The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Rolling Stones?
The Rolling Stones
Gelredome
Arnhem
2017-10-15
Lode Vanassche
Ik ben een verdoemde en verdomde Rolling Stones fan. Naast mijn eeuwige liefde Lou Reed, die naar de eeuwige knorpotvelden is gestuurd, beheerst dat stelletje Peter Pans al heel mijn leven. In 1984 ging ik voor de eerste keer de laatste keer naar The Stones. Blij als een kind moest en zou iedereen het willens nillens vernemen dat ik een ticket had voor Arnhem op 15 oktober. In de moshpit dan nog. De elfde keer nog maar. En toch: eigenlijk trekken deze heren op geen kloten.
We krijgen uiteraard heel sterke songs voorgeschoteld: Een ‘best of’ met als fantastische opener “Sympathy” – wat een explosie – tot afsluiter “Satisfaction”, met als extra sausje een drietal nummers uit ‘Blue and Lonesome’. Kwestie van de cirkel rond te maken. Het zijn tenslotte bluesgasten.
Ik heb nooit dat arrogante smoelwerk van Mick Jagger kunnen uitstaan. Naast het feit dat ik hem niet eens een goede zanger vind, moet ik ook niets weten van zijn verwijfd jetsetgedoe en zijn geflirt met de nieuwe adel. Hij is toch alles geworden waar hij vroeger tegen was? Ok hij durft er wel eens naast zingen, maar nu ook huppelt onze zeventiger over een podium als een kalfje dat voor het eerst op de weide losgelaten wordt. Keith en Ronny kunnen er best mee door. Keith slaat er nog altijd met glinsters in de ogen graag eens een akkoordje verkeerd aan. Ron doet het deze keer zonder peuk in de mond. Ze blijven oerrockers van de eerste generatie en blijven dat jongensachtige, die kwajongensstreken in zich hebben. Neen, ik wil het nu niet even hebben over een of ander palmboomavontuurje , of het leegsnuiven van vaders urne. Neen, sla er maar even “Shine a light” op na, geregisseerd door de al even eeuwige puber Scorcese. Toen Clinton perse de Stones wou spreken, was his coolness Charlie in zijn wiek geschoten omdat hij wou spelen en deed Mick zo plechtstatig als hij maar kon. Ronny bejegende Bill als was het dat ze al sedert de kleuterschool beste maatjes waren, terwijl Keith met glinsters in zijn ogen hem verltelde hoe ‘bushed’ hij wel was.
De koelste aller Stones blijft onze strak in het pak gehesen Charlie. Als een ware leraar geschiedenis flaneert hij al heel zijn leven met de typische Britse flegmatiek en beleefdheid door het leven. Hij beschouwt de Stones nog altijd als zijn hobbygroepje en beschouwt hij Jagger nog steeds als zijn zanger. Kortom: zonder Charlie geen Stones. Sec drumt hij alles vakkundig bij elkaar en je kom hem nu en dan eens op een glimlach betrappen. Wereldklasse dus.
Waarom dan die onvoorwaardelijke liefde voor dat groepje? Pure Gestalt, mensen. De Stones zijn meer dan de som der onderdelen. De Stones , behalve Mick dan, vertegenwoordigen nog altijd een zekere levensstijl. Ze doen ons even vergeten dat we zelf ook oud worden. En we weten allemaal dat ze al jaren op routine spelen en dat het meest recente werk niet meteen wereldverbeterend is. En we weten allemaal dat Jagger een inhalige zakenman is. En weten allemaal wat ze weer gaan spelen. En we weten allemaal dat het weer een aanslag op onze portemonnee is.
Maar ze zijn godverdomme goed en wat ze doen en bezorgen ons nog steeds kippenvel. Bedankt, lieve Stones, voor het ondersteunen van mijn illusie van eeuwig jong te kunnen blijven.
Organisatie: Mojo & Concerts West
Grizzly Bear - Verknipte melodie à volonté
Grizzly Bear
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-14
Nick Nyffels
Qua foute carrièreplanning kan het tellen: vijf jaar geen plaat uitbrengen omdat het niet juist voelt. We hebben het niet over Tool, maar over Grizzly Bear. Deze zomer was er eindelijk een opvolger voor ‘Shields’ uit 2012, ‘Painted Ruins’. Je kan dan denken dat het momentum voorbij is voor deze band, genregenoten als Alt-J en Yeasayer hebben ondertussen aan de weg getimmerd en zijn vele malen groter geworden dan Grizzly Bear, maar kijk, de AB was toch uitverkocht, dus het Belgische publiek was deze band uit Brooklyn niet vergeten. Ondertussen zijn de bandleden trouwens over de hele US of A uitgewaaierd, dit terzijde.
Het recept van Grizzly Bear is nog niet veranderd: close harmony die botst met metalige gitaarklanken, een veel te luide bas en nummers met veel melodie en geen structuur: nummers hebben geen begin, midden of einde, de overgangen zijn abrupt alsof er drie nummers willekeurig door elkaar gemixt zijn, maar op een of andere manier werkt het wel omdat de melodie altijd komt bovendrijven. Fleet Foxes op pillen, of Beach Boys die door een computer random in stukjes geknipt en weer aan elkaar geplakt worden. Grizzly Bear brengt complete anti-progrock die toch rijkelijk uit 70 jaar popmuziek citeert. In een nummer passeerde zelfs een stuk post-rock Mogwai waardig. De poppareltjes kwamen vanavond vooral uit ‘Veckatimest ‘ en ‘Shields’, we herkenden “Yet again”, “Ready, able” en “While you wait for others” waarin de hoekige gitaar fel contrasteerde met de lieflijke oehoe-koortjes en de groep echt in de flow zat. Grizzly Bear blijft een bizarre groep, even vreemd als hun papier-maché podiumgordijn, dat het midden hield tussen een grot en een spinnenweb.
