Het is al een hele tijd geleden toen Maaike Ouboter doorbrak in de Nederlandse talentenjacht ‘De beste Singer-Songwriter’ (2013). Met het zelf geschreven nummer “Dat ik je mis”, geïnspireerd op het verlies van haar ouders tijdens haar tienerjaren, brak ze menig hart in de lage landen, jong en oud. Op zich al benijdenswaardig om dat op je 21ste klaar te spelen en dan ook nog eens met een Nederlandstalig nummer! Ik ken weinig tot geen precedenten in de huidige Nederlandstalige muziek. Voor haar debuutalbum ‘En hoe het dan ook weer dag wordt’ (2015) kon ze rekenen op de medewerking van Joost Zweegers (Novastar). In mei van dit jaar kwam haar tweede album uit ‘Vanaf nu is het aan jou’, waarmee ze eens te meer bewezen heeft geen one-hit-wonder te zijn, maar een volwaardige singer-songwriter.
Toegegeven: ik heb altijd al een zwak gehad voor het Nederlandstalige lied tout court. Ik denk dat het zo een van die dingen is die je meekrijgt van thuis, wanneer je ouders liefhebbers van kleinkunst zijn. Maaike’s grootste kwaliteit is dat haar muziek je vanzelf doet luisteren naar de teksten, met woorden en zinnen die in elkaar passen en raken wanneer het moet, zonder daarbij in clichés te vervallen.
De zaal was heel gevarieerd en neigde iets meer naar de vrouwelijke kant. Ik zag jonge studentes, maar evenzeer de verliefde koppeltjes, die net wel of nog net niet een babysit hadden moeten reserveren voor hun avondje uit in het Depot. Niemand is van een kale reis teruggekomen, Maaike heeft iedereen die voor haar kwam volop weten entertainen. Ze bracht in totaal een set van zo’n 18 nummers en we kregen een mooie afwisseling tussen nummers uit beide albums.
Wat opviel was de uitgebreide band die ze bij zich had, waaronder een gitarist, bassist, toetsenist en drummer. Ik heb me regelmatig afgevraagd of dat wel echt nodig was? Zelf speelde Maaike gitaar, vooral akoestisch en soms elektrisch, nu en dan samen met mondharmonika (“Vanaf nu” / “Als het kon”) en één nummer solo op de piano (“Proost”). Met alle respect voor haar gezelschap, maar laat die mensen thuis Maaike, als je zelf toch de muzikale skills al in huis hebt om je nummers mee op te voeren. Met de innemede sound van zo’n band wordt het moeilijk je zang en teksten live te accentueren en laat net dat je grote sterkte zijn. Het optreden had veel intiemer en zodoende ook innemender kunnen zijn met een kalere bezetting.
Voor andere nummers klonk het nochtans wel goed. Het zwepende ritme van “Voor jou” ging namelijk letterlijk door je borst en dankzij lekker veel distortion klonk “Kom dichterbij” best wel ruig. Toch, het was geen dynamisch publiek. Deze mensen kwamen vooral om te proeven van de puurheid die Maaike Ouboter in haar Nederlandstalige nummers naar boven weet te toveren.
Wat trouwens naar eigen zeggen steeds haar grote drijfveer is bij maken van muziek: mensen charmeren en beroeren. En dat deed ze, begrijp me niet verkeerd, haar enthousiasme achter de instrumenten en haar diepgang die uit de interacties met het publieke bleken, tonen aan dat zij een echte liefde voor muziek heeft én die ook weet over te brengen. Maaike is zonder twijfel een gevoelsmens en je weet dat achter elke nummer een verhaal schuilt. Dat maakt je nieuwsgierig zodat je een eigen interpretatie aan haar teksten geeft, zonder de behoefte om te willen weten wat nu uiteindelijk de waarheid is. Zoals ze immers zelf vertelde: “het is belangrijk dat we verhalen blijven vertellen en dat de waarheid zit in wat je mee wil geven en niet zozeer in de feiten”. Wat je er uiteindelijk mee zal doen? Maaike’s antwoord is de titel van haar album: vanaf nu is het aan jou! Beslis dus zelf maar.
Maaike is gegroeid als artieste, zoveel is duidelijk. Tegelijk lijkt het een beetje alsof ze nog wat zoekende is naar haar eigen muzikale identiteit. Dit keer gaat ze voor pop, die makkelijk voor de oren is, maar anderzijds minder puur. Na twee succesvolle albums, menige festivals en een vaste horde liefhebbers, hoeft ze echter niet meer te bewijzen dat ze ‘het’ heeft. We willen gewoon graag meer van Maaike zelf zien en we weten, zonder twijfel, dat dat er wel zit aan te komen.
Setlist: Nooit meer vergeten – Voor jou – Maarten – Zandbak – Samon – Kom dichterbij – Anders – 23 april – Vanaf nu – Als het kon – Proost – Lijmen – Denk niet aan huis – Smoor – Johanne – Dat ik je mis – Stil – Jij de koning
Organisatie: Depot, Leuven
In het begin van het jaar riepen we al van de daken dat Angèle de grootste revelatie van 2018 ging worden en gelijk kregen we. Na een meer dan uitgebreide festivaltour en enkele succesvolle singlereleases bracht ze een dikke maand geleden haar debuutalbum ‘Brol’ uit en kreeg ze bijna alleen maar positieve reacties. De hype blijft met de dag toenemen en ook Frankrijk is inmiddels helemaal gezwicht voor de charmes van de Brusselse zangeres want haar arenatour bij onze zuiderburen is bijna helemaal uitverkocht. Angèle speelde Angèle het eerste van twee uitverkochte shows in de AB waarin ze de hype helemaal waarmaakte en de hele zaal op stelten zette.
Een blauwtje lopen? Dat deed Blu Samu allesbehalve in een reeds stampvolle AB. Met een dik kwartier vertraging, maar ook een meer dan welgekomen enthousiasme trok Blu het podium op om de AB in lichterlaaie te zetten. In het begin van de set deed ze dat nog met haar souly nummers, terwijl ze op het einde al haar remmen losgooide en voor een echte turn up zorgde. Af en toe raakte ze buiten adem of zong ze naast de toon, maar net die onvolmaaktheid en haar sympathieke manier maakten haar des te populairder bij het publiek. Blu Samu is nu nog een voorprogramma, maar dat kan in 2019 veranderen.
