Thank You For Today, zo heet de nieuwe plaat van Death Cab For Cutie en zo was ook het algemene gevoel toen iedereen De Roma verliet. Death Cab For Cutie bracht namelijk iets minder dan twee uur hun melancholische en dromerige wereld tot leven voor een uitverkochte zaal. Zoals gewoonlijk werd er een perfecte mix gebracht tussen hoop en wanhoop, liefde en verdriet en intensiteit en melancholie. Een gigantisch strakke set waarbij de band er duidelijk zin in had.
Voor we Ben Gibbard en de zijnen konden aanschouwen, kwamen eerst The Beths het podium opgedraven. De groep uit Nieuw-Zeeland konden we al eens zien in een klein café in Brussel, maar nu mochten ze op een groot podium hun kunnen tonen. En dat kunnen werd heel goed bevonden door de reeds goed gevulde zaal. Een bemoedigend applaus volgde na het einde van hun set. Die bracht een leuke afwisseling tussen aanstekelijke indie rock liedjes en zachte dreampop songs. The Beths weten alles wel meteen in je hoofd te laten nestelen, en laat dat net hun sterkte zijn.
Death Cab For Cutie had duidelijk goed geluisterd naar het voorprogramma, en ging op hetzelfde aanstekelijke elan verder. Eerst werden er twee nummers van de recente plaat voorgesteld. Daardoor viel al meteen op dat de band tegenwoordig meer focust op een diversiteit aan sounds. Glijdende gitaren, zachte synths en natuurlijk de uitgesproken stem van Gibbard gaven ons van bij het begin bemoedigende schouderklopjes. Het was alsof we even op een wolk aan het zweven waren en we op ons gemak naar de hemel konden turen.
Lang duurde dit gevoel niet, want Death Cab For Cutie ging er rats op om ook eens hard uit de hoek te komen. “Long Division” ging iets sneller te werk en tijdens het refrein werden de gitaren ook iets strakker bovengehaald. Dit was trouwens niet de enige keer, ook bij “Crooked Teeth” en “Black Sun” toonde de groep dat ze gitaren konden laten gieren. Nergens was het weliswaar te veel, en hierdoor kon DCFC een goed evenwicht vinden tussen hard en zacht. Dat was nodig, want zo dook er nergens verveling op.
De nieuwe nummers lijken ook live heel goed tot zijn recht te komen. De sterke muzikaliteit bij de muzikanten draagt hier natuurlijk aan bij. Een intense drumlijn, strakke gitaarlijnen of speelse synths, alles zorgde voor een boeiend geheel. De band had er duidelijk ook zin in en bewoog gelukkig mee op ieder nummer dat de revue passeerde. Gibbard zelf gooide zo nu en dan eens zijn gitaar in de lucht, en danste heel goed op de melodie die de band serveerde. Ook de andere bandleden konden zich behelpen met af en toe eens een dansje te placeren. Hierdoor werd het publiek nog meer meegezogen in de performance die de band hiermee neerzette.
Death Cab For Cutie is niets zonder zijn uitmuntend pianogeluid en bij “What Sarah Said” kroop Gibbard voor het eerst achter zijn piano. Wat we kregen was een hemelse opbouw naar iets episch. Dit was trouwens niet de enige keer, ook klassieker “I Will Possess Your Heart” wist weer heel wat grootsheid boven te halen. Wat een intro, wat een nummer, wat een muzikaliteit. Er werd lang opgebouwd en de groepsleden durfden het ook aan om er af en toe nog extra dreiging aan toe te voegen, straf.
Het was niet enkel intensiteit dat de klok sloeg, ook aanstekelijke nummers zoals “You Are A Tourist” en “Soul Meets Body” waarbij het publiek de stembanden kon smeren, kregen we op ons bord. Gelukzalige muziek kan dus ook, en dat toont aan dat de band van alle markten thuis is. Zo ook van marketing, want ze gaven aan dat ze het voorprogramma verplicht hadden om hun merch aan te doen om zo viraal te gaan. En zelf deden ze ook hun best, want in de bisronde verscheen iedereen met een t-shirt van The Beths. Bands die elkaar steunen, zo hebben we het graag.
Death Cab For Cutie kwam dus niet enkel muzikaal goed uit de hoek, ze wonnen ook sympathiepunten bij iedereen. Zo kon iedereen met een warm hart naar huis gaan nadat de tonen van “Transatlanticism” nog eens goed De Roma deden daveren. Het epische gitaarwerk is toch iets wat de band goed afgaat. Maar ook het melancholische en het dansbare kan de band verrassend brengen. Muzikaal gaat er nooit iets fout, en ook in de opbouw en nummerkeuze had Death Cab For Cutie alles mooi uitgedacht. Een sterke band die nog maar eens bewijst waarom ze één van de indiegrootheden zijn.
Setlist: I Dreamt We Spoke Again - Summer Years - The Ghosts of Beverly Drive - Long Division - Title And Registration - Gold Rush - Crooked Teeth – Photobooth - No Sunlight - What Sarah Said - 60 & Punk - I Will Possess Your Heart - Autumn Love - Black Love - Expo 86 - Northern Lights - You Are A Tourist – Cath - Soul Meets Body - Marching Bands Of Manhattan - I Will Follow You Into The Dark - When We Drive - Tiny Vessels – Transatlanticism
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/death-cab-for-cutie-03-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/the-beths-03-02-2019
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Vergeet al die triphop bullshit, spuwde toenmalig Massive Attack-bandlid Andrew Mushroom Vowles tijdens een interview met Mixmag in 1998 over ‘Mezzanine’, Massive Attacks derde album. Mezzanine is lover’s hip hop, noemde hij het album zelf, en daar zat wel iets in. De term triphop was een twintigtal jaar geleden een goedkope catchphrase geworden in de Britse muziekpers voor gehypete hotel lounge muziek. Toen die laatste met medeleden Robert ‘3D’ De Naja, Grant ‘Daddy G’ Marshall’ tegen wil en dank zeven jaar eerder met ‘Blue Lines’ (1991) een nieuw genre pionierden waar soul, dub, elektronica, psychedelica en synths in elkaar vloeiden, had hiphopbrein Mushroom nooit gedacht dat ze met ‘Mezzanine’ hun eigen genre radicaal zouden herdefiniëren.
