Het Britse Young Knives maakte enkele jaren terug deel uit van de postpunkbeweging met groepen als Futureheads, Maxïmo Park, The Rakes en ga zo maar door, springerig, speels, fris en leuk … Maar al gauw gingen deze bands subtieler klinken en gingen ze de poprichting uit. Ook deze Young Knives gingen in dezelfde richting, waardoor deze derde cd meer is uitgediept door synths en grooves; broeierig, intens materiaal dat soms wat strakker en directer is. “Human again” beantwoordt nog het best aan de oude aanpak. Songs als “Love my name” verdient een hit te worden. Popparels als “Woman”, “Everything falls into place” en “Sister Frideswide” overtuigen. Naar het eind toe verbazen ze met de opbouwende “Glasshouse” en “Storm clouds” die een goed dansbaar gehalte heeft.
Het trio uit Oxford heeft op die manier een fijn poprockplaatje uit !
Disappears is een vijftal uit Chicago onder Brian Case. Ze passen binnen het plaatje van krautrock- shoegaze en psychedelica. Zes tracks vinden we terug, waarbij de afsluitende track “Revisiting” net zo lang is als de vijf andere tracks samen. Wie houdt van oudjes My Bloody Valentine, Ride en Suicide en het linkt met de huidige rits A place to bury strangers, Black Angels en BRMC zal hier z’n gading vinden.
“Revisting” klinkt uitermate boeiend en aangenaam door de repetitieve, opbouwende ritmes, de sonische draaigolf, de opstootjes en de drive en energie. De vijf andere tracks zijn als het ware een deelaspect van die ene song, waarbij vooral de titelsong in het oog springt.
Het kwintet klinkt op zich niet origineel, maar diept nog eens deze boeiende stijlrichting uit. Disappears verdient het niet zomaar te verdwijnen …
Het Welsche gezelschap (zes leden welgeteld) van White Noise Sound debuteert met een opmerkzame psychedelische rock en drone plaat, die niet vies is van enige shoegaze uitstapjes. De band grijpt terug naar de psychedelica van Spacemen 3, Spiritualised, Suicide en Velvet Underground en breidt aan z’n songs een sferisch, dromerig, repetitief opbouwend en experimenteel klanktapijt; op die manier hebben sommige nummers een lange tijdsduur en ondergaan ze verrassende wendingen. Een ‘wall of sound’ en soundscapes …, ze omschrijven hun sounds als ‘psychotic, hypnotic & neurotic’, wat goed gevonden is. “Blood” is een kraker. In die muzikale brij horen we op de afsluitende tracks “Don’t wait for me” en “In both dreams & ecstasies” semi-akoestische gitaarriedels doorklinken .
Voor de liefhebbers van dit unieke genre weet White Noise Sound te verbazen ...
Het Amerikaanse Cold Cave komt verrassend uit de hoek met ‘Cherish the light years’, catchy synthpop en electro-wave siert de plaat. Het is hun tweede plaat trouwens, gedragen door de sterk overtuigende vocals van Wesley Eisold. Hij graaft in die oude wave/electro van Suicide, Cabaret Voltaire, Depeche Mode, New Order, Human League, Heaven 17, Pet Shop Boys en verderop Erasure en zorgt dat de waverock van Editors, Interpol en White Lies een flinke groove krijgen … Aanstekelijk inwerkend op de dansspieren en mijmerend naar die goede jaren ’80 electrowave.
Op de opener “The great pan is dead” komt nogal wat shoegaze waaien, maar daarna is het bodymovin’ met de broeierige, dansbare synthpop van o.m. “Pacing around the church”, “Confetti”, “Catacombe” en “Underworld USA”.
De laatste songs zijn gevarieerder, wat breder en opbouwender, “Alchemy & you” met blazers, de dark wave van The Cure met “Burning sage” en een ware Human League song op het afsluitende “Vilains of the moon” met gepaste vrouwelijke backing vocals …
Goed dat Cold Cave hier rondloopt en een frisse bries biedt aan die huidige stijlrichting …
Mike Skinner en de zijnen zijn toe aan hun laatste cd. Het werd steeds meer een moeilijke bevalling. We hoorden vroeger al twee fijne platen ‘Original Pirate Material’ en ‘A grand don’t come’, dan begon het al wat stug te worden met ‘The hardest way to make an easy living’. Op de vorige cd ‘Everything is borrowed’ sijpelde de ideeënarmoede door.