Nadat er al bij Blu vertraging was, begon Angèle eveneens een kwartiertje later aan haar show en net die vertraging zorgde ervoor dat de spanning bleef stijgen en dat het publiek uit zijn dak ging wanneer de lichten doofden. Voorafgegaan van een intro inclusief oogverblindende lichten, weerspiegelde zich dan eindelijk de schaduw van Angèle die naar haar micro marcheerde en haar hit “La Thune” inzette. Aan humor geen gebrek bij de zangeres. In het energieke popnummer “Balance Ton Quoi” kreeg ze iedereen aan het lachen door hilarische visuals met vliegende katten. Een opening die voor een heleboel poespas zorgde.
Angèle is veel meer dan de doorsnee popact. Althans, dat was hetgeen ze ons wou laten geloven en dat deed ze ook. De vaak voorkomende mix tussen piano en elektronische invloeden klonk in o.a. “Jalousie” enorm fris en met momenten lichtjes ondeugend. We onthouden zo ook “T’es Beau” dat met een piano solo van Angèle begon en dan dankzij haar band evolueerde tot een echt trip-pop-nummer waar niet alleen Angèle haar danspasjes boven haalde. Met debuutsingle en megahit “Le Loi de Murphy” ging het nog energieker verder en kreeg onze Brusselse trots, door het oorverdovend luid meegezongen refrein, heel de AB mee.
Angèle ruilde Brussel nog maar recent in voor Parijs, maar de Belgische hoofdstad is en blijft haar eeuwige thuis. Met een tedere versie van Dick Annegarns “Bruxelles” bracht ze dan ook een prachtige, fragiele ode aan haar thuisstad waarmee ze heel de zaal stil kreeg om aansluitend met “Nombreux” in dezelfde sfeer te blijven hangen. Het anders zo rebelse en hilarische tieneridool sloeg de zachtere tonen aan en ook hierin bleek ze te brilleren. Uitstekend was overigens ook “Flemme” dat moody en catchy tegelijk klonk en – na het rustigere moment – weer stilaan vaart in de set bracht.
Aan gigantische hits en meezingmomenten allesbehalve gebrek in de snel voorbijgaande set, maar hét grootste moment van de avond was setafsluiter “Tout Oublier” waarvoor Roméo Elvis het podium opkwam en de hele AB in extase bracht. Broer en zus vormden het ultieme dreamteam dat de massa zonder probleem meekrijgt. In de bisronde liet Angèle haar fans ook niet op hun honger zitten, want met haar nieuwste hit “Ta Reine”, het niet zo wazige, maar wel zeer aanstekelijke “Flou” en haar aanstekelijke hit “Je Veux Tes Yeux” sloot ze haar show op een indrukwekkende manier af.
Lang was Angèle ‘de zus van Roméo Elvis’, maar in de AB bevrijdde de jonge artieste zich definitief van deze titel. Fris, monter en met een goed uitgewerkte set presenteerde Angèle zichzelf in een uitverkochte AB alsof het de normaalste zaak op aarde is, terwijl ze bij haar publiek voor massahysterie zorgde. Met grote ogen bewonderden we de veelzijdigheid, de charmes, de humor en de muzikaliteit van de Belgische zangeres en stelden we vast dat we met Angèle qua populariteit misschien wel een vrouwelijke Stromae hebben. Een ongelofelijk talent dat ons afsluitend maar één ding kan laten zeggen: ‘Angèle, vous êtes si belle que Bruxelles.’
Wie het concert moest missen en geen tickets voor de uitverkochte shows in de AB, Trix of Vorst heeft kunnen bemachtigen, krijgt van ons goed nieuws. Vrijdag zal Angèle nog twee extra Brusselse zaalshows aankondigen.
Setlist: La Thune - Balance Ton Quoi - Les Matins - Victime des réseaux – Jalousie - T’es Beau - La Loi de Murphy - Bruxelles (Dick Annegarn cover) – Nombreux – Flemme - Tout Oublier (met Roméo Elvis) - Ta Reine – Flou - Je Veux Tes Yeux
Foto Angèle @Festivaldranouter (4T6Photography)
Met dank aan Dansende Beren (http://www.dansendeberen.be)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De opkomst was eerder mager op deze zondagavond maar dat kon niet beletten dat het een hele mooie en hartverwarmende avond werd.
Eerst werden we nog blootgesteld aan de exploten van Gezman, een geschift gezelschap uit Kortrijk dat intussen toch ook al zo’n 20 jaar aan de weg timmert. De groep rond zanger Steven Vervaecke opende ronduit schitterend met “Schmuck”, een nummer dat zowaar in het Engels gezongen werd en waarmee Gezman bewees het ook zonder dat sappige West-Vlaams te kunnen. Zwalpende americana waarin de Country Teasers Morphine ontmoeten na een nachtje stappen.
Met de tweede song werd nog even op hetzelfde elan doorgegaan maar daarna losten de vijf de teugels wat en werd het wat nonchalanter en cabaretesker. Er werd nu gegraaid in het oudere werk waardoor ik, die gehoopt had op een presentatie van de laatste plaat, ‘Olput blues’ (schitterende titel overigens), wat op mijn honger bleef zitten. Hoewel de band muzikaal duidelijk een stuk rijper geworden is , doorstond niet alles de tand des tijds. Toch viel er nog voldoende moois te rapen zoals “Veel dust”, “Blow Hotel Zulu” met een knipoog naar “Blue Hotel” van Chris Isaak of het wat vreemde “Evil”, een nummer van bassist Kris Demets. En werd het wat minder dan bleef er nog steeds die geweldige sax van Ruben Vercaemer. Ten slotte werden onze oren nog onverwacht zwaar op de proef gesteld met “Hotdog”, een noise explosie die zijn doel wat voorbijschoot.
