Arsenal – Natuurgeweld en Koning Winter even opzij!
Arsenal
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-10
Véronique Govaert
Terwijl buiten de wind & hoosbuien je om de oren gieren & héle ladingen paraplu's het begeven onder al dat natuurgeweld waan je je binnen op een Afro party. Waar we net nog weg waaiden op de kerstmarkt, staan we nu te chillaxen op wat lijkt een indoor Polé Polé festival en dat allemaal op nauwelijks 250 meter afstand van mekaar.
Edaoto & The Afrogenius, Nigeriaanse import, brengen er de sfeer in & dat vinden wij helemaal prima. Met z'n vieren brengen ze enkele nummers in die typische African sound, de fans op de eerste rijen raken al helemaal in de mood, maar het is duidelijk dat we vooral wachten op de main act van vanavond ...
Vier avonden op rij voor een uitverkocht AB spelen, dat op zich is al een prestatie. Met z'n tienen staat Arsenal op het podium, John Roan geflankeerd door drie backings, die ook wel front komen, dat zullen we gauw genoeg merken. Hendrik Willemyns staat hoog achter de knoppen & verder nog twee gitaristen, een toetsenist, een drummer en laten we vooral de percussionist niet uit het oog, of vooral het oor verliezen. Met het nieuwe “Low sun - Long shadow” zit het gelijk goed als opener, gevolgd door “Not yet free” en “Black Mountain”. John bespeelt zijn publiek handig en dat loont want, die laatsten hebben er duidelijk zin in. De dansmoves lijken één golvende beweging net als trouwens het instant levende achtergrondschilderij, wie inspireert hier wie ? Waar de Arsenal producers voor hun muziek de inspiratie uit Nigeria haalden, kwam de kunstige bezieling uit het land van de rijzende zon (juist Japan).
Van bij het eerste nummer zagen we een intrigerende achtergrond op het podium, wat een à-la-minute of beter nog een à-la-seconde performance van de Japanse videoartieste Akiko Nakayama bleek te zijn. Gedurende het ganse optreden begeleidde zij de band met een samenhang van bewegende kleurelementen door het spelen met zandkorrels, water en kleurstoffen. Deze composities werden continu geprojecteerd en gaven een uniek combinatie op & met de tonen van de muziek. Haar en/of onze fantasie is eindeloos & het spelen met de kleuren en componenten toonde ons achtereenvolgens een feeërieke sterrenhemel, kolkende lava, deinende zeestromingen, bewegende grondlagen, nooit eerder gezien eencelligen, enfin je volgt me wel, het was uit-de-kunst wat & hoe ze het deed !
Onderwijl krijgen we een combinatie van gekende nummers & nieuwer werk, het herbronnen heeft de band duidelijk geen windeieren gelegd. De match tussen nummers als “Estupendo”, het Portugees getinte “Saudade” & het nieuwere werk als “Whale” en later “Amplify” gaan mooi hand in hand. Joan zweept de héle bende op in zijn gezapige Gentse accent, jaja, 'wreed wijs' & als Leonie je aankijkt met haar karbonkels van ogen dan kan je niet anders dan mee te gaan in de ambiance. De percussionist overtuigt de laatste twijfelaars en de AB wordt één grote danstempel.
En dan hadden we “Melvin” nog niet gehad, we zingen het woord voor woord mee & laten dan de eer aan John om het op zijn eigenste wijze lekker uit te spinnen, zalig genieten is dit. Hierna komen nog de bis nummers en met “Lotuk” wordt het vierluik afgesloten.
Deze show was op alle vlak af, de exotische ritmische beats in combinatie met de 'Alive painting' van Akiko gaven ons een warm & voldaan gevoel. Niemand bleef op zijn honger zitten, de performance was vocaal & muzikaal hoogstaand & dat was ook te merken aan de appreciatie van het publiek.
Vol goede moed waren we klaar om de storm buiten weer te gaan trotseren, maar kijk . . . die was inmiddels al weer gaan liggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de shows
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arsenal-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Een tripje naar dromenland werd ons gisteren geschonken door Ibeyi in Het Depot. En nee, we bedoelen hier geen slaapoord mee, maar wel een zweverig engelenparadijs. De Franco-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz (jazeker, dochters van de percussionist Anga Diaz van Buena Vista Social Club) zetten een subliem concert neer. Meeslepende beats, sensueel trommelgeluid en frivole zang hielden het publiek meer dan zoet gisterenavond. De intimiteit van Het Depot deed het optreden alle eer aan: we werden één met deze wondermooie muziek.
Naar aanleiding van het tweede album ‘Ash’ dat eerder dit jaar uitkwam, werd de zaal een uur en een kwart omgetoverd tot een Cubaans sprookje. Het debuutalbum ‘Ibeyi’ uit 2015 is meer frivool en dromerig. Met ‘Ash’ gooiden ze het over een meer dansbare boeg door de elektronische sounds. Geen “Chan Chan” gisteren, maar een mix van r&b, jazz, soul, downtempo en Cubaanse folk. Een uniek geluid, daar komt het op neer.
Het voorprogramma werd verzorgd door de Brusselse Angèle. Het is niet omdat haar muziekcarrière nog maar in de kinderschoenen staat, dat ze de zaal niet wist te bekoren. Het voorprogramma van Ibeyi en Damso vulde ze in zonder een enkele single uit te brengen. Toen ze haar eerste nummer “La Loi de Murphy” lanceerde, werd dat meteen de Hotshot van Studio Brussel. Een straffe madame, een straffe act, daar komt het op neer. De 21-jarige bewees dat we nog veel van haar zullen horen. Voor een voorprogramma werd haar muziek bijzonder enthousiast onthaald. Het Depot werd omgetoverd in een ware danszaal waarin de bassen onze harten klaarstoomden voor de hoofdact.
Ibeyi - Alleen al de verschijning van de zusjes Diaz genereerde een warm applaus. Beiden droegen een leuk broekpakje: Naomi in het rood en Lisa-Kaindé (die met haar krullen) in het blauw. Deze twee kleuren zouden gedurende het optreden een centrale rol spelen in die lichtsetting. De Engelse zang aangevuld met Yoruba (een oude Nigeriaanse taal die hun Cubaanse voorvaderen door de slavenhandel spraken) creëerde unieke latin vibes. Een ware symbiose tussen traditie en moderniteit ontsproot op het Leuvense podium. Met “I Carried This for Years” werd de toon gezet voor de latere avond: zwoel, teder en melancholisch.
