Ze zat vroeger onder de vleugels van Devandra Banhart . Jana Hunter heeft even haar freefolkende stijl in de koelbox gestopt en komt aandraven met een nieuw project, Lower Dens . Hier gaat ze met haar band ergens tussen The Antlers, Beach House, Slowdive en Stereolab. We horen een bedwelmende , hypnotiserende sound door een minimalistische repeterende onderbouw , donkere, onheilspellende ritmes en haar indringende zang. Dreampop, indie wave en krautrock zijn nauw met elkaar verbonden en zorgen voor dromerig, huiverend, meeslepend intrigerend materiaal, die door de soundscape-opbouw en de effects onrustig kunnen zijn . En ze zijn niet vies om af en toe snedig en met meer beats te klinken . Hoogtepunten: “Brains” , “Lion in winter” en het uitgesponnen , uitgemergelde “In the end is the beginning”.
‘The Sound Of Your Beating Heart’ is de derde plaat van deze Scandinavische artieste. Het is een samenwerking met producer Johannes Berglund – bekend van werk met landgenote Lykke Li. Ondanks de zeer lelijke hoes, verbergt deze plaat prachtige popliedjes die perfect geproduceerd zijn. Enig minpuntje is dat ze soms te zeer neigt naar de vroege Madonna of dat ander jaren tachtig icoon Cyndi Lauper. Hoogtepunten zijn “Wolf Hour”, “Hard to come by” en “Falling”.
Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs.
De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!) en een uitwaaierende blazer met dubbele percussie trekt een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Kortom , Isbells van Gaëtan Vandewoude blijft garant staan voor aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs . Kenmerken: pure schoonheid , subtiele betoverende geluidjes , stemmenpracht, een melancholieke ondertoon en soms een weelderig arrangement; “Heading for the newborn”, “One day” , “Elation” en “Erase & detach” zorgen voor afwisseling en progressie in het typische Isbells’geluid .
Uit Australië, Melbourne komen ze overgewaaid , dit kwartet van songschrijver Husky Gawenda. Dromerige , sfeervolle, broeierige indiepop horen we onder z’n hemelse, droefgeestige stem . En net als bij bands Fleet Foxes , Grizzly Bear, Midlake, Bon Iver en Isbells hoor je hier een prachtige backing stemmenpracht , die de songs kleur geven.
Eerst hadden ze in eigen beheer ‘Quiet little rage’ uit (2008) , maar met deze plaat (eigenlijk) een tweede debuut, mikken ze op Europa . Dertien afwisselende , ontroerende songs die lekker wegdromen en je meevoeren op de golven van de zee.
Geniet van de subtiel kracht en finesse van songs “Tidal wave” , “History’s door (sterkste nummer van de cd !), “Hunter” , “Don’t tell your mother” , als de soundtrack neigende “Instrumental” en de titelsong.
Een ontdekking waard en nu maar hopen dat ze hier airplay verkrijgen …
Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Moeilijk definieerbare indiepop van een beloftevolle band uit Portland horen we op deze tweede plaat van vier multi-instrumentalisten van o.m. Corrina Repp en Joe Haege (31 Knots).
Een erg boeiende , sfeervolle en gevarieerde cd van bezwerende, atmosferische droompop, overladen, voortgestuwd en gedreven door percussie en synths, en gedragen door hemelse, verleidelijke, zwoele , maar scherpe vocals .
De songs intrigeren door een broeierige opbouw en een onderhuidse spanning, dreiging met een gepaste dosis bombast . Ze zijn met finesse uitgewerkt en hebben een verslavende werking.
Overtuigende plaat met voldoende afwisselende nummers als het intens broeierige “Anchor” , het donkere “A pose for no one” en het gedreven “Skin & bone” ; iets verderop het slepende “In the center of powder white” , het onheilspellende “To break into” en de soundscapes van “Bones”, die ervoor zorgen dat we hier een boeiende muzikale wereld gepresenteerd krijgen, ergens gelinkt aan Bat For Lashes en Florence Welch.
De Californische multimiljonairs van The Offspring weten duidelijk van geen ophouden... ‘Days Go By’ is ondertussen al het negende studio album van de hitmachine die vooral rond de eeuwwisseling hoge ogen gooide. De echte topperiode van deze band is al een tijdje voorbij en te horen aan de nieuwe plaat zal daar niet veel verandering in komen.
‘Days Go By’ kent nochtans wel enkele fijne songs die refereren naar betere tijden. Openingstracks “The Future Is Now” en “Secrets From The Underground” zijn lekker klinkende punkrocktracks en ook “Hurting as One” kon zo op doorbraakplaat ‘Smash’ gestaan hebben. Ook de snelle slotsong “Diving By Zero” kan er mee door en dat geldt ook voor Dirty Magic”, een heruitgave van een nummer dat op debuutplaat ‘Ignition’ staat. Niet slecht maar ook niks nieuws voor de echte fans.
Jammer genoeg staan er op ‘Days Go By’ flink wat missers en dan drukken we ons nog licht uit: Zo is de titeltrack een flauw nummer dat wel heel erg op de muziek van Dave Grohl en de zijnen gelijkt. Verder is er “Cruising California”, met voorsprong het slechtste nummer dat we dit jaar van een ‘punkband’ hoorden , “All I Have Left Is You” is een saaie ballad en “OC Guns” is een heel flauwe poging om wat afwisseling in het album te brengen.
‘Days Go By’ kun je dus geen goed album noemen, enkele degelijke tracks niet te na gesproken.
