Moshpitten op een zondagavond? Met De Jeugd Van Tegenwoordig in een uitverkochte, broeierige Vooruit kan dat. Vjeze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron kwamen hun nieuwste album 'Anders (Different)' voorstellen, na 'Luek' het tweede album op één jaar tijd. Dat het een feestje ging worden, werd al snel duidelijk. Bas Bron zette de eerste elektronische beats van “Rattengif” nog niet in , of het publiek werd reeds razend enthousiast.
De nostalgische intro van “Hollereer”, een hit uit 2008 (oh ja, al tien jaar oud), deed zelfs de harten van het jongste publiek sneller slaan. Het Gentse publiek is wakker en wil het weekend niet al stilstaand afsluiten. Ook De Jeugd heeft er zin in en springt als een bende “Gekke Boys” over het podium op het gelijknamige nummer.
Toen schoot het viertal het ene hitje na het andere af. “Get Spanish”, met bijhorende Spaans kleurige lichten, werd luidkeels meegezongen. Bij “Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard” zong Willie Wartaal met de Auto-tune. Waarschijnlijk met de bedoeling om eens iets anders met het nummer te gaan doen, maar jammer genoeg was deze versie niet erg geslaagd.
Na “Shenkie” vroeg De Jeugd ons of we geen zin hadden in een goocheltruc. Prompt kregen we “Hocus Pocus” te horen. Ondertussen werd duidelijk dat we met een groots publiek zaten (ook letterlijk groot jammer genoeg). Iedereen deed mee, was klaar om te feesten en vierde dat ze er bij waren. Zelfs nieuwe nummers zoals “Middeleeuwen” van nieuwste plaat ‘Anders’ zorgde voor een zwoele sfeer in de zaal. Eén van de nummers die wat trager was opgebouwd, al maakt De Jeugd dat dan natuurlijk weer sexy.
Bas Bron mixte alles bangelijk goed aan elkaar, waardoor er geen tijd was om te stoppen. Snelheid in de set dus, en na “Wittewijnmuziek” en “Applaus” hoorde we ook nog absolute tophit “Manon”. Het introotje deed de meisjes kirren en de jongens brullen. Het nummer klinkt zo herkenbaar en blijft steeds in je oor hangen. Vjeze Fur dook het publiek in en ook de rest van de band hoefde werkelijk niets meer te doen. Het nummer werd integraal(!) voorgezongen door de dansende meute.
“Torpedo”, een ijzersterk technonummer, klonk flitsender dan op de plaat. Van “Watskeburt” over “Hiero” tot “Let The Tits Out”, Bas Bron bleef maar pompende beats op ons afvuren en wij bleven maar springen. Bij die laatste konden we nog even het schunnige “broek af, tieten bloot, Hollandse hoeren” mee scanderen. Gelukkig werden we voldoende afgekoeld met de nodige flesjes water. Er zaten enkele nummers bij waarvan we vooraf niet al te veel verwachtingen hadden, maar die live veel beter klonken dan op de plaat.
De schwung was live veel meer aanwezig en Bas Bron zijn beats kwamen meer naar de voorgrond. Jammer genoeg keek Vjeze Fur naar zijn onbestaand horloge: “Weten jullie hoe laat het is? …. Tijd voor het laatste nummer” “Sterrenstof”, het meest melodieuze nummer van de Jeugd werd de afsluiter van de set.
Het bisnummer werd één grote, opzwepende medley van “Ik Kwam Haar Tegen In De Moshpit”, “Buma In Me Zak”, “Gemist” en “De Formule”, met een paar moshpits en een wall of death erbij. Daarna ging iedereen zwetend, maar voldaan naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/198
Organisatie: Democrazy, Gent
Na een succesvolle passage eerder dit jaar op Graspop stond A Perfect Circle nu in de Lotto Arena. Ook dit keer mochten ze er hun nieuwe album 'Eat the Elephant' (2018) voorstellen, dat veertien jaar na hun derde album 'Emotive' (2004) verscheen.
Bij aankomst omstreeks 19.30 u. was er nog niet veel volk te bespeuren in de Lotto Arena. Opwarmer Chelsea Wolfe moest de spits afbijten voor een (slechts) iets meer dan de helft gevuld middenplein en dito eerste verdieping. Het helse verkeer op een vrijdagavond rond Antwerpen was hier ongetwijfeld de boosdoener.
De naam Chelsea Wolfe was me eerlijk gezegd onbekend, maar ik las op de site van de Lotto Arena dat zij ‘één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene’ is en dat haar werk bestaat uit een experimentele cocktail van verschillende genres (black, doom, goth, psychedelica…). Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid hierdoor uitermate gewekt en waren de verwachtingen hoog.
Tijdens een 45-minuten durende set bewees Chelsea Wolfe dat ze terecht de Koningin van Onderland is. In een zee van georkestreerde gitaardistortion, drones en zware bassen stuurt ze met de nodige weemoed haar klare stem moeiteloos van hoog naar laag. Zonder spraakmakende visuals maar enkel met een diffuus licht, slaagt ze erin de melancholische sfeer van haar muziek met verve over te brengen. Toch was ik niet helemaal verkocht: vaak bleef de muziek te lang op dezelfde toon zweven op momenten dat ik wou of verwachtte dat die ging losbarsten. Daarenboven liet de muzikale zwaarwichtigheid me eerder achter met een bevreemdend gevoel.
Als opwarmer kon deze band me dus niet echt bekoren, maar ik kan me wel voorstellen dat de muziek uitstekend tot zijn recht komt in bepaalde tv-series en ideaal muziekbehang is voor een avondje peinzen over de grote vragen des levens.
Tijdens het half uurtje pauze dat volgde, vulde het middenplein van de Lotto Arena zich en ook de eerste verdieping zat gezellig vol. Er vielen verdacht weinig smartphones te bespeuren. Op voorhand werd immers duidelijk gecommuniceerd dat het ten strengste verboden is om foto’s en opnames te maken tijdens de show. Zich van krommenaas gebaren zat er trouwens niet in, want de boodschap prijkte ook op een groot scherm en werd tot driemaal toe aangekondigd. Wie de raad toch in de wind sloeg, werd zonder pardon uit de zaal verwijderd. Het is jammer dat dergelijke maatregelen nodig zijn, maar smartphones zijn nu eenmaal een pest tijdens optredens.