De recente ‘Computers & Blues’ ligt in dezelfde lijn, goed, maar ook niet meer dan dat. Enkele gastvocalisten ondersteunen Skinner, wat elan biedt op deze mengelmoes van pop, hiphop, r&b, (dub)reggae en 2 step, o.m. Robert Harvey (van The Music) Clare Maguire en Laura Vane ( van The Vipertones).
Het tempo ligt beduidend lager dan vroeger; de sounds en bleeps zijn warm, licht, toegankelijk, sfeervol en dromerig. Songs als “Puzzled by people”, “Without thinking”, “Soldiers”, “We can never be friends”, “Omg”, “Trying to kill me” en het afsluitende “Lock the locks” zijn nog steeds de moeite , maar algemeen werkt die mellow hihop en de raps minder aanstekelijk en treffend.
Ondanks het feit dat The Streets me door de jaren steeds heeft geboeid, zullen we Skinner wel missen, maar het is duidelijk dat het muzikaal kaarsje rustigweg uitdoofde.
Toch wel een speciaal en bijzonder bandje, het Britse Guillemots, de band rond Fyfe Dangerfield. Ze zijn toe aan de derde plaat en de rijkelijk geschakeerde elektronicageluidjes, toetsen en pop, in het verlengde van ‘80’s freak Scritti Politti hebben een dromerig concept met een zekere dramatiek.
Een arty aardse sound zonder echt overdreven te zijn dus. Oorstrelende muziek, die net als de titelsong van de plaat ideaal past bij een picknick aan het water, gedragen door Fyfe’s unieke stemgeluid, dat ergens leunt aan Jeff Buckley, Damon Gough van Badly Drawn Boy en Robert Smith.
De opvolger van ‘Red’ en ‘Through the windowpane’ bevat een handvol prachtsongs als “Vermillion”, “I don’t feel amazing now”, “I must be al over” en de titelsong. Hoogtepunten zijn het uitgesponnen “Sometimes I remember wrong” en “Yesterday is dead”. Met een knipoog naar Alan Parsons. Verder geen uitschieters maar fijn gevarieerd, boeiend, avontuurlijk, sfeervol, dromerig relaxt en mooi materiaal. De multiculturele band heeft gewoonweg een goed en duurzaam album uit …
De ticketverkoop van Pukkelpop verloopt dit jaar als een Thalys… Dat eerst de donderdag-tickets uitgeput waren, had veel te maken met het optreden van Foo Fighters en dan vooral van Dave Grohl… In meer dan tien jaar wist dit behaarde fenomeen al een uitgebreid oeuvre te componeren waarmee hij festivalweides moeiteloos inpakt. Stevige riffs gecombineerd met brullende, schreeuwerige vocalen waren en zijn de succesvolle ingrediënten die hiervoor verantwoordelijk zijn.
Zelf onthouden wij vooral de eerste twee schijven van de FF: het titelloze debuut en ‘The Colour and the Shape’ draaien wij met alle plezier nog steeds op geregelde tijdstippen... De vier daaropvolgende platen konden wij jammer genoeg heel wat minder smaken. De Foo Fighters slaagden er namelijk niet om zich opnieuw uit te vinden en opteerden steevast voor dezelfde mix van stadionrock en poppunk die we van hen gewend zijn.
Soit, de verwachtingen voor deze zevende waren in ieder geval hooggespannen... Alles werd opgenomen in de garage van Grohl, er werd beroep gedaan op producer Butch Vig en aantal andere oudgedienden uit het Nirvana-tijdperk (gitarist Pat Smear, ten tijde van ‘In Utero’ extra gitarist op tournee én bassist Krist Novoselic die hier opduikt bij “I Should Have Known”) en men beloofde een plaat vol smerige, ruige garagerock.
