Nick Murphy (ft Chet Faker) - Muzikaal wonder!
Nick Murphy
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-27
Kimberley Haesendonck
Nick Murphy, want zo heet Chet Faker nu, kwam afgelopen maandag zowel oud als nieuw werk voorstellen. Over dit optreden bijna niets dan lof. Het enige minpuntje was dat ze de show verplaatst hebben van het Koninklijk Circus naar Vorst Nationaal, waardoor het slechte geluid van Vorst steken liet vallen.
Je kan hem een beetje vergelijken met een muzikale Jezus, de nieuwe Chet Faker. Gekleed in pak, lang haar en een lange baard, liep hij het podium van Vorst op. Klaar om anderhalf uur het beste van zichzelf te geven.
Het publiek had er zin in. Nick Murphy duidelijk ook. Hij wisselde in zijn set af met nummers van zowel zijn vorige album ‘Built on Glass’ als zijn nieuw werk. Een mix van rustige, zweverige en opzwepende elektronica . Alles werd gesmaakt en op de nummers die dansbaar waren, werd opmerkelijk gedanst.
Openen deed Murphy met “Bye”, een nummer uit zijn EP ‘Missing Link’, gevolgd door een iets ouder nummer “Gold”. Dat laatste maakte het publiek meteen volledig wild en liet iedereen zin krijgen in meer. Meer oude nummers die de revue passeerden waren “1998”, “Cigarettes and Loneliness” en het wondermooie “Talk is Cheap”, dat een wondermooie intro kreeg op piano, waardoor heel het publiek in zwijm viel.
Nick Murphy is duidelijk een man van weinig woorden. Heel veel meer als ‘thanks’ en ‘how are you doing Brussels’ kwam er niet uit. Niet dat dat stoorde, zo werd er meer nadruk gelegd op het wondermooie optreden dat hij maandagavond gaf in Vorst.
Nick Murphy of Chet faker. Noem hem hoe dat je wilt, want de naam speelt uiteindelijk toch geen rol. Wat wel telt is dat deze man een muzikale held is, die veel minder waardering krijgt dan dat hij zou moeten krijgen. Geef deze man een standbeeld als muzikaal wonder, want dat verdient hij!
Organisatie: Live Nation
Petit Biscuit is niet zo ‘Petit’ meer …
Petit Biscuit
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-27
Johan Meurisse
Een nieuw Frans elektronica wonder is opgestaan . Petit Biscuit aka Mehdi Benjelloun, Marokkaanse roots en klassieke scholing, liet een volle maan zakken op zijn exotische tropical house music . De AB was , jawel, volledig uitverkocht , stak de handen in de lucht, bewoog en danste . Na enkele EP’s is hij toe aan z’n debuut ‘Présence’ , dat onlangs verscheen op z’n verjaardag . Het publiek moedigde, porde hun jonge 17 jarige held aan op z’n in een halve cirkel opgestelde booth , aangevuld met een groot elektronicabord en drumtics.
Hij is een multi-instrumentalist , speelt enkele drumtics en gitaarriedels waar nodig, en durft wel eens te zingen als op “Forever being”. Hij zet enkele danspasjes , swingt en geeft een verfrissende ‘french touch’ aan zijn sfeervolle , loungy, groovy sound . Artiesten helpen vocaal mee , hij knutselt voice samples in elkaar en geeft ze een ongekende diepte mee. Mehdi speelt ermee, mixt en remixt tot ze instrumentals op zichzelf worden, met een onweerstaanbare zomerse, exotische vibe eroverheen. Met een knipoog naar The Orb , FSOL en Biosphere.
Een after midnight gevoel en set hebben we , die op dit (vroege) avonduur enorm werd gesmaakt; knallers als “Full moon”, “Alone” , “Night trouble” , “Waterfall”, “Oceans” en doorbraak “Sunset lover” hoorden we. De lightshow en de visuals zaten verdomd goed in elkaar , een meerwaarde. Opener “Creations come alive” was meteen een goed voorbeeld, ergens hadden we de indruk van een verborgen ‘E.T.’ of ‘Planet earth’. Een geslaagd totaalpakket.
Petit Biscuit verbaasde al op Pukkelpop en moeiteloos palmde hij de AB in . Deze jonge gast gaat een mooie toekomst tegemoet , hij is een publieksmenner die z’n publiek opzweept en aanzet tot handclaps en smartphone lichtjes. Het publiek draagt hem op handen , ook al is de formule van z’n materiaal praktisch hetzelfde ; zijn beats zijn zwevend, zalvend, helend , aangenaam.
Het lijkt erop dat hij in de voetsporen treedt van talrijke French houseknallers als Daft Punk, Justice, Modjo, Etienne de Grécy, Alex Gopher, Kavinsky, Stardust en Cassius … En dat is een referentie om u tegen te zeggen en zeker mooi meegenomen op zo’n leeftijd …
Organisatie: Live Nation
Depeche Mode – Global Spirit Tour – Vooruitkijken via het verleden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-26
Erwin Vanlaere
Wie achter het net viste om een kaartje te bemachtigen voor het op een zucht uitverkocht concert van Depeche Mode in het Antwerpse Sportpaleis in mei van dit jaar, hoefde niet lang op zijn honger te blijven zitten. Amper 6 maanden later hield de groep in het kader van het tweede luik van hun ‘Global Spirit Tour’ opnieuw halt in het Sportpaleis. Dit in dezelfde bezetting, met een gelijkaardig project maar met een ietwat door elkaar geschudde setlist onder de arm.
Dat afgelopen zondag de zaal ook deze keer zo goed als volgelopen was, onderstreept dat 37 jaar na oprichting, de houdbaarheidsdatum van Depeche Mode allesbehalve verstreken is. Daarbij kunnen zij sinds jaar en dag rekenen op een trouwe schare fans die hen door dik en dun blijven steunen. Want net als bij voorganger ‘Delta Machine’ (2013) prijken ook op het recentste ‘Spirit’, hun 14de studioplaat waarmee ze ter promotie hiervan wereldwijd de hort op gaan, geen instant hits of gemakkelijk verteerbare nummers. Integendeel, in een productie van Simian Mobile Disco-lid James Ford (zie o.a. Arctic Monkeys, Florence + The Machine, Klaxons en Foals), is deze groeiplaat het meest politiek getinte album uit hun carrière. Muzikaal klinkt het donker en gelaagd. Tekstueel vertaalt zich dit naar het uiten van heel wat maatschappijkritiek en het oproepen tot algehele mentaliteitswijziging én revolutie.
Dat laatste werd duidelijk onderstreept toen in het Sportpaleis een tweetal minuten vóór het vooropgestelde aanvangsuur « Revolution » van The Beatles door de luidsprekers schalde, gevolgd door « Cover Me (Alt Out) », een bonustrack op de deluxe versie van ‘Spirit’.
Ook opener « Going Backwards » loog er niet om: “We are not there yet. We have not evolved. We have no respect. We have lost control. We're going backwards”. Depeche Mode acht het de hoogste tijd om op de barricaden te staan. Zanger en frontman Dave Gahan voegde bij dit voornemen meteen symbolisch de daad bij het woord door bovenaan het podium op een daartoe voorziene loopbrug te gaan staan. Wat hij later op de avond nog eens zou herhalen tijdens « Where’s The Revolution ». Daarbij waren op een reusachtige scherm gebalde vuisten en een vredesteken te zien. Opnieuw ontsproten aan het brein van Anton Corbijn, refereerden de rode, witte en zwarte kleuren aan het communisme en fascisme maar eigenlijk was ook een link naar Pink Floyd’s ‘The Wall’ hierbij niet veraf.