Holly Golightly werd door haar moeder gezegend met een naam die verwijst naar een personage uit ‘Breakfast at Tiffany’s’, een novelle van Truman Capote die ook succesvol verfilmd werd. Holly begon haar muzikale loopbaan bij Thee Headcoatees (1991-1999), aanvankelijk het achtergrondkoortje van Billy Childish’s Thee Headcoats maar die al snel als volledig vrouwelijke garage band naam wist te maken. Sinds 1995 maakt ze ook solo platen terwijl ze vanaf 2007 ook nog een nieuw project begint met haar partner Lawyer Dave : Holly Golightly & The Brokeoffs. De twee verhuizen enkele jaren later naar Georgia en sindsdien leidt ze eigenlijk een dubbelleven. In Amerika tourt ze met The Brokeoffs terwijl ze regelmatig de plas oversteekt om met haar Britse groep Europa te doorkruisen.
Holly Golightly begon haar set, net als twee jaar geleden in Het Bos, met “Crow Jane”, een traditional die vooral gekend is in de versie van Skip James. Dat terwijl de soundcheck eigenlijk nog niet afgerond was en er nog enkele techniekers de monitors kwamen checken op het podium. Tot grote verbazing van Holly die zoveel bezorgdheid niet gewend was en waarbij ze zich liet ontvallen dat de sound tijdens deze tour (het was trouwens de laatste dag) nergens beter geweest was dan hier. Ze zal het wel gemeend hebben want het geluid zat inderdaad perfect wat de schoonheid van dit concertje nog bedwelmender maakte.
Wat was het weer genieten van de souplesse waarmee deze band oude vergeten parels nieuw leven in blies: “Directly from my heart”, een zeldzame sleper van Little Richard die ooit nog door Frank Zappa werd gecoverd, “Your love is mine” van Ike Turner, hier met gitarist Bradley Burgess vertederend op tweede stem, “Mule Skinner” van Jimmie Rodgers, te vinden op haar laatste plaat met The Brokeoffs of “Sally go ‘round the roses” van one-hit wonder The Jaynets. Maar ook de eigen songs getuigden van een tijdloze klasse. Onthaastende rock-‘n-roll gebracht met een ontwapenende bescheidenheid. Betoverend gezongen met die lijzige stem van een eeuwig mysterieus glimlachende Holly, geruggensteund door een uitmuntende, goed geoliede groep. Die bestond uit de wonderlijke gitarist Bradley Burgess, die geen noot teveel speelde, en een onwankelbare ritmesectie met Matt Radford op staande bas en veteraan Bruce Brand (Billy Childish, Hipbone Slim and The Knee Tremblers, The Dustaphonics, The Kneejerk Reactions, The Len Bright Combo, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Pop Rivets, The Voo-Dooms, The Masonics en zo kan ik nog een tijdje doorgaan...) op drums. Altijd een plezier om die laatste terug te zien, kurkdroog maar o zo efficiënt terwijl hij al eens een ander nummer dan de rest durfde in te zetten.
Heerlijk toch, die ongedwongen sfeer. Bij het afscheid zei Holly dat ze hier graag opnieuw geïnviteerd zou worden. Niet aarzelen zou ik zeggen, als de kans zich voordoet.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Sam Fender is een naam die u zeker moet onthouden. Eerder dit jaar verscheen hij op de shortlist van de BBC Sound of 2018 . Deze zomer maakte hij alvast die naam waar op Rock Werchter. Gisteren ging in de Witloof Bar van de Botanique zijn Europese tournee van start. Naar aanleiding van zijn debuut EP ‘Dead Boys’ die vorige week uitkwam, tourt hij de komende maanden door Europa.
Als voorprogramma had de band Apre op sleeptouw genomen. Deze Britse band schotelde ons gedurende een half uur de nodige portie indiepop voor. Veel variatie konden we in hun nummers echter niet vinden. Hun muziek deed ons denken aan van alles en nog wat, een eigen stempel had Apre nog niet op hun muziek gedrukt. Soms klonk het melig, dan weer aanstekelijk en uiteindelijk ook eens melancholisch. Bijna alle nummers hadden ze hetzelfde gitaarrifje en dezelfde opbouw, maar de klassieke indiepop formule werkte wel.
In een uitverkochte Witloof Bar weergalmde de intro van “Stranger Things”. Op deze mysterieuze tonen betrad Sam Fender het podium en zette hij ook meteen “Millenial” in. Met deze intro legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf en die verwachtingen werden niet meteen ingelost. Het nummer ontbrak pit, maar dat kan ook hebben gelegen aan het grote aantal die opeens voor zijn neus stonden. Gelukkige keerde al snel het tij en zorgde “Will We Talk In The Morning” voor een frisse wind.
De afgelopen weken waren geen lachertje voor de band. Hun gitarist kwam tijdens een trampoline avontuur slecht ten val en brak zijn been. Tijdens een andere show ontplofte zijn amp en vanavond zat de amp van hun basgitaar vast in de lift. Het is dus duidelijk dat bij Sam Fender niet alles van een leien dakje loopt. Tijdens hun Europese tour hebben ze een nieuwe gitarist die tevens ook goed bevriend is met Sam Fender. Zijn rol werd extra in de kijker gezet tijdens “Start Again”.
Momenteel tourt Sam Fender naar aanleiding van zijn ‘Dead Boys’ EP door Europa. De titeltrack mocht dan ook niet ontbreken in de setlist. Vreemd genoeg was er voor de andere nummers op de plaat geen plaats in de setlist. Zelfs zijn meest recente single “Poundshop Kardashians” kwam niet aan bod. Desondanks mochten we niet klagen. Nieuwe nummers als “All Is On My Side” en “The Change” mochten er duidelijk zijn. Vooral die laatste was enorm zwaar geladen en minder muzikaal agressief dan de voorgaande songs.
Tijdens “Friday Fighting” kregen we opnieuw te maken met de rechttoe rechtaan manier van muziek maken van Fender. Het nummer windt er geen doekjes om en heeft duidelijk ballen aan zijn lijf. Ook het tijdens het recentere “That Sound” weet hij ons te overtuigen met zijn gitaarwerk. Het hoogtepunt van de set vond deels plaats tijdens het nummer waarbij het allemaal begon voor hem. “Play God” werd gebruikt in FIFA 19 en sindsdien is zijn populariteit exponentieel gestegen.