‘Zijn we nu plots een fucking punkband geworden?’ schreeuwde hij tijdens een opname. 3D en Daddy G wilden weg van het oude Massive Attack-geluid en lieten zich inspireren door new wave-bands zoals Gang Of Four en Wire. De onenigheid over de muzikale richting die Massive Attack moest nemen, zorgde na de release van ‘Mezzanine’ voor Vowles’ exit. Diezelfde creatieve botsingen binnen Massive Attack waren ook twintig jaar na datum aanwezig in Paleis 12. Reggae botste met scheurende gitaarrock, soul met dub, en hiphop met een blend van pop-R&B-dance. Mushroom zou trots geweest zijn.
Na hun meesterwerk uit 1998 legde het duo uit Bristol de lat extreem hoog. Voor zichzelf en toekomstige triphop-projecten van andere bands. Verwachtingen werden nauwelijks tot niet ingelost door ‘100th Window’ (2003), hetgeen de facto een project is van bandlid 3D en producer Neil Davidge, of ‘Heligoland’ (2010).
Toch wist Massive Attack ons gisteren meer dan te overtuigen. En dat is op z’n minst verrassend te noemen. Artiesten die hun populairste worp opnieuw voor een publiek brengen, is vaak niets meer dan een gemakkelijke manier om geld in het laatje van de (steeds irrelevanter wordende) artiest te brengen. Goedkoop, weinig vernieuwends, en niets echt bijzonders zijn dit soort shows. Behalve dan als u als een heroïneverslaafde kickt op platte nostalgie.
Toch bleken op het einde van de avond geen enkele van dergelijke pejoratieven op Massive Attack toepasbaar. Hoe de heren uit Bristol daarin slaagden? Simpel: Massive Attack gaf méér dan alleen een show. Aangevuld met een spectaculaire lichtshow, een unieke documentaire-annex-visueel-kunstwerk van BBC-documentairemaker Adam Curtis, én legendarische guest vocalists (cultfiguur Horace Andy en dreampop-pionier Elizabeth Fraser van wijlen Cocteau Twins), oversteeg Massive Attack zichzelf.
Live klinken klassiekers “Risingson”, “Man Next Door” of “Teardrop” nog even fris als nummers die de band voor het eerst op de planken brengt. “10:15 Saturday Night” van The Cure, “I Found a Reason” van The Velvet Underground of een cover van Ultravox’ underground culthit “Rockwrok” waren daar het levende bewijs van.
Of misschien wist Massive Attack ons vooral te overtuigen door hun nummers een extra (visuele) dimensie te geven. ‘Mezzanine’ belichaamt als geen ander triphopalbum uit de jaren 1990 de beklemmendheid en claustrofobische benauwdheid van de 21e eeuw. Dat die spanning gecombineerd wordt met een intelligent, sociaal geëngageerd docu-kunstwerk van Curtis, maakt van deze show iets heel bijzonders.
Het concert is zo opgebouwd dat de band niet alleen een soort synthese maakt van zijn eigen geluid en invloeden, maar ook een kritische, confronterende blik werpt op de eerste twee decennia van het nieuwe millennium. ‘ONCE UPON A TIME,’ zien we op verschillende schermen boven het podium verschijnen, ‘DATA WAS GOING TO MAKE YOU FREE.’ Massive Attack fulmineert tegen verschijnselen die onze maatschappij in een wurggreep houdt, en construeert ook een verhaal hoe het zo ver is kunnen komen.
De sociaal-kritische beelden die Curtis cureert (bevreemdende beelden van fabriekswerkers die luxueuze poppen maken voor het Westen, Tony Blair die via reclameboodschappen een breed publiek wil manipuleren, bloederige beelden van oorlogen in het Midden-Oosten) gaan naadloos in dialoog met de claustrofobische, angstige tonen van Massive Attack. Politieke slogans, complottheorieën, het militair-industrieel complex, de financiële crisis – er is geen onderwerp dat de band en Curtis niet kritisch onder de loep nemen. Zonder ook maar een moment prekerig over te komen.
Massive Attacks maatschappijkritiek is vernietigend en bijzonder scherp. Het rijke dub-klankentapijt van “Dissolved Girl” gecombineerd met de ijzingwekkende sopranostem van Fraser klinkt nog even hypnotiserend als 20 jaar geleden. Ook de etherische zang van 3D tijdens “Risingson” of de onnavolgbare spanning die wordt opgebouwd tijdens “Angel” blijven bonafide kippenvelmomenten. Maar er is ook ruimte voor hoop. Terwijl de gitaren nog na de finale loeien en de synths weergalmen in een eindeloos noisy vacuüm, verschijnen er knalwitte drukletters in drie verschillende talen op de schermen.
‘WE ARE CAUGHT IN AN ENDLESS LOOP, LET’S LEAVE THE GHOSTS BEHIND AND BUILD A NEW FUTURE’.
Setlist: - I Found a Reason – Risingson - 10:15 Saturday Night - Man Next Door - Black Milk – Mezzanine – Exchange - See a Man’s Face - Dissolved Girl - Where Have All the Flowers Gone? - Inertia Creeps – Rockwrock – Angel – Teardrop - Group Four
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/massive-attack-31-01-2019
Organisatie: Greenhouse Talent
Hoe kan je professioneel een gitaar mishandelen? Thurston Moore gaf er met zijn pas gevormde noise ensemble alweer een spoedcursus over in de Vooruit. In oktober fantaseerde hij nog een nieuwe soundtrack voor de cultfilms van Maya Deren, het jaar daarvoor liet hij indrukken achter op Werchter en Sonic City. Dat de ex-Sonic Youth strijder de bijl er niet bij neerlegt staat vast, maar nu sloeg hij ook de handen in elkaar voor een hoger doel. James Sedwards uit zijn intussen befaamde Thurston Moore group, Deb Googe uit My Bloody Valentine en Jennifer Chochinov sloegen allemaal het resonantietuig om de nek. Niet alleen waren ze voorzien van een resem extra snaren, ze speelden ook voor het eerst één enkele compositie die Moore componeerde.
Het ensemble had deze twaalfsnaren symfonie zopas opgenomen in Brussel en had daar gelukkig hun partituren niet vergeten. Ze stonden in een cirkel gepositioneerd waardoor Moore zijn gezicht niet eens hoefde te vertonen. Foto’s met flits en vurige debatten waren voor naderhand in het café, verzoeken die de toeschouwers respecteerden al waren het heilige evidenties. Ook Wobbly figureerde mee in het gebeuren. De proto-sampler uit het voorprogramma zorgde voor atmosferische soundscapes tussen het gitaargewriemel in. Na enkele minuten leek het noise sextet een helse zonnewind te willen simuleren. Ons vermoeden werd toevallig benadrukt door de kosmische taferelen die zich op de achtergrond ontsluierden.