Los van de schreeuwlelijke hoes is ‘Freak Out’ een opmerkelijke plaat van een zeer opvallende band! Teenage Bottlerocket komt uit het Amerikaanse Wyoming, bestaat sinds 2001 en is toe aan haar vijfde album.
Het artwork van TB-platen bestaat steevast uit het bekende logo met op de achtergrond een specifieke kleur die de sfeer van het album moet weergeven. Het is mij een raadsel welke sfeer de band met de lelijke roze achtergrond in gedachten had, maar ‘Freak Out’ is een knaller van een punkpopplaat.
We horen 14 korte, snedige tracks die zich zeer snel in je hoofd nestelen. Het viertal kan met songs als “Freak Out”, “Headbanger”, “In The Pit” en “Mutilate Me” moeiteloos wedijveren met het betere werk van Screeching Weasel, Green Day, Millencollin en Lagwagon. De teksten zijn zo eenvoudig als dat ze geniaal zijn en handelen over stripverhalen, vrouwelijke schoonheden, headbangers en andere onbenulligheden zoals Maverick van Top Gun. Snel hollen dus naar de platenboer en deze leuke schijf oppikken!
Twin Sister is een beloftevolle jonge band uit Portland rond gitarist Eric Cardona en de bevallige Andrea Estella.. Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze toe aan hun debuut , een album vol aangename droompoppsychedelica; een sprookjesachtige dreamworld van een meeslepende, hypnotiserende sound , die durft te prikkelen door een zachte, speelse, swingende groove en een ietwat snedige aanpak .
Twin Sister hangt ergens tussen Sterolab (die typerende Franse tunes) , Mazzy Star en Björk , en bepalend is de hemelse, broze en breekbare zang van Estella .
We hebben binnen dit droom/indie concept een gevarieerd geheel, een onschuldige “Daniel”, een broeierige “Bad street”, een retrorockend “Saturday Sunday” en de filmische tunes van “Spain” en “Gene ciampi” . Kwalitatief hip materiaal dus!
We kunnen aankloppen bij Mike Hadreas , sing/songwriterschap met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij betr Perfume Genius. Ontroerende, persoonlijke, korte meesterwerkjes horen we op de tweede plaat, die moeiteloos rijmt aan ‘Learning’, het debuut. De homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden, zoals we het kennen van een Antony & The Johnsons. De man; zijn stem en piano vormen de basis van het materiaal , en worden sober en spaarzaam aangevuld door synths/piano/toetsen van tweede man en vriend Alan Wyffels; een drummer/gitarist biedt het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte. De songs zijn gebaad in melancholie, kunnen een donkere dreiging hebben en kunnen op die manier meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen.
Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart . Subtiele kracht van twaalf kernachtige songs als een ingetogen “Normal song”, “No tear” en “All waters”, of de forsere aanpak van “Dark pants” en “Hood”. Diep indringende sing/songwriterschap is dit …
Dz Deathrays, partypunkers uit Brisbane , Australië … Het duo Shane Parsons en Simon Ridley komen in navolging van Death from above 1979 een reeks broeierige, energieke en noisy garagepunksongs voorstellen, waarbij lekker wordt gestoeid met elektronische (digital hardcore) ritmes . Kenmerkend zijn dus de intense, rauwe, meeslepende en explosieve tempowisselingen, de elektrische spanning en geladenheid en de onvaste, soms schreeuwende zang .
Het levert een zompig staaltje hitsend materiaal op, die het duo uitermate interessant houdt door de afwisselende aanpak, een mokerende “Teenage kickstarts”, “Play dead until you’re dead” en “L.A. lightning”, de opbouwende explosieve “Cops capacity”, “Gebbie street” en “Dinomight” (met een knipoog naar Jack White) en de spannende intensiteit van geniale uitwerkingen van “No sleep” en “Dollar chills”.
Dz deathrays is er eentje om in het oog te houden …
Situering – Alan Lomax … Zoals zijn vader voor hem had gedaan, reisde de Amerikaanse folklorist en musicoloog Alan Lomax in de jaren ’40 naar het diepe zuiden van de States om er opnames te maken van de worksongs die gevangenen zongen tijdens de dwangarbeid. Zo verzamelde hij pareltjes die vandaag voortleven in covers van pakweg Ry Cooder (“Goodnight Irene”), Moby (“Natural Blues”) en Nirvana (“Where Did You Sleep Last Night”).
Of een “Black Betty” van Ram Jam, die ook uit de collectie van Lomax komt. En die zwarte Betty is geen vrouw, maar de naam van de zweep die over de slavenruggen ging bij het plukken van katoen. Het is een nummer van Lead Belly, zowat de bekendste van Lomax’ ontdekkingen.
Situering - The Golden Glows
De Belgische The Golden Glows, met de zangeressen Katleen Scheir, Nel Ponsaers, en tenorzang van gitarist Bram van Moorhem, geven een moderner kleedje aan die (prison) songs die Alan Lomax vastlegde.
Een eerbetoon met een legendarische verzameling songs van oude countryblues. Muziek uit vervlogen tijden van Amerikaanse songs van de jaren 20 , Ierse en Engelse folk traditionals; een gevarieerd postuum , intens doorleefd , gedrenkt in blues, jazz en gospel. Een schitterende vocale harmonie en muzikale pracht, ingehouden , sober en extravert.
Roland Van Campenhout en The Golden Glows toerden samen met deze ‘A Tribute To Alan Lomax’. Heel interessante ontdekking!
Nederlands 
Français 