Het moet gezegd worden, Sam Fender is een uitstekende zanger en dat kwam nog meer tot zijn recht toen hij solo op het podium stond.
Tijdens de laatste drie nummers bleef hij alleen achter. “Leave Fast”, wat op het eerste gehoor leek op een kerstsingle, is live iets helemaal anders. Het nummer is puur de breedste zin van het woord. Ook nieuw nummer “Use” is breekbaar, al heeft hij er andere plannen mee. Hij wist ons te vertellen dat hij in de studio met, bij benadering, 25 000 gitaren bezig is, een heleboel synths heeft en een groots koor heeft opgezet. Wij zijn alvast benieuwd hoe dat gaat klinken op plaat. Afsluiten deed hij met een “Dancing In the Dark” van Bruce Springsteen waarbij hij nogmaals bewees wat voor een klok van een stem hij heeft.
Met zijn show in de Witloof Bar van de Botanique bewees Sam Fender dat hij ‘the man of the future ‘ is. Zijn set was een combinatie van nieuwe en oudere nummers waarbij tot onze verbazing de nummers van zijn ‘Dead Boys’ EP opvallend afwezig waren. Enkel de cover mag naar onze mening verdwijnen uit de set, al is het wel echt een hele goede cover.
Sam Fender heeft genoeg sterk eigen materiaal dat gerust mag gedeeld worden met rest van de wereld. Wij zijn alvast benieuwd naar wat deze jonge Brit nog allemaal voor ons in petto heeft.
Setlist: Millenial - Will We Talk In The Morning - Start Again - All Is On My Side - Dead Boys - The Change - Friday Fighting - That Sound - Greasy Spoon - Play God - Leave Fast – Use - Dancing In The Dark
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Begin jaren tachtig was de jazz, r'n'b, Soul en Gospel band Carmel (****1/2), ofwel Carmel McCourt, bassist Jim Parris en drummer Gerry Darby, redelijk populair. Als grote voorbeelden haalt Carmel artiesten aan als Ben E. King, Percy Sledge maar vooral Aretha Franklin. En dat was ook te merken aan haar performance op o.a. Torhout/Werchter 1988 en op Via Rock 1993 toen we Carmel op beide evenementen zagen.
Nostalgie trips zijn altijd een beetje een risicovolle onderneming. Zo zorgde de doortocht van die andere jaren '80 icoon Paul Young in Sint-Niklaas voor erg uiteenlopende reacties. De Casino, Sint-Niklaas was goed vol gelopen voor dit optreden van een Jazz/R&B/soul diva die wellicht de meeste aandacht naar haar toe trekt, maar haar bandleden en publiek met zoveel liefde omarmt, dat het eerder het totaalplaatje is dat ons over de streep trekt.
Dat laatste blijkt al vanaf de eerste song op de setlist. Carmel gooit haar wonderbaarlijke en heldere stem in de strijd, maar zet ook een stap opzij - vaak letterlijk - om haar muzikanten de kans te geven de ene solo na de andere uit hun mouw te schudden. Zo waren we danig onder de indruk van de piano virtuoos die de klavieren streelde , of de talentvolle achtergrond zangeres, die een stapje naar voren zette. Met dank aan een frontvrouw die deze dame deed stralen op dat podium. Ook de drummer van dienst mocht regelmatig tot het oneindige improviseren, gerugsteund door een saxofonist die de ene warme klank na de ander uit zijn instrument tovert. Als kers op de taart mogen natuurlijk gitaar en basklanken niet ontbreken.
Om maar te zeggen, als een top artiest zijn of haar muzikanten de vrijheid geeft om zich volledig te ontplooien , dan ontstaat er een magie die je zelden tegen komt.
Hoe groot die liefde is bleek toen Carmel verjaardagwensen in ontvangst mocht nemen van haar band. Ze mag vandaag - zaterdag 24 november - namelijk 60 kaarsjes uitblazen. Ook het publiek reageerde wild enthousiast. Het enthousiasme van de fans en de band op het podium werkte trouwens als een rode lap op een stier, en ook dat siert een artieste als Carmel. Ze ontving dat warme applaus van band en publiek met enorm veel liefde, en legt de lat prompt nog hoger om uiteindelijk alles in de strijd te gooien om de fans een perfecte avond voor te schotelen waardoor ze met een gelukzalig gevoel vanbinnen de zaal verlaten.
Ondanks de status geen routineklus af te leveren, maar alle registers open te gooien en een kinderlijke spontaniteit uit te stralen als een jonge wolf in het vak? Daarvoor krijgt Carmel dan ook een sterretje meer in onze eindafrekening.
Besluit: Carmel grasduint in haar volledige oeuvre , een kleine twee uur lang. Dat sommige nummers vrij lang worden uitgesponnen mede door muzikanten die tot het oneindige improviseren stoort daarbij totaal niet. Bovendien is Carmel nog steeds heel goed bij stem, en straalt een charisma en spelplezier uit als een jong veulentje in het vak, met de ervaring van een jazz en soul diva zoals haar grote voorbeeld Aretha Franklin.
Tijdens het door het publiek meegebrulde “More, More” bleef het publiek roepen om meer. Waarna de voltallige band tot twee keer toe een bisnummer bracht. Ik was met niet al te hoge verwachtingen vertrokken richting Sint-Niklaas, dat geef ik eerlijk toe. Maar Carmel bezorgde mij en alle aanwezigen een top avondje dat aan de ribben blijft kleven. Niet door veel show vertoon, maar door op een eenvoudige , spontane wijze ons hart diep te raken. Aan de reacties van het publiek te horen tijdens en na het concert, was ik niet de enige die met een brede glimlach huiswaarts keerde. Soms kunnen nostalgie trips wel degelijk geslaagd zijn.
