Adamo - Overtuigende nostalgische terugblik
We hielden ons hart vast de voorbije maanden. De concertreeks van Adamo werd telkens uitgesteld door gezondheidsproblemen (o.m. longproblematiek en weerkerende stembandproblemen). Het gaat nu beter met de Belgisch-Italiaanse wereldster die nu uiteindelijk z’n 60 jarige carrière en z’n 80ste levensjaar glans kon geven.
Een dubbel jubileumconcert in een twee uur durend optreden, zonder verpozen. Warm, hartelijk wist hij ons te veroveren; z’n rijkelijk gevulde carrière omarmde hij in chanson, varieté en sing/songwriting.
Een meer dan geslaagde avond voor iedereen, met onvergetelijke, muzikale momenten . Het gaf de te koesteren Adamo alvast een hart onder de riem.
In dit overzicht kregen we de klassiekers en recenter werk netjes verdeeld van deze best verkopende Belgische artiest. Chanson in het Frans en enkele in het Nederlands en in het Italiaans . In de passie van Aznavour, Brel en Granata. Trouwens, de familie van Salvatore Adamo is van Siciliaanse afkomst en had zich hier gehuisvest in Jemappes om te werken in de koolmijnen. Met de jaren woont Adamo nu zelf in Ukkel.
Het zijn aanstekelijke levensliederen over de liefde en sociaal maatschappelijke thema’s. Respect en vrijheid voor het individu en bijdrages tot een betere wereld. Niet voor niks werd hij Unicef ambassadeur.
Muzikaal maakt hij vanavond in z’n indrukwekkende oeuvre de brug van z’n succesvolle sixties naar de nillies. Het siert hem nog steeds actief te zijn, op tour te gaan ondanks de wisselende gezondheid de laatste jaren . Hij stond hier voor zijn trouw publiek, z’n hand op het hart gedrukt, de liefde voor de muziek, om bij iedereen in het netvlies gebrand te zijn …
Vocaal zat het goed met z’n indringende, emotievolle, lichthese stem. In het spreken heeft hij nog wat moeite, blijft het schor, maar hij is en blijft positief ingesteld.
Na dit optreden is er nog een reeks gepland in de zomer en in het najaar . Hij schakelt voldoende rustpauzes in om alles tot een goed eind te brengen . We kunnen maar duimen …
Op het podium een fantastische band , een rits muzikanten, wel met 10, gitaren, contrabas, piano, keys, strijkers (violen, cello), blazers en hobo. Een sterk op elkaar ingespeelde band , een breed instrumentarium en een charmante Adamo die de nummers kleur geeft.
Een start om U tegen te zeggen die teruggreep naar die succesvolle periode van sixities-seventies. “C’est ma vie”, een betere opener konden we ons niet indenken als het leven aan een zijden draadje hangt. Het Franse lied , in al z’n tempowissels, klonk innemend, dromerig, meeslepend en tango/salsa/hoempapa gewijs hoorden we een Parisienne gevoel op z’n Piafs, met “Sans toi ma mie”, “Quand les roses”, “Une mêche de cheveux” en “En bandolera”. Het publiek werd ingepakt met deze broeierige, in ritmiek veranderde nummers, die melancholisch, dynamisch zijn; op z’n leeftijd placeert hij hier nog steeds een danspasje …
Adamo wordt op handen gedragen , hij krijgt cadeautjes , een bloemetje, een doosje pralines, een flesje wijn en ga zo maar door. Nederig en ontvankelijk bedankt hij de fans en het publiek, die de artiest sterk onthalen en die meewiegen op die heerlijk genietbare sound.
Qua taal wisselt hij wel eens … Het dromerige, repetitief, opbouwende “Ik zie je graag” is één van de Nederlandstalige songs. “Si jamais”, intrigerend door pianotunes, en “Dolca Paola”, welke relatie het nu ook was met haar, blijven beklijven en worden door de strijkers naar een hoger niveau getild. In het begin en in het eerste uur van de set werd er diep gegraven in z’n oeuvre.
