Rag’n’Bone man – De GVR met de prachtige stem
Rag’n’Bone Man + Lewis Capaldi & Rukhsana Merrise
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-13
Cedric Van Esbroeck

Het gaat ontzettend hard voor Rory Graham, beter bekend als Rag’n’Bone Man. In April stond hij nog in ons kleine landje; als eindhalte van zijn wereldwijde tournee verkocht hij de AB volledig uit. Ditmaal is België opnieuw de laatste stop, bij zijn ‘The Overproof Tour’. Vorst Nationaal was hopeloos uitverkocht en iedereen hing aan zijn lippen. Maar nu eerst iets over de geweldige voorprogramma’s.

De Schotse singer-songwriter Lewis Capaldi mocht een halfvolle zaal opwarmen met zijn prachtige gevoelige muziek en dat deed hij op fenomenale wijze. Hij kwam stil op, alleen, zonder een woord te zeggen en bracht ons in bekoring met zijn rauwe stem. Tijdens het eerste nummer liet zijn stem het af en toe wel een beetje afweten, maar wanneer hij bij het tweede nummer, “Lost On You”, vergezeld werd door een pianist op dat grote podium, klonk hij foutloos. Stilaan begon het ons op te vallen dat een groot deel van de menigte al vroeger gekomen was, enkel en alleen om een goede zitplaats te bemachtigen. Deze enorm grote groep zweeg geen seconde, en door hun rumoer kon je met momenten deze verlegen Schot amper horen. Echt een schandalig gebrek aan respect voor deze zeer jonge muzikant. Met “Bruises” kreeg hij toch een groot deel van het publiek stil, en dit lied was dan ook samen met “Lost On You” een hoogtepunt in zijn korte set.

Hierna was het de beurt aan de vrolijke, ietwat knettergekke Rukhsana Merrise, die veel interactie met het publiek uitlokte, in een poging om die vele mensen die enkel voor Rag’n’Bone Man kwamen toch mee te krijgen. Ze liet het publiek haar naam scanderen, stukjes meezingen, en trok met haar enthousiasme alle aandacht naar zich toe. Spijtig genoeg waren er nog steeds veel te veel mensen die beter in een café een tasje koffie gingen drinken in plaats van door haar optreden heen te praten. Ze bracht onder meer “Can’t Feel My Face” van The Weeknd, met een heel trage intro, waarna het nummer in sneltempo verderging. Dan was het tijd voor een mooie song voor iemand die het in haar woorden eigenlijk niet waard was. Eindigen deed ze met het energieke “Money”, dat bij iedereen voor beweging zorgde en de zaal toch een beetje aan het dansen kreeg. Als onverwacht intermezzo weerklonk ‘And so, Sally can wait. She knows it’s too late as we’re walking on by. Her soul slides away. But don’t look back in anger.’ Een stukje van Oasis dus, waarna ze “Money” afwerkte en het publiek uitvoerig bedankte.