(Foto Carmel: Sven Dullaert)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
blackwave. (zonder hoofdletter en met een punt op het einde) is booming! Het Antwerpse duo Willem Ardui en Jean Atohoun brengen uit een andere invalshoek hun visie op de huidige pop en hiphop; ze blikken terug naar die aangename, aanstekelijke grooves uit de jaren 90, met jazzy, soul en r&b ritmes . Oldskool hiphopvibes die het muzikale en vocale talent van blackwave. Onderstreept, ergens tussen Gangstarr, Guru, Outkast en Prince in als inspiratie.
Niet voor niks werden ze bekroond met een Music Moves Europe Talent Award (in de categorie hiphop/rap), die ze op het komende Eurosonic Noorderslag in ontvangst zullen nemen . Een liveband omarmt het duo, een zeskoppige jazzband weliswaar (drums, 2 gitaristen, synth, saxofoon en trompet) die de hiphop kleurt en de sound breed, boeiend maakt …
Eerst hadden we nog een korte maar krachtige set door het oranje-gemutste voorprogramma Caleborate. De Californische rapper, die we nog zouden terugzien bij blackwave. , wist in het begin moeilijk de aandacht te trekken. Maar naarmate zijn set vorderde, kwam er meer sfeer en ambiance … hij trok zijn T-shirt uit (hield zijn muts op!) en de obligate ‘make some noise’ zorgde ervoor dat hij het publiek op zijn hand kreeg. Een prima opwarmer dus …
blackwave. - Na een iets te lang durende , nietszeggende intro doken Willem en Jean het podium op, in rook en licht gehuld. De AB ontplofte meteen met “Big dreams” . Qua kledij leek het erop dat bij ze bij Oscar and the Wolf hadden aangeklopt ; gewaden in die stijl, maar bij Jean ging dit al snel uit.
Het podium werden vooraan uitgerokken en op die manier konden de rappers tot een stuk in de zaal stappen; een zegen voor publiek en groep , wat tekende voor straffe ambiance.
blackwave. overklast de klassieke hiphop , het kenmerkende , vervelende, monotone rappen buigen ze om en muzikaal worden de songs omgeven van stevig gitaarwerk, een soort St. Germain-achtige pianotune , een nooit te lange drumsolo en een beklijvend spel van trompet en saxofoon. Een prachtige vondst van de twee en een fantastische meerwaarde in sfeer en ambiance.
Hun setlist wisselde mooi af tussen gekende en unreleased nummers. Maar op geen enkel moment trad de verveling op. Ze wisten het publiek 100% in een uitverkochte AB mee te krijgen in hun uitmuntende opgebouwde show. Links en rechts om ter hardst laten meezingen en de Jean die letterlijk op handen werd gedragen op “Up there” . Het stomend hiphopfeestje was compleet. Ook de gastrappers Caleborate en K1D gingen mee in de kolkende sfeer.
De bisnummers “Whasgood ?! “en “Elusive” met David Ngyah werd het muzikaal orgasme van de avond.
Minutenlang kregen de heren een staande ovatie. Willem was emotioneel geraakt maar kon toch nog iedereen met de krop in de keel bedanken. Na de festivalzomer werd de AB aangepakt . Na Eurosonic concerteren ze volgend jaar in april in de Roma; andere concerten zullen volgen … Ga dat zien!
Lekker uit je dak gaan op die kleurrijke tunes , het kan in ons landje met een band uit eigen land.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Zweedse Monolord mag de Kreun een eerste keer op sleeptouw te nemen. En dat slepen mag je letterlijk nemen, want Monolord doet het met trage extreem heavy sludge-metal met loodzware bassen, scheurende gitaarintermezzo's en monsterlijke hompen van songs die niet zelden de 10 minuten-grens overschrijden. Het heeft een verslavende werking op het publiek dat hier gewillig in meegezogen wordt en zich aan een potje slowmotion-headbangen waagt.
Monolord, die met het ronkende ‘Rust’ een knoert van een laatste album heeft uitgebracht, is dan ook niet zomaar een snel bij elkaar gebokste support act. Dit is immers een band die met hardvochtige doomrock de Kreun vanavond al meteen drie kwartier op zijn grondvesten doet daveren.
Het Duitse powertrio Kadavar is een band die onbeschaamd enkele decennia terug gaat in de tijd maar nooit oubollig klinkt. Zowel hun looks, hun neanderthaler-baarden als hun sound zitten diep geworteld in de vroege jaren zeventig, een tijd waarin bands als Black Sabbath, Led Zeppelin, Ten Years After en Humble Pie hoogdagen beleefden. De valkuilen uit die tijd omzeilt Kadavar echter met glans, je zal de band niet betrappen op songs van een half uur of eindeloze drumsolo’s. Het had gekund, want Kadavar heeft een verdomd ijverige en geweldige drummer in hun rangen, naar alle waarschijnlijkheid de bastaardzoon van Ginger Baker en halfbroer van onze favoriete Muppet Animal. Die kerel is een attractie op zich, hij mept zich de pleuris maar bezondigt zich nergens aan egotripperij.
Kadavar haalt het beste uit Sabbath en Hawkwind en laat dat gretig rondspartelen in een woelig bad van kolkende stoner-rock. Stevige hardrockstampers als “Skeleton Blues”, “Vampires”, “Tribulation Nation” en “Into The Wormhole”, uit die alweer steengoede laatste plaat ‘Rough Times’, harken en stampen dat het een lust is. De songs laten blijken dat Kadavar op dat laatste album misschien iets minder retro-minded is en wat meer inzet op een robuust en heavy geluid. In ieder geval klinkt het hard, gemeen en fantastisch en is het gelukkig ook volledig gevrijwaard van de alom gevreesde rockballads. Kadavar mag dan al een Duits combo zijn, ze blijven mijlenver uit de buurt van The Scorpions. En ook van de coiffeur.
Het is echter een oudje die zich als eerste absolute hoogtepunt aanbiedt, met name “Living In Your Head”, een stomende retro rocker uit hun eerste plaat. De song krijgt een lange en superbe live uitvoering waarmee Kadavar alle registers opentrekt. En op dat elan gaan ze gretig door, splijtende riffs, gierende solo’s en uitgelaten wah-wah pedalen vliegen in het rond. Het mag dan al retro klinken als de pest, hier zit flink wat vaart en power in.