Binnen het twee uur durende verlengstuk van de ‘Global Spirit Tour’, was enkel plaats voor nog één ander nummer van ‘Spirit’, namelijk het met oog voor detail, opgebouwde « Cover Me ». Ook dit werd visueel geruggensteund door een bijzonder fraaie, mysterieuze projectie waarbij te zien was hoe Gahan in een ruimtepak door de straten van L.A. liep en zichzelf stond te aanschouwen terwijl hij zwevend in de ruimte vertoefde. Om uiteindelijk naar een golvende zee toe te stappen (op weg naar een ander leven?). Door de steelgitaar van Martin L. Gore oversteeg de livemuziek als het ware het aardse en verspreidde het gevoel van gewichtloosheid zich ook doorheen de zaal. Of « So Much Love », « Corrupt » en « Poison Heart » van ‘Spirit’ ook nog ergens in het heelal ronddwalen, is een raadsel maar in ieder geval prijkten ze in tegenstelling tot het eerste luik van de tour, nu niet meer op de setlist. Dat er zo weinig uit de nieuwe plaat geput wordt, klink misschien ietwat vreemd (en volgt mogelijks vanuit de ingeving dat men van bij het begin tot het einde de vaart er wou inhouden) maar met deze methodiek is Depeche Mode niet aan hun proefstuk toe.
Daarentegen kwam het accent nu te liggen op het album ‘Ultra’ uit 1997. Qua insteek veel minder politiek getint maar wel een scharniermoment in het bestaan van Depeche Mode. Het was het eerste album nadat groepslid Alan Wilder na 13 jaar uit de groep stapte en het zag er halfweg de jaren ‘90 zelfs even naar uit dat de stekker uit de formatie getrokken zou worden. In de naweeën van een slopende ‘Devotional Tour’ had Gore af te rekenen met een alcoholverslaving, verzonk Andrew Fletcher in een depressie en worstelde Gahan met een zware drugsverslaving. In die mate zelfs dat een Speedball-overdosis zijn levenslijn gedurende twee minuten doorknipte. Maar niet enkel Gahan overleefde het, ook de groep klauterde zich een weg uit deze donkere periode en werd nog hechter. Dit was de daaropvolgende jaren duidelijk te merken aan de standvastigheid van hun concerten. De drie overblijvende groepsleden omringden zich met - intussen vaste – tourleden, drummer Christian Eigner en toetsenist/basgitarist Peter Gordeno, en positioneren zich tot op vandaag als een zelfzekere, geoliede machine. Dat Depeche Mode na ruim vier decennia nog alle stadions ter wereld vult en met 100 miljoen verkochte albums uitgroeide tot de succesvolste synthpopformatie ooit, mag ook revolutionair op zich genoemd worden.
Niet minder dan vijf nummers – goed voor een kwart van de set – kwamen uit ‘Ultra’. Zo ook « It’s No Good » waarop Gahan als een volleerde Derwisj uit de bol ging en « Barrel Of A Gun » waar Gahan opnieuw een flard tekst uit « The Message » van Grandmaster Flash & The Furious er doorheen rapte. « Useless » was een schot in de roos en kreeg een nieuwe zwart-witte projectie van Corbijn waarop o.m. een vrouw naarmate de song vorderde, pancarten met daarop kenwoorden uit de tekst, op de grond gooide. Dat hier leentjebuur bij Bob Dylan’s « Subterranean Homesick Blues » gespeeld werd, deed niks af aan de kwaliteit. Met « Insight » en « Home » trad Gore als zanger op het voorplan. Tijdens « Insight » liet hij zich louter begeleiden door Gordeno op piano terwijl « Home », uitgevoerd in ruimere bezetting, ook deze keer voor een kippenvelmoment zorgde en het publiek zoals steevast ook na afloop het refrein ritmisch bleef scanderen. Ook al was Gahan reeds op het podium verschenen om « In Your Room » uit ‘Songs Of Faith And Devotion’ in te zetten.
Voor het overige grasduinde Depeche Mode in hun inmiddels uitgebreide discografie. « World In My Eyes » kreeg een intro aangemeten waarmee het nauwelijks denkbaar is dat zij qua geluid nog ooit dichter bij Kraftwerk, één van hun voorbeelden, zullen komen en «Stripped » toonde aan dat repetitiviteit niet synoniem hoeft te zijn met het inboeten aan spanning.
Bij « A Pain That I’m Used To » waarbij de strakke uitvoering op de zgn. Jacques Lu Cont Remix berustte, werden gitaar en basgitaar vooruit gestuwd door de strakke drums van Eigner en onderstreepte Depeche Mode dat zij met de inbreng van ‘echte’ instrumenten niet langer het elektrogroepje zijn waar indertijd zo meewarig over gedaan werd. Ook « Precious » voorzien van een mooie gitaarintro van Gore, bood een bijzonder fraaie combinatie tussen elektro en gitaar en zalfde de trommelvliezen.
Het publiek smaakte dit alles uitermate. Vooral in de tweede helft van de set konden de aanwezigen hun uitbundigheid botvieren en de flexibiliteit van de dansbenen meermaals op de proef stellen toen de ene klassieker na de andere volgde waarbij deze passage van Depeche Mode als een ‘best-of’ kon doorgaan.
« Everything Counts » uit het album ‘Construction Time Again’ (1983), fungeerde als oudgediende van de avond en toonde nog maar eens aan waarom dit tot één van de absolute hoogtepunten uit het vroegere oeuvre van Depeche Mode gerekend mag worden. Catchy, moeiteloos meezingbaar maar in sé een protestsong. “The grabbing hands grab all they can. All for themselves after all. It's a competitive world. Everything counts in large amounts”. Indertijd een aanklacht tegen de hebberigheid van het Britse zakenleven maar tegen de achtergrond van de ‘Global Spirit Tour’ en het huidige wereldbeeld, nog steeds brandend actueel. Getuige de smartphones – het ene exemplaar nóg duurder dan het andere – die gretig de lucht ingingen waarna de opgenomen beelden linea recta de planeet rondgestuurd werden om de geadresseerden te etaleren wat deze aan het missen waren. Als er zondagavond een anachronisme in de zaal te bespeuren was, schoot deze wel de hoofdvogel af.
Ander kolkend hoogtepunt vormde de onvervalste klassieker « Enjoy The Silence ». Een duel tussen elektronica en gitaar (een Nile Rodgers-achtige rif incluis) dat halfweg door toevoeging van extra drums en pompende beats, neigde naar opzwepende techno. Deze versie was mijlenver verwijderd van de demoversie en het initiële idee om er een sensuele ballade van te maken, maar geen haan die daar in het Sportpaleis naar kraaide, laat staan om maalde (ook niet deze zoals te zien op de schermen). Aangestuurd door de coalitie tussen de baritonstem van Gahan en de tenorvocalen van Gore, mondde dit uit in een massaal zangfeest. Nog uitbundiger werd het tijdens « Never Let Me Down » waarbij niet valt uit te sluiten dat enkele wuivende armen uit de kom geschoten zijn.
