Deze metal band uit Iowa klinkt met de jaren melodieuzer , minder prettig gestoord , en behouden als status hun olievaten en maskers van vroeger .
Ze klinken als vanouds krachtig , hard ; tribal drums en scratches vullen aan , maar ze denderen , donderden en pompen minder . De songs zijn toegankelijker , zijn aanstekelijk en mooi uitgekiend.
Hun materiaal is in het gebalde , harde genre gelaagd, goed gemusiceerd , en kan zelfs radiovriendelijk zijn . Venijnige, gedreven ‘old skool’ horen we op een “AOV” en “Cluster”; “The devil in I” en “If rain is what you want” zijn op hun beurt aangenaam luistervoer voor de doorsnee rocker .
Slipknot brengt oud , nieuw samen en scoort nog steeds op die manier!
Onze muzikale duizendpoot en nationale trots heeft nooit zijn liefde voor jazz en Beefheart onder stoelen of banken gestoken. Herinner u “Theme from Turnpike” en Barmans compilaties voor Blue Note en Impulse. Onze eeuwige hyperkineet heeft dus ook even tijd gehad om naast zijn zevenhonderd andere projecten Taxiwars op te richten. Wat een heerlijke naam, uit ‘Taxi War Dance’ van Count Basie uit 1929. Het is niet frontman Tom Barman met een jazztrio als rugdekking - saxofonist Robin Verheyen, contrabassist Nicolas Thys, drummer Antoine Pierre, maar een heuse en (h)echte band.
Met de typische lichte arrogantie zorgt Barman voor gedreven en gekunstelde zanglijnen -luister naar zijn Kermit-de-kikker op “Questionsong”- om je meteen naar de strot te grijpen. Het speelplezier druipt er zo wat af. Vooral saxofonist Robin houdt de boel bij elkaar.
De nummers zijn eerder kort, maar zeer energiek en krachtig. En nu eens parlando, dan eens zingen en nog eens met stemvervorming deed je al snel vermoeden dat Don Van Vliet wel degelijk gereïncarneerd is.
Zonder Barman staat bijvoorbeeld ook het instrumentale “Your Soul or Mine” als een huis. Deze vrolijke, tijdloze en zeer hippe freejazz van Taxiwars zal ook wel aarde aan de dijk brengen. Er wordt danig geïmproviseerd en gegrooved dat stilzitten of onbewogen blijven uitgesloten is. En Taxiwars blijft heel subtiel zijn grenzen bewaken. Ze gaan niet overdreven improviseren en durven wel eens flirten met kitsch. Getuige hiervan het zwierige “Lets get killed”.
Onze kettingroker is met dit project in zijn nopjes en er hangt zeker een vervolg in de lucht. We kunnen dus enkel maar hopen dat Tom en Co het niet bij een eenmalig project houden. Vlaanderen heeft nu ook zijn Jules Deelder.
Beste Tom Barman, vergeef me mijn grootsheidswaanzin en sta me toe u een tip te geven: zet alles wat je met dEUS gemaakt hebt opnieuw op plaat met uw jazzband Taxiwars en je zal verdomme veel potten breken.
Sedert de doorbraak op zijn ouwe dag blijft Seasick Steve met de regelmaat van de klok nieuwe platen maken. Zijn laatste wapenfeit heet ‘Sonic Soul Surfer’ en de 74 jarige ouwe makker surft er verder op de gekende formule, rauwe blues en boogie gebouwd op de erven van John Lee Hooker en met af en toe een tedere ballad er tussenin.
Dat er weinig evolutie zit in de sound is in zijn geval alleen maar goed nieuws. Hij heeft hoegenaamd geen pogingen ondernomen om zijn blues op te schonen en blijft spelen op rammelbakken van gitaren die hij zelf met een hoop schroot in elkaar heeft geflanst. Aan de spontaniteit die uit deze plaat sprenkelt merken we dat Seasick Steve er nog heel wat plezier aan om de blues te verkondigen. Ons zal hij er in ieder geval niet mee vervelen, want hoezeer deze sympathieke baardmens ook blijft wandelen op de geijkte bluespaden, zijn songs komen steeds fris en potig voor de dag. Dat komt omdat die in zijn geval altijd rechtstreeks vanuit de onderbuik komen en niet uit één of ander berekend brein.