Het moment waarop die vele kwetterende fans wachtten, was eindelijk aangebroken, het was tijd voor the man himself, Rag’n’Bone Man. Na een bombastische intro van enkele blazers en onder begeleiding van oorverdovend geschreeuw uit de ondertussen stampvolle zaal, kwam onze favoriete vriendelijke reus eindelijk op. Het was nogal druk op het podium, in totaal stonden er acht muzikanten, en als versiering hingen er mooie illustraties op de achtergrond. Met “Wolves” trapte hij zijn set op gang, en die mooie, diepe stem greep onmiddellijk iedereen bij de keel. Deze Rory Graham is werkelijk nu al één van de groten in de blues- en soulwereld.
Tijdens “No Mother” merkten we toevallig ook de moeder van deze grote meneer op, bij de soundmixcrew. Ze genoot met volle teugen van het werk van haar zoon. Met “Ego” overtuigde hij iedereen van zijn kunnen en konden we hem voor de eerste maal nog eens horen rappen. Dit was absoluut niet de laatste keer. Tijdens “The Fire” greep hij terug naar zijn roots als rapper, om ons enkele krachtige verzen te brengen. Zelf kwam hij dan tot de vaststelling dat hij veel depressieve songs heeft, waarna hij iedereen aan het lachen bracht met de opmerking ‘This one also is.’
“Your Way”, samen geschreven met Jamie Lidell, bracht iedereen in beweging, en hoewel hijzelf tot dan nog vrij statisch op het podium had gestaan, begon er nu ook wat beweging in te komen. Toen “Lay My Body Down” begon, zagen we een enkeling met een aansteker zwaaien. Hierop volgde “Perfume”, na een heel lange intro die wel voor een rustmomentje zorgde. Rag’n’Bone Man verbaasde iedereen toen hij aantoonde niet alleen zeer diep en laag te kunnen gaan, maar zijn stem ook gevoelig hoog liet weerklinken.
Bij “Life In Her Yet”, een song geschreven voor zijn geweldige grootmoeder, werden de emoties hem misschien iets te veel, want voor de eerste en enige keer van heel de avond hoorden we hem even vals zingen. Uiteraard herstelde dit bescheiden natuurtalent zich vrijwel onmiddellijk, want “Odetta” klonk foutloos. Tijd voor nog een grapje moet hij gedacht hebben, want dit volgde: ‘I only have three happy songs -korte pauze- joking, only two.’ waarna hij de eerste ervan bracht, “Grace”. Het publiek werd uitzinnig, brulde luid me, en heel de zaal lichtte op met gsm-lichten en aanstekers. Het enige wat hij daarna nog kon mompelen was ‘That’s so fucking cool… so cool.’
Bij het volgende nummer, één van zijn grootste hits, “Skin”, was de sfeer totaal anders. Enkel de pianist bleef nog over om hem te vergezellen en in heel de zaal waren enkel de vele fans die de tekst foutloos meezongen te horen. Zijn tweede ‘happy song’, “Take You As You Are” begon eerder als duet met zijn indrukwekkende achtergrondzangeres, en ontpopte zich daarna tot een waar feest voor alle aanwezigen. Het lijkt er ook op dat we binnenkort nieuw materiaal te horen krijgen, want “Run With The Beast” bestaat naar eigen zeggen nog niet echt, maar is toch al klaar om live gebracht te worden.
We kregen veel creativiteit te horen bij de twee blazers, die echt wel een extra dimensie aan zijn nummers gaven. Met “Guilty” verbaasde hij ons, niet enkel met zijn stem, maar ook door de dansmoves die hij aan ons presenteerde. Net als bij “Skin”, kregen we een ietwat aangepaste versie van “Human”. Zijn stem klonk minder diep en naar het einde toe kregen we nog een freestyle rap op de tonen van dit nummer te horen, waarna hij voor een laatste keer het refrein zong.
Na heel veel gebrul van het publiek, betrad hij het podium opnieuw, eerst alleen, maar later volgden de achtergrondzangeres en gitarist. Opnieuw kregen we een nieuw nummer voorgeschoteld, dat een blijvende indruk naliet. “Don’t Set The World On Fire” heette het, en we kunnen niet wachten tot het uitkomt. We vreesden dat “The Bitter End” ook het einde van zijn show inluidde, maar toen hij ons vroeg om ‘Hell yeah.’ te roepen, wisten we dat het gelijknamige nummer nog volgde.

De avond werd dus goed op gang getrapt door Lewis Capaldi en Rukhsana Merrise, waarna Rag’n’Bone Man het publiek gaf waarvoor ze kwamen, spijtig toch van dat gebrek aan respect voor die eerste twee acts.

Setlist: Wolves – Ego - Your Way Or The Rope - The Fire - Lay My Body Down – Perfume - Life In Her Yet – Odetta – Grace – Skin - As You Are - Run With The Beast – Guilty – Human
Encore: Don’t Set The World On Fire - Bitter End - Hell Yeah

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Live Nation

Father John Misty: sterk concert van de sarcastische crooner
Father John Misty
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-12
Nick Nyffels

Een kleine week voor Fleet Foxes tweemaal in een uitverkochte AB komen spelen, was het de beurt aan hun ex-drummer, om het in Brusselmansiaanse termen te formuleren, om zijn nieuwe plaat te komen voorstellen.

