent een terugkeer naar de beginjaren.
Het viertal beluisterde namelijk een oude demo uit 1994 en was verrast over de sound en de vibe van dat werkstuk. Ze hergebruikten de toenmalige riffs, componeerden er tien nieuwe songs mee en lieten er vervolgens producer Joe Barresi (Slipknot, Soundgarden en QOTSA) op los.
Het resultaat is wat ons betreft fantastisch en bewijst de terechte status in hun thuisland! De tien songs zijn afwisselend en bevatten een cocktail van sleazy rock, oude hardrock, stoner en zelfs een vleugje reggae.
Hardcore Superstar is een absolute meester in het componeren van catchy, snedige meezingers die zich al na een handvol luisterbeurten in je schedelpan nestelen. Zo is “Party T’ill I’m Gone” een lekkere sleazy rocksong met heel wat radiopotentie en een weergaloos refrein. “Fly” is dan weer een mooie mix van een rock ballad met een grunge nummer. “The Ocean” lijkt verder wel het beste nummer van Jane’s Addiction dat jammer genoeg nooit werd opgenomen. Ook de rest van de plaat is van hetzelfde niveau want van vullertjes is absoluut geen sprake.
Luisteren is de boodschap! Meer info vind je op http://www.hardcoresuperstar.com/.
Na ‘Innerspeaker’ en ‘Lonerism’, twee bruisende platen die met één been in een psychedelisch verleden stonden en met het ander in een inspirerend huidig rockmilieu, vond Kevin Parker dat het welletjes was geweest en heeft hij op ‘Currents’ doodleuk alle gitaren verbannen. In de plaats daarvan zijn synths gekomen die ruiken naar kitscherige disco en plastieken seventies- en eightiesgeluiden. “Giorgio Moroder is toch ook terug hip” moet Parker gedacht hebben en hij is naarstig een batterij ouwe synthesizers beginnen afstoffen, hij heeft nog net niet zijn kapsel in een bijhorend permanent laten leggen. Dit is de richting die Tame Impala moest uitgaan, lezen we elders? Ja ja, en Eden Hazard moet coureur worden. Koman zeg, dit lijkt wel fuckin’ A-Ha.
Velen zien het als een moedige carrièremove, maar wij laten ons zo snel niet beetnemen. U mag ons misschien van autisme verdenken, maar wij vinden het met name niet plezant als onze favoriete bakker nu plots vlees gaat verkopen, of als Chateau Rotschild na een ondoordachte bevlieging overschakelt op het brouwen van bier van zeer bedenkelijke kwaliteit.
Net als die andere voormalige psychrockers van Unknown Mortal Orchestra (hun nieuwe ‘Multi-Love’ is nu ook niet bepaald onze favoriet) heeft Tame Impala een ommezwaai gemaakt richting disco en slappe elektropop. De laatste plaat van de Franse overschatte techneuten Daft Punk is blijkbaar de nieuwe referentie. Voor alle duidelijkheid, wij vinden ‘Random Access Memories’ een platte en smaakloze vijgenbol, bandjes die Daft Punk achterna hollen worden in ons biotoop niet gedoogd.
Tame Impala doet ons denken aan wat Arctic Monkeys ook overkomen is, de band werd op een bepaald moment zo gehyped en op een piéd de stal gezet dat men zich ongenaakbaar achtte en meende middels een 180° ommekeer zich alles te kunnen permitteren.
Het ergste is dat ze hier bij de zogenaamde betere pers en het publiek nog mee wegkomen ook, wij lezen niets anders dan lovende reacties over ‘Currents’.
Wat ons betreft is Tame Impala het zoveelste beloftevolle bandje die wij achter ons zullen moeten laten. Zonde, dat is het.
De twee van Two Gallants Adam Stephens (gitaar/zang) en Tyson Vogel (drums/zang) zijn al ruim tien jaar bezig en na wat ups en downs komen ze hier aandraven met een nieuwe cd , die de speelsheid , de spontaniteit en de rauwheid bevat van hun eerste werk . Die duobands blijven toch iets speciaals , en intrigeren door hun eenvoud en puurheid .
Ze herontdekken zichzelf als een bluesy rock’n’roll/american/folkpop band , die het sing/songwriting hoog in het vaandel houdt , messcherp en emotioneel rakend . .De eerste drie nummers “Incidental”, “Fools like us” en de titelsong zijn weergaloos. Het gaspedaal wordt pas op de vierde, het sfeervolle “Invitation to the funeral” wat losgelaten .
Ze wisselen voldoende af , behouden een broeierige spanning en zoeken soms de soberheid op. Het maakt de plaat uitermate aantrekkelijk.
Het duo blijft echter in de schermerzone fungeren, en verdient meer erkenning, zeerzeker als we na tien jaar nog zo’n puike , overtuigende plaat horen! Kwalitatief heel sterk!
Maar liefst 8 jaar zitten er tussen de vorige soloplaat ‘In our nature’ en deze hier . Niet dat hij stilstond , integendeel er was het werk met Junip , twee platen , het touren en hij stond ook nog in voor een soundtrack.
De nieuwe plaat ligt in het verlengde van vroeger , we horen een reeks melancholische, breekbare songs , geënt op zijn klassieke gitaarspel , - getokkel en de vingertics , gedragen door z’n zalvende, dromerige stem . Het donker randje blijft algemeen wel behouden , ook al durft hij wat breder , sfeervoller te gaan in de instrumentatie en de softe percussieve ritmes. Gonzalez blijft een getalenteerd sing/songwriter , die zorgt voor ingetogen plezier, gedrenkt in weemoed.
Via de ‘double EP’ hoorden we al een voorproefje van de Australische sing/songschrijfster . Deze beloftevolle dame heeft heel wat talent en kruist garagerock met folkpop in een reeks stoere, kwetsbare songs.
Ze kunnen scherp rocken , “Nobody really cares”, prettig rammelen als “Pedestrian at best” en “Dead fox” of zijn weemoedig , breekbaar , “Depreston” en “Boxing day blues”. De songs doen denken aan 90s PJ Harvey, Hole en Liz Phair . “Small poppies” (luister maar eens naar die gitaarriedels!) en “Kim’s caravan” (wat een ritmiek) zijn dan twee songs die tot op het bot zijn uitgediept , geen seconde vervelen , je meeslepen en ontroeren .
Eigenlijk is dit debuut van kwalitatief sterk niveau , door de intense broeierige , gevoelige spanning. Knap wat deze dame in elkaar heeft gestoken . Puik debuut.
Een zeer opvallende band uit de Rookie Records-stal is Big John Bates. De rockformatie uit het Canadese Vancouver heeft als centrale figuur John Bates. De man speelt zowel gitaar, banjo, percussie als mandoline en neemt deels de vocalen voor zijn rekening. Daarnaast is er Brandy Bones die naast haar job als zangeres ook instaat voor de violen, cello en piano. Bones’ stem trekt trouwens verdacht veel op ene PJ Harvey.
In tegenstelling tot wat het cv van John Bates laat vermoeden (hij was ooit de frontman van trashband Annihilator) kunnen we de sound van BJB niet situeren in het hardere segment. Integendeel, Big John Bates maakt een donkere mix van country, rock, rockabilly, punk, blues en country. Wat ons betreft de ideale soundtrack in een gelagzaal als de Titty Twister Bar en dan nog liefst vergezeld met een flinke fles whiskey.
Referenties vind je bij artiesten als Tom Waits en The Cramps en bij een rockband als Arcade Fire (maar dan wel de hardere, donkere variant ervan). ‘From The Bestiary...’ is voor ons de eerste kennismaking met de band maar is al het zesde werk sinds 2010! Naar verluidt ging Jello Biafra al na het eerste album overstag.
Veel kans dat je na het beluisteren van songs als “Black Timber”, “Black Soul Choir” en Strawman” ook verkocht bent!
Na negen jaar is er eindelijk nieuw werk van Good Riddance! De trouwe fans kunnen we meteen geruststellen: veel is er niet veranderd in al die tijd. Good Riddance maakt nog steeds heerlijke no nonsense melodieuze punkrock die perfect in het verlengde ligt van grote voorbeeld Bad Religion.
Het eerste album sinds ‘My Republic’ herbergt weer dezelfde succesvolle ingrediënten: de agressieve maar cleane vocalen van frontman Rus Rankin, snelle, melodieuze gitaren en stevig ‘in your face’ drumwerk.
De plaat houdt er voortdurend een stevig tempo op na en kent op compositorisch vlak geen inzinking, flauwe afsluiter “Glory Glory” niet meergerekend.
Toptracks zijn dan weer de openers “Disputatio”, “Contrition” en “Take It To Heart”. Het album spat ook letterlijk uit je speakers, niet moeilijk als je weet dat de band werkte met grootheden als Bill Stevenson en Jason Livermore.