Bij de toegiften graaide de groep eveneens integraal in het verleden. Het uitgeklede «Strangelove » was een mooi intimistisch moment waarbij de zachte vocalen van Gore zich lekker nestelden tegen de piano-aanslagen van Gordeno, die tevens instond voor het achtergrondgezang. « Walking In My Shoes » waarbij de visuals de transgender-thematiek aanraakten, werd ietwat met de voet op het rempedaal gebracht en klonk makker dan bij vorige edities. « Question Of Time » anderzijds ontbolsterde zich opnieuw als de vredelievende splinterbom van dienst en kreeg gitaargewijs een metalinjectie toegediend. Gahan zong venijnig en dreigend, plaatste enkele rake pirouettes en jongleerde charismatisch met zijn microfoonstandaard als een gereïncarneerde Freddy Mercury zaliger.
« Personal Jesus » tenslotte ontbeerde als afsluiter deze keer de solo bluesy gitaarintro van Gore en viel met de woorden “Reach Out And Touch Faith” meteen met de deur in huis. Gahan bespeelde voor een laatste maal het publiek door met zijn achterste te schudden, alle kanten van het podium én de catwalk op te zoeken en iedereen aan te moedigen om – nogmaals – mee te zingen.
De aanwezigen lieten het zich allemaal welgevallen en zwaaiden nog één maal met de vlaggetjes die vooraf uitgedeeld werden en waarop aangeduid stond op welke ogenblikken men verzocht werd deze te gebruiken. Iedereen in de pas laten lopen is nu net niet revolutionair. Maar het was deze avond vooral te doen om duizenden mensen te vermaken en in dat opzet is Depeche Mode zeker geslaagd.
Setlist:
Going Backwards / It's No Good / Barrel Of A Gun / A Pain That I'm Used To / Useless / Precious / World in My Eyes / Cover Me / Insight / Home / In Your Room / Where's the Revolution / Everything Counts / Stripped / Enjoy The Silence / Never Let Me Down Again / Strangelove / Walking In My Shoes / A Question Of Time / Personal Jesus
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/depeche-mode-26-11-17-2/
Organisatie: Live Nation
Stick To Your Guns - Luide hardcore op het menu in het rustige Brussel!
Stick To Your Guns
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-26
Hans De Lee
Zondagavond, 26 november 2017. Buiten was het koud en rustig in hartje Brussel. Inwoners en toeristen waren aan het smullen op de gezellige en drukke Kerstmarkt of kuierden wat rond tussen de talrijke (eet)kraampjes, terwijl de politie vanop afstand, maar duidelijk zichtbaar, een oogje in het zeil hield … Binnen in de AB was het al even gezellig en druk, maar minder koud! Fans van een stevige portie hedendaagse hardcore konden er smullen van een gevarieerde affiche met een 4-tal fijne bands.
Bij aankomst in de zaal was het publiek al behoorlijk opgewarmd door First Blood uit San Francisco, Californië en de heren van Silent Planet, eveneens uit Californië. First Blood is al sinds 2002 actief en leverde in 2017 met ‘Rules’ hun 3de pur sang hardcore full-lenght CD af. Silent Planet brengt al zo’n 8 jaar een intense mix van eigenwijze hard(metal)core met christelijke inslag. Hun laatste CD ‘Everything Was Sound’ dateert van 2016.
Het hoofdgerecht van de avond bestond uit Being As An Ocean en vooral Stick To Your Guns! Hoewel het optreden verre van uitverkocht was, leek de zaal toch behoorlijk goed gevuld aangezien balkons en tribune achteraan gesloten bleven voor publiek.
Iets na 20u00 betraden de kerels van Being As An Ocean het podium, klaar om het publiek in te pakken met hun ‘sferische’ en melodieuze post hardcore. De band verraste onlangs nog vriend en vijand met hun recentste CD ‘Waiting for Morning to Come’ door meer en meer een gedurfde mix te brengen van hardcore met allerlei elektronica invloeden, beats en bleeps, dubbelzang, poppy piano riedeltjes enz. Niet evident om dergelijke sound ook live te brengen maar het moet gezegd hun set stond als een huis. Knappe belichting en backdrop, volwassen geluid en geslaagde vocale symbiose tussen frontman/brulboei Joel Quartucio en gitarist Michael McCough. Michael nam met verve het gros van de cleane zanglijnen voor zijn rekening terwijl Joel afwisselend gebruik maakte van grunts, spoken word, explosieve uithalen en ingetogen passages om zijn positieve boodschap aan het enthousiaste publiek over te brengen. Nummers als “Dissolve”, “Glow” of “Thorns” klonken heel solide en beklijvend. Hier en daar hoorde je de invloed doorsijpelen van ondermeer bands als Architects of zelfs Deftones maar het geheel klonk nooit als een doorslag van deze voorbeelden. Being As An Ocean heeft echt wel een eigen geluid en stijl ontwikkeld (soms lijkt de term ‘chill core’ me wel toepasselijk) en bewees vanavond met een gebald en evenwichtig optreden het enorme potentieel dat ze in zich hebben. Knappe prestatie!
Stick To Your Guns komt geregeld naar ons land (Groezrock, Trix, Muziekodroom) en kan rekenen op een horde trouwe fans die altijd van de partij zijn. Vanavond stonden ze voor het eerst in Brussel op een podium aldus zanger Jesse Barnett. Hij en zijn gevolg hadden er duidelijk zin in en openden meteen met een paar knallers van formaat. Vooral “Married to the Noise” en “What choice did you gave us” zetten publiek onmiddellijk aan tot massale stagedives, crowd surfings en circle pits. De temperatuur in de zaal steeg moeiteloos naar tropische hoogte. Enig minpunt was het stemgeluid van frontman Jesse. Hij verontschuldigde zich bij de fans dat hij wegens ziekte , problemen met de stembanden en vroeg daarom hun (extra) vocale steun tijdens de set. Liever zo dan een optreden cancellen, want dat had de band volgens Barnett nog nooit gedaan en dat zou het volgens hem in de toekomst ook nooit doen!
Het akoestisch intermezzo halfweg elk optreden van STYG moest helaas om die reden vanavond worden geschrapt maar dat kon de pret eigenlijk amper bederven want de muzikanten uit Orange County gingen in een rotvaart verder met hun melodieuze hardcore de zaal in te katapulteren.
De betere nummers uit de recenste CD ‘True View’ werden afgewisseld met de gekendste songs van hun vorige succesvolle schijven. “Such Pain”, “The Sun, The Moon, The Truth”, “Better Ash than Dust” en “Nothing you can do to me” vormden als het ware het krachtige middenstuk van de setlist en werden enorm gesmaakt door de aanwezige fans. Jesse kon het niet laten om sporadisch tussen de nummers wat peptalk te verkondigen en zijn kritische kijk op maatschappij en politiek te delen met de aanwezigen maar het stoorde nooit en hoort eigenlijk bij een optreden van Stick To Your Guns zoals Nicole bij Hugo!