Dan was het zover, het moment waar de fans op gewacht hebben: A Perfect Circle. De bandleden verschenen in een decor dat deed denken aan de grotten van Han. Geen grote ledwand maar strategisch geplaatste ledzuilen die al stalactieten en stalagmieten verspreid over het podium voor extra diepte en sfeer zorgden. Zanger Maynard James Keenan, die we uiteraard ook kennen van Tool, had zich zoals gewoonlijk op de achtergrond genesteld, weg van alle lichtinval. De reden waarom hij dit keer op keer doet is officieel van muzikaal-technische aard, maar artiestenallure zal hier ook wel mee te maken hebben.
De Amerikanen openden met het eerste nummer en tevens de titeltrack van het nieuwe album “Eat the Elephant”. Een goed gekozen nummer want net als op het album vond ik dat het hier hetzelfde doel diende: op een rustige manier de toon zetten voor wat nog komen zou. Het stelde het publiek tevens in staat om rustig af te dalen in de wondere, soms complexe wereld die A Perfect Circle schept met hun muziek. Daarop aansluitend volgde “Disillusioned” dat dezelfde emotionaliteit aanhoudt en uitbreidt.
Na deze twee nummers uit het recentste werk volgde “The Hollow” uit het debuutalbum ‘Mer de Noms’ (2000). Dat dit nummer dateert van een vroegere periode viel niet te ontkennen. Hier veel minder plaats voor theatraliteit, maar eerder rechttoe rechtane riffs die met de nodige energie door gitarist en founding member Billy Howerdel gespeeld werden. Ook het uitmuntende zangtalent van Keenan werd hier onderstreept. De heldere frêleheid die nodig was in de voorbije twee nummers, werd ingeruild voor een eerder krachtige stem. Dat veel fans van het eerste uur aanwezig waren, bewees het enthousiaste applaus achteraf. Het moment voor Keenan om een sobere ‘dankjewel’ te zeggen.
Persoonlijk hoogtepunt van de avond vond ik “TalkTalk” (uit het album: ‘Eat The Elephant’). Hoewel er geen enkel nummer op de setlist afgehaspeld werd, vond ik dat dit nummer het meest oprecht overkwam. Vooral de zin “Try walking your talk or get the fuck out of my way” werd door Keenan met danige kracht het publiek ingevuurd dat persoonlijke gevoelens hier leken mee te spelen.
Uiteraard kon ook “Judith” niet op de setlist ontbreken. Het nummer beukte er lekker op los en was welkom om wat te ontsnappen aan de emotionele tanggreep waarin we ons bij momenten bevonden. De AC/DC-cover “Dog Eat Dog” moest ons nog wat verder laten surfen op dezelfde golf, maar kwam wat bevreemdend over. Het lied werd aangekondigd als een eerbetoon aan de overleden Malcolm Young (AC/DC) maar niemand leek hier op te wachten. Het leek eerder een persoonlijk pleziertje van Howerdel.
Na afsluiter “Delicious” droeg Keenan de security op om afstand te nemen van hun smartphonejacht en nodigde hij het publiek uit om foto’s te nemen. Wie hierop inging en nog snel probeerde een kiekje te schieten van de ontwijkende zanger was eraan voor de moeite. Enkele tellen later verdween de band immers van het podium om niet meer terug te komen. Geen bisnummers. Geen nonsens. Enkel lichten en Mexicaans upbeatmuziek om ons naar de uitgang te vergezellen.
A Perfect Circle bewees dat een jarenlange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt kan worden. Tijdens een anderhalf uur durende set werden we verwend met een mooi uitgebalanceerde set die loepzuiver en overtuigend gespeeld werd. Dit was een optreden waarbij alles goed doordacht was en waarop gerust de stempel ‘wereldklasse’ mag gedrukt worden. Hoewel perfectie niet bestaat, kwam A Perfect Circle vrijdag aardig in de buurt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Chelsea Wolfe
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/164
A Perfect Circle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/163
Organisatie: Live Nation
Met hun Allstars Final Concert werd de AB twee avonden op rij ingepalmd door Magnus, om voor eens en voor altijd de handdoek in de ring te werpen. Het elektronische nevenproject van dEUSgOD Tom Barman en techno-DJ/producer CJ Bolland startte zo’n 15 jaar geleden met als doel een Kraftwerk vs. JJ Cale sound te creëren. Een torenhoge ambitie, gedreven door twee iconen die zich op artistiek vlak niet meer moesten bewijzen. Het is waarschijnlijk niet de hype geworden die ze gehoopt hadden, maar ze kunnen terugblikken op een meer dan verdienstelijk palmares. Creativiteit is jezelf namelijk constant opnieuw uitvinden en Magnus kan als buitenbeentje in de Belgische muziekscène toch wel terugblikken op een mooi parcours met twee degelijke albums, een remix-cd en een ‘Best Of’-collectie.
Zware en nostalgische artillerie dus, om nog eenmaal op Belgische publiek af te vuren in een AB die twee avonden op rij zo goed als uitverkocht was. De avond begon nochtans wat rommelig, want de aftrap leek op zo’n een van die echtelijke ruzies voor de televisie: even beeld zonder klank. De valse start deerde niet, na een nieuwe soundcheck was de AB ready to launch met “Balkan Style”, “Last Bend”, “Future Postponed” en “Rhythm is Deified”. Toch, na een eerste aantal schoten was het nog niet meteen raak. We kregen de drummende, heupwiegende elektrobeats wel vol overgave van Barman en co, maar dan zonder de doordringende vibes die je op een final showdown verwacht.