Het optreden kwam eerder traag op gang met tien minuten lang dreigende gitaargalmen, ook te proeven in “Exhalted” en “Turn On” uit Moore’s recente ‘Rock N Roll Consciousness’.
De mentaliteit en stijl bracht hij alvast mee: welke artiest speelt nu ook één lang nummer zonder zijn publiek aan te kijken. Toch slaagde hij erin een meertalige Vooruit te beroeren dankzij zijn concentratie en pure klankdrift. Waar James Sedwards soms voor melodie zorgt tussen de studioruis, waren onze vier snaarvrienden zo methodologisch op elkaar afgestemd dat ze de wetten van de akoestiek leken te tarten. De karikatuur zoals punk soms aanvoelt werd overschreden tot een evenknie van de beste jazz of een ritmische improvisatie.
De compositie zelf was uitgestrekt en afwisselend zoals we van de gitaarlegende gewoon zijn. Iedereen had de tijd om waar nodig pagina’s in zijn of haar studieboek te keren of een effectenpedaal af te stellen. Wij zaten nadien toch eerder in met de infrastructuur van de zaal. Anders dan de vaak misbruikte metafoor was die bijna letterlijk door een sloophamer behandeld.
Tijdens de aftershow door afro punk act Big Joanie merkten we echter dat de fundamenten van de Vooruit en Thurston Moore elkaar al vijfentwintig jaar in de oren fluisteren, en dat ze juist opgewonden worden van muzikale bulldozers.
Het stuk was als het ware ingedeeld in seizoenen, waarbij we afwisselden tussen kille drones en verkwikkend gekriebel. Moore anticipeert steeds op de hoge verwachtingen van zijn bescheiden maar extatische publiek. Zou dit soort aanvallen op het gehoor door een seniorengezelschap werken als een prikkel voor de eeuwige jeugd? We hebben het verstomd proberen gadeslaan terwijl de vloer van de theaterzaal letterlijk daverde. Naast het typische wasbordgeluid herkenden we ook een ontstemde klavecimbel, buisklokken en een grote gong, geen van welke effectief aanwezig waren. Onze visuele cortex werd gelukkig ook gestimuleerd door animaties van astronomische verschijnselen en time-lapsen van groeiend leven.
Ware het niet dat Thurston Moore een tiener was bij het verschijnen van ‘2001: A Space Odyssey’, dan had Stanley Kubrick hem waarschijnlijk gevraagd voor de soundtrack. Jem Doulton bleek het evenbeeld van Steve Shelley toen hij naast hardcore drums allerhande belletjes en percussiemateriaal bediende. Even waanden we ons in een beneveld regenwoud, wat later bekeken we een Star Trek aflevering. Uiteraard schoof Thurston Moore ook een schroevendraaier tussen zijn staren, de enige zekerheid die we bij hem toch hebben.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Vooruit, Gent
Kakkmaddafakka staat voor energie en vrolijkheid. De indie band uit Noorwegen bracht al vier albums uit en komt in maart met een vijfde exemplaar. Het was alweer van 2012 geleden dat de band ons land aandeed, en dat Het Depot goed gevuld was voor de groep, bleek een understatement. We werden warm gemaakt voor de nieuwe plaat, en het werd heel heet, want in Het Depot werden we gebombardeerd met leuke riffs, grappige dansmoves en frappante bindteksten. De olijke jongens hadden er duidelijk zin en zo was ook iedereen van begin tot eind mee in het verhaal.
We begonnen de avond met voorprogramma Statue. Deze zeskoppige Belgische band heeft een opvallende sound. Al hun nummers zijn instrumentaal en zitten vol originele elementen. De muzikanten hebben duidelijk oog voor detail en weten waar ze mee bezig zijn, want de nummers klinken nooit gezocht. Altijd komt er een nieuwe dynamiek binnen in de songs die lang uitgesponnen worden en telkens nieuwe elementen in zich hebben. Statue stond er en speelde een enorm strakke set —strakker dan Kakkmaddafakka. Binnenkort geen voorprogramma meer als je het ons vraagt!
De set van Kakkmaddafakka begon met een epische intro. De ‘Champions League anthem’ werd afgespeeld en de spanning steeg merkbaar. Een show op niveau van Champions League werd het niet, maar plezier dat had iedereen. Na dat hele theatrale gebeuren kwamen de mannen van Kakkmaddafakka heel speels op. Meteen werd duidelijk waar het op staat. Het werd een avond vol dansen zonder jezelf te serieus te nemen, want dat deed de band klaarblijkelijk ook niet. Het waren niet enkel hun grappige dansbewegingen en energieke rondgedartel op het podium die een glimlach op je gezicht toverden, want ook de vrolijke, aanstekelijke riffs van de eerste nummers zorgden meteen voor energie in de zaal. De vele uitgelaten ‘oohhs’ (bijvoorbeeld in “Someone New”) of andere uitroepen (zoals in de strofes van “Hillside”) deden perfect hun werk. Ze fleurden de nummers op en maakten dat je meteen in vorm was om een dansje te placeren.
Ook tussen de nummers door bleef de sfeer optimaal. Bindteksten die eerder bindgedachtenspinsels waren, werkten entertainend. Van de vaststelling dat België toch wel complex is voor hoe klein het landje is naar verhalen over hoe Leuven mooi werd bevonden vanuit de zetel via Google Street View: het passeerde allemaal de revue. Herhaaldelijk werd verwezen naar hoe intelligent we zijn omdat we naar hun concert komen en naar de intelligentie van de band zelf. ‘Thanks for being so intelligent!’, kregen we naar ons toegeroepen, en het was allemaal goed en collectief dansten we verder.
Plezant dus, maar wanneer we verder kijken dan de lol die we allemaal getrapt hebben, moeten wel enkele essentiële opmerkingen gemaakt worden. Meer dan eens was de zang niet sterk en dat viel zeker op in de tragere nummers. Maar op het moment zelf is het moeilijk om daarover te struikelen omdat iedereen opgaat in een luchtige, pretentieloze sfeer. Ook de gitaarsolo’s waren in wezen niet zo wonderbaarlijk als de reactie van de meerderheid van het publiek zou impliceren. In tegendeel, vaak waren ze eigenlijk megasimpel en niet eens een meerwaarde. Gelukkig was een constante doorheen de hele avond dat de bassist en drummer strak speelden. De energie en vaart bleven erin, en dat is het voornaamste voor Kakkmaddafakka.
