The Acid is een gezelschapscombo van drie gasten uit drie verschillende landen , twee producers/techneuten van Engeland/Verenigde Staten , samen met de indiefolkzanger Ry Cuming (die we kennen van Ry x) . ‘Liminal’ zit in de sferen van James Blake, Jamie Woon en Sohn .
Binnen die UK trippop/postdubstep hebben we hier te maken met een afwisselend plaatje van aangename groovende trips tot sfeervolle , dromerige , ingenomen; minimalistische spookachtige soundcapes , die gaan van een toegankelijke “Fame” , Tumbling lights”, “Basic instinct” , Clean” tot de slow trips van “Animal” , “Veda” of “Creeper”, gedragen door de fragiele stem op z’n Bon Ivers . Arty pop met lichte grooves dus.
De plaat blaast warm en koud, biedt donkerte en licht en gaat van dance tot een schemerzone. Een mooi subt!iel klanken- en kleurenpalet dus , dat speelt met sounds en slowe beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek en een bijzonder sfeertje weet in te steken.
Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .
Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.
Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !
Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen, “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!
De nieuwe van Danko Jones is volledig wat we er van mochten verwachten, ongecompliceerde feelgood spierballenrock met ettelijke powerriffs, hoog fungehalte (“Do You Wanna Rock”), een knipoog naar punk (“Gonna Be A Fight Tonight”) en bij momenten een speed-attitude van ‘probeer ons nu maar eens in te halen’ (“Body Bags”, “Watch You Slide”).
Het soort muziek die het altijd goed doet in spreidstand, luchtgitaar in de aanslag en liters bier binnen handbereik. Daar zal het alleszins niet aan mankeren op Graspop Metal Meeting, waar Danko Jones tussen de zware jongens geprogrammeerd staat. Diens flitsende live reputatie indachtig, zou ik daar toch maar eens langsgaan, mocht ik van u zijn.
Een warme comeback ervaren we van het Australische duo Angus & Julia Stone . Ze brachten al een paar fijne hippe freefolkyplaten uit , maar na hun samenwerkingsverband stortten ze zo’n vijf jaar terug op een solocarrière . En kijk ze zijn terug met een aangenaam , soms stevig groovy album. Natuurlijk wordt hun kenmerkende muzikale droomwereld niet vergeten; ze klinken aangenaam goed op “Grizzly bear” , “A heartbreak” , en ja zelfs extravert op “Little whiskey”, “Crash & bones” en “All this love”.
We horen een rits verrukkelijke nummers, waar de leadvocals worden afgewisseld . Het duo is duidelijk naar elkaar toegegroeid en tekenen voor een indrukwekkend nieuw album !
Het is al zo’n goede vier jaar geleden dat we van deze band uit Long Beach , Californië hebben gehoord , die draait rond frontman Avigdor Zahner- Isenberg. De dromerige , sfeervolle indie pop horen we op de nieuwe plaat zeerzeker terug , maar het is meer een soloplaat geworden , waar het rauwe , rammelende randje er grotendeels van af is .
De plaat kwam tot stand met behulp van bevriende muzikanten . Gelaagde , smaakvolle nummers horen we, die wel eens rijkelijk gearrangeerd zijn (o.m. “So what”, “Memories of you” en “ Think it’s gonna happen again”) die ook gevoeliger , innemender durven te zijn (check maar “Can’ t be too responsible” , “Two cherished understandings” , “Overwhelmed with pride” en “Oxygen tank” ).
Tien songs in een speels ongedwongen karakter die de comeback mooi onderstrepen …
Get your gun is een debuterende band afkomstig uit Denemarken; in de zeven lange, goed opgebouwde songs is een donkere, onderhuidse spanning aanwezig, door een grauw landschap omgeven van garagerock, country/punkblues , wave en psychedelica.
Referenties als 16 Horsepower, Wovenhand , Cave, The gun club en Crime & the city solution borrelen op door die logge galmrockende gitaarriedels en die knappe, indringende zang . Een verrassend opmerkelijk debuut dus door die intrigerende constant ingehouden sound …
Toch wel een aparte sound horen we bij FKA Twigs , die letterlijk draait rond de jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels; zij koppelt haar soul/r&b aan sobere sfeervolle , loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass , diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen. Hier versmelten verschillende stijlen samen in een minimalistisch complex geluid , een avontuurlijke ritmiek die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Natuurlijk kan je niet omheen die donkere, dreigende ondertoon , beetje mysterieus en paranoïde, maar tegelijkertijd toegankelijk groovy en dus ook wat aangenaam zalvend.
Nummers als “Lights on” en “Give up” dompelen ons al meteen in die muzikale leefwereld; de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen … Laat je gaan !
Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter en groots talent. Hij is geen man die steeds hetzelfde kunstje doet . Hij heeft nu wel niet steeds de perfecte plaat uit , maar we hebben altijd een handvol pareltjes, die mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn . Ook hier is het genieten van z’n toegankelijke nummers , die broeierig spannend als ingetogen , intiem kunnen zijn.
Op die manier stappen van van rockers “Gimme something good” , “Shadows”, “Feels like fire”, naar een sfeervoller “Kim” en “Am I safe” tot een innemend semi-akoestische “My wrecking ball” en “Let go” .
Hij toont na al die jaren dat hij niet is afgeschreven en binnen de rootspop gerespecteerd blijft. We hebben dus opnieuw een mooie bezielde plaat in het genre!
Nederlands 
Français 