We moeten jammer genoeg constateren dat we op ‘Wasting Light’ zeer weinig garagerock horen en dat Dave Grohl en de zijnen voor de zoveelste keer hetzelfde kunstje opvoeren. Het zou overdreven zijn om ‘Wasting Light’ een slecht album te noemen want heel wat songs hebben natuurlijk wel aantrekkelijke refreinen en bevatten de nodige hitpotentie. Hoogtepunten zijn het emotionele “I Should Have Known” (deze song over Kurt Cobain bleef ons tot het einde boeien) en de razendsnelle punkrocksongs “Bridge Burning” en “White Limo” die de ideale soundtrack bij een helse rit op een rollercoaster zijn.
Jammer genoeg blijven de meeste nummers slechts bij mondjesmaat echt hangen en is ‘Wasting Light’ daardoor een goede maar zeker geen uitzonderlijke plaat.
LONG is het nieuwe groepje van Rubert Huber (Tosca) en Chris Eckman (The Walkabouts). Beide bands worden gekenmerkt door een atmosferisch geluid. Tosca heeft het meer voor een zomerse lounge cocktail met lichte dance invloeden terwijl The Walkabouts altijd garant hebben gestaan voor sfeervolle Americana.
Fijn om te horen dat de combinatie op zich wel degelijk werkt. Het is niet zo dat een Tosca achtige song afgewisseld wordt met een Walkabouts track, hier is echt een nieuwe groep uit ontsproten met een eigen sound, en dat is een knappe prestatie. Sfeer is het codewoord en de elektronica vloeit mooi samen met de epische gitaren en piano’s. Vooral de instrumentale nummers “Stockerau” en “Longitude Zero” zijn fijne sfeerscheppers.
Verzachte en vaak zwoele vocals van Chris Eckman en de dames Anda Eckman en Chantal Acda stralen een gloed van warmte uit in subtiele songs als “Dust” en het adembenemend mooie “Night Fisherman”.
Zo bezorgt dit hele album ons een lekker humeurtje zonder uitspattingen, het klinkt met name steeds zomers zonder in een echte fiësta uit te barsten.
Het duo heeft tot slot nog een dromerige zonsondergang in petto met een ijl en wegdeemsterend “Run of days”, een knap einde van een mijmerend plaatje.
Wat bezielt een bende jonge rockers om het roer volledig om te gooien en van potige garage rock met een sixties touch om te schakelen naar een soort verwerpelijke bombastische rock ? Lonkt de hitparade ? Zijn er vreemde hersenkronkels aan voorafgegaan ? Slecht spul gesnoven ?
Wij snappen er eerlijk gezegd niets van, maar wij menen ons The Blue Van te herinneren als stevige Deense rockers met een gezonde voorliefde voor The Who, The Kinks en The Nomads. Zo zagen wij hen in 2005 ergens op een zijpodium van Pukkelpop serieus van jetje geven, staat in ons rock’n’roll geheugen nog geboekstaafd als een stomend concertje. Maar de tijden veranderen blijkbaar.
‘Love Shot’ is reeds hun vierde album en ’t is een ongelooflijke stinker. De plaat staat vol met flauwe en melige FM rock, hersenloze glam-rock en werkelijk tenenkrullende slijmerige ballads die kunnen concurreren met het slechtste van Aerosmith en Journey.
Volgens de groep zelf is het een bewuste koerswijziging, volgens ons is het een ernstige dwaling waar ze hopelijk veel spijt zullen van krijgen.
Welgeteld één song (“Hole in the ground”) hebben wij ontdekt die de moeite waard is, doet ons trouwens sterk denken aan The Sore Losers. Die song hebben we op onze i-pod geslingerd, het plaatje zelf hebben we meteen de vuilbak ingekieperd en daarna grondig onze handen ontsmet.
Wat een draak van een plaat. Dit is erger dan nucleair afval. Laat ons hopen dat ze tot inkeer komen en terug richting vuile rock trekken, want dit is echt niet te harden.
Het Engelse kwartet brengt heerlijke, onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg en Max Bloom zijn de spil van de band. Als jonge Thurston Moore’s hebben ze nog een jonge Kim Gordon, bassiste Mariko Doi en een Mars Volta ‘lookalike’ Jonny Rogoof, in de band.