Hij maakt de brug naar recenter werk, “Lola et Bruno l’amour n’a jamais tort”. Z’n maatschappijkritiek van toen (o.m. de rassendiscriminatie, de problematiek in het Midden-Oosten, de Russische dictatuur ,enz) is momenteel nog steeds actueel met de strijd van ongelijkheid, racistische uitspraken , de oorlog in Gaza en van deze tussen Ukraïne en Rusland); we horen het op de sfeervol groovende tunes van “Une rêve” en “Le monde a mal”; ze klinken met z’n uitmuntende band muzikaal sterk, spannend. Optimisme , levendigheid heerst er daarna met het gekende “J’avais oublié que les roses sont roses” en “Et tant d’amour”.
“Tomber la neige” effent het pad van de intimiteit en gevoeligheid met sober gehouden, lichtwiegende nummers als “ik roep je naam” , “Claire”, “Comme toujours” en “l’Amour perdu”; hier gort hij zelf de akoestische gitaar om. Sjiek allemaal om die verschillende aanpak te horen van deze ferm gerespecteerde artiest.
“Si belle” is de aanzet naar een meer bredere omlijsting en extravertie. Het brengt ons naar “N’est- ce pas merveilleux”, “Quand les roses” en “La nuit (la noce)” die in een soort medley worden gespeeld.
Hij gaat naar een closing final, een apotheose die het meezingkarakter en -gehalte onderstreept. O.m. van een mooi uitgediept “Inch allah”, die knipoogt naar balorkesten en een wereldlijk geluid; verder “Vous permettez monsieur”, “J’ te lâche pas” (invloedrijk op bands als El tattoo del tigre, Think of one of Rumbaristas enz) en natuurlijk de ambiance klassieker “Les filles du bord de la mer”, zeker hier in Oostende, waar Arno diep in het hart wordt gedragen. Mooi allemaal.
Adamo betekent veel voor de Belgische scene . We koesteren dit 80 jarig icoon. Z’n rijkelijk gevulde carrière werd hier in de picture geplaatst. We kregen een overtuigende nostalgische terugblik.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
J. Bernardt – Great Gigs in The Park 2024 - De regen werd prompt vergeten door deze sterke emotionele trip
Al maanden worden we geconfronteerd met druilerige avonden …Het hield ons niet tegen om met J. Bernardt een fijne avond te beleven, die na Postmen het pittoreske festivalletje mag inzetten …. In een try-out kwam J. Bernardt (****1/2) zijn nieuwste plaat 'Contigo' voorstellen.
Als opwarmer Lézard, die funky stijlen in aanstekelijke soundscapes brengt, niet vies van een terugblik naar de 80ies. Op de finale van Humo's Rock Rally konden ze ons al bekoren:
“Muzikaal aanstekelijk en dansbaar, met wulpse danspassen, surplus het combineren van mannelijke en vrouwelijke vocals, wist te ontroeren. Lézard overtuigt en heeft een eigen identiteit '', schreven we.
Lézard (****) is een combo jonge, talentvolle muzikanten die echt veel warmte in hun songs stoppen. Het klinkt leuk, groovy, dansbaar; lekker heupwiegen op de catchy refreinen en zangpartijen. Ze deden de temperatuur stijgen. Een erg beloftevolle band die kan doorgroeien. In het oog te houden dus!
J. Bernardt kennen we natuurlijk van Balthazar, maar ook van zijn knap solowerk. De man heeft een belangvolle inbreng in ons muzieklandje. Vanaf de eerste song, waarbij de regen uit de lucht viel, voelde je een warme, lieflijke, melancholische sound. Heerlijk.
Hij is goed omringd en weet een pak emoties in z’n songmateriaal te stoppen. Intiem breekbaar als bezwerend, opzwepend klonk het.
Hij wist ons persoonlijk te raken met die wisselende sound en hij kreeg moeiteloos het publiek mee, zelfs de nieuwere songs “Taxi'”, “Contigo” of het hemelse “I'm the ghost you forgot” werden op evenveel enthousiasme onthaald , als de wat oudere kleppers.