Kadavar kan, Hawkwind indachtig, ook als de besten een space-rock feestje organiseren. Zo is de klassieker “Purple Sage” wederom een indrukwekkende en dreinende lange psychedelische trip die laat vermoeden dat de heren geregeld met zijn allen zwaar aan de paddo’s zitten.
Met reeds vier ijzersterke albums op hun actief kan Kadavar inmiddels al putten uit een rijke back catalogue. En daarin hebben zich mettertijd ook al een paar onsterfelijke klassiekers ontwikkeld, zoals een geweldig stomend “Doomsday Machine” dat steevast een gegeerd orgelpunt is op een Kadavar concert.
Mogen we daar ook gerust aan toevoegen : onsterfelijke vintage seventies rockers als “Black Sun” en “All Our Thoughts”. En na vanavond weten we ook dat het nieuwe “Die Baby Die”, hier als wervelende bis opgevoerd, een heuse publiekslieveling is geworden. Snedig, denderend en dodelijk heavy.
Kadavar, geweldige band die nog onbeschaamd durft rocken met de haren in de wind !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Monolord
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/104
Kadavar
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/105
Kadavar + Monolord
Kreun
Kortrijk
Organisatie: Wilde Westen
Afkomstig uit Australië, ontwikkeld in Berlijn. Parcels vond in die laatste stad de juiste ingrediënten om zich te ontplooien tot de band die ze nu zijn. En dat ging niet onopgemerkt voorbij. Voor hun Botanique show mochten de heren van Parcels het bordje ‘sold out’ al maanden op voorhand boven halen. De Orangerie zat dus afgeladen vol voor de disco-pop maatjes van Daft Punk.
Toen Parcels enkele weken geleden hun eerste langspeler ‘Parcels’ uitbracht waren er uit vele hoeken enorm hoge verwachtingen. Eerst en vooral omdat zij afgelopen zomer op Dour een enorm sterke show neerzetten en ten tweede omdat Parcels toch wel een hype aan het worden is. Als zelfs Daft Punk met deze Australiërs wil samenwerken, wil dat toch wel wat zeggen.
Helaas viel hun eerste LP wat tegen. De nummers klonken iets te plat en hadden precies ook minder inhoud dan wat we gewoon waren van hun live shows.
Bij het begin van hun show bewees Parcels weer waarom ze het wel waard zijn om van hun te houden. Een band die zo op elkaar is ingespeeld met nummers die zo strak overkomen, verdient alleen maar waardering.
Openen deed Parcels met “Comedown”, tevens ook het openingsnummer op hun plaat. Nadien volgde een mooie overgang van “Lightenup”. Een goede start als je het ons vraagt, want het publiek stond meteen scherp om er samen met de band een goede avond van te maken.
Parcels staat vooral bekend voor zijn catchy gitaarrifjes en disco-pop invloeden, maar er is meer. Op “Hideout” toonde de band dat ze ook af en toe eens durven experimenteren met sterke beats en iets donkere elektronica. Zeer geslaagd, als je het ons vraagt!
De single waar heel de Botanique op wachtte was uiteraard “Tieduprightnow”, dat zorgvuldig door elke ziel in de zaal werd meegezongen. Dit werd vervolgd met de nummers “Closetowhy” en het toch ook wel aanstekelijke “Overnight”. Bissen deed de band niet, dus werd hun set afgesloten met “IknowhowIfeel”.
Parcels zette een heel aangename show neer in de Botanique. Een muzikaal hoogtepunt was het niet persé, maar laat ons zeggen dat we wel enorm fan zijn van de strakke set die deze heren telkens brengen. En eerlijk, wie wordt er nu niet gelukkig van een band met zo veel zomervibes als die van Parcels!
Organisatie: Botanique, Brussel
‘I got a feeling that tonight’s gonna be a good night’. Met die gedachte spoorde ik zaterdag richting Brussel om The Black Eyed Peas na een achtjarige afwezigheid terug aan het werk te zien. Toen ik op de trein nadacht over de songs die ze in het verleden lanceerden, moest ik vaststellen dat een karrenvracht ervan ooit de hitparades sierden. Hun derde album ‘Elephunk’ (2003) heeft hier alles mee te maken: het is niet enkel het eerste album waarbij de band alternatieve hiphop inruilt voor een eerder ‘poppy’ sound, maar ook het debuut van Fergie als zangeres. Wie nog nooit de singles “Where is the Love”, “Shut up” en “Let’s Get it Started” gehoord heeft, moet ofwel onder een steen geleefd hebben, ofwel in volledige ascese trappist gebrouwen hebben.
Het ging hard voor de band, tot in 2011: de leden van de Black Eyed Peas beslisten om een tijdelijke stop in te lassen waarbij ze ver weg van de schijnwerpers aan nieuw materiaal zouden werken. Na enkele ritjes op de geruchtenmolen verliet Fergie vorig jaar echter de band om zich te focussen op haar solocarrière. De overige leden lieten het niet aan hun hart komen en werkten het zevende studio-album, Masters of the Sun Vol. 1, af dat op 26 oktober van dit jaar boven de doopvont gehouden werd. Een gelijknamige tour, die aangekondigd werd als de wedergeboorte van de Black Eyed Peas, kon uiteraard niet uitblijven. Zaterdag 17 november was ons land dus aan de beurt.
De Belgische DJ Daddy K en opkomend talent India Love mochten het verwachtingsvolle publiek opwarmen. Dat ze daar ruimschoots in slaagden, bewees de mexican wave net voor de Black Eyed Peas het podium betraden.
Black Eyed Peas - De Amerikaanse band opende met – hoe kan het ook anders – “Let’s Get it Started” en de toon was gezet. De vierkoppige liveband en een knappe scenografie die bestond uit een gigantische, verlichte driehoek, ondersteunden de verschijning van een opgewekte Will.iam, Apl.de.ap en Taboo, de drie originele leden van de Black Eyed Peas. Alvorens de enthousiaste fans de kans kregen om op adem te komen, volgden “Imma Be” en “Rock That Body”. Het licht euforische gevoel van herkenning dat ik had, werd al gauw getemperd want hoewel de drie heerschappen blakerden van zelfvertrouwen, zongen ze (te) vaak naast het ritme. Daarenboven kreeg de PA waarschijnlijk bericht om de micro’s luid genoeg te zetten zodat iedereen zonder problemen ieder woord zou horen. Dit benadrukte helaas de vocale tekorten en zorgde bij momenten ook voor een storende galm.