De zanger spaart daarbij trouwens nooit kritiek op zijn geboorteland en geeft, in the end, altijd blijk van een positieve ingesteldheid! Maar het is natuurlijk de muziek die primeert en dat werd meteen duidelijk toen de band het laatste deel van het optreden aanvatte. “Amber” blijft een prachtig staaltje typische STYG-core en afsluiter “Against them All” een fantastisch meebrul nummer dat steevast eindigt meer evenveel volk op het podium als in de zaal! Dit was vanavond in Brussel niet anders en maar goed ook!
Jammer dat “We still Believe’ niet voorkwam op de setlist, mijn persoonlijke favoriet. Zal voor een volgende doortocht zijn op Belgische bodem.
Al bij al een degelijk optreden, misschien niet de allerbeste vertoning ooit van de band, maar gezien de omstandigheden toch veel respect voor de gedrevenheid en intensiteit waarmee de muzikale boodschap met succes werd gebracht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stick-to-your-guns-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/being-as-an-ocean-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/silent-planet-26-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Heartbreaktunes
Emma Bale - Het bloemenmeisje is een popfee geworden!
Emma Bale
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-24
Maxim Meyer-Horn
Ze is nog maar achttien jaar jong, maar heeft ondanks haar nog prille carrière al heel wat grote dingen verwezenlijkt. Ze heeft al vijf singles die in de ultratop 50 stonden, waarvan drie singles de top drie haalden en “Fortune Cookie” zelfs op één belandde. Verder ging ze al uitgebreid op tour als voorprogramma van Milow, Bazart & de Duitse zangeres Lena en stond ze afgelopen zomer op de podia van enkele grote Belgische festivals. Ook haar prijzenkast staat al goed vol met een MIA en een MTV EMA. Een opmerkelijke prestatie als je bedenkt dat deze jonge dame haar debuutplaat nog niet eens uit is. Gisterenavond stond ze in een uitverkochte AB Club en toonde ze dat ze alles in huis heeft om in 2018 uit te groeien tot een internationale ster.
De jonge Belgische DJ en producer Limits beet de spits af. Nadat hij als Eightysix voor artiesten als Kat Deluna en Taio Cruz mixte, kwam er een grote wending in zijn carrière en ruilde hij de popwereld voor een elektrowereld in. Limits bracht in de AB zijn eerste live set en stond niet alleen op het podium. Hij nam een echt multitalent mee dat zowel zang als instrumenten op zich nam. De set kon jammer genoeg niet helemaal overtuigen. Na vijf minuten had je al het gevoel dat je alles al gehoord hebt. Lichtpunt in de set was de geslaagde rework van de Radiohead classic “All I Need”, maar voor de rest bleven we wat op onze honger zitten.
Iets na negen uur werd de intro ingezet, die door de harde bassen helemaal door je lijf ging. Emma Bale kwam op de tonen van “Fake It” het podium opgewandeld en toonde meteen wat we van de avond konden verwachten. “Fake It” is een zeer sterke popsong die wat doet herinneren aan de Noorse Astrid S en is door zijn energieke refrein de gedroomde opener van de avond. Minstens even energiek was “Run”, dat mede dankzij Lost Frequencies een groot succes werd. De song kreeg live een nog tropischere uitwerking die uitstekend werkte en zelfs nog iets spannender is dan de studioversie.
Emma Bale vertelde dat haar eerste soloshow een echte droom was die uitkwam, maar dat ze eerst schrik had dat niemand ging komen. Ze had het helemaal fout, want weken voor het concert waren alle kaartjes de deuren uit en de zaal stond vol nieuwsgierige fans die kennis wouden maken met haar nieuwe nummers. “Parachute” en “Joan” klonken in vergelijking met haar shows op de festivals nog frisser en dansbaarder. Beide songs hebben genoeg pit en eigenzinnigheid om het in de charts even goed te doen als “Worth It”, dat live sterker als ooit tevoren klonk.
Iets later in de set kwam haar meest intieme nummer van de set. Ze vertelde over haar nieuw liedje dat het gaat over iemand onvoorwaardelijk graag zien en vroeg het publiek om aan iemand te denken die je onvoorwaardelijk graag hebt. Het lied bezorgde door de prachtige tekst en zeemzoete stem van Emma kippenvel en wist door de mooie boodschap te ontroeren. Met “Need To” en “Body” kreeg het publiek nog twee nieuwe nummers voorgeschoteld, die meteen blijven hangen en kunnen uitgroeien tot echte fan-favourites.
Net voor de bis kwam nog het wondermooie, tropische “Curacao”. Net zoals bij al haar andere nummers in de set merkten we dat de versies de afgelopen maanden hier en daar wat werden aangepast en dat ze nu helemaal afgewerkt klinken. In de bis haalde ze haar gitaar boven en bracht ze het liedje “All I Want” waarmee alles begon. Het publiek zong het refrein met veel liefde mee en toverden een prachtige glimlach op Emma haar gezicht. Eindigen deed ze met haar vrolijke nummer één single “Fortune Cookie”, dat het publiek vlotjes kon meezingen. Een waardig einde voor een fenomenale, eerste soloshow.
Emma Bale toonde eenmaal meer dat ze de grootste Belgische act van 2018 kan worden. De oude liedjes klonken live nog scherper & frisser en de nieuwe liedjes bleken live minstens even sterk te zijn. Emma Bale heeft de laatste maanden hard gewerkt en dat werpt zijn vruchten af. Emma Bale is het afgelopen jaar van het bloemenmeisje geëvolueerd naar een popfee die de stem, looks en présence van een internationale kanjer à la Dua Lipa (één van haar grootste voorbeelden) heeft!
Setlist: Fake It – Run – Parachute – Joan - Worth It – Strangers – Moonchild - Need To – Body – Curacao
Bis: All I Want (solo) - Fortune Cookie
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mark Lanegan Band – Intrigerend concert!
Mark Lanegan Band + Joey Cardamone + Lyenn
Trix
Antwerpen
2017-11-23
Didier Becu
De grungesterren, ze lijken met uitsterven bedreigd. Chris Cornell van Soundgarden, Layne Staley van Alice in Chains, Kurt Cobain of Shannon Hoon van Blind Melon. Allen liggen ze al geruime tijd onder de zoden. Mark Lanegan, verslaafd aan alles waaraan je maar verslaafd kan geraken, is nog steeds (spring)levend, ofschoon de rocklegende de grootste moeite heeft om van links naar rechts te wandelen en zijn stem meer op een doodsrochel lijkt. Ook nog razend populair. Na een passage op Werchter vorig jaar, kon de gewezen Screaming Trees-frontman met opgeheven schouders zeggen dat hij een paar maanden later twee keer achtereen de Trix kon uitverkopen.
Hoe het komt, weten we ook niet, maar de Amerikaan werkt graag met Belgen. Reeds geruime tijd op stap met Aldo Struyf van Millionaire en Fred Jacques van Dans Dans, en het is die laatste die als eerste het publiek mocht opwarmen.
Solo doet hij het als Lyenn. Dat solo moet je in zijn geval heel letterlijk nemen, want hij staat er helemaal alleen voor. Oerkreten met melodisch gitaargetokkel, op een andere manier kunnen we de intrigerende singersongwritermuziek van Lyenn niet omschrijven. Als er een combinatie bestaat van Jeff Buckley (die passie) en Tamino (dat stemmetje) heet die gewoon Lyenn.
