Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …

Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.

Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.

Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65^ste …

organisatie: Live Nation

Billiam and The Split Bills - Kort en krachtig

Met Billiam and The Split Bills en Piss Rules kregen we twee exponenten uit de zogenaamde ‘egg punk’ voorgeschoteld. Dit subgenre ontstond eigenlijk al begin jaren 10 maar kent de laatste tijd blijkbaar een hausse. Een sluitende definitie is er uiteraard niet maar het gaat vooral om lo-fi punk met een grote doe-het-zelf ethiek en satirische, nerdy teksten waarbij Devo vaak een grote bron van inspiratie is. Volgens sommige bronnen heette egg punk aanvankelijk dan ook devo-core.

Piss Rules is een duo dat zowel Leuven als Bristol gebruikt als uitvalsbasis en met een single, "Carsick", waarop vier nummers in evenveel minuten doorgejaagd worden, op het conto. De twee begonnen hun set vrij lieflijk met een duet dat me aan The Moldy Peaches deed denken. Het bleek slechts stilte voor de storm want daarna werden het tempo en het volume gevoelig opgetrokken. Eggman Meringuewell, lijkwit geschminkt met zwartomrande ogen, ramde zijn gitaar op een onorthodoxe manier terwijl het springerige zangeresje Grandma's Special er probeerde bovenuit te gillen. Poor man's Snõõper dacht ik even. Zelf zeggen ze beïnvloed te zijn door Devo (wie anders?) en Brorlab. Dat laatste kan wel kloppen, hoewel ze toch wat minder extreem zijn dan die Antwerpse groep. Korte nummers met titels als "Nietzsche preacher" en "Senile delinquent" werden telkens ingeleid door spitsvondige commentaren, waarna ze als voetzoekers ontploften. Sympathiek, dat zeker, maar lang zal het me toch niet bijblijven.

Hetzelfde kan ik eigenlijk ook zeggen van Billiam and The Split Bills hoewel deze band uit Melbourne toch wat duurzamer bleek. Billiam maakt naar eigen zeggen autismecore (wat ik me daarbij moet voorstellen is me niet geheel duidelijk) en knutselt zijn platen (en dat zijn er nogal wat) gewoonlijk solo in elkaar op zijn slaapkamer.
Maar als hij de hort op gaat kan hij rekenen op het vierkoppige The Split Bills. Billiam had er duidelijk zin in en voelde zich meteen thuis in de Pit's.
En ik kon hun snotterige en prettig gestoorde punk best wel smaken alhoewel ik me soms stoorde aan de synths die erg lo fi maar vooral ook lelijk klonken terwijl de gitaar te ver in de mix zat. Maar Billiam, die smeet zich ten volle en dat mag je vrij letterlijk nemen. Op een gegeven moment lag hij zelfs languit op de grond tussen het volk. Ook Ada Duffy liet even haar synths voor wat ze waren om  het publiek te gaan verkennen en ze deed dat met een ijselijk gegil, een ware aanslag op de trommelvliezen.
Na een groot halfuur was alle munitie reeds verschoten. Kort en krachtig zoals het hoort, maar toch iets te vluchtig.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk

Floyd, a tribute to Pink Floyd, artistiek, muzikaal, cinematografisch eerbetoon aan de band + 50 Y ‘Dark side of the moon’

Een interessante tribute van de legendarische Pink Floyd is zeker wel het Belgisch-Waalse collectief Floyd, die ons goed twee en half uur meesleepte in die kenmerkende artistieke, muzikale en cinematografische leefwereld van Pink Floyd, met treffend bepalend materiaal uit hun oeuvre en de volledige weergave van de plaat ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud en één van de best verkochte albums aller tijden.

Van deze pioniers bood dit combo ons een waar genot om te luisteren en te kijken. Naast de composities was de cirkelbewegende lightshow en de videprojecties even belangvol. Een mooi geheel dus.
Het deed ons even stilstaan wat een invloedrijke band Pink Floyd wel was met hun materiaal eind 60s en in de 70s, een combinatie van klassieke rock, psychedelica, symfo , progressive, waarbij de vier (Waters, Gilmour, Wright, Mason) maar al te graag experimenteerden met geluid en beelden en met een filosoferende, maatschappijkritische blik. Er werd goed nagedacht hoe de nummers in elkaar moesten steken en ze werden letterlijk ontrafeld op inspiratievolle, vernieuwende wijze.
Enkele album zijn in het geheugen gegrift , eerst deze met het talentvolle fenomeen Syd Barrett, ‘The piper at the gates of dawn en ‘A saucerful of secrets’; in de 70s ‘Meddle’, ‘Wish you were here’, ‘Animals’, ‘The wall’ en natuurlijk ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud , die door deze tribute band Floyd in de spotlight werd geplaatst in het tweede deel van de set.