Het Allstars team stond er wel van meet af aan: naast sterkhouders Barman en Bolland, Tim Vanhamel (Millionaire) op gitaar en zang, Joris Caluwaerts (STUFF.) op toetsen en Christophe Claeys (ex-Balthazar) op drums. In de loop van de avond breidde deze kring verder uit met als eerste Mauro Pawlowski die tijdens “French Movies” opeens te voorschijn kwam om uitbundig te gitaren en vervolgens ook op bas voor “Jump Needle”. Als kers op de taart vervoegde icoon Mark Lanegan vervolgens de bende, die een enorme coole indruk maakte en met zijn diepe stem de nummers “Singing Man”, Getting Ready” en “Assault On Magnus” ongetwijfeld tot een hoger niveau tilde.
Bij het aantreden van deze gasten was de vlam gelukkig wel in de pijp en werd er niet meer enkel op het podium, maar ook hevig in de zaal gebougeerd. Bolland liet terloops nog even zijn draaikunsten zien, terwijl de rest backstage ging. De AB had voor mij nog nooit zo intens industrial aangevoeld. Dit intermezzo was vijf minuten heerlijk raven op techno beats van de bovenste plank. Het had er gerust meer in mogen zitten.
Als de avond bijna ten einde kwam liet Vanhamel zijn vocals nog helemaal los tijdens “Look At Us Now” en “Puppy”. De voorste rijen mochten daarbij mee het podium op om voor een laatste keer te daveren, terwijl Magnus langzaam zijn laatste adem aan het uitblazen was. Voor de allerlaatste kwam bassist Thomas De Smet (ex-Zita Swoon) nog op bij “Summer’s Here”. Deze zalig zweverige plaat, die nog generaties lang zal blijven meegaan, maakt het einde even melancholiek als emotioneel.
Het was een waardig afscheid van een mooi project vol Belgische trots, ook al duurde de opwarming iets te lang. We zijn Barman, Bolland en co dankbaar om ons dit gegeven te hebben en blijven tevreden achter omdat we met trots kunnen zeggen dat we erbij waren tijdens de final showdown.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op 8 december staat Arsenal in de Lotto Arena en dit concert werd gebruikt als een try-out. Dit alles ging door in de nieuwe zaal Départ, Kortrijk. Een goede zaal, qua geluid en logistiek, zou blijken. Dit jaar brachten ze na vier stille jaren een nieuwe plaat (‘In The Rush of Shaking Shoulders’ dat werd opgenomen in Nigeria) uit. Daarop spelen een aantal Afrikaanse muzikanten mee waardoor er Zuiderse ritmes in de muziek steken. Nu, dat hebben ze al altijd wat in hun muziek gehad.
Naast de twee oerleden (Willemyns en Roan) en vaste vocaliste Leonie Gysel telden we nog maar liefst negen muzikanten op het podium. De drummer werd bijgestaan door twee Afrikaanse percussionisten. Er waren twee vrouwelijke backings en nog een rits van muzikanten.
Er werd gestart met “Long Sun Long Shadow” uit hun laatste album om daarna over te gaan naar “Switch”. De setlist was heel goed opgebouwd met nummers uit elk album. Ook de hits passeerden de revue en mijn god ze hebben er toch al een hoop bij elkaar: “Saudade pt. 2”, “Whale”, “Longee”, “Black Mountain”, “Estupendo” en “Melvin”.
De band speelde op hoog niveau en de meegekomen muzikanten zorgden voor de aanstekelijke dansritmes. Zangeres Leonie Gysel is een rasartieste en entertainer net als de zanger. Ook de twee backings mochten elk hun moment van glorie beleven en ze deden dit meer dan behoorlijk. Beiden hebben een stem waarmee ze gemakkelijk ook hoofdzangeres kunnen zijn.
Hier waren stuk voor stuk topmuzikanten aan het werk en dat is ook één van de redenen waarom Arsenal de afgelopen twintig jaar aan de top van de Belgische muziekwereld staat. Elk optreden is af en een klein of groot feestje.
Na “Melvin” was het publiek hun honger nog niet gestild en ze kwamen terug voor een bisronde met “Either”, “Mr Doorman”, “Stick and Groove” en “Lotuk”. De positieve vibes bleven nog even nazinderen toen ze reeds van het podium waren.
Een fantastisch optreden waar niets op aan te merken was. Gedompeld in een warm bad van klanken, sfeer en liefde keerden we gelukzalig terug naar huis.
Foto Arsenal @Lokerse Feesten 2018
Organisatie: Wilde Westen
Deense rockbands die doorbreken buiten hun land zijn op een hand te tellen, je hebt The Raveonettes, en Iceage, en dat moet het zowat zijn. Deze Deense punks spelen punk op de Australische manier, dus gewoon rauwe rock'nroll zonder de punkconventies in acht te nemen. Op hun uitstekende vierde plaat ‘Beyondless’ hoor je strijkers, trompetten en een saxofoon onder het gitaarlawaai, en ook de achtergrondzang van Sky Ferreira.
We zagen Iceage op een festival in 2015 ten tijde van hun vorige plaat ‘Plowing in the field of love’, en toen maakten ze geen overtuigende indruk, door de ongeïnteresseerde, nihilistische pose van zanger Elias Bender Rønnenfelt. Geen festivalvoer dus, maar in een kleine zaal zoals de Kreun kon dit wel eens werken dachten we.
Iceage had geen toeters en bellen mee, geen blazers, maar dus pure rock ’n roll in zijn meest rauwe vorm. De band speelde vanavond vooral uit ‘Beyondless’ en opende met het eerste nummer van die plaat, “Hurrah” een anti-oorlogsnummer, dat misschien wel cynisch was, maar toch het nihilisme achter zich liet en zowaar het engagement van Rønnenfelt blootlegde. “Painkiller”, was een liefdeslied, al klonk het niet zo door de dreinende, slepende zang van Rønnenfelt en de gitaarnoise van Johan Wieth, die melodie toch liet doorschemeren onder de noise door. Het deed ons een beetje denken aan Oasis ten tijde van “Cigarettes & Alcohol”. Rønnenfelt, in hemdsmouwen verkende alle kanten van het podium. De ritmesectie zocht zijn inspiratie in de jaren zestig, in de garages en de smerige rockabilly kroegen, bijvoorbeeld in het huppelende “Plead the fifth”.