Kakkmaddafakka bezit ook het talent om met vijf verschillende zangers te werken. Zo kan de één al eens rust krijgen tijdens een bepaald nummer. Hierdoor krijg je een extra dynamiek in de set, want zo lijkt het alsof er verschillende bands op het podium staan. Tijdens “Hillside” neemt de drummer bijvoorbeeld de stem voor zijn rekening, heel fijn zo blijkt achteraf, want het wordt één van de meest dromerige songs uit de set. Als de ‘frontman’ de stem voor zijn rekening neemt, kunnen we soms niet anders dan denken aan Jay Vleugels, zeker als hij op een bepaald moment zijn hemdje losscheurt en verder gaat in bloot bovenlijf. Allemaal heel kitscherig en fout, maar tegelijk past het perfect in het verhaal dat Kakkmaddafakka hier probeert te vertellen.
De hele rit lang zat Kakkmaddafakka in de hoogste versnelling. Dat hoeft niet te verbazen, want de setlist barstte van de uptempo en vrolijke songs. Wanneer meezinger “Is She” aan de beurt was en daar meteen de ultieme meedanser “Heidelberg” op volgde, hadden we het gevoel dat de hele zaal verkocht was. Dat het vooral de bedoeling was om lol te trappen, werd opnieuw in de verf gezet in de encore, want Kakkmaddafakka bracht niets minder dan een cover van “Bailando” van Paradisio. Geen seconde twijfelde iemand eraan of dat wel nodig was. Alles kan, alles mag! Wanneer we eigenlijk dachten dat het erop zat, werd “Forever Alone” ingezet op rustige manier. Natuurlijk ontplooide het tot een laatste feestnummer en ging de zaal een laatste keer uit de bol.
Ondanks dat de uitvoering van Kakkmaddafakka zeker niet perfect was en het voorprogramma Statue op dat vlak veel beter scoorde, wisten beide bands te overtuigen. Lol trappen stond centraal bij Kakkmaddafakka en dat lukte moeiteloos. We zijn er dan ook van overtuigd dat iedereen in de zaal met een gelukzalig gevoel naar huis ging. Dat kan bijna niet anders, want op het einde zat letterlijk iedereen zijn beste dansmoves boven te halen. De band vuurde vrolijkheid en energie op ons af en van begin tot eind werkte dit aanstekelijk, zoveel was duidelijk.
Setlist: Intro – Touching – Galapagos – Neighbourhood - Someone New – Young – Lilae – ÅÅÅ - Young You - The Rest - Is She – Heidelberg - May God – Hillside - Runaway Girl - Your Girl – Restless - Naked Blue
Cover: Bailando - Forever Alone
Met dank aan Dansende Beren http://ww.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Monster Magnet had in het najaar nog een nieuwe plaat uit (‘Mindfucker’). Een goeie plaat zelfs.
Lees de review maar na op onze pagina http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/69754-Mindfucker . Zo is hij nu op toernee doorheen Europa waarbij hij drie optredens voorziet in ons land. Dat zagen velen blijkbaar zitten want De Kreun was al een tijdje uitverkocht.
Het Britse trio Puppy mocht de zaal opwarmen wat buiten wat die-hard fans moeilijk lukte. Hetgeen we hoorden was niet slecht maar ook niet iets waar we van onder de indruk waren. Het deed heel in de verte wat aan Danko Jones zonder testosteron denken. De drummer was wel indrukwekkend maar kwam niet geheel tot zijn recht bij deze muziek. Er zit meer in zijn mars. De nummers klonken allen wat gelijkaardig en de zanger/gitarist had wat rare tics na elke zanglijn. We keken al uit naar de hoofdact.
Monster Magnet mocht dan hun duivels ontbinden. En dat is haast letterlijk te noemen. Op achtergrond hing een groot doek met de hoes van ‘God Say No’ op. Er werden beelden geprojecteerd. “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige album startte de set waarna er overgegaan werd naar “Rocket Freak” uit hun nieuwste plaat. Meteen voelde je de haren recht komen en de vuisten gingen de lucht in. Dit luid aangemoedigd door Dave Wydorf (inmiddels ook al 62 jaar) die heel interactief naar het publiek toe was. Hij bespeelde goed de zaal en anders dan de meeste popartiesten plegen te doen.
We kregen heel veel werk uit de periode tussen 1993 en 2004. Twee songs uit de nieuwe plaat en geen enkele uit de drie voorgaande albums. Alhoewel ik persoonlijk ‘Mastermind’ bijvoorbeeld ook een goede plaat vind. Bon, de muzikanten gingen ervoor en Dave ook alhoewel hij naar het einde toe nogal vaak aan zijn pedalen stond te regelen waardoor hij met zijn rug naar het publiek toe stond. Dat was het enige schoonheidsfoutje. Voor de rest een mooie finale met “When The Hammer Comes Down”, “Negasonic Teenage Warhead” en uiteindelijk als climax “Space Lord”. Daarbij liet hij iedereen tijdens het liedje ‘Space Lord Motherfucker’ scanderen. Er ontstond een eerste maal een moshpit vooraan.
Het was duidelijk dat het publiek na dit nog meer wilde. En na roepen en klappen kwamen ze op voor de bisronde. Eerst met “CNN War Theme” dat een uitgebreide instrumentale versie meekreeg. Wydorf kwam daarna terug op de stage voor “Dinosaur Vacume” en “Powertrip”. “Powertrip” was het orgelpunt met moshpit en massaal in de lucht gestoken vuisten. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht na een opzwepende trip van een anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, St-Niklaas , een paar dagen later
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/monster-magnet-28-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/puppy-28-01-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Khruangbin is een fenomeen. De band werd tot een jaar geleden bijna nergens opgepikt, maar is ondertussen uitgegroeid tot een groep die de Ancienne Belgique het bordje uitverkocht kan laten bovenhalen. Hun nichemuziek wijkt sterk af van de norm, dus het blijft nog steeds verbazingwekkend hoe de groep zalen weet te vullen. Het zal liggen aan de laidback sfeer waarmee hun muziek wordt gebracht waardoor de luisteraars even de realiteit vergeten en zich in een droomwereld bevinden. In de Ancienne Belgique was dat niet anders, Khruangbin toonde waarom ze live nog beter zijn dan op plaat: hun présence.
De vorige show van Khruangbin was er één in de Orangerie van de Botanique. Ook daar was het optreden weken op voorhand uitverkocht, maar een AB vullen is natuurlijk nog een heel ander verhaal. Maar ook hier gingen de tickets als zoete broodjes over de toonbank. Er stond zelfs een wachtrij om binnen te gaan. Wat opviel, is dat het publiek iets ouder was dan doorgaans op rockconcerten. De meeste mensen bevonden zich rond de dertig, en wilden dan ook hun weekend inzetten met een rustig optreden.