De tribute band deed z’n uiterste best om de songs van weleer in hun oorspronkelijkheid te spelen, met een dosis elektronica apparatuur, synths, sax, en ondersteund van drie backing vocalistes. Met negen op het podium dus waarbij de muzikanten de sound van Pink Floyd optimaal beheersen; enkel in de vocals kon er hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar we willen niet muggenziften , dit was goed , enorm goed in keuze en in het spelen, om die unieke muzikale leefwereld te beleven.
We kregen meteen eentje om volledig in op te gaan, “Shine on your crazy diamonds” uit 75 , een top 100 klassieker, die nogmaals aantoonde hoe invloedrijk het nummer wel was op de latere sound van elektronica/psychedelica, roots, symfo, lounge, ambient enz; de repetitieve opbouw, de vele boeiende wissels en de minutieuze geluidjes, heerlijk hoe het allemaal elkaar vond in een web van lichteffects en beelden. Het werd overtuigend ingeleid door een spannend gitaar-basgetokkel, steelpedal en de daarop volgende instrumenten die vernuftig klonken en voldoende ademruimte kregen. Talrijke bands en artiesten flitsten ons voor de ogen in deze muzikale rijkdom van de song , die meer dan 15 minuten duurde. En zoals het spaarzaam begon, zo deinde het subtiel uit. Prachtig dus, met een terecht warm onthaal.
Directer van aard was “Welcome to the machine”, door het broeierig rockconcept en een futuristisch tintje. Barrett werd niet vergeten in dit eerbetoon , de psychedelische rock, met een Indiase tune hoorden we op “Set the controls for the heart of the sun” (uit ‘ A saucerful of secrets’ van 68). Het liet horen waar vele indie bandjes en zeker het talent Khruangbin de mosterd haalde. Het bouwde mooi op, klonk broeierig, intens, durfde te exploderen en had een donkere ondertoon. Je waande je in de woestijn, onder een loden zon …
De kritische blik naar de huidige oorlogen (als in Ukraine en in het Midden-Oosten) hadden we met “Dogs of war” ( uit ‘A momentary lapse of reasons’), geplukt uit het recentere oeuvre van Pink Floyd. De instrumentatie was visueel en prikkelde onze verbeelding. Zoals steeds waren die gitaarsoli een meerwaarde, sterk gespeeld van deze tribute band.
We blijven vol lof over de songkeuze en de speelwijze … Het sfeervol, dromerige “Wish you were here”, met dat semi-akoestische gitaarspel en piano, volgde. De nostalgie nam ons volledig in met de zo goed als instrumentale classic “One of these days”, uit ‘Meddle’ van 71, postrock avant la lettre met die spaarzame, opbouwende ritmiek, de tempowissels en de explosieve uithalen, aangepord door die basstune en de gitaren. Heerlijk spacey destructief.
“Keep talking”, wat gewoontjes vergeleken met het andere materiaal, uit ‘The division bell’ en ook al dertig jaar oud, was de voorlaatste van het eerste deel. Het alombekende “Another brick in the wall”  (‘The wall’,79), hun meest poprockende doorbraaksingle, besloot, ook zo’n eentje die z’n eigen verhaal heeft binnen het oeuvre met een videoclip die in het geheugen gegrift stond, van die stappende hamers en de opstandige leerlingen. De helikoptergeluidjes deinden de song uit en overtuigden een eerste set.

De tweede set kaderde de 50ste verjaardag van ‘Dark side of the moon’, een icoon in de pophistoriek, songs die in één ruk best beluisterd worden en dus in één concept worden voorgesteld. Ook van deze Floyd werden we ondergedompeld in die unieke sfeer van dit album , die een amalgaan van stijlen bevat én melodie , gewaagdheid en experiment samenbrengt. Dit is muzikaal vernuft in het kwadraat als we terug gaan in de tijd.
Wat een nummers: “Speak to me”, met die voicesample, het kloppend hart van “Breath”, de tikkende klok die slaat en het gerinkel op “Time”, de pakkende , indringende emotievolle vocals van de dames op “Great gig in the sky” en het geldgerinkel van “Money”. Het publiek genoot van het technisch vernuft en van de spaarzame, opbouwende instrumentatie, de soli, de zwevende saxpartijen en de backing vocals.
En op die manier golfden we verder op dat allesbepalende album met “Us & them” , die gevoelige , broze, dromerige song door de fijne orkestratie. Een even sfeervolle closing final hadden we met “Any colour you like” en “Brain damage/eclipse”, die de dictators van alle tijden op het grote scherm lieten zien.
Het combo kreeg een verdiend applaus van het publiek dat uitermate genoot van deze nostalgische trip.

