Sinds een paar jaar wordt door de ‘BBC The Sound Of…’ gehouden, een poll bij critici en belangrijke figuren in de muziekindustrie met als doel de meest veelbelovende acts in de schijnwerpers te zetten. Onder de laureaten zitten onder meer Ellie Goulding, Jessie J en Adele. Om maar te zeggen: geen kleine eer dus dat in 2013 de prijs in de schoot van zusjes Este, Danielle en Alana Haim viel.

Haim is een pop rock band uit Californië die pas sinds 2010 echt toegewijd aan hun muziek werkt maar op korte tijd van een groot succes kon genieten. Niet onverdiend, want de zussen slagen erin om in een door elektronisch gedomineerde muziek business eerlijke rock muziek populair te maken.

Opener van dienst op maandag was Sway Clarke II, een Canadese singer-songwriter die vanuit Berlijn de wereld wil veroveren. Hij heeft in elk geval al een goede basis: intelligente teksten en behoorlijk charisma. Nu al geloofd worden als ‘R'n'B's next big Internet stud’ is niet mis; met nog een beetje meer polish komt hij er vast wel.

Wat Haim betreft: de AB was volledig uitverkocht en had er duidelijk zin in. Toch was er jammer genoeg nooit die ontploffing die een concert van 'erg goed' naar 'fantastisch' katapulteert. Maar laten we niet al te luid klagen: Haim zette een zeer goed concert neer met uitstekende vocals, geen greintje verlegenheid om met het publiek te communiceren en een bewonderenswaardige controle over hun instrumenten. Het gebeurt niet vaak dat je een dame de ene na de andere gitaarsolo uit haar mouw ziet schudden alsof het niks is. Petje af, Danielle!

Openen deed de band met de bekende single “Falling”. Van daar kozen ze nummers uit hun (overigens uitstekende) album, ‘Days Are Gone’. De titelsong moesten we missen, maar de gespeelde nummers (o.m. “Honey & I”, “My Song 5” en “Go Slow”) maakten dat ruimschoots goed. Een schitterende cover van Fleetwood Mac's “Oh Well” was één van de hoogtepunten van de set. De jongste zus (Baby Haim, naar eigen zeggen) blonk uit in de encore tijdens “Running If You Call My Name”, en toen moest “The Wire” zelfs nog komen.

Al bij al zeker voor herhaling vatbaar, vooral omdat de dames steeds beter zullen worden en uit een steeds grotere back-catalogue zullen kunnen graaien. We kijken er alvast naar uit om Haim in de late namiddagzon (opnieuw) een relaxte set te zien spelen op één van de zomer festivals!

Setlist: Falling - If I Could Change Your Mind – Oh Well (Fleetwood Mac cover) - Honey & I - My Song 5 - Go Slow - Don't Save Me – Forever
Encore: Running If You Call My Name – The Wire – Let Me Go

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Beady Eye ‘Oasis zonder Noel Gallagher’ noemen is Noel oneer aandoen. Noel was de creatieve spil en is dan ook een bijzonder grote aderlating voor het geluid. We moeten echter ook niet gaan overdrijven, zonder the big mouth en Manchester attitude van zanger Liam Gallagher had Oasis nooit een gezicht gehad en hadden ze het hoogstwaarschijnlijk ook nooit zo ver geschopt.

Toch is het voortdurend vergelijken met Oasis eigenlijk misplaatst, Beady Eye is (sinds kort) een compleet andere band met ook een nieuw geluid. Zou je Liam Gallagher vroeger gevraagd waarvoor zijn ‘V’ staat zou dat hoogstwaarschijnlijk niet ‘Vooruitgang’ of ‘Verandering’ geweest zijn, maar “Fuck Off” (het peace-teken, dat NVA blijkbaar heeft gemonopoliseerd, maar dan omgekeerd).
Na ‘What’s The Story Morning Glory’ klonk ongeveer elke Oasis-plaat hetzelfde en ook de eerste van Beady Eye, ‘Different Gear, Still Speeding’ bleek die formule te volgen. Al die platen bleken ook stuk voor stuk 2 à 3 echt goede nummers te hebben en de rest gold vooral als ‘opvulling’. ‘Verandering’, ‘Vooruitgang’ en zelfs ‘Volwassenheid’ kwam er met tweede plaat ‘BE’, waarvoor ze Dave Sitek achter de knoppen plaatsten. Er werd door de fans aanvankelijk getwijfeld aan eerste singles “Flick Of The Finger” en “Second Bite Of The Apple”, maar al snel wende men aan het nieuwe geluid en beseften de meesten dat dit tot het beste behoorde wat Liam de laatste jaren heeft uitgevreten.
Afgelopen zomer hadden ze de Britpopavond op de Lokerse Feesten met Primal Scream en The Fratellis moeten afsluiten, maar ze zegden op het laatste nippertje af. Een enorme domper, gelukkig was Primal Scream die avond in bloedvorm.