Je hoorde ook een beetje goth en blues (“Thieves like us”), (The Horrors, Grinderman). Iceage eindigde sterk, met “Plowing in the field of love” en “Catch it”, en gaf ons geen bisnummers, in pure punkstijl dus.
Iceage is opgegroeid, en heeft het nihilisme achter zich gelaten: als je als band al tien jaar speelt, dan moet het toch wel de moeite zijn, en dat straalt deze band dus uit.
Setlist: Hurrah – Pain Killer – Under the sun – Plead the fifth – The Lord’s favourite – Thieves like us – Balm of Gilead -Beyondless –Morals -Abundant living-Ectasy-Plowing in the field of love- Catch it
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het was de laatste jaren even stil rond Lily Allen, althans op muzikaal vlak. De pers misbruikte daarentegen elke tegenslag die ze in haar privéleven te verduren kreeg. Zo werd ze het doelwit van haar overmatig drankgebruik, kon ze niet op de minste sereniteit rekenen tijdens haar echtscheiding en - bijzonder laaghartig - werd haar zelfs de doodgeboorte verweten van wat haar enige zoontje zou zijn geweest. Met ‘No Shame’ slaat Allen terug en doet ze datgene waar ze zo goed in is: geen blad voor de mond nemen, zonder rancunes en dat op heerlijke poppy deuntjes die ofwel heel integer ofwel verrassend dansbaar zijn.
Die avond in de AB zagen we een Britse diva die er echt zin in had. Het was zeker niet het grote spektakel met de lichtshow en dansers, zoals toen ze met ‘Sheezus’ toerde (2014). Fans die dat hadden verwacht, waren misschien wat teleurgesteld. Het was enkel zij met twee Londense muzikanten op toetsen en achter de samples/bas (Alex en Kevin), die trouwens een pak minder enthousiast oogden dan Lily Allen zelf. Toegegeven: een drummer was echt wel van meerwaarde geweest om een beter live-effect van de beats te krijgen, want nu was het bijna allemaal elektronica en overstemde de bas te vaak.
Tot daar de kritiek, want verder maakte Lilly’s krachtige stem en persoonlijkheid toch wel een belevenis van de avond. Ze bracht het grootste gedeelte van ‘No Shame’, wisselde geniaal af met eerdere hits en speelde - tot mijn heuglijkheid - niets van ‘Sheezus’. Dat hoeft op zich niet te verbazen, want van dat album gaf ze later toe dat het werd uitgebracht onder druk van haar label, terwijl ze zelf ontzettend diep zat.
De thema’s van ‘No Shame’ gaan net over al het onheil op haar pad tijdens ‘Sheezus’. Die periode ligt achter nu haar en met haar laatste album brengt ze een geloofwaardig verhaal, maar evengoed met de nodige humor en zelfrelativisme, zoals we van haar gewend zijn.
Ze nam tussen de nummers uitgebreid de tijd om de AB toe te spreken en deed dat zo informeel en grappig dat je bijna het gevoel kreeg dat je samen op café zat. Zo gaf ze regelmatig uitleg bij de nummers: “I apologise for having so few dance moves, because I have children now… I used to be quite cool but now I’m a mother. Speaking of my children, I’ve written a song about them…” en daarmee doet ze iets waarvan we hopen dat geen enkele artiest het doet, maar Lily Allen komt er mee weg: “Three” is een nummer over haar kroost, puur en zacht, maar dan zonder clichés. Met de eenvoudige pianobegeleiding kwam het live nog veel beter binnen dan op het album. Dat was ook het geval voor de andere rustige nummers waarmee ze met de lyrics echt haar hart blootlegde: “Family man” (over haar gebroken huwelijk), “Pushing Dasies” (over het geluk van samen met een ander oud te mogen worden) en - naar mijn gevoel het beste - “Apple” (over de weemoedige aanvaarding van mislukking).
Om de sfeer van het optreden niet al te zeer te beladen, wisselde Lily Allen dit alles geniaal af met de leuke up-beat hits zoals “Smile” (haar ijzersterke debuut), “The Fear” (als kritiek op de social media”) en “Not fair”, een nummer waarvan het refrein zo lieflijk klinkt dat je kleinste het niets vermoedend zit mee te zingen, terwijl elke vrouw van een - hopelijk gewezen - slechte minnaar er zich wel in herkent.
Met de lead single “Trigger Bang” deed ze de zaal ontploffen. Zo’n typisch Allen-nummer vol opbiechtende lyrics, maar dan verhuld in coole ingetogen tunes vol dancehall and reggae invloeden: “And it fuels my addictions / Hanging out in this whirlwind / If you cool my ambitions / I’m gonna cut you out / That's why I can't hang with the cool gang / Everyone's a trigger bang”. Ze klinkt moedig, reflecteert op haar uitbundige feestdagen en besluit dat achter zich te laten omwille van haar geestelijke gezondheid. Als laatste droeg ze “Fuck you” op aan al diegene die de Brexit een goed idee vinden. De zaal kon haar alleen maar toejuichen…
Ik ben absoluut geen harde popfan, maar Lily Allen is een uitzondering omwille van het verhaal dat ze met haar muziek brengt. Ze schrikt er nooit van terug om te shockeren, zelfs niet als het over haar eigen miserie gaat. Dat maakt van ‘No Shame’ een gek album omdat het bol staat van de clichés, maar dan pijnlijk blootgelegd in de hoop anderen te behoeden om dezelfde fouten te maken. Het was alleszins een plezier om Lily Allen zo levendig opnieuw aan het werk te zien met een plaat die weer helemaal eigen is en al haar trots meedraagt. Ze toonde dat ze in staat is om het uit te vechten en opnieuw klaar is voor wat komen zal.