In de bis speelde de bassist op klarinet en saxofoon, waardoor het majestueuze “Sun in your eyes” nog dat tikkeltje extra kreeg.
De nummers van ‘Painted ruins’ haalden niet het niveau van ‘Shields’ of ‘Veckatimest’, maar omdat de groep rijkelijk uit zijn hele oeuvre citeerde, deerde dat eigenlijk niet.
Setlist
Four cypresses - Losing all sense - Cut-Out - Yet again - Fine for now - Ready, able - Sleeping Ute - Mourning sound - Glass hillside -Two weeks - On a neck, on a spit - Foreground -Knife - Three rings -While you wait for the others
Bis:Shift-Sun in your eyes
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beth Ditto – Solo schitterend!
Beth Ditto
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-13
Emma Vierbergen
Solo gaan is altijd risicovol. Hoewel haar debuutplaat niet echt indrukwekkend was, had Beth Ditto gisteren geen moeite om een uitverkochte AB uit haar hand te laten eten. De frontvrouw van Gossip schitterde in haar strakke glitterkleed en pakte elke fan een voor een in met haar straffe stem en innemende anekdotes.
De Britse Annabel Allum mag de avond openen. Ze brengt een aantal nummers uit haar EP en een nieuwe single over ‘doing naughty things’ om zeven uur ’s ochtends. Hoewel de zaal al redelijk gevuld is, kan het publiek niet genoeg respect opbrengen om te zwijgen. Nummers als “Spit” en “Tricks” missen daarom daadkracht. Toch houdt de Britse zich sterk, alleen op het podium met effectpedalen, twee ventilatoren en een extreem luide gitaar. Allum weet haar grunge sound perfect af te wisselen met intiem getokkel. Afsluiten doet ze met “Rich Backgrounds”, een lied met een dikke ‘fuck you’ naar rijkeluiskinderen die zich een weg in de muziekindustrie kopen.
Achteraan het podium hangt een mega spandoek met de naam van Beth Ditto onder een regenboog. Het LGBT-icoon komt het podium opgewandeld in een jurk waar Max Colombie jaloers op zou zijn. Hoewel de rest van de avond niet veel gitaren zullen te horen zijn, opent Beth Ditto haar set met het meest Gossip-achtige nummer van haar soloplaat, “Oh My God”. We horen meteen dat er problemen zijn met de draadloze microfoon, maar haar band lijkt niets door te hebben. Links van haar staan een gitariste en toetseniste, rechts een drummer en bassist. Die bassist krijgt bij “In and Out” een hoofdrol. Beth danst aan de voorkant van het podium van links naar rechts. Ze wuift naar fans en noemt er een paar bij naam. In het Frans groet ze een stel Parijse dames. Het ‘problème technicale’ blijft maar doorzetten en Beth besluit de technicus achteraan de zaal tot orde te roepen. Wat een informatieve conversatie zou moeten zijn met Justin bij de PA, wordt een halve comedy-show.
De AB verandert even in een club tijdens “I Wrote The Book” en middenin het lied blijft de microfoon van Beth uitvallen. Ze wisselt naar een ouderwetse met een lange draad aan, wat opnieuw tot hilariteit leidt. Ze gooit ermee als een lasso om de eerste rijen te vangen. ‘I feel like Elvis. Like the old days’. Daar ligt net de forte en de zwakte van Ditto. Ze zorgt er telkens opnieuw voor dat iedereen in de zaal toch minstens een keer moet lachen. Maar dat rumoer is moeilijk weg te werken wanneer Ditto een emotioneel lied als “Fake Sugar” probeert te zingen, na een meezingmoment op het einde, haalt Ditto de clubvibe terug boven met “Open Heart Surgery” en hevige 80’s beats en bops.
Hoewel niet alle rustige nummers tot hun recht komen tijdens haar set, is “Lover” een voltreffer. De koppels in de zaal omarmen elkaar en Beth richt zich tot de Belgische Camille op de eerste rij, die verlegen wegduikt. ‘Oh Camille, you’re playing dirty with me’. Beth blijft aandringen en kan dan toch haar hand kussen. Tegen het midden van de avond heeft de uitverkochte AB Ditto al volledig in haar hart gesloten. En wanneer “Love Long Distance” wordt ingezet gaat het feestje pas echt van start. Nadat het nummer al lang is uitgedoofd en Ditto het volgende lied wil beginnen, blijft de zaal het refrein zingen. “We Could Run”, een episch lied uit haar solodebuutplaat draagt ze op aan Nathan (gitarist bij Gossip). Het refrein klinkt repetitief op de plaat, maar is live enorm krachtig. Tijdens de finale gaan alle lichten voor één seconde uit , net voor het laatste refrein losbarst. De stem van Beth Ditto faalt voor geen moment, ook niet tijdens de aartsmoeilijke cover van Erasure. Ze sluit haar set af met de obligatoire publieksfavoriet “Standing In the Way of Control”.
De bisronde begint met het rustige “Clouds”, dat niet ten volle geapprecieerd wordt door het opgezweepte AB-publiek. Dan maar snel naar dé hit van Gossip: “Heavy Cross”. Het lijken de songs te zijn wat het publiek het liefst wil horen. Toch mist er iets wanneer Beth ze solo brengt. Een Hannah die stevig tekeer gaat op de drums tijdens “Standing In The Way Of Control” en een Nathan die de riff van “Heavy Cross” wél foutloos kan spelen. We laten het niet aan ons hart komen en zijn blij dat Ditto die klassiekers toch wil zingen.