Meteen werd duidelijk dat het publiek enthousiaster met het nummer werd. Dit voelde Lisa-Kaindé, de meest wilde en speelse van de twee, ook aan.
Naarmate het optreden vorderde sprong ze steeds hoger en schreeuwde ze steeds luider tussen de songs door. Na de populaire single “Away Away” werd een eerste hoogtepunt bereikt. Hierna volgden voornamelijk de andere nummers van het album Ash met uitzondering van de meest bekende nummers uit het vorige album. Voordat de stem van Michelle Obama met de woorden ‘The measure of any society is how it treats his women and girls’ door de luidsprekers klonk bij “No Man is Big Enough for My Arms”, vertelde Lisa-Kaindé ons een anekdote. Girlpower, girlpower en nog eens girlpower.
De zusjes onderhielden een grote interactie met het publiek naarmate het optreden vorderde. Regelmatig werd ons gevraagd mee te zingen. Wie in het begin nog een beetje verlegen was, zong gedwee mee naar het einde van het concert toe. Sterke a capella stukken werden met luide decibels onthaald, maar het was vooral bijzonder mooi en bovendien ontroerend. De kers op de taart situeerde zich naar het einde toe. “Me Voy”, het enige lied in het Spaans, zorgde voor speelse sensuele heupbewegingen. De bis sloten ze af met een meer hiphop-getinte versie van “River” en de rakende a capella-song “Ibeyi” uit het eerste album.
De avond kan samengevat worden in één enkel woord: adembenemend. De zusjes bewezen hoe getalenteerd en vooral hoe bijzonder straf ze live zijn. De hardere elektronische sounds en trommels waren een meerwaarde voor het optreden. Wie geen kaartje kon bemachtigen voor het snel uitverkochte concert van gisterenavond moet niet treuren: op 1 maart staan ze in de AB. Het beste nieuws is dat er zelfs nog tickets beschikbaar zijn.
Setlist: I Carried This for Years - I Wanna Be Like You - Away Away – Numb - No Man is Big Enough for My Arms - Mama Says - Transmission/Michaelion - When Will I Learn - I’m On My Way – Oya – Valé - (onbekend) - Exhibit Diaz - Me Voy – Deathless – Ash
Bis: Waves – River – Ibeyi
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Threshold – Band in topvorm
Threshold
Kreun
Kortrijk
2017-12-07
Wim Guillemyn
Threshold heeft een nieuw album (‘Legends of the Shires’) en daar hoort natuurlijk een tournee bij. De enige Belgische stopplaats is De Kreun in Kortrijk. Een unieke kans om Threshold nog eens aan het werk te zien. Als je weet dat ze voor hun laatste album, na vele jaren met zanger Damian Wilson te hebben gewerkt, terug in zee zijn gegaan met Glynn Morgan dan weet je dat we benieuwd waren hoe de nummers live zouden klinken. Daarenboven is ook gitarist Pete Morton vertrokken om zich te concentreren op zijn band My Soliloquy.
Day Six mocht de avond openen. De sympathieke Nederlanders brachten typische prog metal. Soms atmosferisch en soms potig. Alles klonk prima. Het Britse Damnation Angels is een symfonische metalband en het moet gezegd worden dat ze er stonden. Behalve dat de bas wat luid stond klonk alles prima en ze gaven een fijne show dat terecht op animo werd onthaald.
Threshold: Er werd geopend met “Slipstream” een track uit ‘Dead Reckoning’ (2007). Zoals gebruikelijk werden nieuwe en oude nummers gespeeld. Van het nieuwe album kregen we o.a. het epische “The Man Who Saw Through Time”, een indrukwekkende versie van “Stars and Satellites”, de ballade The Shire (Part 2), “Snowblind”, “Lost In Translation” en “Swallowed”. Daartussen oude nummers zoals “Hollow”, “Pilot in the Sky of Dreams”, “Mission Profile” en het heel goed onthaalde “Long Way Home”. Allemaal songs van het tijdperk waarin wijlen Andrew “Mac” Mc Dermott zong. Een hommage aan de man zei Glynn. Het was duidelijk dat Morgan zich niet aan een vergelijking met Damian Wilson wilde wagen. Iets wat moeilijk ging zijn aangezien Morgan een rauwer geluid heeft en een iets minder technische zanger is dan Wilson. De gitaarpartijen van Pete Morton werden waar nodig vervangen door de gitaarkunsten van zanger Morgan. Maar de echte gitaartricks kwamen natuurlijk van componist Karl Groom. Wanneer je hem bezig ziet dan lijkt gitaar spelen een fluitje van een cent. Maar ook de andere bandleden stonden op hoog niveau te spelen. Een plezier om hen aan het werk te horen.
Het moet gezegd dat hun nieuw album live niet moet onderdoen voor de oudere tracks. Het album is ietsje meer progressief dan hun vorige twee albums met rustiger en ook wat potig materiaal. De band stond werkelijk goed te performen. Eigenlijk werden er maar songs uit twee albums gespeeld. Een beetje weinig als je weet dat ze er reeds elf hebben uitgebracht. Maar ik begrijp ook dat Glynn de vergelijkingen met Damian liever uit weg gaat. Met “Legends of the Shires” is de band gewoon een nieuw hoofdstuk begonnen.
Een geslaagd optreden dat jammer genoeg net niet uitverkocht was. Zonde voor deze avond vol kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/threshold-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/damnation-angel-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/day-six-07-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Van een explosief bandje gesproken. De energie waarmee IDLES uitpakt is onbegrensd. Het vonkt, het briest en sist dat er haast constant rook uit komt. De kwade post-punkers klinken even urgent als razend, het publiek gaat compleet uit zijn dak. De vlammende punkrock die op het geweldige debuutalbum al geregeld uit zijn voegen barst, klinkt op het podium zo mogelijk nog furieuzer, strakker en beestiger. De twee gitaristen wagen zich om beurten met ware doodsverachting het wilde publiek in, ze stoken de menigte zo nog wat meer op en blijven ondertussen de felste riffs uit hun gitaren halen.
Natuurlijk klinkt het bij wijlen wat rommelig, maar dat soort chaos is hier compleet op zijn plaats, dit is punk zoals in de goeie ouwe tijd. De songs zijn één voor één bommetjes die hun doel niet missen. Het is dan ook onmogelijk om stil te blijven staan bij “Faith In The City”, “Mother”, “Divide And Conquer” en “Well Done”, om er maar enkele te noemen.
Amper een uurtje doet IDLES er over om het publiek compleet murw te slaan. Dit is, beste mensen, punkrock zoals punkrock hoort te zijn. Kwaad, bloeddorstig, heet, razend en volle gas rechtdoor.
Organisatie: Aéronef, Lille
Als er in België gisteren één locatie was waar de decibels te hoog lagen, dan moet het de Trix geweest zijn. Daar kwam Cloud Nothings namelijk zijn laatste album voorstellen. Hun Europese tour is nog maar net begonnen en het had er alle schijn van dat ze nog vol positieve energie zaten om de fans te verwennen.
De uit Cleveland afkomstige band bracht begin dit jaar zijn vijfde album uit, eentje die wereldwijd goed onthaald werd. “Life without a sound” bleek erg populair te zijn, zo zette ‘Consequence of Sound’ het zelf op plaats veertien in hun lijst van beste albums van 2017. Na een tijdje als voorprogramma van Japandroids te hebben gespeeld, is het nu weer aan Dylan Baldi en co om in de schijnwerpers te staan.
The Hotelier mocht het publiek komen opwarmen, met ongeveer even veel speeltijd als Cloud Nothings zelf. De zaal begon al aardig vol te stromen en ze slaagden er in om de meesten onder ons al wat los te krijgen. Ze brachten met hun nummers een mix van iets wat op het ene moment een liefdevolle ballade leek, en op een ander moment in de buurt kwam van rauwe metal. Vrij groot contrast tussen de twee, en af en toe leek het dan ook alsof ze de aandacht van het publiek wat aan het verliezen waren door te langdradige overgangen die geen climax bezorgden. Maar het publiek wou absoluut meer, en dat was een klus die Cloud Nothings kon klaren.
Wie al in de Trix is geweest, weet hoe die zaal soms kan aanvoelen. Het lage plafond, de betonnen muren, het draagt allemaal bij aan die ervaring. Zo dicht bij het podium dat je werkelijk kan ruiken of de zanger zijn adem al dan niet stinkt. Cloud Nothings wist ook gretig van deze setting gebruik te maken en het duurde niet lang alvorens de zaal aan het bewegen was. Heel even kregen we zelfs het begin van een moshpit, maar daar was de zaal nu net niet genoeg gevuld voor.
Als je als band begint met "Up To The Surface", dan weet je bijna zeker dat de sfeer meteen goed zal zitten. Toch was het hier nog even wachten tot er veel beweging in de zaal kwam, maar tijdens het spelen van "Psychic Trauma" en "Stay Useless" creëerden de lo-fi rockers een sfeer van anarchistische vreugde die de ganse avond in de lucht bleef hangen. Er was best weinig interactie met het publiek, maar we zijn zo goed als zeker dat niemand kwam om Dylan te horen preken. De fans lieten duidelijk uitschijnen voor wat ze gekomen waren: hun nekwervels eens goed aan het werk zetten en genieten van een reeks aan goede nummers.
Dat elk bandlid ook individueel het beste van zichzelf gaf, had iedereen wel door. Jayson Gerycz bewees nog maar eens wat een fenomenale drummer hij is. We kunnen hem misschien wel als grootste bijdrager van de uitmuntende sfeer benoemen. Maar ook elk ander instrument klonk gisteren, zowel samen als apart, perfect. Enkel "Wasted Days" konden ze iets minder uitgesponnen brengen. Het klonk zeer rommelig, alsof geen enkel bandlid zelf wist waar het naartoe ging of wanneer het zou stoppen. Desondanks bleven de meesten in de zaal wel actief meegenieten met diegenen die op het podium stonden.
Cloud Nothings stelde gisteren niemand teleur en mag met trots zeggen dat ze elke nek, hoe stijf ook, los kregen. De nummers van hun laatste album klinken ook live zeer bevredigend voor onze oren. Wij zijn na gisteren dan ook volledig overtuigd dat ze als volwaardige hoofdact dienst kunnen doen. Als u de volgende dag nekpijn zou hebben, het was het waard.
Setlist: Up to the Surface - Psychic Trauma - Stay Useless - Modern Act - Pattern Walks - Enter Entirely - I'm Not Part of Me - Things Are Right - Now Hear In - Realize My Fate - Wasted Days
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Autumn Falls
Alice Cooper - Een hoogst vermakelijke pot shock rock
Alice Cooper
Brielpoort
Deinze
2017-12-05
Sam De Rijcke
Een concert van die goeie ouwe Alice Cooper, ook weer zo iets waarvan je op voorhand exact weet wat het zal worden maar waar je nooit ontgoocheld buiten stapt. De show die Alice Cooper neerzet is al jaren een totaalspektakel met een hoog amusementsgehalte. Ongezouten theater, nogal wat verkleedpartijen, een beetje Spinal Tap, een vleugje rocky horror picture show, oerdegelijke old-school hardrock, wijdbeense gitaarsolo’s, flink wat attitude en rockster-imago, horror met een knipoog en heel veel fun en rock’n’roll. Wat zou een mens nog meer willen.
Jawel, Alice Cooper heeft een nieuwe cd uit, ‘Paronormal’ heet het ding, maar dat was alleen maar het ekskuus om nog eens met dat hele gevolg op tournee te trekken, amper één song daaruit (“Paranoiac Personality”) haalde de setlist. Iedereen weet immers dat Alice Cooper’s meest essentiële platen al vier decennia achter ons liggen.
Gelukkig vormden al die krakers uit de eerste helft van de woelige seventies de hoofdmoot van een avondje vermakelijk shock-rock entertainment. Onsterfelijke stenen-tijdperk-klassiekers als “No More Mr Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Only Women Bleed” en “I’m Eighteen”, ze hakten er na al die jaren nog altijd lekker in. En natuurlijk “Halo Of Flies” dat hier middels een paar solo uitstapjes, onder meer een drumsolo (onvermijdelijk bij rockbands met hun roots in de seventies), toch maar weer tot één van de hoogtepunten van de avond uitgroeide.
Vooral een psychotisch “Killer” deed ons terugdenken aan de chaos van de prille seventies, heel even dachten we aan Alice’s generatiegenoten The Stooges uit datzelfde Detroit, drugpartners in crime, zeg maar. Even gek, in die tijd toch.
Natuurlijk had Alice Cooper als verplicht nummertje het eighties-hair-metal gedrocht “Poison” er ook nog ergens tussen gedropt, zo een wereldhit kon men moeilijk achterwege laten. Maar goed, “Poison” deed het nog zo slecht niet, als we er de humor van in zagen tenminste.
De echte klepper werd uiteraard tot het bittere eind gespaard. Die geweldige riff van “School’s Out” kreeg het toch maar weer voor mekaar, de Brielpoort op zijn kop zetten. En die zaal had dat na al die jaren in coma te liggen wel eens nodig. Cooper en zijn stevig rockende band hadden trouwens heel gepast een heuse flard “Another Brick In The Wall” in hun meesterstukje verwerkt, wat “School’s Out” er nog een stuk opwindender op maakte. Als finale kon dit wel tellen.
Alice Cooper’s passage was één van de eerste -en hopelijk niet de laatste- pogingen om de Brielpoort te reanimeren. Met eerder dit jaar ook al de opmerkelijke doortocht van Arno is de zaal nu toch al half uit zijn coma ontwaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alice-cooper-05-12-2017/
Organisatie: Live Nation
De mannen van Girls in Hawaii kwamen voor de zesde keer langs bij de Ancienne Belgique in Brussel. De toekomst van de Waalse band was heel onduidelijk na het heengaan van Denis Wielemans, drummer en broer van frontman Antoine in 2010. De band wist echter drie jaar later te verrassen met het goed onthaalde ‘Everest’. Nu touren ze terug voor hun nieuwste album ‘Nocturne, dat iets meer elektronica naar de voorgrond brengt en meer melancholie opwekt dan vorige projecten. In de AB brachten ze een mix van vroegere hits en nieuwe nummers van ‘Nocturne’ en bewezen ook waarom ze zo gegeerd blijven na een donkere periode
De jonge singer-songwriter Halehan mag openen. Deze muzikale duizendpoot kan het publiek bekoren met enkele tedere ballades. Zijn zachte stem zorgt voor een aangename stilte in de zaal en doet denken aan Passenger en Gabriel Rios, geen misse vergelijking vinden wij.
Ongeveer een halfuur later komen dan eindelijk de mannen van Girls In Hawaii. Een lange gitaarintro weerklinkt en de echte fans weten dat de Girls beginnen met “Flavor”, materiaal van hun debuutalbum uit 2004 ‘From here to there’. Na een stevig begin van de show vertraagt het tempo meteen met het melancholische “This Light”, de semi-instrumentale opener van Nocturne. “Changes Will Be Lost” doet dan weer gemakkelijk meezingen met repetitieve zinnen als ‘I am just dying, just dying, just dying, just dying again’. Dit rustig tempo houdt aan tot “Switzerland”, een lied dat sterk opbouwt en een feeërieke climax bereikt. Het publiek geniet hier bij dit laatste met volle teugen van en er moeten nog zovele hits komen. Lionel Vandencauwenberghe en Antoine Wielemans zijn allebei goede zangers, maar hier horen we vooral hoe goed hun stemmen elkaar aanvullen en hoe strak de samenzang is.
Terwijl Lionel niet erg spraakzaam is, spreekt Antoine het publiek toe en doet hij het publiek lachen met grappige anekdotes en achtergrondverhalen over bepaalde tracks. De sfeer zit er dus goed in en het is tijd om het publiek losser te krijgen. Dat gebeurt wanneer er meer materiaal van oudere albums als ‘Everest’ gespeeld wordt. Hits en meezingers als “Not Dead” en “Misses”, een prachtige ode aan de overleden ex-drummer, worden zeer gesmaakt en doen het publiek wat losser komen. De persoonlijke aard van deze nummers is erg voelbaar bij iedereen, maar de muziek zet toch aan om niet stil te staan. Die beweeglijkheid escaleert wanneer er ruigere rock gespeeld wordt met “Road To Luna” en de Girls de AB gezamenlijk de hoofden doen schudden.
De Girls sluiten af met maar liefst twee bisrondes. Bij de eerste bisronde trekt vooral “Colors” de aandacht. Niet alleen door de dromerige sfeer en het gebruik van een xylofoon, maar ook door het prachtig lichtwerk dat met veel kleuren zeer goed de essentie van het liedje vat en ook prachtig fotomateriaal is.
Na de tweede bisronde komen enkel nog frontmannen Antoine en Lionel. We vragen ons af waar de rest blijft, maar de show zal afgesloten worden door dit duo. Vergezeld van enkel een gitaar en nogmaals een xylofoon weten ze heel mooi een simplistisch “Plan Your Escape” te brengen. Antoine grijpt het publiek bij de keel met dit lied waarin hij zijn depressie beschrijft. De depressie is afgezongen, Lionel bespeelt de xylofoon en het licht gaat uit.
Girls in Hawaii kon heel de AB bekoren. De mix van zowel dansbare als kalmere liedjes zorgden er voor onvoorspelbaarheid en deden uitkijken naar wat de band nog moest brengen. Er was niet echt een hoogtepunt en dat maakte Girls in Hawaii net zo sterk. Het volledige optreden blonk uit in zijn sterkte en dat moet je als band kunnen, consequent zijn. Dit optreden was een viering van het bestaan van de groep en de gelukte terugkeer na een donkere periode waar anderen niet uit geraken.
Setlist: Flavor - This Light – Indifference - Changes Will Be Lost – Switzerland – Misses - Blue Shape - Not Dead - Found In The ground - Time To Forgive The Winter – Walk – Monkey - Road to Luna - This Farm Will End Up In Fire - Birthday Call – Rorschach
Bis 1: Guinea Pig – Colors - AM 180
Bis 2: Plan Your Escape
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Splendid, Lille op 2 december 2017 (Org: Agauchedelalune, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawai-02-12-2017-2/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Front 242 – Twee avonden lang een burcht in de AB
Front 242
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-02
Phil Blackmarquis
Feest in de AB met twee avonden Front 242 ! De Belgische cult-band, die in het begin van de jaren tachtig de Electronic Body Music uitvond , heeft een grote invloed op de techno, electro, industrial, enz. Front viert z’n 35-jarig jubileum van hun eerste album, ‘Geography’. De twee concerten waren soldout . Fans uit ons landje en zelfs uit het buitenland werden aangetrokken. Dankzij AB, Musiczine en Radio Vibration hadden we de mogelijkheid om de twee concerten te kunnen bijwonen en we waren nieuwsgierig omdat de band beloofd heeft, twee verschillende, complementaire shows voor te stellen.
Eerst even over het eerste concert, dat op vrijdag plaats vond. Metroland, de band uit Mechelen, opende. Gereduceerd tot een duo sinds de dood van Passenger L, alias Louis Zachert, speelt Metroland elektronische muziek die erg door Kraftwerk beïnvloed is. Te (her) ontdekken!
De show van Front 242 was indrukwekkend, maar toch wat ups & downs, vooral middenin het concert, lieten ons op onze honger. Het publiek was attent, actief, maar echte ambiance ontbrak …
Dat was zaterdag niet het geval ; we hadden een onvergetelijke tijd, en hier waarschijnlijk werd één van hun beste concerten gegeven in de AB.
Cruise [Ctrl] , het Belgisch duo samengesteld uit John en Gore, opende de avond. De zaal is bijna voledig gevuld wanneer Jean-Luc De Meyer, de zanger van Front 242, op het podium komt om de twee voor te stellen. Een mooi eerbetoon! De muziek van Cruise [Ctrl] is uniek: het is een mix van elektronica, minimal techno en ambient. De twee sound-wizards staan achter een DJ-tafel ; en weten met hun synths en hun 'drone-commanders' een repetitieve en hypnotiserende soundtrack te creëren, in een zeer ‘Lynch-iaanse’ sfeer. De setlist omvat hun 4 albums, ondersteund door fantastische video's van Ab Strakt. Een boeiend concert ; we kijken uit naar het 5e album van het duo!
Na een onderbreking van 20 minuten, opent het gordijn ; Plechtige introductiemuziek wordt voorgesteld. Het logo ‘242’ staat geprojecteerd, Richard 23 staat onbeweeglijk op het podium. Hij draagt een Venetiaans masker. Plots horen we de eerste geluiden van "Happiness". Het gordijn gaat volledig open en in een hallucinerende progressie komen. « Your modern angels, Your modern angels ..." voorbij ; het hectische ritme van deze hit uit de jaren '90 weerklinkt en een explosie volgt. Richard trekt zijn masker af en begint als een bezetene te dansen. Onmiddellijk is het vooraan totale waanzin. Een monster-pogo zien we in het publiek. Aan het einde van het eerste nummer, dat 8 minuten duurde, is de Front 242 mis al gezegend. We zijn voor een droomconcert vertrokken.
De band gaat verder met "Take One" en het is nu de beurt aan Jean-Luc om naar de 'front' te stappen. Achter hen staat toetsenist Patrick Codenys vrij immobiel en Tim Kroker ramt op zijn drums. We moeten natuurlijk Daniel B. (Bressanutti) nog toevoegen, een van de vier oorspronkelijke leden van de band, die zoals altijd in de zaal, achter de mixing desk staat. De video's zijn, zoals gewoonlijk spannend , adembenemend en realistisch. "Tragedy For You" stelt een beetje teleur omwille van de (relatief) zwakke mix, maar het wordt al snel vergeten dankzij "Moldavia", een andere EBM-bom die het publiek hysterisch triggert.
Front 242 bezit een perfecte dynamiek ; na de hysterie volgt een stillere reeks, o.m. "Together", « 7rain», en « One With the Fire", eentje die maar heel weinig 'live' gespeeld wordt. De 'killing machine' speelt dan "WYHIWYG", gevolgd door « Master Hit » ; vooral op "No Shuffle" is de sfeer weer 100% . Aan het eind van de track blijft het publiek "Always Ahead !" schreeuwen ; we zien oprechte verwondering op de gezichten van Richard 23 en Jean-Luc De Meyer: Ze hebben in 35 jaar op alle podia van de wereld gespeeld, maar niets is beter dan het Belgische publiek!
De intensiteit daalt dan weer een beetje tijdens "Lovely day" en "Circling overland".
De laatste galop wordt nu voorbereid. Die begint met "Commando mix" en natuurlijk "Headhunter". "Make some fucking noise !", schreeuwt Richard. Dit is de klassieker, de grootste hit van de band, gebouwd rond het bekende refrein : « One you lock the target, Two you bait the line, Three you slowly spread the net and Four you catch the man ». Een onvergetelijk moment met meer dan 1500 fans, de handen omhoog ; het lawaai van het publiek dekt zelfs het geluid van de sprekers.
"Im Rhythmus bleiben" en tot slot, "Funkahdafi" behouden een intense spanning tot het einde van de officiële set.
Als eerste encore introduceert Jean-Luc De Meyer "Operating Tracks": "First album, first track". We hadden gehoord dat de band deze song niet meer 'live' kon spelen. Een leuke verrassing was het om de song terug te horen. De geprojecteerde video was van 1982. Heerlijk vintage. Na "Welcome to Paradise" en de beroemde zinsnede "No sex until marraige !", gevolgd door een grappige "You bloody hypocrites" van Richard, doen denken dat het concert voorbij is, maar ze komen terug voor een tweede encore, wat zeer zeldzaam is. « Punish Your Machine », een hypnotische techno track, wordt ondersteund door flitsers en zwart-wit beelden van de oorlog in Vietnam. De outro is te gek … Wat een ongelooflijk noise delirium.