Tijd voor de vreemde snoeshaan van de avond, en voor heel wat concertbezoekers wellicht de raarste kwiet sinds lange tijd op een podium. Joey Cardamone is de naam. Geruime tijd frontman van de provocerende Californische The Icarus Line, maar tegenwoordig solo bezig met zijn Holy War-project. Alvorens hij aan zijn excentrieke show begon, mochten we eerst een tiental minuten naar een video kijken waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Over zelfverheerlijking gesproken.
Na de voorstelling van wat door heel wat mensen als arty farty horror zal beschouwd worden, kwam Joey het podium opgewandeld. Vol zelfvertrouwen, een kruising tussen Andy Warhol en Bowie ten tijden van ‘The Man Who Fell The Earth’, wel minus het talent.
Blijkbaar geldt het rookverbod niet voor rocksterren. Arrogant paraderend als een aanstellerige modepop met achter hem beelden die de wereld van vandaag tonen. Soms confronterend, zoals een blik in vogelvlucht van wat er in Syrië nog recht is blijven staan. Slecht was dit rariteitenkabinet dat het midden hield tussen Suicide en Rihanna (echt!) niet, wel een zeer bizarre keuze. Maar goed verstandige keuzes zijn sowieso saai…
Hoewel met de nodige bloemen op onze pagina’s verwelkomd, zijn de meningen verdeeld over ‘Gargoyle’, het laatste plaatje van Mark Lanegan. Na de grunge en de rauwe bluesrock had de muzikant uit Washington blijkbaar nood aan een plaatje dat naar synthpop ruikt. Het feit dat hij onlangs een remixplaat (‘Still Life With Roses’) op de markt heeft gegooid, spreekt voor zich.
Voor de tegenstanders ervan had Lanegan als opener meteen een antwoord in petto: “Death’s Head Tattoo”. De Lanegan band klonk hiermee gewoon als New Order (90 minuten later zou dat nog meer zo zijn!), en het voelde heerlijk aan. Meer zelfs, met deze band (gitarist Jeff Fielder, Aldo Struyf achter de keyboards, Shelley Brien als zangeres en Fred Jacques) lijkt Lanegan zich goed in zijn sas te voelen. Echt lachen doet hij niet, maar je zou durven zweren dat hij zich aan het amuseren is!
Wel dansen met bloemen op je graf, want met “The Gravedigger’s Song” maakten we onmiddellijk kennis met Lanegans duistere kantje, en hij heeft er genoeg, lees er gewoon zijn biografie maar eens op na! “Hit The City” dat we normaal kennen als duet met PJ Harvey, werd in de Trix eentje met Shelley. Neen, die Shelley is geen Polly (wie wel), maar het werkte!
Met “Sister, Nocturne” en het dreigende “Emperor” werd alweer bewezen wat voor een pakkende plaat die ‘Gargoyle’ wel is. Veel zei Lanegan niet, behalve een bijna onverstaanbaar ‘thank you’, maar hij liet wel zijn fans nog meegenieten van “Deepest Shade”, dat hij samen met maatje Greg Dulli opnam met de gelegenheidsband The Twilight Singers. Klonk “Beehive” nog poppy, dan was “Bleeding Muddy Water” blues pur sang, het komt niet voor niets uit een album dat de titel ‘Blues Funeral’ draagt.
Met “Harborview Hospital” en “Ode To Sad Disco” werd opnieuw een ommetje langs het bluespad gekozen, “One Hundred Days” was een kort bezoekje aan het ‘Bubblegum’-album (later volgde ook nog “Come To Me” en het allesverklarende “Methamphetamine Blues”) en op het gitzwarte “Harvest Home”…’black is my name’, klonk zo waar een heel klein beetje als Andrew Eldritch, zelfs de gothgitaartjes zaten erin!
Na net geen anderhalf uur verdween Lanegan van het podium zoals hij er opgekomen was, als een schim, maar één die je alle kanten van jezelf laat zien. Het beleefde, maar dolenthousiaste publiek, kreeg er nog vier songs bovenop. Het akoestische “One Way Street”, “Bombed”, het nijdige “The Killing Season”, en alsof het nog niet genoeg was ook nog een intense cover van Joy Division (“Dead Souls”).
Lanegan verdween en Fielder bedankte nog eens zijn publiek. Lanegan heeft soms zijn streken, maar niet in de Trix, wie hem een kwartiertje runpauze gunde kon naderhand een handje van de man krijgen. Memorabel…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Nothing But Thieves – Hartendieven op pad!
Nothing But Thieves + AIRWAYS & The Xcerts
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-11-23
Maxim Meyer-Horn
We zijn in de Orangerie van ons hart beroofd… De schuldigen zijn vijf jonge gasten, die al sinds 2013 voor furore zorgen. Je kent ze onder de naam Nothing But Thieves en ze hebben één EP en twee lp’s in hun repertoire staan. Ze waren al het voorprogramma van Muse, Twenty One Pilots en AWOLNATION en sloten net hun uitverkochte UK tour af! Vorige zomer mochten ze de befaamde Main Stage van Rock Werchter openen en nu startten ze hun Europese zegetocht in Brussel. Het vijftal zette gisteren een rockshow neer om u tegen te zeggen!
De Engelse indierockband AIRWAYS trapte de (lange) rockavond met verve op gang. De jonge rockers kwamen voor de eerste keer naar Brussel en speelden songs van hun debuutep ‘Starting To Spin’ die hun ook naar het gerenormeerde SXSW bracht. De songs “Mate” en “White Boys Noise” herinnerden aan het opkomend talent Declan McKenna, Lewis Del Mar en af en toe zelfs aan de legendarische Pete Doherty (vooral de attitude en overgave van frontman Jake). Het Belgische publiek kreeg er ondanks het slechte weer warm van en we hopen dat de jonge talenten deze zomer op een Belgisch festival staan (festivalboekers, jullie weten nu wat te doen!).
Omdat één support-act hebben saai is, nam Nothing But Thieves nog een tweede band mee op hun Europese tour! De Schotse band The Xcerts kreeg de moeilijke taak om het niveau van AIRWAYS te evenaren. Jammer genoeg slaagden ze hier (vooral in het begin) niet helemaal in. Op het einde probeerden ze het publiek doormiddel van sing-a-longs wakker te schudden en dat lukte ook! Hun nieuwe plaat ‘Hold On To Your Heart’ komt in januari in de winkel en gisterenavond mocht het publiek al eens kennismaken. Het was een bonjour en een au revoir want we gaan ze wellicht zeker nog eens her en der terugzien als ze nog wat werken aan hun set.
Nothing But Thieves is misschien wel de grootste groeier binnen de rockscene dit jaar en dat weerspiegelde zich ook meteen in hun show. Het vijftal toonde al bij het opkomen dat ze er zin in hadden en maakten “I’m Not Made By Design” nog grootser en krachtiger dan op Broken Machine, de recentste plaat. Ook “Live Like Animals” klonk live nog voller en liet het beest uit de band en het publiek los. Tijdens “Trip Switch” toonden de aanwezige Nothing But Thieves-fans dat ze de song al kunnen meezingen alsof het een klassieker van pakweg de Foo Fighters is!
Voor alle slaapmutsen in het publiek kwam dan de “Wake Up Call”, dat iedereen wakker kreeg. Een fantastische rocksong die de vocale capaciteiten van Conor onderstreepten. Die stem bleef doorheen de avond opvallend stabiel en helder. De laatste maanden had Connor vaker stemproblemen, maar die lijken helemaal verdwenen te zijn. Even later kreeg het publiek “Hostage” en “Drawing Pins”, dat prachtig in elkaar overvloeide en andermaal bewees dat ook het ouder werk nog steeds uitstekend klinkt. Bij “Hanging” kwam dan de eerste moshpit tot stand, die het startschot voor een gigantisch rockfeestje vormde!
Even later kwam er wat rust in de anderhalfuur durende set. De bandleden kregen even een pauze omdat Conor zichzelf met de gitaar begeleidde en een indrukwekkende solo speelde dat het publiek stil kreeg. Het publiek had na de rustigere tonen nog duidelijk zin om zich met volle overgave te smijten. Ook de band smeet zich volledig tijdens de laatste twee nummers voor de bis. Het volk kreeg voor het naar huis moest, tijdens de bis, nog “Particles” en “Amsterdam” voorgeschoteld. Beide songs toonden aan dat ze waardige afsluiters zijn. Vooral “Amsterdam” werd luidkeels meegezongen en beëindigde de avond in stijl!
De Orangerie werd weereens omgetoverd tot een grote rocktempel waar zowel opkomende als ervarene rockers wisten te schitteren. Nothing But Thieves is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en toonde door een strakke show (met hier en daar een randje) dat hun onvermijdbare klim naar de top volop bezig is. De songs komen zowel in intieme zalen als in grote stadia of op grote festivalweides tot hun recht en zijn een indicatie voor wat de groep nog te wachten staat. De hartendieven zullen nog heel wat harten stelen.
Nothing But Thieves fans hebben geluk want de band komt op 27 januari naar de Trix in Antwerpen (samen met de fantastische AIRWAYS & The Xcerts), maar ook deze show is helemaal uitverkocht.
Setlist: I’m Not Made By Design - Live Like Animals - Trip Switch - Wake Up Call – Soda – Hostage - Drawing Pins - Graveyard Whistling - I Was Just A Kid – Hanging – Itch - If I Get High - Broken Machine - Hell, Yeah (Conor Solo) - Ban All The Music – Sorry
Bis: Particles – Amsterdam
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Then Comes Silence - Een strak optreden met een goede mix tussen oud en nieuw werk
Then Comes Silence
Den Amb8
Oosterzele
2017-11-23
Wim Guillemyn
Then Comes Silence is een Zweedse band die een aantal jaren terug ‘Nyctophilian’ uitbrachten. Een album dat een langzame maar gestage populariteit wist op te bouwen in o.a. gothic, postpunk en death rockkringen. Momenteel zijn ze op tournee met hun nieuw (vierde) album ‘Blood’ en doen ze voor het eerst ook ons land aan. Als voorprogramma brachten ze het Italiaanse Hapax mee.
Deze nieuwe organisator, die ook het Soulfields festival in Kortrijk organiseert, heeft nog wat werkpuntjes op organisatorisch vlak. Toen we aankwamen om 20u waren ze nog aan de opbouw van het podium bezig en moesten de bands nog soundchecken waardoor Hapax uiteindelijk pas om 22u kon beginnen. Dat kon beter maar voor de rest geen klachten: mooie zaal, goed geluid en een deftig podium. Nu nog wat meer volk en wat kinderziekten aanpakken.
Hapax kende ik eerlijkheidshalve niet. Wat opzoekingswerk leerde mij dat ze twee albums hebben uitgebracht waarvan ‘Cave’ in 2016 verscheen. Het is een duo uit Napels. Zo kwamen ze na vele omwegen met het openbaar vervoer (ze hadden blijkbaar al Gent, Antwerpen en Kortrijk aangedaan) juist op tijd in Oosterzele aan voor hun optreden. Ze speelden bas en gitaar en de rest stond op band. Het optreden was goed en we hoorden flarden van The Cure, donkere wave en wat postpunk invloeden. Een band om op te volgen. Ik had de indruk dat alle zesentwintig aanwezigen het de moeite waard vonden.
Then Comes Silence stak meteen vrij stevig van wal. Zanger Alex Svenson had zijn ogen omgeven met donkere make-up. Als frontman was hij eerder theatraal en emotieloos tijdens het zingen. Daarbij deed hij mij wat denken aan de frontman van White Lies. Muzikaal zat alles wel goed en klonk alles iets snediger en iets minder donker dan op plaat. Er werden ook wat pics op het screen achteraan geprojecteerd maar ik dacht dat ze iets donkerder en occulter uit de hoek gingen komen. De nieuwe songs deden het goed tussen de intussen vertrouwde tracks zoals “Strangers”, “Animals” of “Spinning Faster”.
Een mooie afwisseling tussen oud en nieuw werk. We kunnen spreken van een geslaagd en strak optreden.
Ook met weinig volk kan je een goed optreden meemaken. Maar het is natuurlijk wel aangenamer en bevorderlijker voor de sfeer om in deze zaal te staan tussen een honderdtal man. Het is wat het is.
Organisatie: VZW Reactor
Emma Ruth Rundle - Donkere, atmosferische schoonheid
Emma Ruth Rundle + Jaye Jayle
Café De Zwerver
Leffinge
2017-11-23
Ollie Nollet
Alweer een afgeladen café De Zwerver, dit keer voor Emma Ruth Rundle die duidelijk over een trouwe cultaanhang beschikt. Deze chanteuse uit Los Angeles, die ook actief is bij Red Sparowes en Marriages, laat zich begeleiden door haar favoriete band, Jaye Jayle, met wie ze ook een split EP opnam en die hier tevens als openingsact mocht fungeren. Vreemde naam en ook hun muziek was niet meteen alledaags te noemen. Donkere indiefolk met zowel roots als krautrock invloeden die me soms deed denken aan Nick Cave, Wovenhand of Madrugada. Ondanks een, met instrumenten en effect pedalen volgestouwd, podium klonken de composities telkens uitgekleed tot de essentie. De songs, waarin de gitaren en de toetsen beurtelings het voortouw namen, werden met een lage, ruwe stem krachtig gezongen door Evan Patterson. Niet alles was even geslaagd maar het bleef intrigeren tot de laatste seconde.
Jaye Jayle mocht dan al de begeleidingsgroep van Emma Ruth Rundle zijn, toch moest Corey Smith (keys, gitaar en percussie) het veld ruimen. Zijn plaats werd ingenomen door drummer Neal Argabright, die hier de synths voor zijn rekening nam, terwijl er een mij onbekende drummer ten tonele verscheen. Rundle won meteen de sympathie van het publiek door zich uitgebreid te verontschuldigen voor een eerder dit jaar gecancelled optreden in De Zwerver. Dit was het eerste optreden van de tour maar meteen werd duidelijk dat de groep en de zangeres al eerder samenwerkten en elkaar perfect aanvoelden. Donkere, gothic folk waarin de niet altijd even makkelijke zanglijnen ingebed werden door atmosferische gitaren en synths waarbij Mazzy Star en Chelsea Wolfe mogelijke aanknopingspunten waren. Knappe songs, waartussen het weidse “Heaven” me het meest beviel, en knappe uitvoeringen die toch soms iets te veel afgevijld waren of te weinig variatie kenden. Wie zich evenwel liet verzwelgen door die best impressionante sound heeft aan dat laatste uiteraard geen boodschap.
Voor de bis greep Rundle eerst naar een akoestische gitaar om dan toch (veilig) met een elektrisch exemplaar een nummer solo te brengen. Uiteindelijk kwam die akoestische song er toch en bewees ze dat haar songs ook naakt overeind konden blijven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Amazons - Van kindermuziek naar zuivere rock
The Amazons
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-23
Kimberley Haesendonck
De Ancienne Belgique mocht afgelopen donderdag het borde ‘Sold out’ weer maar eens boven halen. Dit keer voor de Britse rockers van The Amazons. De band werd in 2016 getipt door BBC via hun sound of 2017, maar wonnen deze prijs niet. Desalniettemin wist de band het publiek van de AB toch te overtuigen.
Als je 15 minuten te laat een podium opstapt, moet je al heel zelfzeker zijn over het kunnen van je band. Fans win je ook niet met het uithalen van zo een stoten. Het publiek, dat vooral bestond uit meisjes, wachtte geduldig het begin van het concert af.
Met wat arrogantie stormden de Britten het podium van de AB Club op. Beginnen deed de band met “Ultraviolet”, een nummer waar ze het publiek al meteen wouden laten meezingen. Slechte start van het optreden, want de fans van The Amazons waren niet meteen mee. Al snel kregen we het gevoel dat de band hun set gewoon kwam aframmelen. Naar mate de show vorderde werd de interactie tussen The Amazons en het publiek beter.
We gaan eerlijk zijn dat we de debuutplaat van The Amazons maar plat en saai vonden. Live overtuigden ze dan wel weer. De nummers klonken veel minder afgelikt en werden ruwer gespeeld. “Holy Roller” bijvoorbeeld werd met akoestische gitaar gespeeld en klonk zelfs nog enorm vuil.
Ook ouder werk dat het niet haalde tot op hun debuutplaat werd aangehaald. Zo kwamen “Nightdriver” en hitje “Black Magic” gemixt met “Millions (the party)” aan bod.
The Amazons slaagden er in om hun kinderlijke nummers om te zetten in zuivere rock nummers die overtuigden. Dat deze band groot zal worden, betwijfelen we. Maar dat ze goed bezig zijn is alleszins een feit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bijna dag op dag 7 jaar geleden was het, dat laatste, onvergetelijk concert van Gorillaz in België. De ‘Plastic Beach Tour’ had hen, gewapend met een fantastische (concept) plaat en een begeleidingsband met daarin de helft van The Clash, in 2010 naar de Lotto Arena gebracht. Daarna werd het stil rond de band, tot ze eerder dit jaar terugkwamen met ‘Humanz’.
Voor het daarbij aangekondigde concert in Vorst Nationaal mocht de organisatie het bordje ‘uitverkocht’ al ophangen na minder dan een uur. Het moet gezegd: wij zijn niet de grootste fans van ‘Humanz’, het is een overbodig lange plaat met naast een handvol uitschieters ook veel platte hiphop waarin de subtiliteit die de band kenmerkt ver te zoeken is. Goed, ieder z’n ding natuurlijk. En wie zijn wij. Gorillaz kwam in Vorst bewijzen dat je recentste plaat niet van wereldniveau moet zijn om een topconcert te geven.
Ze waren namelijk niet naar Brussel gekomen om ‘Humanz’ integraal te spelen. Integendeel, het eerste deel zat bomvol hits uit hun eerste drie platen en benaderde de perfectie. Opener “M1A1” was een leuke verrassing, rockend , aanstekelijke grooves en een schreeuwende Albarn; En bij “Last Living Souls” begon het pas echt , nog meer extravertie . In een sterk “Tomorrow Comes Today” liet Damon de microfoon vasthouden door een klein jongetje op de eerste rij, een collectieve “ooouh schattig!” weerklonk in de zaal. Of hoe je een publiek direct inpakt. Vervolgens passeerden nog “Rhinestone Eyes”, “19-2000”, “On Melancholy Hill”, én “Dirty Harry”.
Wie er zulke nummers kan doorjagen in een eerste halfuur kan gewoon teren op een belachelijk goede back catalogue. Damon Albarn als Gorillaz in een hoofdrol , songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/harmonium/organ), een knipoog naar het werk van Blur, The Good, The Bad & The Queen en de Gorillaz’ Britpop zijde . Albarn is de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant van het podium, met dat gospelkoortje die een voorname rol speelde vanavond en de visuals van de hand van Jamie Hewlett. Het zat allemaal verdomd goed in elkaar, het totaalplaatje klopte volledig:
Godverdomme ja, die visuals. De avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel. In hun beginjaren speelden Damon & co nog achter een scherm met daarop projecties van de ware bandleden, sinds 2010 zijn ze een band van vlees en bloed. Die sterke filmpjes zijn het enige wat nog laat uitschijnen dat Gorillaz eigenlijk een fictieve band is van een paar cartoonhelden.
Het werd erg interessant . Albarn had ons goed opgewarmd en creëerde een soort Soulwax’ ‘Thème from discotheque’ gevoel … Tijd dus om écht de “Humanz”-tour op te gaan. Het niet onaardige “Saturnz Barnz” was al gepasseerd in dat ‘De Perfectie Benaderend’ eerste deel, met Popcaan die op het scherm te zien was.
Nu hun karrevracht aan gasten loslaten … Damon was in dit luik niet meer het centrum van de belangstelling. “Strobelite” had Peven Everett, “Sex Murder Party” had Jamie Principle en Zebra Katz, laatst vernoemde kwam ook meedoen in “Out of Body” , en voorprogramma Little Simz dook op in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
Wij waren aanvankelijk sceptisch. Maar eerlijk: zo lang duurde het niet voor ook wij door de knieën moesten gaan, live kwamen deze nummers een pak beter tot hun recht. Je besefte dat dit een ander soort Gorillaz is, een dat voortstuwt op pompende beats, hiphop, funk, soul, r&b, reggae en dance waarop een publiek wel volledig uit z’n dak kan gaan. We ervaarden een soort kloppend op de borst ‘Kong Skull Island’ en muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels feestelijk om de hoek. Het was heerlijk vertoeven in hun muzikale speeltuin.
Qua bindteksten contrasteerden de guests, met hun “throw your hands in the air!” en aanverwanten, met Damon, die kwam niet veel verder dan wat ‘thank you’s’ en een ‘I love Europe’, verwijzend naar de Brexit. Nee, Damon deed het op zijn manier: op een bepaald moment dook hij het publiek in, liefde zoekend, en vindend.
Maar in het laatste luik, na “Punk” en een voortreffelijk “Stylo” (met Bruce Willis op het scherm!), kregen we dé gast van de avond te zien: Dave van De La Fuckin’ Soul was afgezakt voor monsterhit “Feel Good Inc.”. Meesterlijk. Het nummer werd herstart omdat Damon de mist inging bij de eerste versie. Maar hé, die Gorillaz: ’t zijn ook maar mensen, geen cartoons of zo.