Hij balanceert tussen toegankelijkheid en alternatief, net als Balthazar. Het klinkt doorleefd, maar solo maakt hij het persoonlijker.
Het was heerlijk genieten en luisteren. We kregen een wondermooi slot met “Our low was easy” en “Last Waltz” . J.. Bernardt bood ons anderhalf uur lang een bijzonder emotionele trip, die de regen prompt deed vergeten!
Setlist: Don't Get Me Wrong – Taxi - Contigo - I'm the Ghost You Forgot - The Other Man -Calm Down - Matter of Time - Left Bathroom Sink - Running Days - Wicked Streets - Mayday Call - Free
Encore: Our Love Was Easy - Last Waltz
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Gabriel Rios – Geen terugblik of best of, maar evoluerend, vernieuwend in de ‘lengua española‘
Gabriel Rios + Ventus
Gabriel Rios - Interessant om een gerespecteerd, groots sing/songwriter in een pittoresk kader te zien optreden. Hier kwam z’n muzikale reis van introspectieve caribbean music en persoonlijke verhalen ideaal aan bod, onder het geschreeuw van een pauw (zoals hij het telkens benoemde in ‘t Engels ‘a peacock’) en de ritselende bladeren van de bomen. Een totaalbeleven van emotionaliteit en verbondenheid met de artiest.
Gabriel Rios is hier vanavond in het kader van ‘the holy garden sessions’ in Kortemark, een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Een plaats die gemoedelijk gewijs zomerse avonden kan besluiten, wat Rios niet ontgaan was als hij hier arriveerde …
Gabriel Rios stelt de Spaanse taal centraal de laatste jaren; niet verwonderlijk eigenlijk, gezien de Puerto-Ricaanse roots. We hoorden het reeds op de vorige cd ‘Flore’ , een goede vier jaar terug, die de klemtoon legde op oude latin klassiekers en eigen nummers, diepgeworteld in eigen ziel. Een lijn die hij verder zet op het nakende album ‘Playa negra’, die met de herfst zal verschijnen. Het zijn semi-tragische love songs , persoonlijke verhalen (o.m. familiaal met de ziekte van z’n pa ‘alzheimer’) en verhalen uit het verleden, omfloerst van z’n akoestisch gitaargetokkel en –spel, gedragen door z’n charisma, openhartigheid en warme , innemende , indringende, heldere vocals. Trouwens, z’n vocals en timbre zijn en blijven wel iets unieks.
Hij trekt op clubtour en zal op zomerevents te horen zijn met de multi-instrumentalist en vaste rechterhand Ruben Samama, die de songs ondersteunt van piano, contrabas en cello. Ze staan hier dus in een intieme setting met een sobere, sfeervolle aanpak. Het materiaal krijgt ermee(lichtjes) kleur en zorgt voor een intense spanning en gevoeligheid .
Hij omarmt een breed publiek door de jaren heen met deze sound en z’n lieve , vriendelijke uitstraling.
Hij is al zo’n twintig jaar bezig van ‘Ghostboy’ (“Broad day light”, de titelsong), naar ‘Angelhead’ (o.a. “Tu no me quieres”), ‘This marauder’s midnight (“Gold”) tot ‘Flore’ (“La torre”, “El raton”).
In z’n sound is het steeds evolueren en vernieuwen in Engelstalige en latin nummers, die ‘pur sang’ of breder in allerhande muzikale variaties en tempowissels aan bod kunnen komen.
Hij nodigt ons uit in deze muzikale reis; hij legt de nadruk op recent materiaal, oude cubaanse stijlen , met invloeden uit de Amerikaanse en Europese pop. Iedereen werd wel meegezogen , maar hoopte toch stiekem dat er wat meer Rios klassiekers te horen zouden zijn; hij hield er enkele over op het eind, “Broad day light” en “Gold” die voor herkenning en een closing final zorgden. Het hield niet tegen dat we hier konden spreken van mooie, integere nummers die authentiek, doorleefd, dromerig, mijmerend , breekbaar klonken. Bijkomend interacteerde hij telkens met z’n publiek en speelde hij sterk in op de locatie en het decor ( de geluidjes van een pauw , de trein die in de verte passeerde , de poel die voor het podium was, …). Hij animeerde en die amicaliteit werd enorm geapprecieerd.
De twee zijn sterk op elkaar ingespeeld en Rios weet telkens wel een visje te smijten naar z’n Ruben . In de sfeer kwamen we het nieuwe “Playa negra” en “La torre”. Z’n stem, dito -variaties (bijna soort zangrap), het spel en de wisselende instrumentatie sierde.
De eerdere korte nummers zijn dus sober omlijst , maar vallen op door hun puurheid en breekbaarheid, krijgen een groove mee en durven soms wel eens exploderen. Je kan het interpreteren als een soort kleurrijk beleg; we hoorden dit op “El diablo”, “Let the gods”, “Flore” en nieuwtjes “Marcelo” en de huidige single ”Pedacito de papel”.
Het warme onthaal deed deugd. Leuk die aanpak, losweg spontaan en ontspannend in z’n muzikale leefwereld . “El raton” en “Vagabound” waren een eerbetoon aan z’n pa en grootvader. “Mando bueno” en “Payaso” groeven diep in die latin-cuban style en onderstreepten de boeiende, semi-akoestische, innemende, warme sound .
‘Buenas noches’ kregen we te horen na de closing final van drie fijne nummers waaronder de gekende Engelstalige “Broad day light” en “Gold” , die nu Spaans gekruid werden.
De set was geen terugblik of ‘best of’, nee, het onderstreepte de evoluerende , vernieuwende aanpak van een groots en openhartig sing-songwriter die in z’n twintig jaar z’n materiaal nog steeds diverse invalshoeken bood en het emotievol naar een hoger niveau bracht.
Nu nog even een try-out in de N9, Eeklo en dan op naar de zomertour en de clubs in 't najaar ...
We werden opgewarmd door Ventus , het duo Emma en Gonzalo, die ergens in de dromerige, licht zuiderse indiepop een Meau vs Gabriel Rios , Dido vs Damien Rice deden opborrelen. Een semi-akoestische aanpak van synths (keys/piano), sobere percussietics en stemmenpracht (afwisselend en aanvullend), die het muzikale decor tekenden in een handvol ingenomen, broeierige, groovy, sprookjesachtige nummers.
Ondanks het geroezemoes van sommigen was dit een aangenaam kennismaken van een beloftevol duo.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Ghinzu - Ghinzu's triomfantelijke terugkeer in AB voor de 20ste verjaardag van 'Blow'
Op een natte en koude juni avond in de Ancienne Belgique vierde de Belgische indierockband Ghinzu de 20ste verjaardag van hun iconische album ‘Blow’. Dit al voor de tweede avond op rij, en er volgt nog een derde, eveneens uitverkocht concert de avond erop! Een merkwaardige comeback door de grote poort van een groep die bekendstaat om hun unieke, energieke stijl en intense live-optredens. “Ça fait très longtemps. Ça fait trop longtemps!” Met deze woorden knalt de charismatische leadzanger John Stargasm de kurk van de champagnefles.
Een overweldigende Energie en Dynamiek - Het concert begon met het prachtig uitgesponnen “Blow”, een treffende opener die meteen de ambiance erin bracht. Vanaf het begin steeg de temperatuur in de zaal voelbaar. “Olala, il fait chaud”, geeft hij meteen aan. De andere bandleden (Greg Remy, Mika Nagazaki, Antoine Michel en Jean Waterlot) gaven eveneens alles wat ze hadden, al dan niet in ontbloot bovenlijf.
De set-list omvatte zowel klassiekers vanop ‘Blow’ (zoals “Jet Sex” en “Cockpit Inferno” als favorieten van de andere albums zoals “Dracula Cowboy” (vanop ‘Electronic Jacuzzi’) en “Cold Love” (vanop ‘Mirror Mirror’). Deze laatste song was met voorsprong het hoogtepunt van de avond, waarbij de keyboards het nummer een extra dimensie gaf. Ook “The Dragster-Wave” ontlokte daarna een oorverdovend gegil uit het publiek. De band wisselde moeiteloos tussen verschillende ritmes, wat zorgde voor een dynamisch en meeslepend optreden.
Een Vergelijking met dEUS - Vaak wordt Ghinzu in één adem genoemd met de invloedrijke Vlaamse band dEUS, wiens eerste drie albums ‘Worst Case Scenario’, ‘In a Bar, Under the Sea’ en ‘The Ideal Crash’ het geluid van de Vlaamse alternatieve rockscene bepaalden. Net zoals dEUS dat deed voor Vlaanderen, heeft Ghinzu met hun trio aan platen albums een blijvende impact gehad op de Franstalige rockscene. Toch gaat de vergelijking op andere vlakken niet echt op. Ghinzu durft nog net iets meer werken met krachtige melodieën en suggestieve teksten (zoals op “Do You Read Me?” en afsluiter “Til You Faint”) en brengt zo niet alleen indie, maar ook een boeiende fusie van alternatieve rock, new wave en electro.
Een Onvergetelijke Encore - Niet één, maar twee keer komen de heren terug het podium op voor extra nummers. Een adembenemende stilte overviel de zaal toen de eerste noten van “Sweet Love” klonken. Een krachtige tegenstelling met het gebrul tijdens afsluiter “Mine”. Tijdens het tweede bisgedeelte vormden “This War Is Silent” en “Forever” de laatste uitspattingen van een verrassend geoliede machine. De zuivere zang van Stargasm werd soms overstemd door het waanzinnige enthousiaste publiek, maar dit deed geen afbreuk aan de algehele ervaring; integendeel, het voegde een rauwe authenticiteit toe aan het optreden.
Conclusie: de invloed van ‘Blow’ leeft voort, en Ghinzu blijft een bron van inspiratie voor zowel oude als nieuwe generaties rockliefhebbers, van zowel boven als onder onder de taalgrens.
Pics homepag @Karel Uyttendaele (Karel Uyttendaele Photography for Ancienne Belgique)
Organisatie: Progress Booking ism Ancienne Belgique, Brussel
Rumours Of Fleetwood Mac – Twinkelend eerbetoon aan de legendarische Fleetwood Mac
‘‘s Werelds beste Fleetwood Mac tribute band, de meeslepende vertolking van het werk van Fleetwood Mac’, zo kondigde Mick Fleetwood op een video de tribute band, The Rumours Of Fleetwood Mac, aan in ‘t Kursaal Oostende. Het zevenkoppig gezelschap uit Liverpool werd sterk onthaald in een uitverkocht Kursaal. ‘De trip down memory lane’ werd een eerbetoon op verbluffende wijze, … én mogen we zelfs stiekem zeggen, het klonk zelfs beter dan het origineel, als we er hun laatste optreden op Werchter nahouden … Tja, the rumours are true …
Fleetwood Mac is de Brits-Amerikaanse rockband rond Mick Fleetwood , de enige nog van de originele bezetting uit 67. Ze intrigeerden door de jaren met hun melodieuze psychedelische rootspop, die de wortels van de blues en de rock’n’roll er strak in verweefde . Nadat mede oprichter en bluesgitaarvirtuoos Peter Green mid 70s de band verliet , kon Fleetwood Mac iets later definitief internationaal doorbreken met hun strafste bezetting, nl. John en Christine McVie, Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, met Mick op de drums . Spijtig genoeg moesten we reeds afscheid nemen in 2020 van Green en in 2022 van Christine McVie . Werk of een tour van Fleetwood Mac zal er dus niet meer inzitten.
Platen ‘Rumours’ (77) en ‘Tango in the night’ (tien jaar later) zijn in het geheugen gegrift en vanavond werd hier gretig uit geput. De nummers werden zo authentiek mogelijk gespeeld en zoals we reeds schreven, de songs werden mooi uitgediept door deze sterk op elkaar ingespeelde band die de vibe voelde van het publiek, wat hen triggerde, en zij dan net dat ietsje meer konden bieden … Mooi!