‘Pure Comedy’ is de nieuwe plaat van Josh Tillman, aka Father John Misty. Father John Misty kreeg het net niet voor mekaar om de AB éénmaal uit te verkopen, maar de zaal zat toch goed vol. We waren benieuwd hoe hij zijn nieuwste plaat live ging brengen: tekstueel is ze fascinerend, maar de productie van de plaat vinden we zelf nogal eenvormig: de strijkers en de softrock-productie doen alle nummers op mekaar lijken op dit super ambitieuze album: het is een soort autodidactische muzikale roman over het menselijk bestaan die vertrekt van het volgende uitgangspunt: de mens zit hier op de kleine blauwe planeet, en weet het ook allemaal niet meer sinds hij geen jager-verzamelaar is, en dus vond hij maar religie, politiek en e-commerce uit. Zoals gewoonlijk zitten de teksten van Misty dus boordevol weerhaken, maar muzikaal waren wij dus zoals eerder vermeld niet bijster enthousiast over de gesuikerde productie.
Josh Tillman heeft de reputatie recalcitrant te zijn, en er niet voor terug te deinzen om zijn publiek te beledigen en op het verkeerde been te zetten, maar kijk, vanavond was hij poeslief voor het Brusselse publiek. Zijn bindteksten waren deze keer gewoon grappig, en een beetje bizar, zo haalde hij midden het optreden iets uit zijn jaszak waarvan hij beweerde dat het een menselijke tand was, waarop een meisje riep dat het de hare was, wat Tillman dan weer ten stelligste ontkende. Maar verder bleef het allemaal binnen de perken: geen Sun Kill Moon-toestanden op het podium dus.
Muzikaal was dit een topoptreden, Tillman speelde meestal op akoestische gitaar, soms nam hij enkel de zang voor zijn rekening, als een volleerde crooner, in die rol dikwijls enkel begeleid op piano.
De grote meerwaarde kwam van zijn zeskoppige band, die Americana met onvervalste Country & Western (die zo typerende lap steel gitaar-klank) afwisselde en voor veel dynamiek zorgde. Voor een aantal nummers had Father John Misty ook projecties meegebracht: zo draaide onze blauwe planeet rondjes tijdens “Things it would have been helpful to know before the revolution” en zat er verder in het concert een grappig filmpje waarin Tillman met zijn dubbelganger in een appartement onder meer cocaïne zat te snuiven. Het concert begon met de nummers van ‘Pure Comedy’, maar tijdens het concert kregen we ongeveer 50 procent uit de nieuwe plaat en 50% uit ‘I Love you honeybear’, dat qua thematiek persoonlijker is en vooral over de liefde in zijn meest pijnlijke en eerlijke vormen gaat.
De podiumprésence van Tilman had wel wat weg van de oudere, bebaarde Jim Morrison: evenveel podiumpresence als The Lizard King, met grote gebaren over het podium schrijdend als een echte crooner: de ironische versie van Nick Cave zowat: heel theatraal smeet hij zijn gitaar in de armen van de roadie (denk aan Pete Doherty) om dan het microstatief de lucht in te steken of op de knieën te zakken.
Het concert wisselde intieme pianoballads af met stevige rock en country-nummers en de muzikanten gooiden er dan ook nog mooie koortjes tussen. Bij momenten waande je je in The Grand Ole Opry in Nashville.
Tillmann beloofde ons alle hits te spelen, en die kregen we dan ook: een intiem “Bored in the USA”, een krachtig “I love you honeybear” als afsluiter van de reguliere set, en ook “Chateau #4” was het vermelden waard. Het enige nummer dat ontbrak was “Leaving LA”.
Tillman was oprecht tevreden met de respons van het Brusselse publiek, en liet dat nog eens duidelijk merken met een knaller van een bis (“The Ideal Husband”).

Father John Misty is zo een van die bands die veel beter tot zijn recht komt in zaal dan op een festival. Voor liefhebbers van Randy Newman, Billly Joel, seventiesfolk en jaren negentig Americana was dit een zeer geslaagde zondagavond.

Setlist: Pure comedy - Total entertainment forever -Things it would have been helpful to know before the revolution - Ballad of the dying man - Nancy from now on- Chateau lobby #4 (in C for two virgins)-Strange encounter - Nothing good ever happens at the goddamn thirsty crow - Only son of the ladiesman - When the God of love returns there'll be hell to pay- A bigger paper bag - When you're smiling and astride me -This is Sally Hatchet -The night Josh Tillman came to our apt. -Bored in the USA -The memo - I'm writing a novel - Hollywood forever cemetery sings - I love you, honeybear
Bis: Real love baby - Holy Shit - The ideal husband

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Jamiroquai - Let’s spend the night together, wake up and live forever
Jamiroquai
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-11
Koen Caemaert

’s Middags grasduinen doorheen het Gentse muziekaanbod, om ’s avonds in Antwerpen te zitten: het kan verkeren. Een verkeersinfarct bleef uit, geen verkering,… Wat kon er verkeerd gaan?