Afsluiten deden ze met de hoopgevende boodschap van “We Got The Power”, met vocalen en een projectie van Jenny Beth van Savages. Letterlijk waren we aan de grond genageld . Erg sterk en overtuigend. Een ‘waauw’ gevoel heerste …
De bisronde begon ingetogen met “Hong Kong” vol indian ‘sitar’ vibes op z’n Paul Weller/Mathar/Blur/Cornershop. Het ontplofte dan met het rockende “Kids With Guns” (zo belachelijk goed dat je er een wapenvergunning van zou willen aanvragen) en “Clint Eastwood”, ‘I aint happy, I’m feeling glad, I got sunshine, in a bag I’m useless, but not for long the future, is coming on, is coming on,… Het deed Vorst helemaal rechtveren. Stiekem hoopten we dat in de bisronde Shaun Ryder van The Happy Mondays achteloos het podium ging opstappen om “it’s coming up, it’s coming up, it’s dare” en “never did no harm” te komen declareren in “Dare”, maar “Dare” kwam helemaal niet, zowat het enigste minpuntje van de hele avond.
Na het enthousiast geweld besloot de band namelijk om ons naar huis te begeleiden met een dromerige aaneenschakeling van “Don’t Get Lost in Heaven” en “Demon Days”. Geen vuurwerk, wel wonderschoon. Op het scherm ging de zon onder, het was het perfecte einde van een grandioos concert, dat probleemloos vertaald kan worden naar de grote festivals. Afspraak op Werchter? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Organisatie: Live Nation
BEUK + Fire Down Below
BEUK
Kinky Star
Gent
2017-11-22
Erik Vandamme
Een concert organiseren, midden in een school/werkweek? We hebben dat eigenlijk nooit zo goed begrepen. Maar toch was er aardig wat publiek komen opdagen voor twee acts die in ons land Rock muziek en aanverwante, in kaart proberen te zetten. De lekker aanstekelijke stoner rock van Fire Down Below en stevige rock muziek van BEUK deden beiden het dak in Kinky Star te Gent er compleet afgaan. Hoe de aanwezigen zich de volgende dag op school of werk voelden? Daar gaan we geen uitspraken over doen. Wij genoten in elk geval met volle teugen van een portie onversneden rock-'n-roll binnen een intieme en gezellige omgeving die in Kinky Star telkens opnieuw wordt geschapen.
Fire Down Below: De temperatuur doen stijgen tot een kookpunt
Toen we deze zomer Fire Down Below aan het werk zagen op Roadkill festival deze zomer. Schreven we daarover:
''Fire Down below is zo een band die het moet hebben van lange, intensieve riffs die de luisteraar uit het lood slaat, en verweesd doet achterblijven. De band slaagt er dan ook in, zowat iedereen over de streep te trekken. Met een meeslepende tot oorverdovende set, die het beste van pure stoner vermengd met verschroeiende grunge elementen. We genoten met volle teugen van deze trip doorheen een woestijnlandschap, waar enkel de huilende wind je tot kalmte en rust brengt. Best indrukwekkend!''
https://www.youtube.com/watch?v=P3qOR7XJvf4
Kinky Star was heel goed gevuld om deze typische Stoner /grung rock band live aan het werk te zien. De heren van Fire Down Below bestaan uit muzikanten die één voor één over bepaalde toverkrachten beschikken, om op deze wijze hun aanhoorders te hypnotiseren. Het kan niet anders. De hoogstaande riffs die elk van hen uit hun gitaren toveren, bezorgen ons dan ook het ene kippenvelmoment na de andere adrenalinestoot. In die intieme omgeving van Kinky Star stijgt de temperatuur daardoor dan ook naar een kookpunt.
https://www.youtube.com/watch?v=p8693EVU1bc
Een beetje jammer dat bij de verstilde momenten het geluid wat werd overstemd door het geroezemoes in de café, want ook dat waren intensieve momenten waarbij we koude rillingen over onze rug voelden lopen. Eens echter de teugels gevierd, werd alles uit de kast gehaald om het dak er compleet te laten afgaan. Vanaf begin tot einde, drijft Fire Down Below, door middel van een meeslepende tot stomende set, het tempo op tot je compleet murw geslagen in de touwen achterblijft. Binnen stoner en grunge moet Fire Down Below niet onderdoen voor de zogenaamde grotere acts bleek reeds in het verleden. Dat laatste zetten ze in Kinky Star te Gent nog wat meer in de verf.
BEUK: Een wervelend rock feestjes! Van eenzaam hoog niveau.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ vorig jaar een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Het aantreden in Kinky Star was de laatste in de reeks van velen, om die schijf voor te stellen aan het publiek. In 2018 zou er gloednieuw werk aankomen, we zijn alvast benieuwd.
https://www.youtube.com/watch?v=4yae8kCdZLQ
Over naar het optreden. BEUK bestaat uit een trio die rock muziek 'leven'. Met een hoge dosis charisma, zelf relativering en hoge dosis humor zet BEUK er letterlijk de beuk in. Van begin tot pril einde van de set raast de band over de hoofden van de aanhoorders heen. Al dan niet met een gezapige anekdote, of stevige kwinkslag links en rechts. Aanstekelijke songs als “Station Dementia”, “Strak Plan” , “Vol Gas” een live klassieker volgens de band. Die inderdaad werd meegebruld.
Na een wat trage start ontstaat gaandeweg dan ook een wervelend rock feestje, zonder weerga. Er werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die recente schijf. Maar er kwam ook nieuwe songs aan bod “Hel van de planeet”, Dynamiet“, “Turbotine en vrouw alleen”. Die ons het beste doet vermoeden naar de toekomst toe. Bovendien mocht een levende legende uit Oostende, Frank Dubbe - bekend van de punk formatie Stagebeast, die in 1977/78 veel succes kende met de single ‘Belgium ain’t fun no more- de band vervoegen’. Zijn inbreng bleek nog maar eens een meerwaarde binnen het geheel. Er staat duidelijk geen sleet op Frank Dubbe. De song Belgium ain't fun no more is trouwens anno 2017 nog steeds van toepassing. En dat straalde die song in samenwerking met BEUK dan ook uit. Als kers op de taart kregen we een heel gesmaakte cover van Raggende mannen “Poep in je hoofd” en Beastie Boys “(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)” in de bisrondes. Waarmee de avond met een knaller van jewelste werd afgesloten. https://www.youtube.com/watch?v=3vaf60moFzQ
BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs De Kreuners. Net dat schipperen tussen snoeihard metal en meeslepende Nederpop maakt BEUK een unieke parel tussen de vele Nederlandstalige rockbands die we door de strot geramd krijgen tegenwoordig. De songs worden, samen met gezapige en grappige bindteksten, één voor één op de aanhoorders afgevuurd tot iedereen murw is geslagen. In Kinky Star bewees dit trio alvast uit het goede hout gesneden te zijn, om in de nabije toekomst er nog meer daken te laten afgaan. Is dan ook onze eindconclusie. https://www.youtube.com/watch?v=aAJrJ_m2kcA
Org: Kinky Star, Gent
Nederlands 
Français 