Dat Fergie er niet bij zou zijn, wisten we op voorhand. Het was dan ook nieuwsgierig uitkijken naar wie haar plaats zou innemen. Na een viertal nummers kwam het antwoord: Jessica Reynoso, een finaliste van The Voice of the Philippines. Een prima zangeres én meerwaarde voor de show, die helaas als een lookalike van Fergie werd neergezet. Hoewel de zangeres zeker Fergies pumps zou kunnen dragen, zie ik haar nog niet onmiddellijk in haar voetsporen treden, daartoe mist ze simpelweg de x-facor die Fergie heeft. Mij leek het ook alsof ze door de andere bandleden in haar vrijheid beknot werd en niet mocht verwachten dat ze dezelfde aandacht zou genieten als hen.
Ondanks dit alles vliegt het eerste uur voorbij en bouwt Vorst een feestje. De meeste mensen die naar Brussel afgezakt zijn, komen immers niet om muzikaal te degusteren maar om de hitjes mee te brullen. Gaandeweg het midden van de set was er echter een dip in de show. Nieuwe singles als “Ring The Alarm”, “Constant” en “Big Love” waren duidelijk (nog) niet gekend en leverden dan ook een akelige stilte op in het publiek. Lieve woorden van Will.i.am en Taboos getuigenis over zijn gevecht tegen kanker vier jaar geleden , wakkerden de betrokkenheid van het publiek opnieuw aan. Dankzij enkele Will.i.am hits, die mijns inziens overbodig waren op een Black Eyed Peas concert, steeg de sfeerbarometer zelfs maximaal. De climax werd echter bereikt op het einde, toen “Where is the Love?” en “I Gotta Feeling” Vorst in lichterlaaie zette.
Al bij al was het ‘a good night’ dankzij de vele hits die de Black Eyed Peas in hun repertoire hebben en die ze strategisch op de setlist plaatsten. Gelukkig was de uitvoering ondergeschikt aan de vreugde die de hits teweegbrachten. Om hun achtjarige afwezigheid goed te maken wordt er trouwens nieuw werk verwacht in april én oktober 2019.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/135
Organisatie: Live Nation
Ook zonder écht relevante platen uit te brengen verdient Sheffield’s finest The Human League reeds decennia lang een aardige stuiver in het 80ies revival circuit. Het grootste deel van dat lucratieve pensioenplan heeft het Engelse gezelschap opgebouwd van pakweg ’81 tot ’86 toen hun tussen kunst en kitsch laverende synthpop zowel door new wave adepten als door de commerciële mainstream wereldwijd werd gesmaakt. De drie voornaamste veteranen uit die glorieperiode, frontman Philip Oakey en zangeressen Susan Ann Sulley (‘de blonde’) en Joanne Catherall (‘de zwarte’), horen we niet klagen als zou hun populariteit inmiddels tanende zijn: schijnbaar moeiteloos liepen zowel de AB, het Kursaal en de Roma afgelopen weken vlotjes vol om de hitmachine uit het foutste decennium van de muziekgeschiedenis aan het werk te zien.
The Human League trekt dit jaar de wereld rond met hun ‘Red tour’, een nostalgische knipoog naar een vroegere gewoonte van de band om hun vinyl singles rood te merken als ze expliciet voor de dansvloer bestemd waren. De designers van de flashy video wall op de achtergrond hadden dat duidelijk goed begrepen: rood was een regelmatig terugkerend kleur in een verknipt decor van muziekclips, video animaties en fluoprojecties dat het publiek in een handomdraai terug naar de 80ies katapulteerde op de strakke synthpop beats van “The Sound Of The Crowd”. Meteen viel op hoe de onderkoelde bariton van de inmiddels 63-jarige Oakey nog steeds akelig perfect klinkt. Was dit het betere lip sync werk ... of toch het resultaat van een popster pur sang die zich gewoon goed soigneert in de herfst van zijn carrière en als een afgetrainde atleet van de ene naar de andere trap holde? We hebben geen bewijzen voor het eerste dus veronderstellen dan maar het tweede.
Dé voornaamste bestaansreden van The Human League anno 2018 zit verpakt in ‘Dare’, dat ene classic album uit ’81 waarop de synthese tussen de elektronische spielerei van Kraftwerk en de space disco van Giorgio Moroder het nieuwe handelsmerk van de groep werd. De klassieke synthpop singles uit dat album zoals “The Things That Dreams Are Made Of”, “Open Your heart” en “Love Action (I Believe in Love)” ontbraken natuurlijk niet in Oostende en lokten prompt een horde dolle vijftigers uit hun comfortable zetel richting frontstage om een danspasje op een halve tegel te wagen. Voeg daarbij andere popparels als “The Lebanon” (yep, ineens werd hier zowaar een gitaar gespot op het podium), de lichtvoetige Motown pastische “Mirror Man” en de enige noemenswaardige 90ies hit “Heart Like A Wheel”, en je hebt het recept voor een onvervalst feestje der herkenning dat gewoonweg niet kón mislukken.
Oakey & co hadden gelukkig ook wat minder evidente songs op het menu staan. Het atmosferische “Seconds”, met voorsprong het beste nummer uit ‘Dare’, werd toendertijd weggemoffeld als B-kantje van “Don’t You Want Me” maar heeft intussen zijn eeuwigheidswaarde bewezen als inspiratiebron voor uiteenlopende acts van Ladytron tot LCD Soundsystem. Ook met de okselfrisse elektropop van “Night People”, een vergeten single uit League’s laatste album ‘Credo’ (’10), overbrugde de Engelse veteranen moeiteloos een aantal generatiekloven. Op haar beurt keek de groep ook eens achterom richting eigen inspiratiebronnen, en kwam wonderwel uit bij Ryuichi Sakamoto’s Yellow Magic Orchestra wiens “Behind The Mask” een glossy en zeer geslaagde makeover kreeg.