Opvallend: voor een ticket dat al gauw 37 euro koste kreeg je geen voorprogramma. Wel mocht broer Paul ‘het vijfde wiel aan de wagen’ Gallagher plaatjes draaien. Voor een DJ die “Kick Out The Jams” van MC5, “New Rose” van The Damned, “Bodies” van Sex Pistols en “1969” van The Stooges draait steken wij maar al te graag onze handjes in de lucht. Daar kan onze vriend Regi nog een puntje aan zuigen.
Net zoals Oasis vroeger het eigen instrumentale “Fucking In The Bushes” als intro door de boxen knalde, gebruikt Beady Eye nu hun “White Smoke”, waarna “Flick Of The Finger” werd ingezet. Zo ongeveer de beste binnenkomer die er is. En toen Liam tijdens de spoken word outro, dat via een geluidsbandje werd afgespeeld, ongeïnteresseerd doch fucking cool voor zicht uitkeek (iets waarvan je je afvraagt of hij dat heeft uitgevonden) wist je waarvoor zijn ‘V’ stond. De ‘V’ voor ‘Vedette’. Cooler dan Liam wordt het niet. Hoe hard anderen ook mogen proberen.
Dat het wel eens stevig kon worden bewezen ze door na “Flick Of The Finger” “Face The Crowd” en “Four Letter Word” te spelen, amok in de eerste rijen, een kleine grijns op Liam’s gezicht.
Ze namen gas terug met onder andere fantastische versies van “Soul Love”, “Shine A Light” en “Second Bite Of The Apple”. Toen was het tijd voor het eerste Oasis nummer. Stoere mannen sloegen de armen omheen elkanders nek want het was tijd voor “Wonderwall”. De extra punch die Liam in tegenstelling tot broer Noel wel aan het nummer geeft maakte het een meesterlijke versie.
Klein minpuntje: stevige nummers à la “Cigarettes and Alcohol” (Oasis nummer opgedragen aan iemand met een Manchester City sjaal) en “I’m Just Saying” kwamen er niet volledig uit door het lage volume in de zaal. Gelukkig merkte je het minder tijdens meer psychedelische nummers als “Soon Come Tomorrow” en “Start Anew”. Een open kans lieten ze liggen door in plaats van te eindigen met “The Roller” en “Bring The Light” erna nog “Wigwam” te spelen, zowat het minste nummer van de avond.
Gelukkig kwamen ze terug om een ode te brengen aan The Rolling Stones door hun “Gimme Shelter” te coveren. Van The Stones blijf je af, maar Liam Gallagher lapt zulke ongeschreven regels maar wat graag aan zijn laars. En maar goed ook, het klonk niks minder dan groots.

Na het optreden spookten de woorden die Alex Turner van Arctic Monkeys gebruikte tijdens zijn speech op de Brit Awards door het hoofd: “That rock 'n'roll, eh? That rock'n'roll, it just won't go away”

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beady-eye-24-02-2014/
Pics @ Damon De Backer – Indiestyle.be

Organisatie: Live Nation

Bootsy Collins. Je moet hem maar één keer in je leven gezien of gehoord hebben en de man maakt een blijvende indruk achter. De extravagante look met de gekke hoeden, zonnebrillen en kleren om nog maar te zwijgen van zijn typische, stervormige basgitaar maar ook zijn atypische basklank, overladen met effecten en geen noot die niet funky gespeeld wordt. Zijn zwoele stem en relaxte levensvisie daarbovenop maakt van de man een levende legende. Het lijstje artiesten waarmee Bootsy heeft samengewerkt is dan ook ronduit indrukwekkend te noemen. Artiesten als George Clinton, James Brown en Snoop Dogg zijn maar enkele voorbeelden.