Waar deze mensen geen rekening mee hielden, was dat er ook mensen in de zaal aanwezig waren die effectief voor de muziek kwamen. Al van bij de eerste song “Cómo Me Quieres” merkte je dat dit het grote probleem zou vormen voor de show. Het gepraat was soms heel storend, waardoor de zachte deuntjes die de band in zijn arsenaal heeft, er minder sterk uitkwamen. Het nadeel aan al die bekendheid. Maar het publiek zou ook gewoon wat meer respect mogen tonen. Enkel toen de band wat steviger tekeerging, hoorden we hun levensverhalen niet (al kan dat ook liggen aan het feit dat de songs wat luider waren toen). Het is jammer, want zo’n muziek verdient al je aandacht en als niet iedereen van hetzelfde idee is, verpest dat een klein beetje de concertsfeer.
De set van Khruangbin zat weer heel doordacht in elkaar. Zo was er een perfecte mix tussen de zachte, iets gevoeligere songs en de iets strakkere, meer dansbare nummers. Muzikaal was het zo zwoel dat zelfs de droogste woestijn er nat van zou worden. Perfect geïmplementeerde exotische vibes in een dromerig geheel. Alles droeg bij aan de sfeer die de band probeerde te zetten. Die sfeer bevatte bij momenten euforie want het publiek was razend enthousiast toen er een geniale gitaarsolo passeerde of toen ze weer hun typerende danspasjes bovenhaalden. Een lachje van de bassiste bevestigde dat ook zij zich amuseerden.
Ze bleven dus niet altijd stoïcijns en geconcentreerd hun instrumenten bespelen. Soms was er af en toe eens emotie te bespeuren in de gezichten van de bandleden, wat zeldzaam is. Het moet dan ook overweldigend zijn om plots tweeduizend mensen te horen meezingen of mee neuriën met de grooves die je serveert. Natuurlijk had de show weer zijn subtiele showelementen met een rinkelende telefoon, een getelefoneerde choreografie, een toast of de medley met bekende nummers, maar het is charmant en plezant om mee te maken. Zoiets verveelt namelijk nooit en blijft spontaan overkomen. Zo was heel het publiek laaiend enthousiast toen de intro gitaar van “True” van Spandau Ballet passeerde.
Zang blijft bij Khruangbin altijd tot een minimum beperkt, maar als ze eens zingen (meestal gewoon wat klanken), dan merk je wel dat ze heel melodieus kunnen zijn. Jammer dat hier niet meer gebruik van wordt gemaakt, maar dan zou de focus van het muzikale misschien wat doen verdwijnen en die is momenteel heel sterk. Het gaat namelijk van zeer ‘chille’ gitaarlijnen die je laten wegzweven tot dansbare ‘groovy’ baslijnen die naar het Oosterse neigen en bijgevolg heel dansbaar zijn. Zo was er voor iedereen wat wils en dat zag je ook in het publiek. “Evan Finds The Third Room” bijvoorbeeld bevatte heel wat dansbare vibes, en de zang (en ook looks) van de gitarist deden bij momenten aan Kevin Parker van Tame Impala denken. De psychedelische invloed is dus nooit ver weg, maar er is zoveel meer (een streepje funk, een dosis surf rock, …) en dat blijft de band boeiend maken.
Het slotstuk met “Maria También” (en natuurlijk het verplichte stukje “Apache” van The Shadows) was een hoogtepunt, maar ook het laatste bisnummer “People Everywhere (Still Alive)” dankzij de kleurrijke lichtshow en het dansbare gevoel. Die lichtshow was trouwens het hele concert geweldig. Nu en dan waren er eens twee discoballen die de zaal verlichtten en het droeg allemaal geweldig bij tot de zweverige sfeer van de band. Maar ook de andere lichten waren een grandioze meerwaarde voor de muziek van Khruangbin. Het schiep al een sfeer nog voor er een noot werd gespeeld.
Zoals vooral ook opviel bij het eerste nummer na de bis, was de zaal bij momenten te luidruchtig. Toen kwam de drummer alleen op om zacht te beginnen, maar iedereen was te luid waardoor niemand echt hoorde wat hij speelde. Gelukkig trok hij zich daar zelf heel weinig van aan en was de groep na het optreden heel dankbaar voor al het enthousiasme.
Khruangbin gaf nog eens aan waarom ze zo populair zijn. Ze brengen muziek die iedereen aanspreekt en nergens te overdreven in een hoekje wordt gestopt. Bijgevolg kan iedere persoon genieten van hetgeen de band serveert, en dat was in de AB niet anders. Volgende halte om te betoveren: Rock Werchter.
Setlist: Cómo Me Quieres - Friday Morning - Dern Kala - August 10 - Infamous Bill - August 12 - Mr. White - Two Fish - Lady And Man - Evan Finds The Third Room
Medley (Hollywood, Award Tour, Electric Relaxation, Woo Hah!!, Donuts, Get Money, PM Dawn, True, Wicked Game, Summer Madness)
Maria Tambien -The Number 4 - White Gloves - People Everywhere (Still Alive)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Het is alweer van 2016 geleden dat Two Door Cinema Club nieuwe muziek losliet op het publiek. Wie verwacht had dat ze in de Botanique een topje van de sluier zouden lichten, kwam echter bedrogen uit. Ook in de eerste show van 2019 blijven de Noord-Ierse indie rockers de lippen op elkaar houden.
Wie op zoek was naar een nieuwe ontdekking, kwam dan ook als bij wonder uit bij het voorprogramma, Tristan, gedragen door de Gentse frontvrouw Isolde Van Den Bulcke. Qua adelbrief kan dit optreden alvast tellen - met een moeilijk vatbare, jazzy sound en vocals die als golven over het publiek rollen weet Tristan puur op kwaliteit de vroege toeschouwers in een mum van tijd te verleiden. De jonge band is ook niet bang om even de teugels te lossen en een stilte te laten vallen. Laat die grote doorbraak maar komen, zouden we zeggen.
Two Door Cinema Club had geen zin in een lange introductie. Met “Undercover Martyn” en “I Can Talk” trekken frontman Alex Trimble en de zijnen meteen een blik oudere nummers open, en aan het publiek te zien was dat exact hetgeen wat van hen verwacht werd. De jaarwisseling leek de heren op het podium veel deugd gedaan te hebben - als dartele veulens knalden ze erin. ‘It’s just a shame that he cut off his hair,’ horen we achter ons. Die esthetische ingreep van Trimble ten spijt worden we toch even terug getransporteerd naar het 2010 van ‘Tourist History’, hun magnifieke debuutplaat.
Het moet ook gezegd - in de Botanique botst de band op een dankbaar publiek. Van bij het prille begin stuitert de zaal op en neer, en flink wat bekenden van de bandleden lijken de overstap gewaagd te hebben naar Brussel. Na een minuut moet de frontman zelfs even een rondzoevend blik Cara ontwijken, maar ook dat zagen de Noord-Ieren ongetwijfeld graag gebeuren. Met “Are We Ready (Wreck)” laten ze de trein verder denderen op een bijzonder genietbaar, funky spoor.
Het gebeurt allemaal heel strak - wie in de juiste vibe zit, zal zich geen moment vervelen. Met liefst zestien nummers in een concert dat alles tezamen een uur duurt, raast Two Door Cinema Club echt wel door hun set heen. Het kost hen weinig moeite om met een opzwepend “Cigarettes In The Theatre” of “Sleep Alone” het publiek mee te krijgen, maar net daarom is het contrast met de droge, ietwat routineuze performance soms opvallend. De interactie blijft miniem, de variaties op oude nummers op één hand te tellen. Er was meer mogelijk geweest in de broeierige Orangerie, zeker met een publiek dat eigenlijk al bij voorbaat verkocht was.
Een vrij risicoloos optreden dus van Two Door Cinema Club, dat hopelijk nog een aantal troeven achter de hand houdt voor hun optreden op Rock Werchter deze zomer. Deze passage in de Botanique zal de heren ongetwijfeld sterken in hun geloof in hun eigen kunnen. Ook de volgende keer tekenen wij graag present, maar wat nieuwe muziek zou tegen dan toch niet misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/tristan-24-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/two-door-cinema-club-24-01-2019
Organisatie: Botanique, Brussel ism Pias
De Britse drum & bass band Rudimental heeft het moeilijke tweede album overleefd en liet vandaag hun derde worp op de wereld los. De avond voor de release stonden ze op de planken van de Ancienne Belgique om het album er met een energieke live show voor te stellen. Dat het nieuwe album ‘Toast to Our Differences’ niet hun beste album is, moesten we in de AB vergeten waar ze hit na hit op hun jonge fans afvuurden. Sterkste puntje van de band waren ook deze keer de drie zangeressen (waaronder het Britse sterretje Ella Henderson) en de fantastische zanger, die alle nummers met verve interpreteerden. Dat het soms wat eentonig of te veel van hetzelfde was? Het publiek kan het geen pitje schelen.
Binnen één week brengt de Schotse Nina Nesbitt haar tweede album uit. Ze onderging hiervoor een muzikale metamorfose die gezien en gehoord mag worden. In een halfuur durende set stelde ze haar nieuwe nummers voor en die klonken fris, dynamisch en volwassen. Dat haar stem het naar eigen zeggen wat aan het begeven is na al die shows, hoorden we niet want zelfs de hoge tonen haalde ze bijna loepzuiver. Uitblinken deden de nummers “Colder” en “Loyal To Me”, die beiden zowel lyrisch als muzikaal goed zaten. Leuk extraatje bij haar show: de Schotse had tijdens haar show onverwacht een t-shirt van De Nieuwe Lichting-finalist ICTO aan. Girls supporting girls… we like it!
Waarom Rudimental bij de jeugd bekend staat voor een goede live show? Dat bewezen ze meteen vanaf het begin van de show! Met elf man op het podium weet je haast niet waar je naar moet kijken en ook de vierstemmig gezongen intro is een verrassende streling voor het oor. Met “Right Here” geven ze dan het feestje zijn officieuze startschop. Overdonderend gebracht en meteen heel de zaal ingepakt. Mission accomplished! “Not Giving In” gaat in diezelfde, explosieve trend verder en laat geen steken vallen. Het nieuwe “Summer Love” toont vervolgens dan ook aan dat het nieuwe werk ook grote zalen met gemak kan meekrijgen.
Voor velen is Rudimental vooral een band met radiogevoelige drum and bass, maar tussen al deze drum and bass nummers kan je wel degelijk ook enkele leuke zomerse popsongs vinden, die het bombast achter wege laten. Zo heb je het nieuwe “Toast To Our Differences”, dat als een funky dancehall track beschreven kan worden en ook hun zomerhit “These Days” weet op te vallen in hun set doordat men tempo terugneemt en nog steeds dynamische nummers weet te creëren. Het door Ella Henderson gezongen “Free”, waarbij heel wat mensen op elkaars schouders klommen, nam het tempo van de set ook eventjes terug zonder voor verveling te zorgen. Het moet niet altijd over the top bombastisch zijn om het publiek tevreden te stellen.
Toch was het niet altijd zonnig, want de set kende ook iets mindere momenten. Zo klonk “They Don’t Care About Us” niet zo overtuigend door een veel te overheersende bas en zelfs de whistle-note van Ella Henderson kon onze mening over het nummer niet meer aanpassen. Ook met “Go Far” en “Rumour Mill” raakte de band ons, ondanks sterke vocale prestaties, helemaal kwijt en vreesden we dat de set zijn magie kwijt was. Gelukkig was dat niet het geval.
Aan hits in de set geen gebrek. Van het recentere “Let Me Live” tot “Lay It All On Me”, elke hit werd bovengehaald om de massa in extase te brengen en dat lukte ook. Door goede drumpartijen en de toevoeging van de saxofoon en trompet, werden de hits live nog explosiever. Zo klonk “Sun Goes Down” zomerser en dansbaarder dan op de ietwat platte studioversie en klonk ook de Rag’N’Bone Man cover van “Human” best wel interessant. Set afsluiters “Feel The Love” en “Waiting All Night” werden bewust op het einde van de show geplaatst en deden de AB zowaar ontploffen. Tweeduizend gelukkige zieltjes die zich tien minuten helemaal smijten. Een mooi moment.
Rudimental is een band die hits scoort door al de gastzanger(essen)s, maar wie dacht dat dit live hun grootste struikelblok zou zijn, hebben ongelijk. De drie zangeressen en vooral ook de zanger zongen moeiteloos de nummers en wisten ons met hun goede interpretaties helemaal mee te trekken. Muzikaal was het explosief en bombastisch wat de sfeer helemaal ten goede kwam. Hun nieuwe album ‘Toast To Our Differences’ mag misschien niet helemaal zo goed zijn, live was het toch wel behoorlijk te noemen. Rudimental is duidelijk een band die live van aanpakken weet, dat staat vast!