Afsluiten doet ze met haar solosingle “Fire”. Ze probeert iedereen nog persoonlijk aan te kijken tijdens de laatste minuten, buigt samen met haar band en na een ’merci beaucoup, sincère, dankje dankje dankjewel’ is haar band al terug in de coulissen. Met een trillende lip kan ze de microfoon niet wegleggen. De huislichten gaan ondertussen aan, technici staan klaar om het podium af te breken, maar Ditto en de rest van de AB willen niet naar huis. Ze zet Amy Winehouse’ “Valerie” in en door haar waterige ogen ziet Beth Ditto de uitverkochte zaal meezingen. Dieper dan dit kan een connectie met je publiek niet zijn.
Hoewel Ditto in een glitterkleed op het podium stond en de muziek is opgekuist met tierlantijntjes op de piano, is het ruige rock-’n-roll gehalte in Beth nog voor geen meter verdwenen. De Gossip-nummers kregen net dat beetje meer applaus dan het solowerk, maar Ditto had in de AB haar vaste metgezellen niet nodig om iedereen te charmeren met haar enorme stem en goedlachse humeur.
Setlist: Oh My God - In And Out - I Wrote The Book - Fake Sugar - Open heart surgery - Oo La La – Lover - Love Long Distance - We Could Run - A Little Respect cover Erasure - Standing in the way of control
Bis: Clouds - Heavy Cross – Fire - Valerie cover Amy Winehouse)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics eerder de week in Aéronef, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beth-ditto-11-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Lords Of Altamont - Casino goes rock’n’roll (from outher space)!
Lords Of Altamont
De Casino
Sint-Niklaas
2017-12-13
Hans De Lee
Heel divers avondje rock’n’roll daar in Sint-Niklaas, op vrijdag de 13de! Met 3 bands die op zeer uiteenlopende wijze het beste van zichzelf gaven en elk op hun manier het etiket ‘rock’ een aparte invulling bezorgden.
De gedurfde affiche had jammer genoeg niet de verhoopte massa naar de Casino gelokt. De zaal was amper voor de helft gevuld. Bij aankomst was opener Manngold al stevig van jetje aan het geven. Het binnenlands gezelschap, opgericht in 2008, bestaat uit een verzameling ras muzikanten die hun strepen ook al verdienden in tal van andere interessante bands. Meest gekend is allicht gitarist Rodrigo Fuentealba, actief bij ondermeer Fifty Foot Combo, Gabriël Rios, Arsenal, enz.
De heren spelen een explosieve, instrumentale en rauwe mix van psychedelische rock met veel groove en ballen. Hier en daar een snuifje blues, een scheut vintage (garage) rock en een weinig punk en je komt tot de krachtige sound van Manngold. Opmerkelijk en vrij uniek zijn de dubbele drums.
Galactic Empire is een heel ander verhaal. Dit opvallend 5-tal haalde het een tijdje geleden in zijn hoofd om de muziek van Star Wars in een pittig symfonisch rock en prog metal jasje te steken. Net als Manngold volledig instrumentaal maar live met de nodige show elementen, toepasselijke outfits (Darth Vader en Stormtroopers met masker) en spacy stemmen en gimmicks tussen de nummers door. Heel vermakelijk voor even en vermoedelijk een fijne ervaring voor echte die hard Star Wars fans, die zeker aanwezig waren in de zaal gezien de talrijke t-shirts die verwezen naar de films, maar niet evident om gans de set te blijven boeien en de aandacht van het publiek vast te houden.
Nummers als “Main Theme” en “Imperial March” klinken nog wel verrassend cool en behoorlijk heavy, doch na verloop van tijd brengt de set iets teveel van het zelfde en gaat het, wat mij persoonlijk betreft, al vlug vervelen. Leuke poging en geslaagd entertainment maar het idee is volgens mij toch iets te beperkt om op langere termijn potten te breken.
Het was vooral uitkijken naar de oerrockers van Lords Of Altamont. De band uit Los Angeles kwam in een uitgebreide Europese tour hun nieuwe CD ‘The Wild Sounds of Lords of Altamont voorstellen en deed daarbij gelukkig ook ons land aan! Frontman Jake Cavaliere en zijn gevolg brachten een geweldige pot intense garage rock met hier en daar een ferme psychedelische inslag. Je hoorde duidelijk de sound van bands als The Cramps, The Stooges en The Fuzztones terug bij de Lords en in mindere mate ook wel wat invloeden van The Rolling Stones, Motorhead en andere rockiconen.
Het geheel vormde een heerlijk broeierig concert waarbij Cavaliere zoals gewoonlijk uitbundig tekeer ging op zijn onverwoestbaar Farfisa orgel en het publiek constant betrok bij zijn performance en zijn band.
Openers “I said hey” en “Death on the highway” van de nieuwe CD zetten meteen de toon en kondigden een intens uurtje ongepolijste maar catchy rock’n’roll aan van de bovenste plank! In navolging van de band zelf kwam het aanwezige publiek eindelijk in beweging en werden vooraan het podium plots meer lederen jekkers gespot dan t-shirts van Star Wars.
De heren van Altamont hadden zichtbaar zin in een feestje en vuurden in een rotvaart hun songs de zaal in. In de set zaten enkele nieuwe nummers van de 6de schijf die in de loop van oktober uitkomt. Het nieuwe werk klonk weliswaar heel vertrouwd qua sound maar toch veelbelovend en fris! Het nummer “Evil (is going on)” mag hiervan een geslaagd voorbeeld zijn. Toch waren het logischer wijs vooral de oudere nummers die voor de meeste respons zorgden en die geregeld de boel op stelten zetten. Hoogtepunten waren ongetwijfeld “Get in the car” en “Live fast” zowat de lijfliederen van de Lords en duidelijke de favoriete songs van de opgekomen fans. Tijdens “FFTS” ging zanger en opperlord Cavaliere letterlijk het publiek opzoeken en nam hij zelfs zijn orgel mee in de front. Het betekende meteen het einde van een knappe set onvervalste en onversneden rock’n’roll!