Wij zouden zelfs durven stellen dat deze ‘Sonic Soul Surfer’ één van zijn sterkste werkjes is, omdat er een handvol venijnige en straffe boogierockers opstaan (“Roy’s Gang”, “Sonic Soul Boogie”, “Barracuda ‘68”,…) waarin Steve zijn gitaar lekker smerig laat rammelen. Daarnaast kan de rustige swamp-blues van “We Be Moving” en vooral “Your Name” zich meten met het beste van Tony Joe White. Steve kan ook het op zijn akoestische eentje, het album eindigt heel stilletjes met een fraaie ballad, het veelbetekenende “Heart Full Of Scars”.
Seasick Steve is nog zo een trouwe kerel die de blues in de vingers, het hart en de nieren heeft en hij heeft geen virtuoze gitaaruitspattingen nodig heeft om dat aan de wereld te bewijzen. Moge hij nog lang plaatjes als deze ‘Sonic Soul Surfer’ maken.
Wie we daar hebben, Faith No More, 18 jaar na hun laatste wapenfeit ‘Album Of The Year’ terug uit de doden opgerezen. Niet dat het creatieve brein van oppergod Mike Patton al die jaren heeft stilgezeten. De man heeft zich onder meer ingelaten met noise-jazz (samen met John Zorn, de vreemdste vogel uit de jazz wereld), Italiaanse soundtrack muziek (‘Mondo Cane’), compleet geschifte metal (Fantomas en Tomahawk) en nog een hele resem andere projecten. Het is haast niet bij te houden waarin hij overal zijn neus heeft gestoken, maar als er één man is die alle uithoeken van het muzikale universum heeft verkend, dan is het Mike Patton wel.
En nu is hij terug op het oude nest gekomen. Dat was eigenlijk al een tijdje zo, Faith No More werd de laatste jaren terug op enkele openluchtfestivals gespot, maar daar was vooralsnog geen nieuw werk van gekomen. Tot nu dus. We kunnen de fans van het eerst uur geruststellen, dit is vintage Faith No More en er staan genoeg sterke songs op ‘Sol Invictus’ om van een krachtige comeback plaat te spreken, al zullen ‘The Real Thing’ en ‘Angel Dust’ altijd wel ongenaakbaar blijven.
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. Een paar songs mogen we bijschrijven in het grote Faith No More Classics boek, met “Superhero” als onze favoriet, die song heeft al het magische in zich wat deze band groot maakte. Enkel afsluiter “From The Daed” valt een beetje uit de toon, het is zo een typisch schaamteloze slijmballad zoals die al wel eens eerder voorkwamen op hun platen, ook dat is dan weer typisch Faith No More.
‘Sol Invictus’ is een geslaagde comeback plaat en eentje die onze honger naar een Faith No More concert fel aanwakkert.
Is dat ook uw gedacht, dan zal u moeten naar Graspop gaan, want dat is voorlopig de enige FNM live gig die in België gepland werd.
Op het vorige album, het prachtige ‘Awayland’, was duidelijk een band te horen die de breekbare songs van Conor J.O’Brien heel sierlijk wist in te kleuren. Op ‘Darling Artithmetic’ heeft O’Brien die stijlvolle aanpak terug afgeschud, hij heeft de muzikale inkleding tot een minimum teruggedrongen en is uitgekomen bij een stel intieme en goudeerlijke akoestische liedjes, ruwe pareltjes die voor zichzelf spreken. Maar hoe mooi zijn liedjes ook mogen klinken, wij missen toch een beetje dat avontuurlijke van ‘Awayland’.