In een nagenoeg uitverkocht Sportpaleis treffen we een mooi gemengd publiek, maar lijkt de gemiddelde leeftijd toch eerder naar de jeugd van de jaren ’90 te neigen. Niet voor niks de absolute hoogdagen van Jay Kay. Even lijkt het alsof hij zelf tussen het publiek naar een zitje zoekt, wanneer een fan met dat typische hoedje uit de beginjaren de zaal binnenwandelt. Lichte hilariteit, maar vooral showtime!

De lichten dimmen. Boven het podium worden we in een reeks nieuwsberichten op het centrale scherm bewust gemaakt van de steeds extremere robotisering, met alle risico’s die daaraan verbonden kunnen zijn, en een nucleaire ramp als mogelijk eindpunt. Op deze Wapenstilstand worden echter de messen geslepen voor het overleven van de mensheid, want na het bittere einde moet alles nog beginnen. Na alles is er Jamiroquai! De 11 man (m/v/x) sterke ploeg betreedt het podium; Jay Kay als laatste, getooid met een post-apocalyptische egelstelling (waarmee hij ook pronkt op de hoes van ‘Automaton’, en die in volle glorie te bewonderen is in de clip van de title track).
Met het in discofunk gedrenkte “Shake It On” krijgen we meteen een song uit het nieuwe album. Om nadien met “Little L” het eerste bommetje te lossen. Publiek komt in beweging, zittenblijven is er niet bij in de tribune. De sfeer zit goed, maar de zitjes blijkbaar ook, want wanneer “Automaton” ingezet wordt, daalt er opnieuw rust over de mensen.
Ondertussen blijft het scherm trouw aan het verhaal dat in de prequel van het concert gestart is: met Kraftwerkesque beelden vol ‘nullen’ en ‘eentjes’ wordt doorheen het concert meegereisd in het concertverhaal. Boodschappen als ‘Global Infrastructure Compromised’, ‘System Error’ worden afgewisseld met een UFO van de Space Cowboy en een Charlie’s Angels silhouet tijdens “Cosmic Girl”.
Space Cowboy brengt soulvolle funk, als relatief rustpunt in de set. “Bit feeling like an old car, kickin’ it you know… It ain’t over,” passend gevolgd door het nieuwe “Cloud 9”. Vóór het op reggae gestoelde “Hey Floyd” ingezet wordt, benadrukt Jay Kay zijn bijna 30-jarige carrière: ‘I can’t even remember what fucking album it is,’ en gaat even op een monitor zitten voor een korte overpeinzing.
Veel denkwerk hoeft er echter niet verzet: “Cosmic Girl” krijgt voor het eerst de collectieve handen op elkaar. We zijn dan reeds halverwege de set, dus de opwarming zou achter de rug moeten zijn. Een tweede ritmisch publiekgeklap barst los tijdens “Runaway”. Al een drietal nummers blijven de diehard fans rechtstaan. De benen kunnen zich niet meer bedwingen. “Canned Heat” loopt vlotjes over in “Love Foolsophy”, maar daarmee wordt het eerste besluit vastgelegd. We krijgen met “Alright“ nog één bonustrack, maar dan gaan de lichten definitief weer aan.

Omvergeblazen? Persoonlijk niet helemaal. Maar wel meermaals meegesleurd in een heerlijke nostalgische trip. Vier songs uit het laatste album werden netjes in de eerste helft van de set gepositioneerd, met een bloemlezing uit het volledige arsenaal dat Jamiroquai heeft opgebouwd als grof geschut.

Het ging alles behalve verkeerd, de dopaminegolf die globaal te ontwaren viel bij het buitengaan weekte zelfs in deze donkere ziel enige gelukzaligheid los, én het mocht zelfs meer zijn (enkele favorieten, zoals “Deeper Underground” en “Virtual Insanity”, werden niet gespeeld). Met “Let’s spend the night together, wake up and live forever” in gedachten keren we gerustgesteld huiswaarts. Zolang Jamiroquai over de wereld waakt, is het einde nog niet meteen nabij.

Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jamiroquai-11-11-2017/
Organisatie: Gracia Live

Daniel Romano – In rock’n’roll gedaante
Daniel Romano en The Tubs
4AD
Diksmuide
2017-11-11
Ollie Nollet

Ik was nog niet helemaal bekomen van het trieste nieuws van het overlijden van Fred Cole dat die dag bekend gemaakt werd. Dan maar, na een Dead Moon t-shirt uit de kast te hebben gevist en wetende dat de herinneringen zullen blijven, gelijkgestemde zielen gaan opzoeken. En ja hoor, zowel The Tubs als Daniel Romano droegen een song op aan onze rock-‘n-roll held.