Setlist: Come On Then / Waste / LDN / My One / What You Waiting For? / Knock’Em Out / Smile / Party Line / Deep End (Lykke Li Cover) / Pushing Up Daisies / Three / Everything To Feel / Something / The Fear / Higher / Family Man / Who’d Have Known / Not Fair / Apples / Trigger Bang / Fuck You
Organisatie: Live Nation
Review Wim - Ugly Papa's en Id!ots - Strak en met de nodige dosis zelfrelativering
Naar aanleiding van de dood van Johny Hallyday brengen beide bands een split-single uit waarop ze elk hun versie van het nummer "Ma Guitare" van wijlen Hallyday brengen. Om dit wat luister bij te zetten gaven ze elk een concert op vrijdagavond. Kenners weten dat zowel zanger Luc Dufourmont alsook bassist Dick Descamps deel uitmaken van beide bands.
Er was flink wat volk gekomen op deze grijze vrijdagavond om de bands aan het werk te zien. En het moet gezegd dat de Ugly Papa’s in vorm waren. Ze brachten een fijne set. Dokter De Kerpel (gitarist) had nu en dan een stoel nodig om te spelen. De saxofonist speelde de longen uit zijn lijf. De avant-garde muziek gaf het optreden iets surrealistisch. De bindteksten van Luc waren bij momenten hilarisch. Er werd afgesloten met “Ma Guitare” en de culthit “Facing The Crap”. In 2017 brachten ze nog via Mayway Records de lp ‘Atomium Plutonium’ (met onuitgegeven werk) uit. Waarschijnlijk was dit optreden het laatste wapenfeit van de band.
Daarna was het een half uurtje wachten op Id!ots. Op de tonen van Johny Hallyday kwamen ze het podium op. Zijn The Ugly Papa’s meer avant-garde dan zijn de Id!ots vooral punk/garagerock band. De record Store Day was hun vlucht naar enige bekendheid. Daarnaast zijn ze live ook een fenomeen. Twee jonge honden (gitarist Wouter Spaens en drummer Minco De Bruin) en twee ervaren muzikanten die al menig watertjes doorzwommen hebben, geven blijkbaar de ideale klik. Ze gingen strak van start. Luc Dufourmont loopt hier iets meer binnen de lijntjes maar hij weet het toch luchtig te houden. De band speelde met plezier en dat straalde af naar het publiek. Ook onderling werden grapjes heen en weer geslingerd. Maar bovenal het optreden was pure rock and roll.
We kregen nu en dan een nieuwe song waaronder het catchy “Discothèque”. Na een fijne set verlieten ze het podium. Enkelen riepen om “Run Run Run”. Ze kwamen terug op het podium om nog twee fijne tracks te spelen maar op “Run Run Run” was het tevergeefs wachten. Wat ook wel te verwachten was van een band als Id!ots.
Beide bands speelden strak en met de nodige zelfrelativering. Een aangename avond.
Review Lode - Ugly Papa’s en Id!ots - Perfect match
Ugly Papa’s - Tijdloze nostalgie
Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself waren als vanouds in vorm en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was.
Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. “Satellites Are Spinning” is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo.
Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.
Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town
Id!ots - Bleeding Volcano
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ‘ugly papa’ eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende “Ma Guitare” - en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten .
En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Discotheque” tot en met afsluiter “Norton” viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige “Mosquito”, “60 Miles” en de octaver op “The Bill”, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde “Ma Guitare” … Het blijven mijn favorieten.
Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten.
Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.
Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton
Organisatie: Wilde Westen
Marc Ribot is een eigenzinnig, dwars en briljant gitarist die niet in één hokje is onder te brengen. In zijn indrukwekkende carrière heeft hij zich ingelaten met jazz, blues, wereldmuziek, avant-garde en striemende rock, maar dat altijd op zijn eigen onconventionele wijze. Geregeld ging hij aan de slag met grote en al even eigengereide artiesten als John Zorn, Tom Waits, John Lurie, David Sylvian en Elvis Costello, om er maar enkele te noemen. Hoe uiteen liggend de diverse genres die hij speelt ook mogen wezen, zijn unieke gitaarstijl is altijd te herkennen en is nergens minder dan subliem, ook al klinkt die vaak heel hoekig, chaotisch, schots en scheef.
In Ceramic Dog vormt Marc Ribot een virtuoos trio met drummer Ces Smith en bassist Shazad Ismaily. Het zijn allen uitmuntende muzikanten die een geschiedenis hebben in de jazz maar zich ook al met volle goesting hebben gestort op tegendraadse rock. Daarin bespeuren we niet toevallig één constante : alle drie hebben ze samengewerkt met het legendarische jazz enfant terrible John Zorn. Dan weet je sowieso al dat we hier geen alledaagse cleane deuntjes moeten verwachten.
Ongeacht de muzikale achtergrond van deze voorname muzikanten is Ceramic Dog wel duidelijk hun rock project, eentje waarin virtuoos gemusiceerd wordt op een dwarse en vaak snerende wijze. Met zijn drieën hebben ze onder die naam al 3 albums uitgebracht waaronder het kersverse en alweer even geniale als intense ‘Yru Still Here’ waaruit vanavond rijkelijk geserveerd wordt. En zoals het een trio met stevige wortels in de jazz betaamt, wordt hier fel geïmproviseerd en sterk afgeweken van de albumversies. Ribot’s songs leiden op een podium een leven op zich en begeven zich naar oorden waar ze in de studio nooit geraakt zijn. Wat de heren aanvangen met “Pensylvainia 6 6666” is waanzinnig, vanuit een Cubaans aanstekelijk ritme komen we plots in een splijtende gitaarsolo terecht. Ook de titelsong van de laatste plaat “Yru Still Here” is een ongeslepen diamant die vanuit een wonderlijke akoestische gitaarintro open groeit tot een luide en hevig rockende apotheose. Een korte song op de plaat, maar een ware eruptie van tegen elkaar opspattende instrumenten in zijn lange live versie.