De toegift bestond uit 3 typische Altamont knallers waarbij, na gouwe ouwe afsluiter “Cyclone”, de heren definitief backstage verdwenen om de volgende dag alweer in Parijs hun circus op te zetten.
Jammer van de matige publieke belangstelling want het laatste optreden was werkelijk top! Misschien schrok de combinatie van de 3 (te) verschillende bands toch iets te veel af voor sommige twijfelaars. Een gemiste kans of een weloverwogen beslissing? Who cares? Ik heb er alvast van genoten! Thanks DC Rocks!
Pics homepag Fie Luyckx
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Pale Grey - Diepgravend samenspel
Pale Grey
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-13
Julie Heyvaert
Gisteren bracht Pale Grey hun nieuwe album ‘Waves’ uit, wat ze in de AB Club kwamen vieren met een releaseshow. Wij gingen kijken, en hoorden een band die live hun album met gemak overstijgt. Vergelijkingen met The Notwist, Electric Guests of Girls In Hawaii mogen in de toekomst achterwege blijven. Pale Grey is de naam waarmee anderen vergeleken mogen worden.
Voorprogramma van dienst was Mortalcombat, een splinternieuwe groep van twee weken oud. Sarah en César, die ooit nog deel uitmaakte van BRNS, speelden beiden bij Italian Boyfriend, maar besloten dat het tijd was voor iets nieuws. Italian Boyfriend even op pauze dus, en het duo legde zich toe op Franse electropop. Hun eerste EP, ‘Vacances en France’, komt uit in februari 2018. In de tussentijd spelen ze hun verse nummers live. De AB Club was hun tweede optreden so far, en daar waren zij alvast gelukkiger mee dan wij dat waren. Had niemand uit het publiek de band al roepend op het podium onthaald, hadden wij het verschil niet gehoord tussen de achtergrondmuziek die speelde en de eerste tonen van Mortalcombat. De synthmelodietjes klonken allemaal iets te eentonig, en Sarah’s stem miste wat aan kracht. Het waren de nummers waar ze een drumbeat aan toegevoegd hadden, die voor schwung zorgden. Het klonk fijn, maar mocht muzikaal wat inventiever wat ons betreft.
Waar Pale Grey’s album ‘Waves’ meer iets weg heeft van een kabbelende beek, klonken ze live nu eens als een woeste oceaan, dan als een kalme zee. Daarop zeilbootjes die door de wind aangedreven over de golven kliefden. Beginnen konden de Luikse mannen niet beter doen dan met “Ghost”. Even leek het alsof we ook in het Sportpaleis bij grootmeester Nick Cave stonden, met een dramatische piano en een stem van zanger Gilles die klonk alsof hij een hele dag op een dieet van teer had geleefd. Diep, rauw, theatraal en meeslepend. We hoorden de mosterd van Girls In Hawaii en even meenden we zelfs Sigur Rós te ontwaren. Pale Grey speelde duidelijk al veel samen en het voelde alsof ze helemaal op elkaar waren ingespeeld. De nummers werden live stuk voor stuk naar een explosievere versie van zichzelf gestuurd, met harmonieuze samenzangen waar de basstem van Gilles in “Shame” nog mooier naar voor kwam.
De zaal, waar duidelijk heel wat vrienden aanwezig waren, kregen ze vlot klappend mee op “Blizzard” en het Goose klinkende “Hunter”. De ‘nananana’ op “Late Night” werd instemmend meegezongen. Veel knikkende hoofden bij dat laatste nummer. Ze hadden ons overtuigd, met een set die een strakke vaart hield en ons deed zweven. Hun album was wel oke, maar live overspoelden ze dat met verve. Een extreem dankbare band die we in de gaten moeten houden. Op 4 december bijvoorbeeld. Dan spelen ze gratis in het Depot Café. Ga ze checken en laat je meevoeren met een imaginaire wind in je haren.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nick Cave & The Bad Seeds - Zo puur en intens dat het pijn deed
Nick Cave & The Bad Seeds
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-13
Sam De Rijcke
Op voorhand waren wij er nog niet echt gerust in. Hoe zou de intimiteit en de breekbaarheid van het aangrijpende laatste album ‘Skeleton Tree’ een kille en bombastische concertarena als het Sportpaleis kunnen doorstaan ?
Cave nam alle twijfels weg door al meteen met drie diepgravende songs van ‘Skeleton Tree’ van start te gaan en daarmee het volledige Sportpaleis de adem af te snijden. Muisstil werd het in de zaal, zo een innige stilte hadden ze in die gigantische concertzaal nog nooit meegemaakt. Vooral “Magneto” was o zo mooi en ontroerend dat de tranen al meteen de kop kwamen opsteken. Nick Cave zocht de aanrakingen met zijn publiek op en legde zijn volledige ziel en overgave in de beklijvende songs uit dat pakkende album. Wij hadden Cave al eerder de ziel uit zijn lijf weten spuwen in een hele resem voorgaande concerten, maar nog nooit zo heftig en hartbrekend als vanavond.
Na de derde song was het duidelijk, iedereen die hier aanwezig was zou getuige zijn van iets unieks, legendarisch, treffend en groots.
Met een fenomenaal “Higgs Bosson Blues” trad Cave een eerste keer uit de zone van de intimiteit om zijn demonen de vrije loop te laten gaan. Mede door de geniale gitaar van partner in crime Warren Ellis was “Higgs Bosson Blues” van een onbereikbare puurheid en schoonheid. En dan deed een verzengend “From Her To Eternity” het vuur nog meer oplaaien, de primitieve rauwheid ging door merg en been, de song barste uit in een geweldige opzienbarende poel van noise. Hebben we “From Her To Eternity” ooit eerder zo vernietigend vertolkt weten worden ? Ik dacht van niet. De dreiging van het onvermijdelijke “Tupelo” zette die bloedstollende teneur verder. Net als je dacht dat dit gewoon niet meer overtroffen kon worden kwam Cave met een grandioos “Jubilee Street” opzetten, zo intens en mooi dat het haast pijn deed, en wederom met een sublieme Warren Ellis in een hoofdrol.
Als geen ander wisten Nick Cave & The Bad Seeds de ganse avond op zo een wonderlijke manier intense emotie en rauwheid bij mekaar te brengen.
De emoties kregen terug de vrije loop met “The Ship Song”, met een aangrijpend “Into My Arms” en een tot tranen toe bewegend “Girl In Amber” dat werkelijk héél, maar dan ook héél diep ging.
Nog zo een klepper waarin Cave tot bovenaardse proporties uitsteeg was de ultieme klassieker “Red Right Hand” die tegelijkertijd, heftig, passioneel en extreem explosief was.
De duivel kwam zich nog eens bemoeien in een zinderend “The Mercy Seat” en Cave groef terug tot bloedens toe in zijn diepste ziel met “Distant Sky” en “Sketelon Tree”. Er waren haast geen woorden meer voor zoveel pijn, schoonheid en vertedering.
In de bisronde spoorde Cave zijn publiek aan om actief deel te nemen aan “The Weeping Song”, nooit gezien in Caveland. De door het noodlot getroffen zanger zocht duidelijk troost in zijn publiek en hij kreeg daar ongelooflijk veel voor terug. Een schare fans mocht zelfs mee het podium op voor een geniale versie van de moordsong (en dat is letterlijk te nemen) “Stagger Lee” die hier voortdreef op een even geniale als simpele baslijn van Martyn Casey.
Cave ging eruit uit met “Push The Sky Away”, hij had ondertussen al een goddelijke status bereikt en het leek of ie effectief in staat was om de hemel te verplaatsen en er ondertussen zelf de hoogste troon te gaan bestijgen.
Nick Cave & The Bad Seeds waren buitenaards.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nick-cave-13-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Angus and Julia Stone - Every night we play, is a lucky night
Angus and Julia Stone
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-12
Jolijn Sabbe
Dat Angus and Julia Stone terug zijn met een nieuw album, is ondertussen geen nieuws meer. Het Australische duo dat vorige maand ‘Snow’ aan het grote publiek voorstelde, is nu klaar om de concertzalen te veroveren met hun vers gemaakte nummers. Ze kondigden in juni aan dat ze een nationale tour zouden houden, en dat deden ze snel. Al in september stonden ze op het Brisbane Festival hun nieuwe werk op het publiek af te vuren. Ze hebben nog een hele weg te gaan en kozen gelukkig ook België uit om hun passie mee te delen. Met enkele bescheiden pasjes, lieve woordjes en mooie lachjes, was het moeilijk om geen sympathie voor ze te hebben.
Het publiek werd opgewarmd door Isaac Gracie. Een Londense zanger die onder het genre alternatief of indie wordt geplaatst. Hoewel de jonge man veelbelovend was, werd hij door het publiek niet goed ontvangen. Zijn breekbare nummers zouden het best tot zijn recht komen bij een stil publiek, wat helaas niet het geval was. Niet veel mensen voelden de nood om te zwijgen of ook maar te doen alsof ze luisterden. Toch bleef de jongeman zeer vriendelijk en beleefd. Hij toonde zelfs enige appreciatie voor de mensen die wel de moeite deden om te luisteren. Want gelijk hadden ze. Isaac mag zeker nog meer van zich laten horen. Misschien eens niet als voorprogramma.
Dan was het tijd voor de act waarvoor de mensen dus echt gekomen waren; Angus and Julia Stone. Het werd meteen wat stiller in de zaal en zij slaagden er wel in om de aandacht naar zicht toe te trekken zonder al te veel moeite.
In de achtergrond was een arend te zien met gespreide vleugels en verlichte ogen. Een opmerkzaam beeld dat gedurende het hele concert aanwezig bleef. Ook de zee in de achtergrond fascineerde veel mensen.
Starten deden ze met het nummer “Baudelaire” uit hun nieuwe album. De lichten werden gedoofd en eerst was enkel Julia zichtbaar. Vervolgens viel Angus in en zongen ze in koor ‘Your House, my house..’ Woorden die de rode draad vormen doorheen hun album. Er werd veel gewerkt met herhaling, wat aanstekelijk is. De woorden blijven hangen en mensen kunnen ze ook spontaan meezingen.
Vervolgens bleven ze in het thema Snow met het nummer “Make It Out Alive”. Een nummer dat begint met een gedicht, voorgedragen door Angus. Het nummer heeft dus een betrekkelijk lange intro, maar dat stoort de meeste mensen niet. Dit nummer geeft hints naar zijn andere project Dope Lemon, dat wat meer psychedelisch is en waarvan hij verder in het concert een nummertje bracht. De afwisselingen tussen Angus en Julia vloeien mooi in elkaar over. Het zal ook niemand verbazen dat de twee broer en zus zijn, aangezien ze zo afgestemd zijn op elkaar. Ze zijn verbonden door een bloedband en soms zou je haast durven denken dat ze op hetzelfde tempo ademen. Ook de lachjes die ze met elkaar delen zijn vertederend om te zien.
De achtergrond veranderde constant gedurende het concert. Terwijl we eerst een bos in volle bloei zien voorbijvliegen, krijgen we een tijdje later datzelfde beeld, maar dan met takken vol sneeuw. Het is duidelijk dat ze de natuur echt wilden betrekken en dat ze er zich nauw mee verbonden voelen. Wie goed oplet ziet de vier seizoenen steeds terugkeren. Ook voor het schrijven van het album hebben ze zich teruggetrokken in de natuur om inspiratie en rust te vinden. Dat wordt heel mooi weerspiegeld in het concert dat ze gaven.