Door zijn eigen universum te beperken heeft O’Brien ongewild ook de sterktes van de daarop gecreëerde sound geëlimineerd. Misschien was dat ook wel zijn bedoeling en verdient dit nieuwe album het niet om met zijn voorganger vergeleken te worden, maar wij konden het weer eens niet laten.
‘Darling Arithmetic’ is gewoon een andere plaat geworden, ook een mooie trouwens, maar niet zo begeesterend en pakkend als ‘Awayland’, en daardoor blijven wij een beetje met een hongergevoel zitten.
We waren nog niet helemaal bekomen van de laatste mokerslag van Ufomammut of er komt hier al een nieuwe loodzware klomp slow-motion metal neergedaald. Bell Witch heet de band en die komt uit dezelfde gitzwarte oorden als Sunn O))).
Het album heet ‘Four Phantoms’ en klinkt als een rituele hoogmis waarbij, onder een hemel van pikdonkere onweerswolken, allerlei afschrikwekkende offers worden gebracht.
De fantomen van dienst zijn vier tergend trage doom-metal hompen met af en toe bekoorlijke etherische rustpunten. Twee van die angstaanjagende mastodonten (“Awoken, breathing teeth” en “Somniloquy”) stijgen ruim boven de twintig minuten uit, ze laten met hun ontzaglijk sloopwerk een spoor van vernieling na.
De vocals variëren van ijle gezangen tot grove metal grunts, de gitaren klinken als bulldozers die langzaam doch zeer efficiënt genadeloos een betonnen muur slopen.
Een streepje zon is in de verste verte niet te bespeuren, een mens komt hier even verdwaasd en verpletterd uit als uit de laatste plaat van Swans.
Welkom op de garage/psych rollercoaster. U bent helemaal weg van Ty segall, Fuzz, Meatbodies, Thee Oh Sees, Mikal Cronin en Zig Zags, dan is dit uw ding. Al die bandjes vormen trouwens één grote familie, met als godfather Ty Segall (nou ja, godfather, de kerel is er nog maar 28). Hij heeft overal wel een voet in, als producer, gitarist, drummer, zanger of als baas van zijn eigen platenlabel, en alles wat hij aanraakt verandert in goud, maar steeds met een ruw en vunzig randje.
Wat Wand betreft, de groep werd vorig jaar door Ty Segall gelanceerd met het ook al flink doordenderende debuut ‘Ganglion Reef’ en zie, amper een jaartje later is daar al de volgende wervelwind ‘Golem’.
En deze keer gaat het nog harder en uitzinniger, de folky inslagen zijn met uitzondering van het rustpuntje “Melted Rope” quasi helemaal verdwenen en vervangen door nog een pak meer heavy gitaren en seventies weirdness. Het gaat er heftig aan toe in “Self Hypnosis in 3 Days”, “Floating Head” en het weergaloze “Cave In”, allemaal speedy songs met flippende gitaren en moordende riffs, Black Sabbath in de roetsjbaan. Op “Planet Golem” gaat de band helemaal loos, de song zet in met een gore metal riff en begint dan halverwege Sonic Youth-gewijs volledig uit zijn voegen te barsten. Kijk, daar worden wij nu eens wild van, zie.
Wand zal van jetje komen geven op Les Nuits Botanique in De Rotonde op 13/05. We zijn al vertrokken.
Een plaat om een tijdje in rond te wandelen en lekker in te verdwalen, absoluut geen voer voor de radio en gericht op geoefende oren die hiervoor de tijd willen nemen. Je kan ‘Are Animals Different” één lange song noemen, wij zouden het eerder willen hebben over een boeiend werkstuk in twee bedrijven.