Wel twee uur lang werden we in deze muzikale wereld ondergedompeld, opgedeeld in twee stukken. Een breed publiek vanavond, naast het waardig ouder wordende publiek , waren er de doorwinterde liefhebbers en zagen we ook jongeren , die deze legendarische band wel eens wouden ontdekken in deze Rumours Of Fleetwood Mac.
Het leek erop dat de originele band op het podium stond. De twee dames hadden de looks , de uitstraling , de kledij , waren vooraan opgesteld, net als McVie en Nicks. De twee benaderden in hun spel, opstelling, armbewegingen tot zelfs de danspasjes toe hun idolen. De gitaristen als de man op de keys konden straf uithalen , de bastunes onderhield het ritme en de drummer kreeg wat ademruimte. Puik werk van deze geoliede band, sjiek 4 decades of Fleetwood Mac …
Op de background zagen we dikwijls de oorspronkelijke leden; ze werden in de spotlights geplaatst. Samen met de filmische projecties zorgden ze voor een totaalplaatje. De volle instrumentatie op het podium en het wisselend lichtdecor, tekenden dus een heerlijk, leuk, nostalgisch avondje van een uiterst aangename, genietbare optreden.
Een rockende, broeierige, bezwerende, dromerige, sfeervolle set die werd ingezet met “Big love”; meteen konden we onderstrepen hoe goed dit collectief wel was in het samenspel en de zangpartijen . “Dreams en “Say you love me” groef diep terug in die 70s . De vocals wisselden elkaar af, de sound intrigeerde en de tempowissels boeiden. “Tango in the night” wist door z’n psychedelica een brug te slaan naar het ouder werk van Pink Floyd. Het werd gesmaakt , ferm gesmaakt.
Onze Stevie kon je één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith; het dromerige “Sara” en later in het tweede deel het doorleefde “Rooms on fire” overtuigden sterk. Eerbetoon aan Christine kregen we met het ingetogen “Songbird”, gedragen door piano/keys en het sobere gitaarspel.
“The chain” klonk spannend door de opbouwende grooves en de verrassende wendingen van het intrigerende gitaarspel; het is op z’n beurt, sinds enkele jaren, niet weg te denken van de top 100s aller tijden; het deed een eerste keer de mensen rechtveren , een heupwieg, een danspasje links en rechts, handclaps, enz . De psychedelicarock kregen we dan opnieuw met “My litte demon”, de drumstokken als duivelshoorntjes; met “Oh daddy” en het afsluitende “Gold dust woman” van deel 1, kregen we een fijne terugblik naar het ‘Rumours’ album.
In deel II werd eerst Peter Green in de bloemetjes gezet. Hier stonden ze met vijf op het podium en kregen we die doorleefde retroblues , met intense, verbluffende, repetitief opbouwende gitaarpartijen en psychedelische keys. Je kon niet omheen het instrumentale filmische “Albatross” en de roots van “bBack magic woman”, later nog door Santana gecoverd. “The green manalishi“ en “Oh well” , late 60s nummers, kenmerkten de raw power van de band . Mooi dat ze in de tribute Green niet vergaten .
Met zeven terug op het podium kregen we “Second hand news” van ‘Rumours’ en kwamen we stapsgewijs terug in die kenmerkende flow van Fleetwood Mac. “Gypsy” (van ‘Mirage’ (82)) viel op door de twinkelende melodieën en die gevoelige vrouwelijke zang. Na enkele integere, intiemere nummers als “As long as you follow” , “You make lovin’ fun” , “Seven wonders” en het breekbare “Landslide” , werd het plaatje van de herkenbaarheid getrokken .Groots en magisch! Iedereen veerde opnieuw recht en liet de nostalgie over zich heen dwarrelen … Kleppers hoorden we, “World turning”, “Every where”, “Go your own way”, “Rhiannon” , “Don’t stop” en “Tusk” .
Het overspande de successen van deze ferm gerespecteerde band, wat evenzeer door het publiek werd gewaardeerd van muzikale aanpak en afwisseling zowel qua instrumentatie als qua zangpartijen.