Eén van de hoogtepunten was het nummer “Chateau” waarbij het publiek enthousiast begon mee te klappen en de sfeer wat meer uitgelaten werd. Toen Angus zag dat het publiek gebruik maakte van hun smartphone bij dit nummer om licht te geven, verzocht hij het publiek om dit opnieuw te doen alvorens ze hun meest bekende nummer “Big Jet Plane” zouden spelen. Angus vertelde dat ze er heel blij van werden om alle lichtjes te zien schijnen naar hen. Hier zit dan ook een stiekeme verwijzing naar de lyrics ‘You spend everyday shining your light my way’ in.
Angus and Julia Stone slaagden er tijdens het concert langzaam maar zeker in om het hele publiek in hen te laten geloven. De manier waarop ze dat deden was zo oprecht en warm, dat voor onverschilligheid geen plaats was. Het zijn zonder twijfel twee zeer lieve en zachte mensen die hun goede intenties op de wereld willen afvuren. Ze brachten een boodschap van liefde en vrede zonder dat echt op die manier te verkondigen. Of hoe muziek en twee mensen een verschil kunnen maken in de wereld.
Setlist: Baudelaire - Make It Out Alive - Cellar Door - Heart Beats Slow – Chateau - Wherever You Are – Bloodhound - Private Lawns - Who Do You Think You Are - Uptown Folks (Dope Lemon) - Nothing Else - Big Jet Plane - For You - My House Your House – Snow
Bis: Oakwood - Harvest Moon – Soldier
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
STUFF. plays Howard Shore - STUFF. waardige mandataris voor Film Fest Gent & Howard Shore
STUFF.
Vooruit
Gent
2017-10-11
Gerrit Van De Vijver
Dat het Film Fest Gent soms gedurfde , controversiële en niet alledaagse keuzes durft maken, is lovend. Net als dit jaar met de openingsfilm ‘Insyriated’, begint het audiovisuele deel van het FFG ook met een niet voor de hand liggende keuze. STUFF. plays Howard Shore. De zaal Vooruit Gent was hiervoor de ideale locatie, met z’n nodige grandeur.
STUFF. scoorde al veel lof op het Gent Jazz Festival, en begint naam te maken. Zodoende werden ze aangesproken door het FFG om samen iets uit te werken. Het leidde tot deze kruisbestuiving van clips uit films van David Cronenberg en de eigen interpretatie van STUFF. , gegeven aan de muziek van Howard Shore. De clips werden geprojecteerd op 4 schermen, een creatie van Bart Moens en Frederik Jassogne , en ook op de podiumvloer, wat de coherentie nog groter maakte. Ook het 5-tal zit lekker compact, op amper 12 m2.
En ook hier , alweer, geen voor de hand liggende keuze. Men kon gaan voor het populaire genre à la ‘Lord of the rings’, ‘The Hobbit’ of ‘Silence of the lambs’.
Neen, men ging graven in het vroegere, donkere werk van D. Cronenberg. Men kwam uit bij o.a. ‘Eastern promises’, ‘Scanners’, ‘Videodrome’, ‘The fly’, ‘eXistenZ’, ‘Crash’, ‘A dangerous method’.
De vijf muzikanten: drummer Lander Gyselinck, toetsenist Joris Caluwaerts, turntablist Menno, bassist Dries Laheye en EWI-saxofonist Andrew Claes gingen op voorhand elk aan de slag in hun rayon, en legden elk hun eigen accenten. De symbiose van de 5 bandleden is waarlijk niet te onderschatten.
Daar de muziek van H. Shore barst van ritmeveranderingen, pauzes, nuances en subtiliteit , was het toch een huzarenstuk om dit ten berde te brengen.
Maar STUFF. vond het ideale synergisme tussen de werking van de beelden en de nadruk op hun eigen spel. De timing zat zelfs zo perfect dat men zou kunnen aannemen dat de beelden voor hen zijn gemaakt. Een schoolvoorbeeld hiervan was de vechtscène (‘Eastern promises’) van Viggo Mortensen , in zijne pure , jawel, waar men vol meegaat in het gevecht, en dan heel mooi de sound laat uitsterven en het gevecht wordt afgemaakt en er zelfs even een lachsalvo opstijgt. Met enige vertwijfeling bij sommige : kan dit wel?
Het werk van STUFF. wordt regelmatig gelinkt aan improviseren, maar nu waren er restricties. Het oeuvre van H. Shore werd met veel gevoel gebracht. STUFF. speelt geen muziek, ze ‘belichamen’ muziek. Met het gehele lijf worden de instrumenten bespeeld, snaren en cymbalen ‘geaaid’. Als publiek kan je de muziek makkelijk percipiëren, want je wordt constant getriggerd.
Ondanks de relatieve onbekendheid bij het grote publiek, wat het een unieke gelegenheid maakte voor de echte STUFF.-fans, was het een moedige EN juiste beslissing van het Film Fest Gent om deze partnership aan te gaan. Het out-of-the-box denken verklaard waarom het Film Fest Gent steeds in omvang toeneemt en het succes exponentieel groeit. H
opelijk krijgt dit een vervolg. STUFF. is zeker sterk genoeg om zelfs alleen een soundtrack te dragen, hun verscheidenheid is alvast een grote troef. Ondanks muziek van ‘The fly’, dit zijn géén ééndagsvliegen
Al jaren spreekt men van de toenemende groei van de Belgische cinematografie, maar met deze groep kunnen we een breder aspect aanspreken en kunnen ze meehelpen aan het expanderen van het succes van de Belgische filmindustrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stuff-11-10-2017/
Organisatie: Film Fest Gent (ism Vooruit, Gent)
Tamino – Het Tamino-gen
Tamino
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-11
Hilde Snauwaert
Gehypnotiseerd toekijken, volledig stil. Bij iedere zucht, kreun of oprecht dankwoord van de artiest beginnen gillen. Bij dat ene liedje “Habibi” alles van begin tot eind filmen, ook al is er geen ruimte om je arm op een deftige manier omhoog te steken, zo veel volk is er in de uitverkochte concertzaal. De blauwdruk van de gemiddelde concertganger bij het optreden van Tamino in de Ancienne Belgique. En ik ben er niet één van …
Toegegeven, Tamino kent een weergaloze en pijlsnelle evolutie. 2017 werd goed op gang getrokken met een podiumplaats in De Nieuwe Lichting, en deze zomer een met vijf sterren bejubeld concert op Pukkelpop en ronkende recensies bij de pers. Er was sprake van ontroering, verleiding, een optreden van onschatbare waarde, een begeesterd publiek.