Ongetwijfeld hebben we een historisch concert bijgewoond. Er zijn maar weinig bands die erin slagen om een dergelijke oer kracht uit te stralen, met een knipoog naar Nine Inch Nails. Jean-Luc, Patrick, Daniel en Richard hebben opnieuw bewezen , ondanks het feit dat ze niets nieuws produceren sinds de jaren 2000, toch één van de beste 'live acts' zijn aan deze kant van de Rio Grande (en uiteraard ook aan de andere kant).
Vanavond was Front 242, een knal in je aangezicht Front stond voor Geluk ... "Happiness !" Thank you, guys !
Kijk naar deze video van Happiness :
https://www.youtube.com/watch?v=_7GzDT3v1yk
Headhunter : https://youtu.be/OdNTqlNMGhw
Setlist (2 december) : Happiness Take one - Tragedy for you - Moldavia -Together - One with the fire -7rain - WYHIWYG/Masterhit - No shuffle - Lovely day - Circling overland - Commando mix - Until death (us do part) - Headhunter - Im Rhythmus bleiben - Funkahdafi.
Encore 1 : Operating tracks - Welcome to paradise
Encore 2 : Punish your machine
Setlist Cruise [Ctrl] : Letters under nails - In the heart of a circle of twelve sycamores - Pomona road - White Lodge - Two men getting sick
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/front-242-2-12-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
M.O.T.O - Big in Brazil?
M.O.T.O.
Pit’s
Kortrijk
2017-11-29
Ollie Nollet
M.O.T.O. (oorspronkelijk Masters Of The Obvious) kent maar één constante : zanger-gitarist Paul Caporino, een onvermoeibare doorzetter uit New Orleans die zich telkens met andere muzikanten weet te omringen en zo reeds 36 jaar (!) aan de weg timmert. In 2011 was hij al eens te gast in de Pit’s, toen enkel met een drummer voor amper acht geïnteresseerden. Dit keer was er heel wat meer volk komen opdagen maar daar zat het voorprogramma deels voor wat tussen.
Het Gentse drietal, Strangeways, was al bezig toen ik arriveerde en de eerste song die ik hoorde had wel wat weg van The Wipers. Een mooiere binnenkomer kon ik me niet wensen. Daarna werd het spectrum van de eighties postpunk verder afgetast en hoorde ik in het immer flamboyante gitaarspel nog flarden The Cure en zelfs Johnny Marr. Helaas red je het niet met alleen een gitaar. Sommige nummers waren ondermaats en het licht vibrerend geneuzel kon me geen volledige set blijven boeien. Een set die trouwens veel te lang was. Wat ziftwerk had hier zeker niet misstaan en zo werden bovendien nodeloos kostbare minuten van M.O.T.O. ingepikt.
Dit keer had Caporino een heuse band (gitaar, bas, drums) meegebracht. In de loop der jaren heeft hij zich aan talloze genres (waaronder soul en zelfs metal) vergrepen, gelukkig hield M.O.T.O. het deze avond bij simpele garagepunk.
Korte, eenvoudige, soms kinderlijk aandoende songs waarin de gitaren het al eens vuil mochten spelen en voorzien van geestige teksten. De titels alleen al : “We are the rats”, “Gonna get drunk tonight”, “I hate my fucking job” of het aan Jonathan Richman refererende “Dance dance dance dance dance to the radio”. De Ramones waren nooit ver weg terwijl Paul Caporino een geboren entertainer leek. Hij leek wat op Daniel Johnston, voorzien van een indrukwekkende mimiek met twee zware wenkbrauwen die elk een geheel eigen leven leidden, en had zo zijn rituelen (na elk nummer ‘dankjewel merci’ en zijn flesje bier hoog in de lucht).
Net als de vorige keer was er een volbloed fan aanwezig. Dit keer was het een Braziliaan die zich vooraan de ziel uit het lijf stond te dansen en op een gegeven moment op het podium sprong om een volledige song mee te zingen tot groot jolijt van de groep. Veel fans hebben ze waarschijnlijk niet maar dit was er één van het zuiverste water en een godsgeschenk voor dit soort, in de marge, opererende bands.
Baanbrekend was M.O.T.O. allerminst maar mijn respect voor dit soort koppige volhouders is grenzeloos. De man tourde in 2013 trouwens in China, samen met Round Eye, die eerder dit jaar ook al te gast was in de Pit’s. Hoeveel andere rockgoden zouden zoiets op hun cv hebben staan?
Check https://www.youtube.com/watch?v=2U_6rTXXf3g
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Ho99o9 - Hiphop hand in hand met loeiharde in-your-face hardcore punk
Ho99o9
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-11-28
Masja De Rijcke
De Rotonde van de Botanique werd in lichterlaaie gezet door The OGM en Eaddy van het onstuimige en hyperkenitische Ho99o9. Zwetend en springend hebben we een uur lang deze show vol enthousiasme ondergaan en met beide vingers in de neus kunnen wij zeggen dat Ho99o9 ongetwijfeld één van de beste live acts van 2017 is! De Bota was dan ook twee avonden uitverkocht!
Het duo heeft ondertussen z’n 3de unicum ‘United States of Horror’ uitgebroed en daarmee verscheidene concertzalen en festivals onveilig gemaakt. ‘United States of Horror’ is een prachtjuweel dat 17 gewelddadige doch glansrijke vertolkingen bevat en dat perfect aansluit bij hun andere twee kleppers ‘Dead Bodies in the Lake’ en ‘Horrors of 1999’.
Het lijkt bijna een vast ritueel te worden, elektronicaman TheOGM die het podium opklimt als horror bride met een wit kanten kleed en zo dit gehele zootje in gang zet. Het is al snel duidelijk dat hiphop vanavond opnieuw over een volledig andere boeg zal worden gegooid, hemels verrijkend met loeiharde in-your-face hardcore punk.
Met een rustige aanzet zijn deze mannen duidelijk niet vertrouwd en dus worden “Street Power” , “P.O.W aka Prisoners of War” en “City Rejects” meteen met een snelheid van 200 km/u naar ons hoofd geslingerd. Het ijs is hiermee dan ook onmiddellijk gebroken en de hyperkinetische springkonijnen vooraan in het gezellige ronde zaaltje zijn hierdoor al stevig opgewarmd.