Het trio beperkt zich trouwens niet enkel tot het Ceramic Dog materiaal, zo krijgen we bijvoorbeeld verkapte maar geweldige versies van “The Big Fool”, “John Brown” en “We’ll Never Turn Back”, dingen uit Ribot’s laatste solo album ‘Songs Of Resistance’, waarop de meester in combinatie met een indrukwekkende reeks special guests geheel eigen interpretaties brengt van oude protestsongs.
Wat het trio hier vanavond presteert, is tegelijk virtuoos, tegendraads, dwars en geniaal. Ribot is een gitarist die er absoluut de scherpe kantjes niet af schuurt. Integendeel, hij zoekt het experiment op en laat zijn gitaar bij momenten onbegrensde noise uitstapjes maken om ze dan te laten terugkeren naar verstilde kippenvel-passages. Zijn kompanen volgen hem daarin met branie, ze klinken al even virtuoos zonder daarbij te vervallen in ego-tripperige solo uitstapjes. Vooral Ces Smith is geniaal, een drummer waar de klasse met liter van afdruipt.
Dit is wel degelijk een rockconcert, maar dan gespeeld door een stel muzikanten die hun wortels in de jazz hebben. En dat hoor je, dat zie je, dat voel je en dat ervaar je. Die jazz toets manifesteert zich vooral in de spontaniteit, de virtuositeit en de improvisaties. Hier is immers een stel muzikanten bezig die samen voor een volstrekt uniek geluid zorgen en daar op het podium sublieme dingen mee aanvangen die ze op voorhand niet hadden afgesproken. Magie noemen ze dat ook soms.
Marc Ribot’s Ceramic Dog - Virtuoos en weerbarstig
Marc Ribot
Handelsbeurs
Gent
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Als ik deze recensie begin met: 'Oeeeehoeee, zucht, oeeehoeeee, zucht, oeeeehoeeee, zucht', worden er waarschijnlijk vragen gesteld over de inhoud van deze muziekrecensie. Maar geen paniek! Dit gaat degelijk over de band, K's Choice, bekend van zijn topnummer "Not an addict". Het nummer waarbij ik onmiddellijk fan werd van deze internationale Belgische groep. Met een akoestische set brachten zij het beste van zichzelf met eigen nummers, liedjes van toen en prachtige covers uit 'Liefde voor muziek'.
Een rij vol enthousiaste fans wachten met volle spanning aan de deuren van het Depot. Het was duidelijk dat iedereen tijdig het beste plaatje wou reserveren. K’s Choice gaat al vele jaren mee in de muziekgeschiedenis en mocht dan ook voor een mooie uitverkochte zaal spelen. Voornamelijk de oudere generatie was goed vertegenwoordigd die de band ook heeft gekend als ‘The Basement Plugs’, daarna ‘The Choice’ in de beginjaren 90 en vervolgens ‘K’s Choice’.
Na een tijdje ongeduldig wachten, opende Sarah Bettens, met haar zachte hese stem, één van haar favoriete nummers uit de kindertijd, “Summer of 69”. Ondanks dat dit nummer tegenwoordig cliché is, bracht Sarah Bettens een leuke versie met mooie tweestemmigheid. Deze stemming was trouwens door heel de set een zeer mooi gegeven! Zus en broer zijn top samen en de combinatie met de extra veelzijdige muzikant bracht het tot een volle, niet eentonige akoestische show. De set was intiem, teder maar ook krachtig. Het was een ideale mix dat werd geleid naar een leuke genietmodus. Nummers van Abba, Everly Brothers, Jasper Steverlinck en The Beatles werden mooi gebracht alsook haar eigen nummers.
Verder was het Depot uiteraard weer top van organisatie door de vlotte service en de sublieme soundkwaliteit. Toch was het eventjes wachten op de aanvang van het concert, maar kortom, het was een zalige maandagavond.
Sarah Bettens bracht haar muzikaliteit naar voren door ook covers te brengen met een eigen K’s Choice sausje. Ik raad haar set zeker en vast aan voor als je graag een rustig avondje wilt genieten met leuke muzikale hits …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in CC, Sint-Niklaas
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/162
Organisatie: Depot, Leuven
Uit ervaring wisten we al dat Skepta beschikt over tonnen ervaring en genoeg charisma om een zaal volledig over te pakken. Hij was afgelopen zomer nog een van de headliners op Les Ardentes en verkocht nu de volledige AB uit, wat toch een 2000-tal mensen naar het hoofdkwartier van de Vlaamse cultuur in Brussel lokte. In combinatie met Skepta’s spitskills en flow was het vooral de lasershow die met de aandacht ging lopen. Zelden werden dergelijke staaltjes lichtkunsten in België al gebruikt om een voorstelling tot een hoger niveau te tillen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Lancey Foux, LD en Frisco. Alle 3 artiesten die onder Skepta’s hoede genomen zijn, omdat ook zij over een uitstekende attitude beschikken naast hun massale talent. Meteen viel het op dat Skepta geen gewone show in petto had, want de stage was gevuld met lichtgevende palen, die in het voorprogramma nog niet eens ten volle benut werden. Maar Frisco had daar niet eens nood aan, want hij stond op het punt de show te stelen van zijn BBK-broeder. Uiteindelijk bleek Skepta nog groter, en bleek Frisco simpelweg de ideale aanloop voor het spektakel dat nog komen zou.
Voor de mensen die nog nooit van Skepta gehoord hebben, zijn er 2 scenario’s mogelijk. Ofwel ben je absoluut geen fan van de grime-scene, ofwel heb je de afgelopen 10 jaar in een grot zonder wifiverbinding gewoond. Skepta is een god geworden in de Britse hiphopwereld, en de laatste jaren timmert hij ook aan zijn weg om het buitenland te veroveren. De monsterhit die hij afgelopen jaar samen met A$ap Rocky maakte hielp allicht ook aan dat stijgende succes.