Toegegeven, Tamino kent zijn métier. Hij heeft een dijk van een stem, waar hij enorm mee kan uithalen. De toetsenist en drummer maken het plaatje van muziekambachtschap af. De muziek is kwalitatief, zit simpel en goed in mekaar. De reactie op het publiek bij de begintonen van “Cigar”, de derde in de set, is overweldigend. Vooral in dit liedje tast hij heel diep naar de innerlijke demonen van de concertgangers.
Toegegeven, Tamino heeft charisma. Bij iedere gestamelde dank je, stuntelige anekdote of het ‘what the fuck’-zinnetje waarbij de artiest nog altijd verbouwereerd bij zijn populariteit staat te kijken, het publiek vindt het geweldig. En lokt ook reacties als “Mocht hij mijn leeftijd hebben…” uit.
En ik was vooral content dat ik het laatste zitplaatsje kon bemachtigen. Want een uur Tamino is lang, zeer lang. Er komen vijftien liedjes aan bod, telkens geënt op hetzelfde principe : piano of gitaar of drum begint, en Tamino vlug aan met lange kreten en simpele teksten, en (veel te) veel serieux. Het herhalingseffect speelt na een kwartier parten en begin je rond te kijken naar de andere concertgangers. En zie je iedereen zeer gebiologeerd staren naar Tamino en genieten van zijn muziek.
Ik denk dat het een gen moet zijn : ofwel heb je het voor hem, ofwel ben je gewoon blij dat je het concert tenminste zittend kan uitzitten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lamb – Tussen hyperkinesie en ingetogenheid!
Lamb
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-09
Johan Meurisse
Lamb viert vanavond de 20ste verjaardag van hun titelloos debuut. Integraal wordt de plaat gespeeld , aangevuld met enkele handvol oude , recentere nummers en een paar nieuwe als toemaatje . Juist, als je het goed nakijkt is het debuut net ‘20+ 1’ jaar oud en de laatste plaat is nu ook al van 2014. Lamb tekende hier voor een fijn, leuk , gevoelig, krachtig concertje tussen hyperkinesie en ingetogenheid
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Midden de jaren 90 gaven ze de triphopscene van Massive Attack, Tricky, Portishead een voorname touch; de donkere dreiging die over de songs heen dwarrelde , werd geïnjecteerd door rollende drum’n’bass en etherische pop , die innemend , kwetsbaar kan zijn . Een evenwicht realiseren tussen melodie en elektronica, vol melancholie en (krankzinnige) geluidjes , een chemie die kan exploderen .
We kregen van Barlow te horen hoe de twee elkaar op het toeval vonden . Hij die net ontslagen was al producer in een muziekstudio en zijn ei als electrotechneut niet meer kwijt kon en zij als zangeres die vocaal haar plaatsje zocht in zijn geluid . Sjiek!
In de jaren Lamb was het dikwijls vuurwerk tussen de twee .Ze lasten zelfs een break, adempauze in en kruisten elkaar opnieuw in 2012, wat meteen de return was om er volle gas tegen aan te gaan met het album ‘5’ en ‘Backspace unwind’ , die bizar genoeg op de radio als door een breder publiek genoeg geweerd werd .
Maar Lamb heeft z’n publiek en men houdt van elkaar . Een volgelopen AB wist hen dan ook warm te onthalen . Het duo was aangevuld met een drummer, contrabassist en violiste , die zorgden voor een prachtige aankleding van de song en een breder, aardser geluid.
Een broeierige spanning en emotionaliteit ervaarden we in die unieke combinatie van pop en elektronisch vernuft , dat innemend, pakkend, melancholiek en extravert klonk; elementen uit de folk, jazz, klassiek , techno en drum’n’bass weten ze bijzonder goed te versmelten . De sound kon aanzwellen , exploderen en klonk sfeervol, lieflijk, aanstekelijk, grillig en dansbaar.
Barlow is iemand die geen barrières wil tussen z’n band en z’n publiek. Hij hitste hen ten gepaste tijde op met z’n knopgefreak. Lou geeft de nummers elan door haar warme, indringende , bezwerende hemelse stem . Haar feeërieke, betoverende verschijning toont broosheid , gevoeligheid, ontroering .
De nummers van het debuut volgden elkaar op. Bij het afstoffen hoor je de muzikale veelzijdigheid, ingeniositeit en intensiteit. De eerste vier waren toen en zijn nu nog steeds een mooie barometer, “Lusty”, “God bless” , “Cotton wool” en “Trans fatty acid” toont de muzikale sterkte door de gevoelige, slepende, bezwerende en hitsende ritmes . Ze raken je persoonlijk en prikkelen de dansspieren .
Rhodes moet toegeven wat ze twintig jaar geleden schreef , nu door de levenservaring een andere dimensie en invalshoek krijgt .