De agressie neemt toe en vocalist Eaddy springt, tussen alle dierlijke oerkreten door, het al even agressieve volk een aantal keren gewelddadig in. Het feest barst bij elk nummer opnieuw los en de gemuteerde skatepunkgitaren verenigd met het hardvochtige percussiespel weten steeds alle hun aandacht naar zich toe te zuigen. Het trap nummer “Splash”, waarbij ‘the cops can’t find me’ enkele keren spottend wordt herhaald door dit onheilspellend duo, zorgt voor wat kalmte in de eeuwige durende moshpit maar kalmte is echter van korte duur want hierna is het de beurt aan “Twisted Metal” en “Moneymaker” om nog wat extra ravage aan te richten.
Wanneer dit kolkend setje bijna z’n laatste adem komt uitblazen passeert “Bone Collector” nog even de revue. Een laatste kans om de armen en ellebogen nog eens stevig de lucht in te gooien en nadien het podium op te klimmen. Een mooier einde kunnen we ons niet voorstellen en we hebben gelukkig al onze ledematen nog!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ho99o9-27-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kate-mo-27-11-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Mac DeMarco - Zot en geniaal
Mac DeMarco
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-28
Cis Vliegen
In het lijstje der prinsen moet er altijd een l’enfant terrible zijn. Ik stel u voor aan Mac DeMarco. Door The New York Times gekroond tot ‘the lovable laid-back prince of indie rock’. Waarom dan een l’enfant terrible? Zijn présence, nog zijn reputatie zijn erg prinselijk. Zo lijken zijn kleren te komen uit een kringloopwinkel, kan je een fiets parkeren tussen zijn tanden en is hij een losgeslagen bierdrinkend beest op het podium. Kortom kan het woord boertig hier zijn werk doen. Maar als je dan je ogen sluit en luistert naar de parel in zijn keel, dan weet je waarom iedereen wegkwijnt voor deze goedgeluimde gast.
Zijn talent is ‘uniek zijn’. Zo verrast hij, in 2014 muziekland met zijn album ‘Salad Days’. Een eigenzinnige plaat waarbij de sound je meeneemt op een roadtrip langs zonnige bestemmingen. De plaat wordt opgevolgd door ‘Another One (2015)’ en ‘This Old Dog (2017)’. Op muzikaal vlak zijn beiden ‘nakomers’ van Salad Days, maar met andere thema’s in de teksten.
Mac DeMarco zijn feel-good-confused sound geeft als boodschap: “just lay back, relax and enjoy”. Al doen de geruchten de ronde dat het live net een beetje anders is...
… en dat mocht de AB ervaren. Niets moet en alles kan! Zo benoem ik het anarchistisch sfeertje dat de AB overwelmd wanneer Mac DeMarco nog maar zijn eerste geniepige glimlach toont. Wil jij stagediven, dat kan! Wil je lekker met je BH naar zijn kop smijten, dat kan! Wil jij dat hij “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton covert, dat kan! Wil jij op het podium klimmen en Mac een knuffel geven, dat kan! Maar waag het niet om het laatste te combineren met een selfie want dan krijg je ‘get off the stage you fucking ***’ en slaat hij je dure smartphone uit je handen. Goed gedaan Mac! En na zo’n momenten is de sfeer gezet!
Hoe zeggen ze dat? Volgens mij prettig gestoord. Ja, zo kan je Mac en zijn bandleden wel omschrijven. Van de vreemdste geluiden door de microfoon, een ‘claves’ solo door de toetsenist tussen Mac zijn benen, continu dwaze moppen en tot slot als kers op de taart Mac die onverwacht zijn eigen ‘borsten’ flasht en nog veel meer… Naarmate het optreden vorderde, werd de gekheid groter en ja, dat zijn de positieve elementen die van Mac DeMarco een ware live ervaring maken!
Ochja, en de muziek! Een meeslepende set waarbij een bierdrinkende Mac helder mooi blijft klinken tot de hoogste noot ondanks zijn gekke bewegingen. En dan heb je nog die piano-solo tijdens “Dreams from Yesterday” een echt ‘WTF’-momentje. Pure extase! Ik waande me in een donker jazzcafé waar ik achteruit leunend met mijn ogen dicht van de muziek genoot. Ze klinken live echt verdomd goed!
Maar wacht, dat bovenstaande geldt enkel voor het optreden, en niet de bisronde! Wat hier gebeurde had niemand zien aankomen. Om de sfeer te schetsen: je kent de trouwfeesten waar je het laatste uur zatte tirades krijgt op alom bekende nummers? Ja inderdaad! Dat gebeurde hier. Zo ruilt Mac van plaats met drummer Joe McMurray en klonk het bekende “Under The Bridge” van The Red Hot Chili Peppers. Een heilige plaat die Joe rete vals roept -Ik durf het woord zingen niet te gebruiken- door de microfoon. Gevolgd door 50 Cent - In Da Club , Weezer - The Sweater Song, Star Wars Theme, Dr. Dré - Still Dré, 2 Pac - Changes … Wat een hilariteit, wat een sfeer, wat een feestje! En bij gebrek aan kennis van de lyrics verzonnen Mac en Joe deze zelf. Zo werd “Walking on the moon” van The Police “Pissing on the moon” en “Jizzing on the moon’ en … Gewoon gekheid een uur lang zonder dat het saai werd.
Ik vat samen: Mac DeMarco is een aan te raden live ervaring waar je geniet van een chilly willy laid-back vibe, een super sound (zolang Joe achter de zijn drum blijft zitten) en waar, zoals ik al zei, alles kan en mag met onverwachte wendingen tot gevolg.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Instrumentale bands heb je in alle formaten en soorten. Toch zijn er altijd enkele die er uitspringen. De meeste hiervan maken post rock of jazz, maar er is ook Public Service Broadcasting. Op zich maken ze niet 100% instrumentale muziek, want er wordt namelijk weeldig gebruik gemaakt van samples. Die samples verzorgen dan ook de speciale sfeer die heerst in de nummers van de band. Historische gebeurtenissen worden verteld onder de tonen van aanstekelijke elektronische muziek met de drum als leidraad.