En het was die monsterhit waarmee de Londense MC de avond meteen het label van ‘onvergetelijk’ opstempelde. “Praise The Lord (Da Shine)”, is met aangename fluittoon ideaal om aan te tonen dat Skepta gek en geniaal is. Hij beschikt echt wel over het niveau om met de grote rappers, bijvoorbeeld A$ap Rocky, te kunnen meedraaien. Dat bleek ook meteen uit het tweede nummer “That’s not me”, dat de toon zette voor een uur lang opzwepende, duistere grimevibes.
Na enkele nummers was de zaal getransformeerd in een dampende sauna, die op zijn beurt dan weer veranderde in een raveparty dankzij de vele moshpits en flitsende lichteffecten. Het viel op dat Skepta verbaasd was door het hoge activiteitsgehalte van zijn publiek. Er was geen levende ziel die het waagde om stil te staan, en dat zorgt toch ook voor een mooi totaalplaatje. Dit bleek ook toen de rapper zich van een andere kant liet zien met een stijlwissel. Van diepe grime rolden we in een rollercoaster van dansbare commerciële beats zoals bij “Energy (Stay Far Away)”.
Ook die metamorfose onderging de Londense MC perfect, om daarna weer te knallen met enkele heerlijke classics. “Man” en “No Security” verhitten de gemoederen nog wat extra, en bij “It ain’t safe” konden we de politiesirenes in de verte al horen. Afsluiten deed ‘The king of Grime’ in stijl met “Shutdown”, misschien wel zijn grootste track ooit, en “Pure Water”; een single die alles heeft om even groot te worden als de voorganger.
Brussel stond tijdens de protesten van de gele hesjes al in vuur en vlam, maar in de AB deed Skepta er duidelijk een schepje bovenop. Skepta’s show had alles om zijn fans een topavond te bezorgen, en iedereen leek daar ook mee voldaan. De rapper draait al jaren mee, en het is nog maar de vraag of hij al over zijn hoogtepunt heen is. Aan de show van zondag te zien ben je geneigd te denken dat hij zich net op het top van zijn kunnen bevindt.
Setlist: Praise the Lord (Da Shine) (A$AP Rocky) - That’s Not Me – Hypocrisy - Ace Hood Flow – Catfish – Lyrics - Energy (Stay Far Away) - Crime Riddim - Neighbourhood Watch (with LD) - It Ain’t Safe – Man - Let That Go (with Shorty) - What’s Going On (Shorty cover) (with Shorty) - Detox (with Frisco) - Grime Freestyle - No Security – Shutdown - Pure Water
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bauhaus - Peter Murphy - Anniversary Tour - 40 years of Bauhaus playing 'In The Flat Field' entirely
Bauhaus - Peter Murphy - Ondanks de stemproblemen halverwege kregen we een vrij potente show van een intrigerende zanger
Peter Murphy is op zijn 61ste nog vrij actief. Deze zomer deed hij ons land al aan. Nu doet hij een tournee aan rond Bauhaus en er komt ook nog een nieuwe soloplaat uit van de man. Voor die tournee neemt hij o.a. ook oerlid en bassist David J mee en allround gitarist Mark Thwaite (die dat heel goed doet overigens) die al sedert 2005 mee gaat met hem op tournee. Nogal wat onheilsberichten over Murphy kwamen deze week binnen want de man sukkelde met een ontsteking van de stembanden en moest deze week 2 concerten afgelasten waaronder deze in Nederland de avond ervoor. Maar gelukkig ging alles door en werd het schema wat verlaat zodat de man nog een extra uurtje rust had.
Voordat de lichten werden gedoofd kwam er een mededeling van de organisatie over het W-Festival van volgend jaar. Dit via een groot videoscherm. Een nieuwe locatie ( Waregem ipv Amougies) en enkele nieuwe bands werden aangekondigd. O.m. Echo & The Bunymen en Jimmy Sommerville werden aan de affiche toegevoegd. Er was blijkbaar ook een aanpassing van de line-up (een stage minder) waardoor een aantal aangekondigde bands geschrapt werden. Wat toch hier en daar op gefrons werd onthaald. Tot zover de mededelingen.
De Balzaal is een geschikte zaal voor zo een evenement en was dan ook uitverkocht. De Britse band Desert Mountain Tribe (en niet Astrasonic zoals eerst aangekondigd) mocht de zaal opwarmen. Dit trio heeft een tweede album uit en brengt een soort psychedelic rock. We waren onder de indruk van de stem, de weidse gitaarklanken, de fijne baslijnen en iets minder van de doorsnee drumpartijen. Nu nog iets meer gecondenseerde songs die beter blijven hangen en het komt helemaal goed. Maar er is zeker potentie.
Bauhaus (22u15) begon het concert op de tonen van Marlene Dietrich (vermoed ik) het concert. Na een aantal nummers van haar startte de band ook daadwerkelijk. Er werd meteen deftig en snedig van start gegaan met “Double Dare” en gelukkig leek Peter Murphy goed bij stem. Heden ten dage heeft hij nu een grijs baardje waardoor hij er nog iets excentrieker uitziet.
Aan charisma en ego heeft hij na 40 jaar nog niet veel ingeboet. Daarna kwam “In The Flat Field”. Vervolgens maakte hij zich kwaad op de mensen in het publiek die stonden te filmen met hun gsm en dreigde hij om die uit hun handen de zaal in te trappen.
We mogen zeggen dat hij het album werkelijk goed afwerkte en dat nog maar eens bleek hoe sterk dat debuutalbum wel niet was. Na “Silent Hedges” verdween hij even van het podium en we hadden al kunnen constateren dat zijn stem tekenen van vermoeidheid begon te tonen. Niettemin kwam hij terug op de stage en deed hij er alles aan om alles toch in orde te laten klinken maar je hoorde nu en dan (vooral in de lagere regionen) dat het beste van zijn stem weg was. De kracht was er wat uit en dat voelde je toch tijdens het optreden. Nu en dan had hij een poëtisch moment en toen er in het publiek hierbij gepraat werd riep hij duidelijk geïrriteerd “Shut Up!”.