Yuck intrigeert door jengelende, rauwe, broeierige, intens meeslepende gitaargeluidjes, - golven, - erupties en uitgeklede, verrassende, melodieuze wendingen. Ze nestelen zich ergens tussen Pavement, Buffalo Tom, Dinosaur Jr, Yo La Tengo, Teenage Fanclub, het oude Soul Asylum, Luna en de shoegaze van Swervedriver en Jesus & Mary Chain. Energiek en ingetogen stuiterend materiaal door het korrelige geluid, dat een mooi debuut oplevert met songs als “Get away”, “The wall”, “Operation holling out” en de dromerige aanpak van “Georgia”, “Suck” en “Stutter”. Hoogtepunt is het afsluitende, opbouwende “Rubber”, die de beiden combineert.
Levenslust, plezier en emotie daar draai ‘em om in de jengelgitaaraanpak van de band.
We zijn altijd benieuwd wat Polly Harvey weet te brengen van platen. Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Als we even terugblikken over het muzikale verleden ging ze hard, zacht, snel, traag, donker, licht en mooi te werk … Grillig, melodieus, subtiel, sfeervol, lieflijk materiaal dat ze zingt, schreeuwt, declameert of kirt.
De nieuwe plaat is een intens broeierige plaat geworden … “This time I’ve been just looking out”, lezen we ergens in de bio en ze heeft het over de heroïsche als de gewelddadige kant van haar ‘country she loves’.
De songs kunnen elementair, groovy als kronkelend zijn, soms zoekend naar toegankelijkheid, met een typische Britfolky ondertoon én gedragen door een etherische zang, die durft over te helen naar Björk kapsones.
Meeslepende, kwaliteitsvolle songs dus met een dampende titelsong, een bezwerende “The glorious land” met hoorngeschal, een intense “On battleship hill”, de opbouwende, eenduidige “In the dark places” en “Bitter branches”, en de sober ingehouden “All & everyone” en “England” die breder durven te klinken.
Kortom doel - treffende contrasten schuilen er in de plaat die Polly Harvey nog steeds op een voetstuk plaatsen, een begenadigde talent met een conceptplaat over haar land …
‘Oh My God Charlie Darwin’ werd een adembenemende doorbraak, emotionele schoonheid, breekbare alt.country/folk/americana/lofipop, die af en toe een rauw, ruw randje kreeg. De melancholie, de intimitiet en de rootsrock van hun ‘DIY’- aanpak nam een voorname plaats in. Wat een charme-offensief.
De opvolger biedt ook veel klasse door de variatie en het warme kamergehalte, maar overtreft de voorganger niet.
Maar geen nood … De muzikanten bieden verslavend inwerkende songs en kunnen ontroeren met hun breed arsenaal aan instrumenten zoals onder meer (akoestische) gitaar, klarinet, drums, contrabas, althoorn, xylofoon, viool en een oud, gerestaureerd orgel; ze geven ze hét juiste gevoel en ze wisselen die instrumenten af alsof het niks is; de vaandel qua vocals wordt dan gedragen door de weemoedige, genererende stem van Ben Knox Miller.
De plaat werd opgenomen in een pastasausfabriek en werd geproduced door Mike Mogis (Bright Eyes). Intieme americana, broeierige alt.country en neofolk, , melancho en (ietwat gejaagde) rootsrock , waaronder het dromerige “Ghost woman blues” die de aanzet geeft, verder “Apothecary love” en “Burn”, een rockende “Boeing 737”, een “Hey, all you hippies” met een Green On Red gehalte, ingehouden stemmenpracht op “Love & altar” en “Golden cattle”, een verdwaalde “Matter of time” en “I’ll take out your ashes” en tussenin een prachtig intermettzo van “Wire”.
Een mooie afwisseling horen we, kamermuziek met een pepersausje indien nodig, eenduidiger dan voorheen; ze intrigeren nog steeds door het bedwelmende karakter, de gemoedsrust en de uitbundigheid. Hier komen songwriters Dylan/Cohen, The Band, The Triffids, Green On Red en My Morning Jacket samen. Puik gedaan!
Nederlands 
Français 