In Trix kwam Public Service Broadcasting zijn nieuwste plaat ‘Every Valley’ voorstellen die gaat over de koolmijnen in Groot-Brittannië. De set bestaat voornamelijk uit nieuwe songs, en dat is soms wat jammer. Toch weten ze een perfecte opbouw te creëren in hun set waardoor iedereen op het eind met een ‘wat was dat’ gevoel naar huis ging.
Openen mochten de post rockers van Nordic Giants. Het duo had zijn beste verenhoed aangedaan en bracht een post apocalyptische set waarbij de vrijheid van de mens volledig verdwenen was. Met behulp van sterke visuals en de nodige intensiteit wisten zij al meteen monden te doen openvallen. Krachtig, angstaanjagend en zeer straf dat ze met twee zo’n sound konden afleveren. We zouden die band wel eens op een groter podium willen zien staan om onze angstgevoelens helemaal te versterken.
David Bowie is nooit ver weg bij Britse bands en bij Public Service Broadcasting was “Sound & Vision” zelfs het nummer waarmee ze het podium opkwamen. Niet veel later horen we de eerste synthgeluiden en voelen we de dreiging in de sound van de band naar boven komen. Het start allemaal zeer opbouwend, maar eens de drum wat krachtiger begint te klinken, gaat de show helemaal van start. We bevinden ons in de mijnschachten en voelen dan ook die lugubere sfeer in de muziek. De drum bepaalt wanneer de gitaren sneller mogen spelen en maakt ook op zichzelf een zeer speels geluid. Het is zacht, maar tegelijk ook helemaal mathematisch uitgedokterd. Repetitief en hypnotiserend om zo hun nummers helemaal tot het uiterste te drijven. Het bewijst dat de band over alles goed nadenkt om zo de perfecte sound neer te zetten.
Ze zien er dan ook wel een beetje als nerds uit. De band die origineel met enkel frontman J. Willgoose Esq. startte, is nu al met drie. Alle drie dragen ze wel een brilletje, een das of strikje en ze staan stokstijf op het podium al is het de eerste keer dat ze optreden. Op zich heeft dit ook zijn charmes, want het toont dat de band gewoon heel geconcentreerd bezig is. Dat moet ook wel, want bij nummers als “Spitfire” of “E.V.A.” moet J. Willgoose, Esq. tegelijk ingewikkelde synthgeluiden maken alsook de gitaar helemaal in orde spelen. Het lijkt heel moeilijk en daardoor kan hij ook nooit eens het publiek opzwepen. Bij “All Out”, de meest naar post rock neigende song van de groep, probeert hij dit wel eens, maar het is meer awkward dan geslaagd.
Gelukkig is er daarvoor nu de bassist, die er sinds dit jaar bij is. Hij probeert iedereen mee te krijgen en te laten klappen. Dit lukt vooral bij de oudere nummers die wat meer energie bevatten en bijgevolg ook dansbaarder zijn. Bij een “Korolev” of “Go!” wordt heel hard gedanst, bij de nieuwe nummers iets minder. Het is ook zo dat die nieuwe songs niet de beste zijn dat de band al maakte. Ze spelen meer in op een minimalistische sound en minder op een uitbundige sfeer. Dit vormt op zich geen probleem, want de band weet mooi een evenwicht te vinden tussen de twee soorten nummers.
De trompet die bij sommige nummers wordt bovengehaald, zorgt er voor dat het af en toe lijkt alsof er hier een volledig orkest staat. Ze weten goed te werken met loops en die loops worden ook uitstekend bediend en in de nummers gebracht zonder dat het echt opvalt. Dat is pure kunde van artiesten die echt nadenken over hoe ze hun muziek ingewikkeld maar toch aanstekelijk kunnen maken. Als je met samples van geschiedkundige gebeurtenissen boeiende muziek kan maken, ben je niet goed bezig maar gewoonweg geniaal.
Public Service Broadcasting spaart het beste voor het laatst. Met “Go!” zetten ze het einde van hun reguliere set in en plots begint iedereen ‘go!’ mee te brullen. Het nummer is aanstekelijk en bezorgt ons spontaan een gigantische smile. Jammer dat de band hierna verdwijnt, maar ze brengen ons nog een bis om duimen en vingers van af te likken. “Gagarin” is niet alleen een fantastische astronaut, het is ook nog eens een geweldig nummer. Eindigen doet de band op de top van de wereld. “Everest” toont nog één keer waarom deze band zoveel meer verdient dan een goed gevulde Trix Club.
Met zalige synths die meegaan op het verhaal over de berg, laten ze ons kennis maken met de beklimmers. Tegelijk droom je ook van mythische hoogtes. Het lijkt er zelfs een beetje op alsof de band op de berg is geweest om zo de kijken hoe je best de sound van een grote berg in muziek brengt. Dat is wat de sterkte is van deze band, ze visualiseren hun muziek niet enkel heel goed, ze weten ook een perfecte correlatie tussen beeld en sound te creëren. We kunnen niet meer zeggen dan dat deze groep veel te underrated is en zoveel meer respect zou mogen verdienen. Ons doet het wat denken aan Alt-J qua manier, maar dan veel ingewikkeldere muziek die moeilijker tot een breed publiek kan geraken, al heeft iedere song toch iets extreem aanstekelijk in zich.
Public Service Broadcasting kwam in Trix met een nieuwe set en nam ons mee op een trip doorheen de wereldgeschiedenis. Niet iedereen is fan van geschiedenis, maar als je het door Public Service Broadcasting krijgt, dan wil je gewoon niet liever. Wij hopen ze dit jaar nog eens op een festival te zien want we geloven dat het daar een gigantisch feest kan worden met dank aan de repetitieve synths en de dansbare beats die ze maken.
Setlist: The Pit - People Will Always Need Coal - Theme From PSB – Korolev - E.V.A. – Progress - Go To The Road - Night Mail - If War Should Come – Spitfire - They Gave Me A Lamp - All Out - The Other Side - Go! – Gagarin – Everest
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