Setlist: Intro - Right Here - Not Giving In - Summer Love - Toast To Our Differences - Sun Goes Down – Bloodstream - Walk Alone - Let Me Live - Lay It All On Me - Scared Of Love - They Dont Care About Us – Free - Go Far - Rumour Mill - Human (Rag’N’Bone Man cover) - Trouble/Sunshine - Sweet Love - Feel The Love - These Days - Waiting All Night
Met dank aan Dansede Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
25 jaar draaien deze Amerikanen reeds mee in het muziekcircus. En zeggen dat ze in hun beginjaren nog als ééndagsvliegen werden aanzien. Om dat jubileum te vieren doen ze een toernee en er is nu ook hun tiende album “Why You So Crazy”. Genoeg om naar uit te kijken dus.
Eerst kregen we Juniore als support. Dit trio uit Parijs bracht indiepop op synth, drum en gitaar. Waarom de gitarist een masker droeg was mij een raadsel en trouwens irrelevant in het totaalplaatje. Gelukkig was het muzikaal wel best genietbaar.
Daarna was het aan de hoofdact The Dandy Warhols. Aan beide zijden van het podium hing een tros met zilveren ballonnen in de vorm van 25. Een glitter zeil hing op de achtergrond. Er werd voorzichtig en smaakvol gestart met “Forever” (afkomstig van hun nieuw album) om dan over te gaan naar “If You Were The Last High”. Naar het einde toe kregen we ook nog hun laatste nieuwe single “Be Allright” te horen die goed stond tussen de gekende knallers.
Het concert werd langzaam opgebouwd en was een beetje zoals een diesel. Hier en daar werd een psychedelisch uitstapje ingelast. Alles klonk goed en professioneel.
De set bestond vooral uit nummers die terug te vinden zijn op hun verzamelplaat. Daarmee viel nog maar eens op hoeveel gekende tunes ze hebben. De zanger kunnen we niet meteen een entertainer noemen. Nee, dat kwam eerder van toetseniste/bassiste Zia die geregeld contact met het publiek maakte. Haar borsten ontblooten doet ze al lang niet meer en we zaten daar nu ook niet meteen op te wachten.
Het slot van het concert met de reeks songs van “All The Money or…”, “Be Allright”, “Bohemian Like You”, Everyday Should be a Holiday” en “Pete International Airport/Boys Better” zorgden voor een klein feestje vooraan in de zaal. De zilverkleurige ballonnen die in de zaal daarbij werden gedropt droegen daar ook aan bij.
Het was een heel fijne avond daar in de Roma , met fijne muziek. We werden niet van onze sokken geblazen maar het was zeker goed genoeg om onze batterijen weer op te laden. Ergens is hun muziek wel uniek te noemen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Hoe het allemaal in het juiste potje kan passen … Het immer sympathieke Noord-Ierse Snow Patrol treedt op in een uitverkocht Vorst Nationaal als ‘de eerste sneeuw’ is gevallen …
Het kon niet toepasselijker …
Snow Patrol is on tour om het nieuwe album 'Wildness' te ondersteunen . Eén en al warmte heerste in de zaal en dat doet enorm deugd als het buiten onder het vriespunt is ….
Zanger en frontman Gary Lightbody ziet er tevreden uit en oogt erg ontspannen. De andere vier bandleden hebben er goesting in en stralen plezier uit . Heerlijk zoiets!
Na een geslaagde passage op Rock Werchter was het publiek vanavond eerst wat afwachtend wat de muzikale avond brengen zou. Fans en kenners die na zeven jaar afwezigheid van de band de kat wat uit de boom keken.
Maar kijk, de opener “Take back de city” was er meteen eentje die kon tellen. Een prefecte mix van oud en nieuw materiaal, luisternummers en singalongs deed het publiek letterlijk ontdooien . Het werd een warm, meeslepend en supergezellig concert.
Gary zingt ,na de drank afkick , zowel solo als met de groep , nog altijd fenomenaal. De band speelt heel precies en geconcentreerd. Het klonk subliem en helder. Ze zijn weer helemaal terug dankzij het bijzonder aangrijpende “Don’t give in” en het zeer mooie melodieuze “Empress”.
De lichtshow en achtergrondpresentaties waren verrassend mooi en heel goed gekozen. Tijdens “Open your eyes” maken we een dolle rit mee door het ochtendlijke Parijs, bij “Life on earth” bevinden we ons schijnbaar in een ruimtestation boven Moeder Aarde en bij andere nummers laat de groep zich opsluiten in een doorzichtige kooi van gordijnen waar veelkleurige projecties op gebeuren. Een goed uitgekiend laserlicht maakt de show af. “Heal me” blijkt het favoriete nummer te zijn van Gary; het enthousiasme druipt van de frontman. Wat is die weer blij om terug op dat podium te staan!
Na anderhalf uur en twee heel grote meezingers van vroeger “Chasing Cars” en “You’re all I have” gaan ze even de coulissen in om daarna terug te komen met het akoestische “What if this is all the love you ever get ?”; ze sluiten af met het gigantische “Just say yes” waarbij iedereen zich schor roept.
Op Rock Werchter werden we al verblijd, vanavond toonde de groep aan dat ze er weer staan en dat ze deze keer de wei van Werchter (Boutique) op 7 juni mogen doen meezingen.
Setlist : Take back the city / Chocolate/ Crack the shutters / Empress / Don’t give in / Open your eyes / Run/ You could be happy / life on earth / make this go on forever / Shut your eyes / Dark roman wine / Heal me/ The lighning strike / Chasing Cars / You’re all I have
What if this is all the love you ever get / Just say yes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/snow-patrol-22-01-19
Organisatie: Live Nation
Nadat beide bands eerder hun geluk zochten op het showcase festival Eurosonic Noorderslag in Groningen , vonden ze ook nog even de tijd om hun kunsten in Leffinge te demonstreren.