De band werd wel minstens drie keer door hem bedankt. Er kwamen natuurlijk nog andere bekende nummers voorbij: “Bela Lugosi’s Dead”, “She’s In Parties”, “Passion of Lovers” en “Dark Entries”. Daarna verdwenen ze om terug te komen voor twee songs waaronder “The Tree Shadows” en het wondermooie nummer “Severance” van Dead Can Dance. Zo werd het bijna 24u toen de lichten terug aangingen.
Het blijft een intrigerend figuur om aan het werk te zien. Het werk van Bauhaus blijft toch ook zonder meer van een grote schoonheid. Alhoewel het niet geheel perfect was vanwege zijn stemproblemen waren we toch blij dat hij deze avond zijn show had opgevoerd en konden we tevreden huiswaarts rijden.
Organisatie: W-Festival
Het was afgelopen zomer tijdens een tooggesprek over Belgisch muziektalent dat ik voor het eerst van Tamino hoorde. Wanneer ik het had over Jan Swerts, viel plots zijn naam. Wat zij buiten hun nationaliteit dan nog gemeen hebben? Een uitzonderlijke stijl: mysterieus en buiten categorie. In mij schuilt geen festivalganger, dat verklaart waarom ik pas zo laat uit de lucht viel. Tamino maakte furore op festivals als Werchter en Pukkelpop met driemaal een podiumplaats op slechts twee jaar: indrukwekkend. Zijn eerste album ‘Amir’ verscheen in oktober - ondertussen was ook ik ongeduldig geworden - en werd aan Belgisch publiek gepresenteerd in een driemaal uitverkochte AB: opnieuw indrukwekkend voor deze Belgisch-Egyptische solo-artiest van 22.
Tamino opende met het zweverige “Sun May Shine” en speelde vervolgens een ruige versie van “Cigar”. Allerlei dingen trokken meteen de aandacht. Topsfeer dankzij een heel minzaam publiek dat stil en uitbundig was, maar telkens op het juiste moment.
Topbelichting met warme kleuren zoals geel, rood en paars, sober gedoseerd met één kleur per nummer of gewoon dark met fel witte spots van achter de muzikanten.
Topgeluid, ik stond echt perplex van hoe zorgvuldig alles op mekaar was afgestemd. Tamino’s kopstem klonk esthetisch. Deze drie constanten maakten Tamino’s set tot een plotseling besef van anderhalf uur vol oneindigheid. Een artiest wordt zoveel rijker wanneer hij zijn muziek live niet alleen tot hetzelfde, maar tot een hoger niveau weet te brengen. Het perfectionisme dat Tamino bij de productie van zijn debuutalbum aan de dag legde, besteedde hij ook aan zijn optreden. Flamboyante Oosterse melodieën, afgewisseld met vernuftige elektrobeats, gevoelige gitaarriffs en Tamino’s stem die al dat moois passend met elkaar verbond. Ruben Vanhoutte op de drums, rechtstaand met sticks, pompons en bortels. “So it goes” werd stevig ingeleid door zijn slagwerk. Vick Hardy op toetsen, zorgde voor de broeierige, pulserende esthetiek van Arabische tonen. Hardy en Vanhoutte zongen ook opvallend vaak backings: mooie “yiihs” en “yaahs” in “Chambers” en “Indigo nights”.
Met deze nummers was het ook de beurt aan een vierde man op het podium: niemand minder dan bassist Collin Greenwood van Radiohead. Hij is fan van het eerste uur. Er valt wel wat te zeggen over Tamino’s gelijkenis met Thom Yorke, waar anderen het al over Jeff Buckley hadden. Het zegt veel over welke indruk Tamino nalaat en helemaal terecht.
Toch, voor mij hoeft er niet vergeleken te worden. De manier waarop hij solo de zaal inpakte met nummers als “Verses” en “Habibi” getuigde van buitengewone klasse. Het contrasteerde fel met de iets of wat verlegen houding tussen zijn nummers door, waarbij het vaak bij een korte “merci”, “blij dat ik hier mag staan” of halverwege de set “oowh sorry, est-ce qu’il y a des gens qui parlent français?”, zodat de bindteksten vanaf toen in het Engels werden gebracht. Het verraadde zijn zenuwen, maar het was dan ook de eerste van de drie uitverkochte avonden en een zaalconcert verschilt ook enorm van een festival.
Tamino stond er. Hij stond er en bracht een mix van soulvolle, beklijvende tonen die je ver naar het oostelijk halfrond katapulteerden. Dit was boven verwachting en het getuigt van een straf staaltje talent en wilskracht om op deze manier je debuutalbum te presenteren. Verder lijkt het erop dat voor Tamino alles in zijn plooi valt: volgend jaar staat hij in La Cigale (de Parijse AB), en hij schreef ook net zijn eerste soundtrack voor een nieuwe reeks van Tom Lenaers ‘Over water’. We hebben dus zeker nog niet het laatste van hem gezien of gehoord en zijn welgemeend trots op deze atypische maar veelbelovende singer-songwriter van eigen bodem.
Toch nog even deze info - Sinds zijn performance op het muziekfestival Eurosonic Noorderslag (ESNS) in januari gaat het oerend hard voor Tamino. Liefst tien festivals die aangesloten zijn bij het European Talent Exchange Program (ETEP), een talentprogramma dat de carrière van Europese muzikanten die op ESNS spelen een springplank biedt, boekten hem sindsdien. Dit jaar alleen stonden dankzij dit ETEP 161 artiesten op 122 festivals voor 483 shows – een vierde record op rij. Sinds 2003 spreidden met ETEP al 1.445 muzikanten hun vleugels op 4.001 concerten in 34 landen.
Setlist: Sun may shine – Cigar – Each Time – Reverse – So it goes – Verses – Tummy – Chambers – Indigo night – Will of this heart – Habibi – Seasons*
* Cover van een nummer van Chris Cornell, één van zijn helden, geschreven als soundtrack van de film ‘Singles’ (1992).
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tristan
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/157
Tamino
http://musiczine.net/nl/foto-s/view-album/153
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