We hebben hier lang gezocht in onze fichebak met genres, maar we vinden de gepaste typering niet, en dat spreekt alleen maar in het voordeel van deze veelzijdige Oost-Vlaamse band (uit de miljoenenstad Dikkelvenne, nota bene). Als we iets niet echt kunnen thuisbrengen, maar het blijft ons wel mateloos boeien, dan hebben we iets uniek in onze handen. Waar we onze ijkpunten dan wel zoeken ? Swans die ‘Meddle’ van Pink Floyd coveren, Einsturzende Neubauten die met Neu! aan het jammen slaan, Battles die de eighties heruitvinden,…
Dit is een album waar we niet direct klaar mee zijn, deze band is een spannend buitenbeentje in de Vlaamse rockwereld. Eén ding staat vast, The Germans are different.
De twee jonge broertjes Loveless van Drenge hadden in 2013 al een te duchten visitekaartje afgegeven met hun sterke titelloze debuutplaat die zowel naar Nirvana als naar vroege Black Keys rook.
Ze blijven op ‘Undertow’ verder graaien in een wereld van grunge, punk en garagerock en hebben er weer een monter en consistent album uit gesmeed. Voor enkele songs hebben ze zowaar een bassist ingehuurd en de sound is er wat breder op geworden. Met “The Woods” komt Drenge zelfs in de buurt van de perfecte popsong en “We Can Do What We Want” kan door het leven gaan als een fel rock’n’roll anthem.
Bij “The Snake” komt dat überhippe duo Royal Blood wel eens om de hoek kijken, maar wij durven gerust stellen dat Drenge een stuk breder en gevarieerder klinkt dan Royal Blood, bij de broertjes Loveless wordt immers niet alles op basis van dezelfde formule gefabriceerd.
En het klinkt misschien raar, maar een paar keren moesten wij zelfs aan Kaiser Chefs denken, maar dan niet voordat die met een driedubbele portie adrenaline werden geïnjecteerd en plots terug goeie songs zijn beginnen schrijven.
Feit is dat Drenge met een set rake punters als “Running Wild”, “Never Awake”, en “Favourite Son” er een ferme lap op geeft, het zijn songs van een energiek kaliber die we bijvoorbeeld op de laatste plaat van Arctic Monkeys niet meer zijn tegengekomen.
Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.
Het is even wennen, van White Hills zijn we lange psychedelische Hawkwind-achtige toestanden gewoon, en nu hebben ze hun space-rock in een soort post-punk bad gedompeld. De freaky uitspattingen zijn nog steeds van de partij, maar de teneur is er grilliger op geworden. Het acht minuten durende “Lead The Way” is daar het levende voorbeeld van, het is een gretig denderende scheursong met jankende gitaren en een angstig sfeertje.
Verder zijn er uitstapjes naar krautrock en eighties wave (het sterke “Wanderlust” en “Automated City”), maar die zijn niet altijd even geslaagd, zo moddert de titelsong maar wat aan (maar liefst zes minuten) zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Dat is net wat er schort aan ‘Walks For Motorists’, White Hills wil een andere richting uit maar ze zijn er nog niet goed uit dewelke, en dat vertaalt zich in twijfelende songs als “Life’s Upon You” die een beetje doelloos rondzweven zonder echt te kunnen boeien.
Met die halve koerswijziging zorgt White Hills misschien wel dat de klad er niet in komt, maar dit is verre van hun beste werk. Wij zien ze toch veel liever in hun voormalige space-universum ronddolen onder een gloed van mistige rookgordijnen.
Kolossale doom-metal met loodzware en logge riffs die gebukt gaan onder een barbaarse wall of sound met af en toe een psychedelische onderlaag, het Italiaanse Ufomammut is er al jaren zeer bedrijvig in en mag zichzelf in een bunker van gewapend beton huisvesten in de buurt van Earth, Electric Wizard, Om, Ghold, Pallbearer, Windhand en Sleep.
Hun nieuwste ‘Ecate’ is alweer extreem heavy, de gitaren staan in de meest logge Kyuss stand, de songs zijn lange meedogenloze vuurspuwende monsters en de vocals klinken als ijle noodkreten afkomstig uit een diepe kerker.
Laat de masochist in u naar boven komen en geef u compleet over aan ‘Ecate’, een wreedaardige sloophamer met ontzagwekkende power.
Nederlands 
Français 