De belangstelling was eerder mager voor dit nieuwe talent. Hoewel je Perro bezwaarlijk een nieuwe band kan noemen. Deze groep uit het Spaanse Murcia is reeds sinds 2011 actief, heeft naast talloze singles ook drie elpees gemaakt en blijkt in Spanje toch een gerenommeerde naam te zijn. Een groep met ambitie ook want voor de mastering van hun laatste plaat, ‘Trópico lumpen’, trokken ze naar Joe Carra in Melbourne, een man die ook al werkte voor King Gizzard, The Drones en Amyl & The Sniffers. Perro bestaat uit twee drummers, waarvan er eentje het zonder basdrum moest stellen, een bassist en een gitarist terwijl die laatste twee ook de (Spaanstalige) zang voor hun rekening namen. Hun, door de immer voortjakkerende drums (met koebel!) en bas, opgejaagde rock had duidelijk inspiratie in de nineties gevonden. De prijs voor originaliteit zullen ze er wel nooit mee winnen maar het klonk toch best aardig. Alleen jammer dat de zang in de mix veel te ver naar achteren zat. Toen het plots wat meer mocht rammelen kwamen ze even in de buurt van Thee Marvin Gays, waar ik zeker niet rouwig om werd. Voor de laatste twee nummers werd de gitaar geruild, eerst voor een keyboard, daarna voor een synthesizer. Eén van die twee songs, met name “Supercampiones”, waarin een op hol geslagen Jean-Michel Jarre Donny Benét ontmoet, bracht me zowaar nog in feeststemming.
Die blijdschap werd daarna evenwel meteen gefnuikt door het niet erg tot feesten uitnodigende Drahla. Twee jongens en een meisje (allen even graatmager, wat wordt dat na de brexit?) brachten donkere postpunk. Maar waar ik de meeste groepen in die niche onverteerbaar vindt, kon ik deze groep uit Leeds wel pruimen. Dat kwam vooral omdat ze zich niet, zoals de meeste bands in die hoek, beperkten tot een desolate, dreinerige sound maar ook elementen uit de noise of artrock (ze halen niet voor niets Wire aan als één van hun grote voorbeelden) in de stoofpot gooiden. Vanaf het tweede nummer kreeg de groep gezelschap van een (wel doorvoede) saxofonist. Een nieuw groepslid of een gastmuzikant, het was me niet geheel duidelijk. Net als zijn inbreng trouwens. Wanneer hij voor wat spookachtige effecten zorgde bleek hij absoluut een meerwaarde maar anderzijds stond hij soms ook gewoon wat jazzy mee te toeteren en daar zag ik dan niet meteen het nut van in. Veel kwaad deed hij niet want de knappe songs (zoals “Twelve divisions of the day”), geconstrueerd rond een erg potente bas en stevige drums lieten zich niet zomaar ontwrichten. En dan was er nog die lijzige, half gesproken zang van gitariste Luciel Brown: verleidelijk en in de stijl van de onvolprezen Tess Parks maar na een tijdje net iets te eentonig.
Toch vond ik Drahla vrij innovatief en voorspel ik ze mits wat schaafwerk een mooie toekomst.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Drahla - Nieuw talent zoekt zijn weg
Drahla + Perro
Café De Zwerver
Leffinge
Yungblud, heeft deze Britse sensatie zelfs nog een introductie nodig? Een halfjaar geleden kwam debuutalbum ‘21st Century Liablity’ op de markt en sindsdien stijgt zijn populariteit even snel als de decibels in de AB. Het succesrecept? Onuitputbaar enthousiasme, geladen songteksten en geen angst om eens tegen de schenen van de maatschappij te stampen. Enkele jaren terug leek Twenty One Pilots de deur open te zetten voor dit genre maar Yungblud oversteeg gisterenavond probleemloos de hype.
Dat voorprogramma Carlie Hanson haar strepen ook al verdiend heeft was te merken aan de, toen al, overvolle zaal. Met “Only One” scoorde ze een serieuze internet-hit en aan het publiek te horen is Hanson zeker geen one-hit wonder gebleven. Nummers als “Toxins” en “Numb” klinken live net iets steviger en dit is wat van deze girl next door zo een leuke opwarmer maakt. Bij het schreeuwende-tiener-publiek is Carlie Hanson (en vooral haar shirtloze drummer) al een absolute heldin maar wij twijfelen er niet aan dat ze binnenkort ook de ultratops van deze wereld omver zal blazen.
Gewapend met oordopjes, dachten we onze trommelvliezen wel genoeg bescherming te bieden. Bij de eerste tonen van “21st Century Liability” werd echter meteen duidelijk dat we het publiek onderschat hadden. Met oorverdovend enthousiasme werd het drietal van Yungblud onthaald en genieten hiervan deden ze duidelijk. Niet enkel het publiek had er zin in maar ook Dominic sprong heen en weer alsof zijn leven ervan af hing.
Wanneer grootste hit “I Love You, Will You Marry Me” vervolgens als tweede nummer in de set gespeeld wordt, weet je dat het energiepeil niet snel zal dalen. Hoewel wij al uitgeput werden als we de band nog maar aan het werk zagen, hielden deze drie jongens de hele set lang het tempo hoog. Dominic coördineerde gigantische moshpits, kuste zijn gitarist en droeg “King Charles” op aan Donald Trump.
Meermaals werd de liefde verklaard aan het publiek en deze was duidelijk wederzijds. Hoewel “Loner” slechts één dag voor dit optreden uitgebracht werd, kon quasi heel de zaal de hit in wording a capella meezingen. Yungblud reageerde oprecht verrast maar kon niet voorspellen dat de, vrij jonge, fanbase nog een verrassing klaar had staan. Voor de show werden papieren hartjes uitgedeeld die plots, ondersteund door honderden lichtjes, bovengetoverd werden tijdens “Kill Somebody”. Dominic kreeg het even moeilijk maar zette dit al snel om in motivatie om nog harder en nog energieker rond te gaan springen.
Al het enthousiasme bracht evenwel met zich mee dat de zang niet altijd even proper klonk maar door de oprechtheid en de wederzijdse liefde tussen band en publiek kunnen we dit enkel maar een reden vinden om de backing track te vergeven. We moeten ook eerlijk toegeven dat foutjes bijna onmogelijk op te merken waren. Of dit kwam doordat er foutloos gespeeld werd of door het continue geschreeuw, laten we graag in het midden.
Afsluiten deden de Britten met een hoog punkgehalte en “Tin Pan Boy” gevolgd door een encore die fungeerde als overwinningsronde. De laatste tonen van “Machine Gun (F**k The NRA)” weerklonken en de drummer kreeg, rockstergewijs, bijna een gitaar tegen zijn hoofd gesmeten.
Een moderne rockster is het minste wat we Yungblud kunnen noemen. De jongeman bewees gisteren dat hij een publiek kan entertainen als niemand anders en daarnaast nog eens een soort poprock maakt van de bovenste plank. Yungblud is een blijvertje en dus kijken we er al enorm naar uit om hem deze zomer aan het werk te zien op Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Yungblud : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/219
Carlie Hanson : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/218
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)
Nederlands 
Français 