We werden verder op onze wenken bediend na het ‘Dark side of the moon’ epos met een staaltje van “Echoes”, ook al van ‘Meddle’ uit 71, een all-style, lang uitgesponnen nummer dat hier evenzeer intrigeerde in sfeer, opbouw en extravertie door de keys, ambiente soundscapes en de gitaarriedels. De vloeistof dia’s maakten het plaatje compleet.
Het muzikaal cinematografisch concept werd besloten met die andere instant klassieker “Comfortabely numb” (uit ‘The wall’) , een dromerig poppy psychedelisch nummer, die twintig jaar terug in een aangepast groovy jasje werd gestopt door de Scissor Sisters.

Moeiteloos werden we twee en een half uur meegesleept in die Pink Floyd trip , die geluid, beeld en kritische blik op artistiek overtuigende wijze wist te versmelten. Deze Floyd zullen we onthouden, zondermeer. Sjiek gedaan alvast.

Organisatie: Show-Time + Comedyshows ism Kursaal, Oostende

Jordan Rakei – Een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes

In een volgelopen AB zochten we de Nieuw-Zeelandse warmte op met fenomeen Jordan Rakei (*****). Hij bracht dit jaar zijn vijfde plaat uit, 'The Loop', een gevarieerde plaat waarop de intieme kant te horen is alsook dat de dasspieren worden geprikkeld.
Live ruim 90 minuten lang een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes …

Eerst mocht het duo Dhruv (***) de avond openen. De interesse steeg in de beminnelijke zanger en diens warme stem. Hij wist die te ontroeren en werd bijgestaan door multi-instrumentalist Tim. Dhruv had wat tijd nodig , maar al gauw wist hij goed in te spelen op z’n publiek. We kregen een aangenaam, sfeervolle set van een beloftevolle singer-songwriter.

Door de sfeervolle lampen op het podium, waren we in de huiskamer van de AB beland. Het werd dan ook een huiskamerconcert met Jordan Rakei die samen met zijn band knus bij ons kwam zitten om zijn muzikaal verhaal. We kregen een uiterst gezapige set van een artiest die een bijzondere, wondermooie stem heeft, die zeker overtuigden in de intieme momenten op piano.
De muzikale veelzijdigheid werd onderstreept door o.m. het mooie “Learning”, “Mad World” en het schitterende “Freedom”; alle registers trok hij wel eens open, wat een emotionele wervelstorm.
Hij is een charismatisch entertainer en hij is goed omringd. We waren onder de indruk van de pianiste die kon zingen als een nachtegaal, tussen een “Flowers” en “Talk to me” in; ze verbaasde in de hoge uithalen, bedwelmend , hypnotiserend klonk het. Kippenvelmomenten ervaarden we. Een daverend applaus volgde.
Jordan Rakei geeft zijn band de kans voluit te gaan, wat de set en de show alleen maar ten goede kwam. Verder overtuigden de fijne baslijn (wat een soli soms!), of de brede percussie op “Everything Everything” en “Add the bassline”, die de muren deden trillen. Ook de gitaar riffs konden klieven.
Op het einde van de regulaire set, “Friend of Foe”, kregen we nogmaals de virtuositeit boeiende, langgerekte solo's en vocale inventiviteit. Wat een magisch samenspel.
Al die warme uppercuts deden de harten sneller slaan. Een ontroerend, ingenomen moment tussen publiek en Jordan aan zijn piano, hadden we op “Hopes and dreams”. De band was er terug bij het broeierige, sprankelende “Mind’s Eye” . Een mooi afsluiten van een warme avond.

Setlist: Learning//Mad World//Freedom//Royal//Wind Parade//State of Mind//Clouds//Forgive//Borderline//Eye to Eye//Flowers//Talk To Me//Cages//Everything Everything//Trust//Add the Bassline//Friend of Foe
Encore: Hopes and Dreams//Mind’s Eye

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel