De Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow slaagde er afgelopen woensdag in een uitverkochte Orangerie adembenemend stil te krijgen. De artiest stelde er met grote kunde zijn nieuwe album ‘Post-Tropical’ voor. Al kregen we gelukkig ook nog wat van ‘Early in the Morning’ te horen.
James Vincent McMorrow startte zijn set met “The Lakes”, een mooie intro voor anderhalf uur zoetgevooisde fluistermuziek. Voor ons stond een echte vent, met baard en al, waardoor je soms moeilijk kan geloven dat hij echt die perfecte hoge klanken zijn strottenhoofd uit jaagt. Dromerige muziek is de specialiteit van de Dublinner en die werd ondersteund door de lichtpiramides op het podium en de maanachtige achtergrond.
Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte was voor meeslepende ritmes. In “Glacier” kreeg hij het overwegend vrouwelijke publiek zelfs aan het bewegen. Het nummer bewijst tegelijkertijd dat stilte erg mooi kan zijn. Het applaus klonk vaak luider dan de zachte liedjes zelf, al was de zaal duidelijk gevuld met doorwinterde McMorrow-volgers.
Die ritmes zijn trouwens een rode draad door het nieuwe album, met het gelijknamige nummer “Post-Tropical” voorop. Er was zelfs even een leuk meeklapmoment, jammer genoeg verpestte McMorrow dat zelf door vreemd genoeg volledig uit het ritme te gaan voorklappen. Het was bovendien het moment dat we ons een ietsepietsje begonnen te vervelen. De muziek is prachtig, niets aan te merken op de zangkwaliteiten van deze artiest, maar soms wordt het geheel een beetje te serieus, te correct gezongen ook. Alles is tot in de puntjes afgewerkt, er is geen hoek af. Nu ja, misschien moet dat wel bij dit genre van kopstemfolk en toegegeven, McMorrow bekritiseren op een te perfecte stem is wellicht wat pietepeuterig.
Gelukkig was het snel de beurt aan “We don’t Eat”, het hoogtepunt in deze set. Schitterend gebracht, vooral doordat de zanger het nummer versnelde door als een gek op zijn trom te gaan slaan.
Vanaf dan gooide James Vincent McMorrow zijn mantel van stilzwijgen af en ging zowaar in interactie met het publiek, waarmee hij bewees best een grappige, zij het bescheiden, man te zijn. Verder maande hij bij “All Points” aan ‘om te dansen als een robot’. Het dansen bleef ietwat achterwege maar er zat wel degelijk dansbaarheid in de song, zeker naar het einde van het nummer.
Als bisnummer kregen we nog het geweldige “And If My Heart Should Somehow Stop” volledig solo. Daarna kwam de band nog eens op om met een haarfijne apotheose “If I Had a Boat” te spelen.
Tuurlijk wordt in dit soort reviews altijd de vergelijking met Bon Iver gemaakt. Qua sound klopt die vergelijking wel maar door dit optreden mogen we James Vincent McMorrow beschouwen als iemand die eigenlijk geen vergelijk kent. James Vincent McMorrow was een uitspatting van fantastische supersereniteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-19-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Aan explosiviteit geen gebrek vanavond, vooreerst raasden de onstuimige kerels van het Canadese Pup als een bezeten bende door de Charlatan. Het bleken vrienden te zijn van stadsgenoten Metz, beide bands komen uit Toronto. Qua gedrevenheid wisten ze dus de juiste makkers te kiezen. Qua sound waren er wel wat verschillen, daar waar Metz soms met Nirvana flirt, ging de felle post-hardcore van Pup wat meer naar Fugazi of Quicksand neigen. Maar even stuiterend en hectisch ? jazeker !
De ruimte voor het podium was amper halfgevuld, maar dat weerhield dat lefgozertje van een zanger er niet van om met de nodige risico’s te gaan skydiven. Om maar te zeggen, energieke bende, die van Pup. En een verdomd strakke sound en dito songs. Een ontdekking.
Hadden we het enkele maanden geleden niet over het beste Belgische debuut van 2013 ? Yep, en daar was geen jota van overdreven. Het pittige plaatje ‘Suburban Guide to Springtide’ heeft sindsdien herhaaldelijk de weg gevonden naar onze cd lader en i-pod, en steeds blijft dat schijfje ons verbluffen. Ware het niet van die spelbrekers van Madensuyu, we spraken zelfs ook van het beste Belgische album van 2013.
In de Gentse Charlatan, een ideaal gruizig kot voor deze in your face rock, bleek dat Psycho 44 probleemloos de energie van de plaat naar het podium kon vertalen. Meer nog, het viertal spuwde er zonder omkijken hun songs nog een stuk opwindender uit. Het vinnige combo raasde een uurtje lang lustig door.
Dit was een retestrak, hitsig en wild concertje van een stel jonge hongerige wolven die met een gretige punkspirit quasi hun ganse repertoire er door joegen.
Het klonk alsof die Black Flag T-Shirt er voor iets tussen zat, rauw, snedig en hard. En ook wel pokkenluid, Schauvliege heeft vooralsnog geen vat gekregen op de Charlatan. De prijsbeesten “All my demons have distortion” en “Dance, motherfucker, dance” werden tot het eind opgespaard om het boeltje extra te doen ontploffen en slaagden met glans in hun opzet.
De Charlatan was verre van volgelopen, maar de opgekomen fans zorgden voor het nodige zweet en enthousiasme om hier samen met een uiterst potent Psycho 44 een memorabel avondje van te maken.
Psycho 44 moet zowat het meest explosieve Belgische bandje zijn die er dezer dagen op onze podia te bewonderen valt. Moge dit een warme oproep zijn tot allerhande festivalorganisatoren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/psycho-44-16-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pup-16-02-2014/
organisatie: Democrazy, Gent
Her name is Calla - I Like Trains - De latente stem in het post-emotionele waanzin
Her Name Is Calla mag vandaag openen in de Rotonde, die opnieuw vol (of overvol, zo u wilt) zit. Her name Is Calla zit vol met verschillende invloeden. Met een viool en cello krijgen ze een heel folky klank. Naar wanneer er elektronica aan te pas komt, gaat het stukken meer new-wave klinken. Her name is Calla klinkt zoals een moderne folkband moet klinken. Geen ukelele à la of Monsters and men en Mumford and sons. Maar interessante, verrassende muziek die alle genres overstijgt. Er zitten ook vleugjes in van het vroege Balthazar, voor het hip en elektronisch moest zijn. Ze zijn meegebracht door I Like Trains. En dat blijkt een goede keuze te zijn. Het is band die terecht wat meer aandacht verdient.. Dat het al eens heel episch en bombastische gaat klinken, nemen we er met alle plezier bij. De jongens van I Like Trains lieten zich ook van hun beste kant zien en kwamen met twee de band vervoegen op drums.
I Like Trains is een band die al jaren de post-rock verdedigt op tal van podia. Vorig jaar nog waren ze headliner op DUNK-festival (het beste post-rock-festival van Europa, in Zottegem). Daar gaven ze al een straf voorbeeld van hun kunnen. Ze trekken niet ongewapend ten strijde: 3 gitaren, 1 basgitaar, drums, keyboards en tientallen effectpedalen hebben ze tot hun beschikking om het publiek in vervoering te brengen. Dat post-rock niet altijd instrumentaal moet zijn, dat bewijzen zij. Integendeel, het kan een absolute meerwaarde zijn. Zeker als je gezegend bent met een stem als deze zanger. Een diepe, warme klank komt uit zijn keel. Het timbre van deze stem verklankt perfect de triestesse die deze muziek zo verlangt.
Waarin zit dan het post-rock-element van deze band hoor ik u vragen. Wel, traditionele songstructuren worden overboord gegooid. Geen strofe, refrein, strofe, refrein,... Hun songs worden zorgvuldig opgebouwd. Laag na laag wordt de klank aangedikt, de melodie voller, het ritme omhoog. Om dan uiteindelijk uit te barsten in spectaculair muziekaal vuurwerk dat tot op het eind beklijfd. Een zorgvuldig opgebouwde tocht dus, door een wereld vol spelplezier en vertrouwde tonen die een geborgenheid oproepen. Door de stem van de zanger wordt het geheel aanzienlijk mooier en aangrijpender.
Dat I Like Trains er live staat als een huis mag zonder overdrijven verklaart worden.
Het 10-jarige bestaan van deze band is dus niet zonder emotie voorbij gegaan. Dat er nog heel wat jaren mogen volgen. Vanavond was het laatste optreden van hun tour. Ze mogen tevreden naar huis terug keren en genieten van welverdiende rust. En nogmaals: dank u.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/i-like-trains-16-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos een Vorst Nationaal te vullen . Op een paar jaar tijd is haar populariteit nogal gestegen . Net als bij Emeli Sandé en Birdy (eerder de week nog goed voor 2 concerten!) bereikt de 27 jarige blondine een overwegend jong meisjespubliek, die de zangeres duidelijk op handen droegen . Was zij bij haar vorig optreden eerder nog wat onwennig op het podium , dan staat ze nu zelfzekerder dan ooit te zingen en te dansen. De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads , die zeer zeker met Valentine’s day de hartjes sneller deden slaan of langs de andere kant net een hartenbreker konden zijn .
De goed afgetrainde , sportieve lady heeft een uitgebreide band achter zich; de keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding . Een breder geluid dus in haar melodieuze synthpop; de soulfulle backing vocalists gaven de sound en de set nog meer kleur en elan. Inderdaad , Ellie Goulding is duidelijk de kleine podia ontgroeid .
Na wat donder en bliksemschichten konden de danspasjes worden gezet met “Figure 8” en “Ritual” , die meer keys en percussie kregen aangemeten. Ze zorgden al direct voor een ‘positieve vibe’ . Een leuk , ontspannende start en een sterk optimisme , dat spijtig genoeg doorkruist werd door een abominabele geluidsmix , waarbij zelfs haar indringende , lichthese vocals wat de mist ingingen; de twee songs kwamen op die manier niet volledig tot hun recht. Een overdonderend begin werd hier geremd . Geen nood , Ellie en haar band werden door het jonge publiek op handen gedragen en ze koesterden haar in hun hart .
Het derde nummer “Goodness gracious” was meer doorsnee synthpop . Het klonk allemaal goed en ging erin als zoetenkoek .
Ze hield haar publiek op Valentijn muzikaal in een wurggreep , eerst o.m. de oudere single “Starry eyed” tintelde en klonk opzwepend; het refrein werd luidkeels meegezongen , net als de twee covers, iets verderop , “Your song” (van Elton John) en de huidige single “How long will I love you” (van The Waterboys) die een sfeervolle benadering en een verhoogd emotionele waarde hadden. Ze zijn sober, gevoelig , met een pakkende pianotune in een decor van gsm-zaklamplichtjes. Dit knuffelgehalte van dromerige, trippende synthpop ( niet storend btw!) bleef nog een beetje aanhouden met “The writer”, “Explosions” en “My blood” , die de hitgevoeligheid en de lovestory’s benadrukten .
In het laatste half uur ging het tempo terug naar omhoog . De sound , de beats en de tunes van M.I.A.’s “Bad girls” was de ideale geleider om pompende elektronica en popsounds met elkaar te vermengen. “Everytime you go/this love (will be your downfall)” was de aanzet naar een uitstekende climax van danshits “Anything could happen” , “I need your love” en “Lights”, die overspoeld werden van housebeats en hier Vorst Nationaal op z’n kop zetten; Netsky drum’n’ bass beats hadden zich zelfs een weg gebaand en maakten het triootje nog sterker, completer en opwindender .
Die strakke dance aanpak werd nog doorgezet in de bis met “You my everything” en natuurlijk “Burn” , die letterlijk het uitverkochte Vorst in lichterlaaie zetten. Straffe songs toch wel met heel wat lichtverkeer en brandende projecties, die explodeerden en haar liefdevolle synthpop een energieke push bezorgden.
Deze lieve live artieste werd dan ook terecht bejubeld! Ze bracht je in optimale stemming, bood het nodige vertier en speelde een avondje heerlijke pop. Rock Werchter is gewaarschuwd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chloe-howl-14-02-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ellie-goulding-14-02-2014/
Organisatie: Live Nation
De Zweed Tim Bergling, alias Tim Berg, alias Tom Hangs, alias AVICII, bracht z’n debuutplaat ‘True’ uit, en ging op pad om de wereld te veroveren. Voor zover dit nog nodig was…
Na samenwerking met o.a. Tiësto en Sebastian Ingrosso, heeft Avicii nu z’n eigen carrière vormgegeven, en zelf de te volgen weg uitgestippeld. En dat het de juiste weg is, blijkt uit het feit dat het sedert de start wel elk jaar weer prijs is. “Le7els” in 2011, “I Could Be The One” in 2012 en vooral het bluegrass-achtige “Wake Me Up” van afgelopen zomer waren de visitekaartjes.
Het publiek werd opgewarmd door de Rotterdamse producer Oliver Heldens. Jammer van de veel te zwaar dreunende bassen. Een marteling voor lichaam en leden. M’n lever zit nu waar m’n nieren zaten en omgekeerd. Het wachten duurde eindeloos, mede door de veel te kleurloze en monotone set. Gelukkig werd ons geduld beloond…
Avicii - Zitplaatsen waren er, maar waren waardeloos. Oorzaak: de helse start van de set. Die werd ingezet met “Hey Brother”, en nadien denderde de show met een rotvaart verder. De hit werd begeleid door beelden van een rollercoaster. Zitten was geen optie meer…
Een tsunami van hits kwam op ons af, goed ondersteund door het volledige arsenaal showelementen wat er maar voorhanden is. Confetti, slinger- en rookkanonnen, lasers, stroboscoop, vuurwerk, enz.
De gigantische beeldschermen maakten het geheel compleet. De 3e beste DJ ter wereld, is blijkbaar toch diepzinniger dan we allemaal denken. De naam Avicii komt van de ‘avici’, welke de laagste Boedhistische hel moet voorstellen. Alle 4 de natuurelementen , samen met melkwegstelsels, trafficimages, enz. , werden heel toepasselijk verwerkt tijdens de werkelijk superieure klank-licht- en beeldshow. De verf spoot net niet de zaal in tijdens de remix van “Reload” van Sebastian Ingrosso & Tommy Trash. Ik ben er van overtuigd dat er een diepere persoonlijkheid schuilt achter dat blonde snoetje en spiritueler is dan we allemaal denken.
De ene hit werd afgewisseld door het andere kassucces. Remixen van o.a. Swedish House maffia, Air Traffic, John Legend, Martin Garrix , Coldplay, Rihanna , … vormden een ideale symbiose met het eigen werk. Rihanna zou jaloers geweest zijn zoals een remix van haar “Diamants” in beeld werd gebracht.
Wat Avicii heel erg goed doet, is af en toe een rustpauze, hoe kort ook, inlassen, om de crowd op adem te laten komen, om zich dan opnieuw te relanceren. En hoe!
Sowieso heb je altijd believers en non-believers. Na een geslaagde passage op Tomorrowland staken ook al geruchten op dat er op de bühne geen live-manipulaties aan te pas kwamen. Een kleine, geprefabriceerde set, samen met de imposante beeldenstroom, lijkt me deels aannemelijk en bedrijfszeker, maar dit gaat zeker niet op voor het geheel. Zulke allusies zijn inherent aan het werken in het digitale universum. Geen Avicii-adept , main target = having fun!!, die er om maalde. Zij beseffen ook dat er op eender welk feestje wel een groepje kribbige nonkels zijn die alles over-analyseren.
Is dit commercieel? Zeker. Maar geen enkele diehard-fan van Bergling die er zich gisteren aan stoorde.
Deze topentertainer, -dj, -producer en top-remixer zorgt voor een totaalspektakel waar weinig op aan te merken valt. Toch een kleine noot van kritiek. Reduceer de te zwaar kreunende bassen. En laat het playbacken achterwege. Beter niet playbacken en je focussen op de knopjes, dan een te opvallende missynchronisatie van de lippen overwegen. Die overigens nog eens fel benadrukt worden door de close-ups op de grote schermen.
De fans, die dansten zich obligaat de pleuris uit het lijf. Die kregen een imposante, fenomenale en eminente show voorgeschoteld met een herwerkte versie van “Wake me up” als waardige afsluiter. Spektakel: check, show: check, ambiance: check.
Avicii verplicht het zittende volk te dansen, en het dansende volk te zweven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avicii-13-02-2014/
Organisatie: Live Nation
Als we Gary Numan op het podium van het Depot in Leuven zagen optreden, dachten we dat hij echt iets van de eeuwig jonge Dorian Gray van Oscar Wilde had. Op 55 jarige leeftijd is hij nog steeds die onstuimige (jonge) man! Na een donkere periode en depressies, is hij terug, en hoe, met een overtuigende ‘electric ‘ prestatie on stage!
Laten we niet vergeten dat Numan tussen 1979 en 1985 een pionier van de elektronische 'new-wave' was. Hij liet zich inspireren door Kraftwerk (« Man Machine »), David Bowie (« Low ») en vooral het Ultravox van John Foxx (« Systems of Romance »). Hij creëerde een nieuwe muzikale stijl, gebaseerd op het gebruik van synths, postpunk energie en dystopische concepten, belichaamd door zijn humanoïde persona. Het nummer "Are Friends Electric ?" en de elpee ‘Replicas’, onder Tubeway Army, waren in 1979 een onmiddellijk succes en werden gevolgd door twee solo-albums , pure meesterwerken: ‘The Pleasure Principle’ en ‘Telekon’.
Zijn carrière werd er één van ups en downs, vooral downs, tot een aantal ‘masters’, zoals Dave Grohl, Trent Reznor, Prince of Jack White, hem in de vroege jaren 2000 terug op het voorplan brachten , om zijn unieke invloed op de moderne muziek te benadrukken. Numan was op zijn beurt beïnvloed door zijn ‘studenten’, vooral Trent Reznor (Nine Inch Nails), die nu zijn vriend en buurman in Los Angeles is, en evolueerde meer in de richting van ‘power pop’ met meer industrial/ metal-achtige accenten.
De dualiteit van deze twee periodes vormt de basis van de recente shows van Numan. In Het Depot, zijn negende concert in België, wisselde hij tussen de onvermijdelijke hits uit zijn eerste periode : "Cars", "Films" of "I Die: You Die" en nummers van zijn laatste album, ‘Splinter’ (waarvan hij maar liefst negen nummers speelde), plus een paar tracks uit ‘Pure’ en ‘Dead Son Rising’. Op het podium was hij begeleid door een volledige band, met een drummer, een gitarist, een bassist en een toetsenist. De oude nummers zoals "Cars" en "Metal" werden op een meer 'punchy' manier gespeeld, iets sneller en met meer stekelige gitaren, een beetje à la Nine Inch Nails.
Precies : de link met NIN was nog duidelijker in het recentere repertoire van Numan. De intro van "I Am Dust" bevat de typische industrial sounds van de Amerikaanse band. "We Are The Unforgiven" doet vooral in de gitaarlijnen denken aan "Help me, I'm In Hell". De rustige nummers, zoals "The Calling" doen denken aan de « ambient » kant van Trent Reznor, en ze zijn gekenmerkt door eenvoudige melodieën op piano en fluisterstem. Soms is de illusie nog opvallender en stelt men doodleuk vast dat Numan geïnspireerd wordt door Reznor, die zelf oorspronkelijk door... Numan werd geïnspireerd. De cirkel is rond hiermee!
De houding van Numan op het podium is allesbehalve van een koude humanoïde. Hij geeft alles en zijn vocale prestaties zijn onnoemelijk sterk. Op sommige tracks, vooral uit de laatste elpee, gebruikt hij een soort soundtrack. Vind je deze methode keurig of niet, het is onvermijdelijk om de zeer complexe arrangementen, geluidseffecten en ook vrouwenstemmen te kunnen reproduceren.
De oude songs worden daarentegen 100 % 'live' gespeeld. In sommige meer recente nummers, gaat de muzikale stijl te veel naar metal, in mijn mening. "Here In The Black" roept zelfs de symfonische zwaarte van Within Temptation op en "When The Sky Bleeds, he Will Come" doet te veel aan Rammstein denken. Maar dit is natuurlijk een kwestie van smaak.
"Lost", uit "Splinter", werd met heel veel gevoel gespeeld en was zelfs ontroerend. Numan zei ooit dat dit nummer zijn huwelijk had gered, toen hij en zijn vrouw Gemma depressief waren. Na een fel toegejuicht "Love Hurt Bleed", sloot Numan zijn set af met het prachtige "Prayer for the Unborn", ook een lied over zijn huwelijk, en de moeilijkheid om kinderen te hebben.
Tijdens de encore, speelde de band een zeer energieke versie van « I Die: You Die » en dan kwam het langverwacht moment: "Are Friends Electric". Numan speelde een flink herwerkte versie, vol contrasten en nuances. Super! Bekijk de video hier: http://www.youtube.com/watch?v=3DphQfjs_nY . Ten slotte nam hij afscheid met een laatste rustige "My Last Day"...
Het was een concert van twee snelheden. Mooie momenten op de oude en minder enthousiasme voor de recente composities. Deze laatste zijn inderdaad veel meer geformatteerd en meer voorspelbaar , terwijl "Cars", "Down In The Park" of "Are Friends Electric ?" verblindende energie zijn en geniaal klinken. In de oudere composities overstijgt Numan de vertrouwde kaders (er zijn geen couplet-refrein structuren) en brengt hij een unieke eigenschap, die ik « hyper- melodiciteit » noem : dat betekent dat elk instrument een herkenbare melodielijn ('riff') speelt. Jammer genoeg weigert Numan om muziek uit zijn meest vruchtbare periode verder te exploreren, wat jammer is, want er is precies een heel levendige nieuwe scène (de 'minimal wave'-scène) die precies nu de muziek van de jaren '80 doet herleven.
Ik betreur deels het management van Numan, die ons geen interview toegaf, terwijl « VIP meet & greets » tegen 100 EUR voor de meer welvarende fans plaats vonden . Een ander minpunt : er was er geen support-act : dat is jammer, want deze voorprogramma's zijn unieke mogelijkheden voor lokale groepen om zichzelf een beetje bekend te maken. Zo hadden we graag, bijvoorbeeld, de uitstekende band ORGANIC vóór Numan zien spelen!
Maar laten we positief zijn: het was een groot plezier Gary Numan in zo'n 'olympic' vorm te zien. Het concert was enorm kwaliteitsvol : het geluid was perfect, de lichten toepasselijk en de algemene ervaring, 'electric' !
Setlist : Resurrection - I Am Dust – Metal - Everything Comes Down to This – Films - Here in the Black - The Fall - The Calling - Down in the Park – Lost – Cars – Pure – Splinter - When the Sky Bleeds, He Will Come - We're the Unforgiven (NIN help me I'm in hell) - Love Hurt Bleed - A Prayer for the Unborn
Encore: I Die: You Die - Are 'Friends' Electric? - My Last Day
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gay-numan-14-02-2014/
Organisatie: Depot , Leuven
Het was aan het New Yorkse Dead Combo om de avond snerende rock in te zetten. Ingrediënten : een duo rockers van middelbare leeftijd, 2 gitaren en een drumcomputer bediend door een ruige frontman die een heuse dagtaak had aan het showen van zijn tattoo’s. De sound was scherp, vet en bij momenten very rock’n’roll, maar na een tijdje werd het zootje een beetje te eenzijdig om echt te blijven hangen.
Uit de Ierse hoofdstad Dublin kwam een ander duo overgewaaid, Kid Karate. Zij hadden een bijzonder interessante sound gesmeed ergens tussen White Stripes en de punkfunkers van Radio 4 en The Rapture. Frisse songs en een overtuigende zanger/gitarist wisten de zaal perfect op te hitsen. Een band om in de gaten te houden.
Twee deftige opwarmers dus, maar de hoofdschotel was van nog een ander kaliber.
We hebben de groep al meermaals aan het werk gezien, nog nooit werden we ontgoocheld, maar vanavond slaagde een zinderend BRMC erin om ons nog meer te overdonderen. Het trio stond op scherp, het ronkte en brieste, bassen en drums klonken hemels en duister tegelijkertijd, gutsende gitaren sneerden met branie en gevoel, er hing gewoon magie in de lucht. Ook de setlist was nagenoeg perfect in balans. Smerige gehaaste rockers “Rival”, “Hate the taste”, “White Palms”, “Conscience Killer” en een verpletterend “Six Barrel Shotgun” werden afgewisseld met vuile blues (“Ain’t no easy way”, een almachtig “Spread Your Love”) en zwevende kippenvelsongs (“Lose Yourself”).
Robert Levon Been ontpopte zich nogmaals tot de beste zanger van het combo, hij wist met zijn ingrijpende vocale uithalen de gretige songs nog meer diepgang en gevoel te geven.
De immer coole Peter Hayes vulde wel telkens knap aan maar wist natuurlijk het meest te overtuigen met zijn ziedend en bruisend gitaarwerk. Na nogal wat problemen bij het zoeken naar een nieuwe drummer, lijkt de groep nu toch met Leah Shapiro de ideale ruggesteun gevonden te hebben. Shapiro mepte het boeltje perfect bij elkaar en bleek het perfecte sluitstuk van een optimaal geolied trio.
Peter Hayes en Robert Levon Been zetten tot slot een bijzonder knappe akoestische bisronde in om vervolgens nog eens finaal te ontploffen met een uit al zijn voegen barstend “Whatever happened to my rock’n’roll”. Die geweldige lap onstuimige punkrock, die destijds voor BRMC de deuren opende, is uitgegroeid tot een absolute klassieker, het ultieme genadeschot bij hun uiterst opwindende live shows.
BRMC was vanavond groots en denderde als een TGV doorheen de Franse Aéronef. De band komt deze maand nog drie keer naar België (De Kreun, Trix en Botanique) maar helaas is alles uitverkocht, U zal moeten wachten tot de festivals …
Organisatie: Aéronef, Lille
Pas sinds 10 februari ligt de tweede plaat van Renée, genaamd ‘Marching’, in de winkelrekken. Enkele dagen later kwam de band de nieuwe nummers al voorstellen in de prachtige theaterzaal van NTGent. Het voorprogramma werd verzorgd door de Nederlandse Eefje De Visser, die na twee cd's al een geduchte reputatie heeft opgebouwd als singer-songwriter.
De afgelopen jaren speelde Eefje De Visser vrijwel altijd met een full band, maar op deze tour probeert ze het eens alleen. Wel deelde ze ons mee dat er een nieuwe tour met full band in de pijplijn zit, die hoogstwaarschijnlijk ook een tussenstop zal hebben in Gent. Eefje bewees dat je met de Nederlandse taal hele mooie dingen kan doen. Je vroeg je spontaan af waarom niet meer Nederlandse en Vlaamse artiesten Nederlandstalige teksten schrijven in plaats van geforceerd te proberen hun gedachten naar het Engels te vertalen. De manier waarop ze parafraseerde en speelde met taal was zelfs poëtisch te noemen. De romantiek en de melancholie droop in Gent van haar songs af. In ‘Schip’ zong ze: 'Ik wil naar Rome, samen met jou'. Ondergetekende heeft zijn valiezen al klaarstaan.
Renée had daarentegen wel een liveband meegebracht. Maar liefst vijf muzikanten vergezelden haar op het podium. De bekendste was ongetwijfeld Gianni Marzo, die ook bij Isbells en Marble Sounds speelt. Volgens Renée zorgde hij er voor dat ‘Marching’ steviger klinkt dan de voorganger ‘Extending Playground’.
De huiskamerpop van de band schakelde af en toe inderdaad een versnelling hoger en ook de andere muzikanten (piano, cello, contrabas, drum, backing vocals) kleurden de songs mooi in.
Zangeres Renée heeft daarnaast een mooie en lieve stem, die je onmogelijk kon tegenstaan. Toch vonden we het allesbehalve een fantastisch optreden. De band kleurde te veel binnen de lijntjes, miste een eigen geluid en ook de songs wisten ons zelden te grijpen. Het hitje “Dum Dum Dum” was nog aardig, maar het banale refrein verpestte helaas veel. Desondanks was het wel duidelijk dat Renée haar hele ziel in de songs stak. Zo was “Mr. Alzheimer” een nummer over haar dementerende grootmoeder. Ook storend was dat er tussen de nummers veel te vaak gepauzeerd werd. Misschien wel logisch dat Renée uitgebreid de tijd nam om iedereen te bedanken die zijn of haar steentje bijgedragen had aan de productie van ‘Marching’, maar het haalde de vaart wel heel drastisch uit de set.
Gedurende het hele optreden veerden we geen enkele keer echt recht. We misten een soort magie die Eefje De Visser ons wel kon bieden. Die laatste hopen we dan ook snel terug te zien in Gent met full band.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTGent)
In april 2013 bracht Roza Parks hun debuutalbum ‘Eleven is nine’ uit. Een album dat we een jaar later nog steeds van begin tot eind kunnen luisteren, zonder ook maar 1 verveeld moment te beleven. Ondertussen kon u hen al horen in ‘De Afrekening’ en net deze week behaalden ze de halve finale van Humo’s Rock Rally. De ambities van de band spreken bij deze voor zich.
Roza Parks trapt de deur in met “A head like a fighter plane cockpit” en grijpt je meteen bij de keel. Een greep die ze 40 minuten lang, zonder verpinken, zullen vasthouden. Het publiek kan geen kant meer uit en naar hoe wij het ervaren, willen ze dat ook niet.
Hun derde nummer “Lattitude” werkt hypnotiserend en bij elke kick van de drum merken we dat we meer en meer verliefd worden op deze band. De opbouwende melodie van gitaar en de backing vocals zijn enkel met ‘orgastisch’ te omschrijven. Een live album kan en mag niet meer achterwege blijven.
“Longshore drift”, onze persoonlijke favoriet en hun debuutsingle, ontbreekt gelukkig niet op de playlist en ook het publiek weet deze enorm te appreciëren. Zang, gitaar en drum vormen een bijna perfect geheel, waardoor we stiekem hopen dat er geen eind aan komt.
Roza Parks brengt noise op een uiterst genietbare manier en wat ons betreft mag het optreden nog lang doorgaan. Tijdens het optreden is het dan ook nooit zoeken naar een hoogtepunt, Roza Parks is heerlijk buitenaardse seks met alleen maar hoogtepunten.
Zanger Roel Vanbuel zorgt nog voor enige verwarring als hij bij het volgend nummer “Riders on the storm” door de micro fluistert. Maar tot onze verrassing horen we een buitengewoon gedurfde cover van “Such a shame” (Talk Talk) Als Roza Parks op deze manier nummers uit de jaren ’80 weet te brengen, mogen ze dat gerust met heel het gamma doen van die periode. Te beginnen bij “Never gonna give you up” van Rick Astley.
Ze sluiten de avond af met “Cold, hungry and dry”, een nummer waarin de gitaristen zich volledig mogen uitleven en laten zien wat ze in hun mars hebben. Drummer Joris Thys mag zeker niet onvermeld blijven, hij weet van de drum een protagonist te maken in het hele verhaal. Knap!
28 februari keert Roza Parks terug naar de Vooruit in Gent, voor de halve finales van Humo’s Rock Rally. Wij zullen er zeker bij zijn, u toch ook?
Organisatie: Charlatan, Gent
Vanavond hield Monster Magnet, in het kader van hun ‘European Last Patrol Tour’, halt in Brussel. Nooit vergeet ik hun passage in de Vooruit in Gent (november 2000, na het verschijnen van hun succesvolste CD ‘Powertrip’) waar Dave Wyndorf, op het hoogtepunt van zijn carrière en van zijn liederlijk bestaan, de gewoonte had aangenomen op het einde van elk concert zijn gitaar in de fik te steken om daarmee het haar van de fans op de eerste rij te verschroeien…
Laatste keer dat ik ze aan het werk zag was afgelopen zomer tijdens de Lokerse Feesten, toen kon de band me maar matig overtuigen, ook al deed iedereen op het podium zijn stinkende best om er een knallende avond van te maken.
Door de overvloedige parkeermogelijkheden en het vlotte doorgaand verkeer in onze gezellige hoofdstad, moest ik het voorprogramma Church of Misery helaas missen.
Monster Magnet - Net op tijd voor de hoofdact, want Mister Dave Wyndorf en de zijnen betraden al iets voor 21u00 het podium. Eerlijk gezegd had ik een veel grotere publieksopkomst verwacht! De zaal was slechts voor 70% gevuld en alle balkons en seats bleven gesloten. Is het de populariteit van Monster Magnet die de laatste jaren wat taant? Is het omwille van het tijdstip van het concert op woensdagavond? Wie zal het zeggen? Maar de afwezigen hadden voor de zoveelste keer ongelijk!
Dave Wyndorf is intussen bijna 58 jaar oud en nog het enige overgebleven lid van de originele band. Het moet gezegd, zijn buikje is met de jaren fors toegenomen maar zijn stem en zijn begeestering staan nog altijd als een huis en zijn rock’n’roll attitude is authentiek!
De opzet van de tour is simpel : Monster Magnet speelt hun laatste CD ‘Last Patrol’ (verschenen in oktober 2013) integraal en identiek! Opener “I live behind the clouds” is meteen goed voor 9 minuten stonerrock met een trage, sferische opbouw zoals wel meer nummers van de CD klinken.
Titelsong “Last Patrol” gaat iets snediger van start en Wyndorf brult zich boven het heerlijk beukend ritme van de song. De zanger geeft een bijzonder frisse indruk , hij is goed bij stem en lijkt op het eerste zicht ‘clean & sober’.
Het nummer “Three Kingfishers” omschrijft de frontman zelf als heel ‘psychedelisch’ en hij roept het publiek vriendelijk op om zich daar naar te gedragen. Mooie opbouw van rustig naar uitzinnig, bezwerende zang en dito gitaren! “Paradise” dat volgt, is niet anders…
Eerste hoogtepunt wordt genoteerd bij het krachtige rockepos “Hallelujah”. Klinkt veel steviger als op CD en het publiek (tot hiertoe vrij tam) reageert voor het eerst ook enthousiast!
In wat volgt gaat de vaart een klein beetje uit het optreden…”Mindless Ones”, “The Duke of Supernature” en “End of Time” zijn geen slechte nummers maar live iets te mager en iets te lang uitgesponnen gebracht! Tijdens het slot van “End of Time” mogen de gitaristen zich eens behoorlijk uitleven en laten zien wat ze in hun mars hebben.
Na een uurtje houdt de band het voor bekeken en sluit het de set af met een geslaagde versie van “Stay Tuned”. De akoestische inzet, de zweverige opbouw en de fluitende Wyndorf zorgen voor een mooi slot, al breekt het nummer nooit echt open en blijft het publiek een beetje op zijn honger zitten.
Gelukkig keert Monster Magnet nog eens terug om de fans te bedanken en te trakteren op een uitgebreide toegift met een aantal knallers. “Twin Earth” uit 1993 en “Look to your Orb for the Warning” uit ‘Dopes to Infinity’ (3de CD van Monster Magnet uit 1995) kunnen op heel wat bijval rekenen en klinken toch iets gebalder en sneller dan het werk van de recentste CD! Maar het feest zit helemaal in de staart van het optreden wanneer Dave Wyndorf en zijn bende “Dopes to Infinity” en vooral “Spacelord” inzetten. Vooral dat laatste nummer (van CD ‘Powertrip’) is een echte klassieker en wordt van begin tot einde meegekeeld door het voltallig publiek.
Heel energiek einde van een degelijk concert! Het monster brult nog altijd (h)eerlijk…ook al is het stilaan op leeftijd en schrikt het minder af dan vroeger!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een dag na de geniale muzikale rommeligheid van Pete Doherty & de zijnen was op het podium van de Aéronef alweer een roemrijke naam uit muziekbusiness te gast. Het Amerikaanse gezelschap Dream Theater is muzikaal misschien wel de tegenpool van de Babyshambles en spreekt vooral liefhebbers aan van technische hoogstaande melodieuze progressieve rock & metal. Met John Petrucci (gitaar), John Myung (bass), Jordan Rudess (Keyboards), 'nieuweling' Mike Mangini (Drums) en James LaBrie (zanger), is de band uit New York momenteel bezig aan het Europese luik van de wereldtournee die hun nieuwste titelloos album promoot. Eerder in de week stonden ze op de planken van een niet-uitverkochte Brielpoort in Deinze. Wij zakten af naar Lille om in een nokvolle Aéronef één van de allerbeste progressieve metalbands 'van het moment' mee te maken....en dat al meer dan 25 jaar.
Een eerste grote verrassing was de overweldigende opkomst voor dit optreden want de Aéronef zat zo eivol dat velen de show van op de trap of in de gang van de concertzaal probeerden mee te maken. Het is bijzonder lang geleden dat ik dit in Vlaanderen nog zag. Opnieuw hadden immers ook weer heel wat (West-)Vlaamse fans de weg gevonden naar Lille. Voor enkelen die ik sprak was dit al het tweede Dream Theater metalfeestje in een week die ze mochten meemaken. Doch zij die hoopten op een andere show dan in Deinze, kwamen van een kale reis terug want tijdens deze tour neemt Dream Theater afscheid van roterende setlists en speelt de band 'gewoon' elke avond dezelfde set. Het werd een onvergetelijk progressief metalfeest in Lille...een muziekfeest dat bestond uit twee delen met daartussen een korte pauze van 15 min.
Na de symfonische tonen van "False Awakening Suite" trok de band meteen stevig van leer met de schitterende opener: "The Enemy Inside", een track uit het nieuwe twaalfde studioalbum. Een knaller van formaat en het startshot voor bijna 3 uur Dream Theater extravaganza! In de openingsfase was het nog wat zoeken naar de juiste geluidsbalans maar toen "On The Backs Of Angels" weerklonk was het zaalgeluid perfect! Dit epos uit 'A Dramatic Turn Of Events' kende onverwacht een gigantisch succes en werd zelfs genomineerd voor een Grammy Award (maar won er geen!). Superlatieven en kleurrijke vergelijkingen als 'wow dit is beter dan seks' weerklonken in de zaal. Toegegeven het was het eerste hoogtepunt van de avond! De huidige single: "The Looking Glass", verblijdde dan weer de fans die meer houden van een wat commerciëler melodieus geluid. Een weinig originele gerecycleerde song maar wel een leuk catchy refrein!
Daarna kwam het meest progressieve deel van de avond en konden de techneuten hun hartje ophalen en zich blind staren op de capriolen van vooral Petrucci en Rudess. Hoe waanzinnig sterk deze mannen kunnen musiceren lieten ze nogmaals horen in het - lang niet meer live gehoorde - "Trial Of Tears" maar nog meer in het nieuwe werkstuk "The Enigma Machine", dat begeleid werd door een hilarisch cartoonachtig filmpje. Hier kreeg drummer Mike Mangini een korte solospot. Persoonlijk vond ik zijn drumsolo minder geslaagd en minder imposant dan hetgeen zijn voorganger in het verleden liet horen maar voor de rest past Mangini perfect in het DT-plaatje en is hij meer dan een waardige opvolger voor medeoprichter Mike Portnoy die in 2010 de band verliet. "Along For The Ride", de ballade uit de nieuwe plaat waarnaar de tour genoemd werd, was een welgekomen rustpunt in dit eerste deel. Voor de rust kregen we ook nog "Breaking All Illusions" voorgeschoteld, één van de tracks uit 'A Dramatic Turn Of Events' (2011) waarin vooral de virtuositeit van keyboardwizard Jordan Rudess tot uiting kwam.
Na de pauze, tijdens Act 2, werd de twintigste verjaardag gevierd van Dream Theater's derde studioalbum: 'Awake', door vele fans nog steeds als een van de beste DT platen aanzien. Uit 'Awake' bracht de band 5 songs. Waaronder de schitterende semi-ballad en persoonlijke favoriet: "Lifting Shadows Off A Dream". Ook hemelsmooi en toch wel bijzonder was de atypische ballad "Space-Dye Vest"...bijzonder vanwege het feit dat de song zo goed als nooit live wordt gespeeld.
Na het 'Awake' luik kwam het absolute hoogtepunt van de avond in de vorm van het 22 minuten durende werkstuk: "Illumination Theory", een prachtige song uit vijf delen (waaronder ook een instrumentaal stuk met strijkersorkest) waarin alles aan bod kwam wat Dream Theater zo typeert. Prachtige muzieklijnen, gebalde stevige technisch complexe solo's, krachtige melodieuze zanglijnen overspoelden ons en brachten ons in een ware extasesfeer. Bissen deed de band door 4 songs te halen uit het album: 'Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory', ook al omdat dit album 15 jaar geleden het levenslicht zag. Een perfect einde van een waanzinnig sterk optreden.
De vakbekwaamheid en bezetenheid van de instrumentalisten bij Dream Theater was ook nu weer indrukwekkend. Soms wordt een Dream Theater optreden wat gedevalueerd door een wat mindere zang van James La Brie. Echter deze avond was James LaBrie bijzonder goed bij stem en zong hij geïnspireerd en toonvast de pannen van het dak!
Het moge duidelijk zijn. Dream Theater staat ook na meer dan 25 jaar nog steeds aan de top en dat terwijl ook jongeren nog steeds de weg vinden naar deze technische band en hun complexe rockmuziek. Dream Theater is dus duidelijk nog niet op z'n retour!!!
Subliem avondje progressieve rock!
Setlist:
(False Awakening Suite) / *The Enemy Inside *The Shattered Fortress *On The Backs Of Angels *The Looking Glass *Trial Of Tears *Enigma Machine *Along For The Ride *Breaking All Illusions
---------------------------
*The Mirror *Lie *Lifting Shadows Off A Dream *Scarred *Space-Dye Vest *Illumination Theory
--------------------------
*Overture 1928 *Strange Déjà Vu *The Dance Of Eternity *Finally Free / (Illumination Theory- Outro)
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Brielpoort Deinze , eerder op 8 februari 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef)
Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven op het concert van de Britse Babyshambles . Natuurlijk zit spil Pete Doherty daar wel voor iets tussen . Een natuurtalent qua songschrijven, maar een veelbesproken figuur door z’n turbulente levensstijl; hij kwam natuurlijk veel in het nieuws door z’n overmatig druggebruik , de cancels en z’n aan-af relaties .
Maar de getalenteerde sing/songschrijver heeft (toch wel) deels z’n leven terug op de rails . Hij IS er telkens, dat is heel wat! , soms hoe, laten we in het midden. Hij schudt op spontane, losse wijze de songs uit z’n mouw en heeft zich nu ‘dranksgewijs’ verlekkerd op cocktails .
Babyshambles waren enkele jaren ‘on hold’ en hij focuste zich op een solotoer. En kijk, Babyshambles is ‘back’ met hun derde ‘Sequel to the Prequel’, een afwisselend leuk plaatje met frisse rocksongs, lichtvoetiger van aard , minder venijnige Britpunk en met enkele stijl toevoegingen als country en ska op z’n Specials/Madness. Aangevuld worden ze met een keyboardspeler, die de sound kleurrijker maakt!
Het lange wachten werd beloond . Bijna een half uur na aanvangsuur kregen we een kleine twee uur lang fris, kwiek en rammelend het overzicht te horen van Babyshambles. Pete mag dan wel onvast zingen, z’n tekst kwijtraken, het drinkgedrag stimuleren, wat zwalpen over het podium , sleutelen aan de setlist en een solootje inzetten , het hoort er allemaal bij, en hij wordt op handen gedragen , wat hij ook maar zegt, zingt en uitvoert .
Het rauwe melodieuze “Delivery” zette in . “I wish” liet al een dosis ska doorsijpelen en de gepolijste, melodieuze singles “Nothing comes to nothing” en “Fall from grace” zaten ook al in het begin van de set . Daarna kregen we een reeks rommelige , soms snijdend scherpe nummers te horen als “Farmers’s daughter”, “Stranger in my own skin”, “Penguins” en verder “Fireman” en “Hooligans on E” , nummer van z’n oude Libertines , die de Britpunk toen alvast nieuw leven inblies.
De meegereisde fans uit de UK kregen nog een stuk “Forever blowing bubbles” , clublied van footballclub West Ham. De skatunes van “Dr No” werkten aanstekelijk en zorgden voor een huppelende Doherty als een half duracell konijn .
Op die manier genoten we van de variaties die Bayshambles steeds opnieuw wisten aan te halen . Meer vuur en opwinding hadden we bij “Maybelline” en “The man who came to stay”, mooi ingeleid door de bass/gitaartunes van “She’s lost control” van Joy Divison . Tja , die leuke interventies werden sterk onthaald . Het afsluitende “Pipedown” klonk ruw, stevig en snedig.
Een hardere noot in de bis (opnieuw werd het wachten beloond!) , want op een songs als “Fuck Forever” valt er altijd wel iets te noteren en te beleven als het door de Masters themselves wordt gespeeld . Geen spelregeltjes meer. Hier kon eventjes alles, als in de punk/grungetijd van vroeger: microstatief en micro het publiek in, gitaar naar roadie gooien, skydiving, ontspoorde ritmes & sounds, een hoog meebrulgehalte, jamming en ga zo maar verder ….
Na een outtro op piano werd nog onverwachts door Doherty een halve “Albion” ingezet, die even zeer lekker mocht ontsporen . ‘Liberty’, ‘Equality’, ‘Doherty’ hoorden we van ‘The Man Himself’ ergens middenin scanderen . Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn van Babyshambles . Cheers Pete ! Tot op Rock Werchter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/babyshambles-11-02-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism l'Aéronef, Lille)
Nederlands 
Français 