De meeste ogen mochten dan al gericht zijn op de drie oorspronkelijke leden, toch verdienen de twee synthspelers en de drummer evenveel krediet om de tot in de puntjes uitgekiende greatest hits show van begin tot eind strak te regiseren. Het gaf Oakey en zijn twee stoïcijns voor zich uitkijkende Griekse godinnen meteen ook de tijd en ruimte om vestimentair uit te pakken en hun voormalige reputatie als stijliconen van de new romantic movement hoog te houden. Oogverblindende glitters, potsierlijke pluimen, halve kilts en doorzichtige regenjassen: you name it en het zat in de verkleedkoffer van Sheffield’s finest.
Tijdens de twee toegiften schetste The Human League mits magistraal gekozen contrasten haar eigen muzikale evolutie van een avant-gardistisch elektro gezelschap (“Being Boiled”) naar een catchy synthpop band met Abba-esque neigingen (“Together in Electric Dreams”, een toenmallige joint venture tussen Oakey en de onvermijdelijke Moroder).
Slotsom: net als bij de recente concertreeksen van Kraftwerk voelde de tot op de milliseconde strakke timing toch wel wat steriel aan, maar evenzeer als hun geestelijke vaders kwam The Human League hier toch vooral bewijzen dat hun muzikale erfenis weinig aan relevantie heeft ingeboet. Kunst - kitsch: 1 - 1.
Organisatie: Live Nation
Uncle Acid and The Deadbeats wordt nogal snel bestempeld als een metal band. Een beetje kort door de bocht is dat, vooral voor een band die net iets te graag zelf uit die bocht vliegt. Laat ons aannemen dat het hier gaat over een soort metal die bij voor voorkeur in een gammele schuur is opgenomen in plaats van in een peperdure studio. Metal ontdaan van alle bombast, kapsones, spierballen of lachwekkende haardossen. Uncle Acid houdt het liever rauw en smerig en dompelt de versterkers maar al te graag in een bad van steengruis alvorens ze volledig in het rood te laten gaan. Denk aan Black Sabbath en Blue Oyster Cult die in een vochtige kelder zijn opgesloten, of aan Ty Segall die Kyuss door een versleten vleesmolen draait.
Geen band die de lo-fi metal beter beheerst dan Uncle Acid & The Deadbeats (of het moet Fuzz zijn, niet toevallig weer een hobbyclubje van Ty Segall), getuige de vijf albums die ze inmiddels al bij mekaar gesmeed hebben. ‘Wasteland’ is daarvan de laatste en het is wederom een ferm staaltje grofkorrelige garage-metal. Daaruit zijn de gejaagde en snedige gruisrockers “I See Trough You” en “Shockwave City” blijkbaar al tot publiekslievelingen uitgegroeid, en met het slepende monstertje “No Return” wordt Black Sabbath door een toxisch bad van modder en salpeterzuur gesleurd.
Verder graait Uncle Acid ook nog flink uit hun back catalogue. Krakers als “I’ll Cut You Down”, “Mt Abraxas”, “Waiting For Blood” en een verschroeiend “Death’s Door” doen de stoom uit alle schouwen tegelijk blazen. Het klink ronduit geweldig, sneert als een heuse orkaan door de AB en laat daarbij heel wat vunzige rock’n’roll-smurrie achter.
Live weet Uncle Acid immers dat rauw en gemeen geluid nog een extra dimensie te geven. De onverstaanbare vocals klinken alsof ze uit een ondergronds buizenstelsel komen, maar ze zitten de ongepolijste powersound als gegoten. Zo ook de gitaarsolo’s, dit zijn hoegenaamd geen spreidstand-ego-trips met guitar-hero allures, ze staan daarentegen volledig in dienst van de scheurende songs. Uncle Acid creëert daarmee een sfeertje waarin het publiek wordt opgezogen in een bad van giftige stoner-rock en smerige proto-metal. De voltallige AB Ballroom laat zich er vanavond gewillig in onderdompelen.
Als dit al metal zijn, dan is Uncle Acid & The Deadbeats tenminste een band die de rock’n’roll terug in het genre heeft gebracht. En dat is meer dan welkom.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is een koude donderdagavond, midden november, wanneer Parquet Courts zijn nieuwe plaat 'Wide Awake' voorstelt in de Botanique.
De New Yorkse groep bracht met deze zevende plaat een accurate beschouwing van de moderne tijd. Met elk nummer, kritiek op een deel van onze hedendaagse samenleving.
Zoals “Total Football”, de opener van de plaat, maar ook van deze avond, dat eindigt met “and fuck Tom Brady”. (Quarterback, populaire jongen en Trump-aanhanger).
“Fuck Donald Trump” schreeuwde iemand nog. “We’re on the same page,” kreeg deze enthousiasteling sarcastisch terug van gitarist en songwriter Andrew Savage.
Wat volgde was een goed gebalanceerde set van 80 minuten. De afwisseling tussen funky 60’s pop ballads als “Freebird II” en knallers als “Almost had to Start a Fight/In And Out of Patience” brachten dynamiek en een verhaal in de set.
Alleen kwam de uitvoering niet echt over. Het leek alsof ze in hun cynische teksten zelf gegroeid zijn (of het tourleven was net iets te hard). Ze hebben bewezen dat ze alle vier goede muzikanten zijn, maar er was lak aan attitude om de boodschap over te brengen.
Het US-radiohitje “Tenderness” werd als de “Smells Like Teen Spirit” of de “Where Is My Mind” van … afgerammeld, terwijl mensen zaten te duwen om bier te halen.
Naar het einde toe begon de band te jammen, vertrekkende vanuit “One Man No City”. In deze uitgerokken trip leken ze het licht terug te zien. Voor het eerst zagen we een band.
Eindigen deden ze wel in stijl met het één minuut lange “Light Up Gold II” en een “We’re Parquet Courts, thank you bye!
Deze laatste was goed genoeg om de mensen met een tevreden ziel naar huis te laten gaan.
Er zijn namelijk niet veel bands als Parquet Courts. We vergeven hun iets zwakkere showdus graag.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