Zondag in de AB komt eerst de begeleidingsband van Bootsy het podium op in ruimtepakken, volledig volgens het spacy imago van Bootsy. Zij warmen het publiek op voor de komst van de grootmeester, wiens naam reeds luidkeels gescandeerd wordt. Boot-sy, Boot-sy!
Hij komt op bij het nummer “The Name Is Bootsy” en blijft enkele nummers grooven tot na “Pinnochio Theory” waar het publiek eindelijk de kans krijgt om uitgebreid te applaudisseren. Terecht. “Hollywood Squares” dat bombastisch en theatraal opent, valt snel terug naar de groovende formule na iedereen even terug wakker geschud te hebben. Alsof het nodig was. Bootsy laat het publiek meeroepen met uitspraken als ‘Do you give a funk?’ en ‘We love to funkenstein’ bij “Mothership Connection”, een cover van George Clinton waarnaar wordt gerefereerd als ‘The Mothership Captain’. Qua publieksinteractie een dikke pluim.
Bootsy verdwijnt van het podium en de band zet “Groove Is In The Heart” van Dee-Lite in. Toch jammer dat Bootsy niet aanwezig is bij misschien wel de grootste hit van de avond. Het feest wordt er gelukkig niet minder op. Bootsy blijft ook nog even weg bij “Don’t Take My Funk Away” waar de band vrijheid krijgt om onder andere wat spacy keyboard-solo’s in te zetten. Even later horen we de melodie van De La Soul’s “Me, Myself and I” terugkomen. Die blijken het nummer “Knee Deep” van Funkadelic, waarbij Bootsy in de jaren 70 onder andere bas en drums speelde, gesampled te hebben.
Bootsy komt terug in een andere, minstens even glitterende outfit en laat het publiek weer participeren door ‘Funk: making something out of nothing’ mee te laten scanderen. De combinatie van deze mooie levensvisie en de naar gewoonte geweldige begeleiding van de band doet mij en ongetwijfeld vele anderen rond me even wegdromen. ‘Genoeg!’, denkt Bootsy, en hij laat zijn basgitaar nog even zwaar rocken op “Roto Rooter”.
Daarna komt er terug een rustpunt met het downtempo “I’d Rather Be With You”. Alle achtergrondzangers en zangeressen -vier in totaal- krijgen één voor één de kans om hun kunnen te laten zien. Bootsy bouwt op met een lange bassolo die nét niet verveelt.  Bootsy verlaat het podium maar weer eens en de band brengt “Them Changes” van Buddy Miles en “Stretchin’ Out”, mede geschreven door George Clinton. De muzikanten krijgen weer wat solo momenten. Ook de bassist, die het grootste deel van de tijd de ondersteunende rol voor Bootsy speelt, mag even het beste van zichzelf geven vooraan het podium.
Bij “Touch” komt Bootsy het podium terug op met een indrukwekkende led-verlichting op zijn basgitaar die hij enkele momenten voor zich laat spreken en duikt wat later het publiek in waar hij zich duidelijk op zijn gemak voelt want hij klimt pas een hele tijd later het podium weer op.
Afsluiten doet de band met de à capella tekst “It’s official. Family approved. One nation. Under a groove.”

Een bisronde spelen ze niet meer, maar als je zo hard groovet dat je een volledige zaal dwingt meer dan twee uur lang mee te knikken op de muziek, dan heb je een geweldig optreden gegeven. Boot-sy! Boot-sy! Boot-sy!

Organisatie: Greenhouse Talent + Ancienne Belgique, Brussel

Rock ’n roll is zoals u allen weet dood, of doodverklaard, wie zal het zeggen, maar dat zeiden ze van God ook ooit. Om het tegendeel toch voor de avond te bewijzen was de Kreun afgeladen vol met lang niet allemaal oude en lelijke mannen, het doelpubliek van rock ’n roll, nee, die oude en lelijke mannen hebben tegenwoordig koters die enigszins volgroeid beginnen te zijn en dat betekende dat het drummen en wringen was om nog maar gewoon aan je pintje te raken, laat staan om headbangendgewijs de eerste rijen te vervoegen zonder het risico op handgemeen, wat natuurlijk altijd heel rock ’n roll is.

De reden voor dit spektakel waren de Amerikaanse vuile rockers Black Rebel Motorcycle Club die als ik het goed heb deel uitmaken van de al weer ter ziele gegane revival van de garagerock begin anno 2000. Dat deden ze met het nog altijd onvolprezen ‘B.M.R.C.’ uit welja, 2000. Rock was het toen, garagerock, waar hun nog altijd hun grootste hits op stonden, maar intussen zijn ze muzikaal behoorlijk sterk geëvolueerd naar eerder introspectieve lullaby’s die je al indertijd op ‘Howl’ kon horen, een sound die ze voor een deel ook meenamen naar hun laatste creatieve worp, ‘Specter at the Feast’ van vorig jaar, maar die bevat ook nog meer dan vaak genoeg de af en forse uithaal van een rechttoe-rechtaan rocker. Naast die garagesound hebben ze ook wat men dan blijkbaar tegenwoordig dreampop noemt, die heel wat invloeden heeft van jaren 90 Britse psychedelische rock als pakweg Spiritualized. Nu ja, die gasten komen niet voor niets uit de Bay Area.

Dat alles kon je ook horen in hun concert dat daardoor mij soms een beetje vaart miste. Introspectieve trage nummers van hun laatste platen, zo zagen we dacht ik ondermeer “Lullaby” en “Firewalker” passeren. Heel intimistisch en het gaf toch wel een andere kant van de band te zien dan wat ik van hen gewend ben. De leeftijd zal het vast zijn, en naar ik aanneem zal ook het overlijden van de vader van Robert Been er voor iets tussenzitten.  Zoals te verwachten was er op het einde tijd voor het hardere werk, waar het publiek ook wel voor gekomen was, met een opzwepend “Spread Your Love”, en bij de bisnummers raar genoeg dan in het begin weer een paar akoestische nummers, die door het wel langzaamaan flink aangeschoten publiek werden verstoord. Beetje rommelig kwam het over en ook niet helemaal geslaagd, maar daarna mocht het dak er weer af met een stomend, u had het al geraden, “Whatever Happened to My Rock ’n Roll”.

Goed concert zonder meer, en het mag de volgende keer nog net iets vuiler.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-22-02-2014/

Organisatie: Kreun, Kortrijk