Op het instrumentale “Merge” wordt een trompettist erbij gehaald. De jazzy, loungy grooves vinden hun weg . Ook “Gold” en “Closer” worden in een kleurig jasje gestopt. Single en doorbraak “Gorecki” huiverde door de intieme en krachtige triphop . Tot slot “Feela” was er eentje die ze nog niet live hadden gespeeld in al die jaren ; de extra percussie gaf het een push.
Het tweede deel was een eigen keuze van hun materiaal, “What sound“, “Little things”, “We fall in love” en “Backspace unwind” ondersteunen mooi het pop/trip/drum’n’bass geluid door de crescendo opbouw , de fellere tunes en lichte explosies . Ze zorgen voor een heupwieg en een dansmove . Krautrock was zelfs niet veraf. Ze stonden naast de sobere, tedere aanpak van “Angelica” en “As satellites go by” die Lou in de picture plaatsten . Het nieuwtje “Illumina” lag in dezelfde Lamb-lijn en wuifde ons uit . Tja toegankelijkheid en experiment gaan hand in hand. Klassieker “Gabriel” bracht hen terug . Gevoelig en Ongrijpbaar . Een traantje werd weggepinkt .
Lamb balanceert tussen hyperkinesie en ingetogenheid . Afwachten wordt het op een nieuw album .Of we kunnen om de zoveel jaar nog eens bij hen terecht voor een feesteditie …
Organisatie: Live Nation
Net geen 21jaar en voor de 2e keer dit jaar op een Belgisch podium. Er zijn er die met minder tevreden moeten zijn. Lorde, half Nieuw-Zeelands en half Kroatisch , heeft met haar recente album ‘Melodrama’ volledig weten te overtuigen. Het niet evidente en altijd makkelijke tweede album is een schot in de roos geworden. Het grote publiek leerde haar dit jaar kennen met haar super hit “Green Light”, een toppertje. Ere wie ere toekomt, de dame heeft er geen moeite mee om anderhalf uur een boeiende set te brengen.
Op het podium komend in een zwart gewaad dito hoed, verraste Lorde ons al in de kledingstijl. De puberlook met te korte topjes maakte nu plaats voor… drama! De toon wordt gezet met “Homemade Dynamite” , de interlude voor een spetterende set. De openingssong van haar debuut ‘Pure Heroine’, “Tennis Court” zorgde al snel voor een eerste hoogtepunt. Lang geleden dat we iemand zagen die haar stem wist te beheersen terwijl ze heen en weer floreerde op het podium.
Een set die geen seconde verveelt met behulp van flashy neon verlichting, video-intro’s, twee opvallende danseressen en Lorde zelf die met behulp van een saxofoon “Buzzcut Season” op gang bracht. Terwijl het dak eraf ging en de sterrenhemel neerdaalde in de Lotto Arena, zong een engel, intussen haar zwarte outfit geruild voor een volledig wit exemplaar. Een ingetogen “Liability” werd gespeeld.
Een cover mochten we ook nog verwachten. Deze zomer op Rock Werchter hoorden we “Running up that Hill” van Kate Bush , en de vergelijking werd meteen raak. Nu werd dat iets moeilijker … toch hoorden we een goed geslaagd “In the Air Tonight” van Phil Collins. Het was meteen ook het einde van de witte outfit ; het werd dan kiezen tussen rood en blauw. Blauw kleurde het derde hoofdstuk van de show met “Supercut”. De eindmeet was in zicht, tijd om de sprint voor te bereiden. “Royals” haar eerste succes, “Perfect places” en “Team” volgden elkaar nu op in sneltempo. “Green Light” kwam en voelde aan als een grote kers op de taart. Lorde heeft ondertussen meer te bieden dan een ‘groen lichtje’; wat is dit toch een onwaarschijnlijk sterk nummer. Dat ene bisnummer was kort en misschien een beetje overbodig om de eenvoudige reden dat de show steengoed was en alle singles de deur uit waren.
Een gemengd publiek van overwegend gillende tienerdames gingen niet met gemengde gevoelens naar huis. We kregen waar we voor gekomen waren. ‘Drama’ op het podium en sterke melodieën van een (volwassen) jonge dame die integriteit perfect weet te combineren met uitbundigheid. Hou de zomer vrij , Lorde kan er terug bij voor één Belgisch festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics (knipoog naar Luminousdash.com)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lorde-06-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Hippo Campus - Tieners met muzikale potentie
Hippo Campus
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-06
Wim Guillemyn
Een opvallend jong en grotendeels vrouwelijk publiek was gekomen om deze indierock bands (denk aan Vampire Weekend en aanverwanten) aan het werk te zien. Marsicans (uit Leeds) waren fris, jong en kleurig. De zanger had qua looks de nodige credibility terwijl de gitarist eerder uit een boysband leek ontsnapt te zijn. Hij was zich ook een beetje te goed bewust van zijn mooie looks. Voor de rest een degelijk en aangenaam optreden.
Hippo Campus uit Minnesota zijn sinds 2013 actief en hebben 3 EP’s en een album op hun conto staan. Het waren nog tieners die even jong als hun publiek waren. Een vat vol hormonen maar muzikaal zat het wel snor. Opener “ Way It Goes” uit hun recente ‘Landmark’ album was meteen raak en veroorzaakte her en der wat gegil bij bepaalde moves van de zanger. “Sophie So” was een goede song en goed gebracht. “Simple Season” was welbekend bij het publiek. “South” kende ook veel bijval. Van dan af zat de sfeer bij het publiek goed in.
Opvallend toch de muzikaliteit van elk van de muzikanten. Deze band draait niet alleen op de looks en de hormonen maar heeft muzikaal zeker zijn waarde: aanstekelijke en catchy songs met hier en daar een muzikale meerwaarde in de vorm van een solo, lick of bridge.
Het was dan ook een geslaagd, entertainend optreden waar ze hun set eindigden met “Buttercup” en terecht terug mochten komen voor een bisronde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