‘Peace In Our Time’ was duidelijk het lange wachten waard!
The Tea Party was vooral in de eerste jaren 90 goed voor een paar interessante platen , die intrigeerden door een donkere broeierig geluid , die een intense spanning behielden . Na wat ups en downs was er sinds 2004 geen studiomateriaal van het Canadese trio meer; na een reünie en live registratie laten ze opnieuw van zich spreken . Die Midden-Oosten motiefjes zijn definitief op de achtergrond geraakt.
Wat ons boeit , is net die kenmerkende retrosound , een 70s Led Zeppelin , een Pink Floyd psychedelica en een Masters Of Reality stoner geluid , mooi verdeeld over de twaalf songs . Daniel Lanois wordt hier geëerd met “The maker” cover .
The Tea Party overrompelt nu niet meteen, maar die ouderwetse sound is nog steeds meer dan de moeite .
De Cubaanse percussionist, congaspeler Anga Diaz mag fier neerkijken op zijn tweelingdochters Naomi en Lisa , die net hun debuut uithebben . Ze creëren ergens een sing/songwriting freefolky world geluid . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met piano/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel dus.
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers , weet te raken , ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha en opsmuk . De single “Stranger/lover” zorgde voor de doorbraak , maar met een song als “The river” geraken ze zeerzeker even ver . De a capella’s van “Eleggua” en “Ibeyi” zelf geven elan .
Op plaat gaat het duo af en toe iets breder , live wordt de soberheid onderstreept , wat de emotie en gevoeligheid aanscherpt. De volksmuziek van deze twins verbaast …
Het Britse uit Bristol afkomstige The Pop Group rond multi-instrumentalist en dubfreak Mark Stewart was een kort en krachtig leven van nog geen drie jaar beschoren van 77 tem 80. Na 35 jaar vond men elkaar opnieuw , en de muzikale vriendschap resulteerde in een nieuwe plaat, die een avontuurlijke groovende kruising bevat van postpunk , punkfunk en triphop. De funk , jazz , dub, hiphop , rocken industrial zorgen nu net voor een levendige , intens broeierige sound. Bands als een PIL, Cabaret Voltaire en Gang Of Four zaten in die tijd in dezelfde stijl interessant materiaal uit te brengen .
En de heren gaan verbeten te werk op deze reünie. De songs zijn scherp , snedig , hebben een rauw , gortdroog lofi-randje en zijn niet vies van wat experiment en vocoders , zonder die kenmerkende ritmiek en melodie uit het oog te verliezen .
Een heerlijke comeback van elf nummers met een “Mad truth”, “S.O.P.H.I.A.”, “St. Outrageous” (met een knipoog naar het oude PIL ten tijde van ‘Metal Box’) en de titelsong, een handvol tracks, die hun invloed in het genre meegeven …
De debuutplaat van de nieuwe Britse hype Wolf Alice is een album die de luisteraar van bij de start op het verkeerde been zet. Aanvankelijk neigt de band in “Turn To Dust” en “Bros” naar de gezwollen pathos van Florence & The Machine en het nog flauwere aftreksel daarvan London Grammar. Maar in de meer subtiele momenten komen algauw Cocteau Twins en Daughter om de hoek lonken en als de gitaren stevig mogen uitrukken hangt er zelfs een kwade PJ Harvey in de gordijnen (de vroegere PJ Harvey wel te verstaan, niet dat hoogdravend wicht van vandaag), zo neigt onze baskuul terug naar de goede kant.
Helaas komen ook platte stoorzenders als The Cardigans en -oh gruwel- The Cranberries door de wolken piepen (“You’re A Germ”). En zo gaat dat op en af, straffe songs worden afgewisseld met kleffe kandijsuiker.
Wolf Alice weet nog niet echt welke richting ze uit willen, de band eet van verschillende walletjes en balanceert op de lijn tussen bedenkelijke hitgevoelige deuntjes (“Freazy”) en scherpe indierock of postpunk (“Giant Peach”, “Fluffy”).
De superlatieven van de Britse pers zijn dus alweer fel overdreven, maar we kunnen niet ontkennen dat er talent schuilt in dit bandje, het moet alleen nog wat rijpen en in de juiste richting gekanaliseerd worden, wat op ‘My Love Is Cool’ maar sporadisch is gelukt.
Nederlands 
Français 