Maar eerst was er nog Steven Lambke die reeds eerder met The Constantines in de 4AD te gast was. Niet dat hij er nog veel van wist. Enkel het feit dat ze er hun busje schoonmaakten en de vuilnis ergens achter de 4AD (illegaal) over een muur kieperden. Dat komt hij dan vertellen in een club die duurzaamheid hoog in het vaandel draagt. Maar zijn eerlijkheid siert hem. Ook zijn songs waren eerlijk en simpel, gezongen met een warme, wat gebarsten stem. Toch was ik blij dat, na één nummer solo te hebben gebracht, de groep van Daniel Romano, met zowaar de baas zelf achter het drumstel, hem kwam vervoegen. Zonder die bredere muzikale aankleding waren zijn songs wellicht niet van die aard om lang te blijven boeien.

The Tubs (Gent) kwamen hun gloednieuwe plaat, ‘Happily ever jaded’, voorstellen en op basis van het optreden vermoed ik dat het een hele goeie moet zijn. Helaas kon het vinyl dat achteraf niet bevestigen omdat het persen (weer al eens) vertraging had opgelopen. Na eens goed zijn broek te hebben opgetrokken zette zanger Simon ‘Wife Life’ in, een brok rammelende countryrock die zo op een plaat van  The Rolling Stones, begin jaren ‘70, had kunnen staan. “Favorite gun”, meteen daarna, was americana van de beste soort met een heerlijke lapsteel en een Neil Young gitaarsolo als outro. En zo bleven The Tubs de parels aaneenrijgen waarbij oudere sterkhouders als “Writing on the wall” en “Every day I’m wastin’” niet werden vergeten. Slechts één keer bleef mijn goedkeurend gebrom achterwege wanneer Simon, nochtans gans het optreden verrassend goed bij stem, zich een crooner waande. Ach, de eeuwige dwarsligger die in hem schuilt mag toch ook eens van de ketting. Nadat we eerder al een flard Status Quo hadden gehoord volgde nog een echte cover en wat voor één, “You ain’t goin’ nowhere” (Bob Dylan/ The Byrds)! Met de hulp van de zanger van Mind Rays, die vanuit het publiek het podium beklom, maakten ze er een feestelijke versie van. Gans de set was eigenlijk een feest vol ongedwongen countryrock met duidelijk seventies invloeden van een groep die na lang ploeteren volwassen is geworden maar zichzelf nu ook weer niet al te serieus neemt.

Daniel Romano houdt ervan om ons op het verkeerde been te zetten. Zo heet zijn nieuwe begeleidingsband The Jazz Police maar met jazz had dit niets van doen, met rock-‘n-roll des te meer. Romano lijkt de country volledig te hebben afgezworen. Weg is de excellente pedalsteel van Aaron Goldstein terwijl ook de akoestische gitaar en de accordeon (die was er de vorige keer ook al niet meer bij) verbannen waren. In plaats daarvan kregen we zwaar door de seventies geïnspireerde rock, die voortdurend aan Dylan deed denken (en dat kwam niet enkel door die stem), gekruid met een vleugje glamrock. De groep zag er trouwens erg ‘glam’ uit met bassist Roddy Richmond, jasje boven blote bast (lang geleden dat ik dit nog zag) en broer Ian Romano, wat weggemoffeld achter een enorm drumstel maar wel met pet, zonnebril en imperméable.
En Daniel zelf lijkt wel een nieuwe David Bowie die bij iedere nieuwe plaat van look verandert. Hier liep hij erbij als een dandy met een rood hemdje dat perfect combineerde met de salopette van Kay Berkel. Visueel zat het dus snor terwijl het muzikaal erg strak gehouden werd.
Geen tijd om het publiek te pleasen, snedige rock-‘n-roll met een opvallende rol voor de Farfisa van Kay Berkel. De songs werden uit zowat al zijn platen geplukt maar het (country) meesterwerk ‘Come cry with me’, waaruit ik slechts één nummer meende te herkennen,  kwam er erg bekaaid vanaf. En hoorden we daar plots “My Generation” van The Who niet? Alsof hij ons helemaal wou duidelijk maken dat hij tegenwoordig rock-‘n-roll is. Het was niet meer de hartverscheurende Daniel Romano van een paar jaar terug maar hetgeen we in de plaats kregen vonkte meer dan genoeg om ons helemaal over de streep te trekken.

Organisatie: 4AD, Diksmuide