Emotievol , meeslepend, bezwerend, opbouwend als opwindend klonk het. Ieder kreeg voldoende ademruimte in deze legendarische songs en op afsluitende “Tusk” kon de drummer nog eens loos gaan met een leuk drumpartijtje; de gongslag luidde het definitieve einde in van dit puik, verbluffend, twinkelend optreden. Wat een dynamiek. Een beter eerbetoon kon deze legendarische band zich niet indenken! In het najaar komen ze terug, Le Forum, Liège ... Must see!
Organisatie : Live Nation
Simply the best - tribute to Tina Turner – Rockicoon overtuigend op een voetstuk geplaatst
Simply the best - tribute to Tina Turner
The queen of rock’n’roll will never die en blijft in ons leven …Tina Turner mag dan een goed jaar geleden op 83 jarige leeftijd overleden zijn, haar muziek heeft een sterke onuitwisbare indruk nagelaten. Er zijn heel wat show bands en vrouwelijke artiestes die haar muziek levendig houden, eentje is deze rond de Nederlandse Claudia Wagenmakers, die het energieke en de dynamiek van Tina in stemgeluid, beweeglijkheid en sound zo goed mogelijk tracht te benaderen. Uitermate respectvol wat hier anderhalf uur werd geleverd.
The queen of rock’n’roll was hier in Oostende in levende lijve te zien , ruim 36 jaar terug, haar afscheidstournee in 2000 verkocht maar liefst 11x het Sportpaleis uit, en er was nog eens een return in 2009, met vier keer een uitverkocht Sportpaleis. Tina werd door iedereen op handen gedragen, ze bracht goeie potige, slepende als gevoelige, innemende rocksongs; ze stond garant voor energieke optredens met haar krachtig stemgeluid; een steeds glimlachende dame , die jou een onvergetelijke avond bezorgde.
Die nostalgie probeert Claudia met haar danseressen/backing vocalisten en een goed op elkaar ingespeelde band zo dicht mogelijk te benaderen in een vurig explosief als emotioneel gevoelig optreden. Tot aan de kenmerkende kledij en show toe. Het deed deugd, wederzijds; de live band, de backing vocalistes en de zangeres zorgden dus voor een ontspannende, opwindende set. Wat een honneur en mooi eerbetoon dus!
‘You wanna hear more Tina this evening’ , met die woorden werd de avond, opgedeeld in twee delen geopend . De band en de zangeres grossierde amicaal in het rijkelijke oeuvre van het icoon Tina.
De waardig ouder wordende aanwezigen kregen waar voor hun geld; het publiek uitte z’n appreciatie. Af en toe veerden aanwezigen recht en waagden zich aan een danspas, een heupwieg, klapten in de handen, speelden wel eens luchtgitaar en zongen moeiteloos een refrein mee.
Haar werk, de hits en de samenwerkingen, zowel ten tijde van Ike , wel zestig jaar terug de tijd (!), passeerden de revue. Iedereen werd in de spotlights geplaatst, de artieste met haar backing vocalistes/danseressen zeerzeker, dit o.m. met de vocals, helder, krachtig, indringend en lichtjes hees doorleefd, de armbewegingen, de danspasjes en de interacties. Mooi.
De band kreeg in sommige nummers voldoende ademruimte, ze werden uitgediept, mede door de sax en het gitaarspel. De soli van beiden ervaarde het publiek erg positief. Tja het zat goed in elkaar en de set ‘an sich’ klonk afwisselend.
Ze brachten ons meteen in de juiste stemming met “Whatever you want me to do”, het oudje “River deep, mountain high” en “Steamy windows”. “Let’s stay together” legde de klemtoon op haar levendige stem. Intens, dromerig klonk het met haar bijdrage in de ‘Mad Max’ film , “We don’t need another Hero” en “What’s love got to do with it”. Ze wisten precies het publiek te animeren en te enthousiasmeren. Schitterend.
In het tweede deel werden de nummers meer uitgediept; enkele originals die Tina toen coverde, overtuigden sterk, o.m. “Addicted to love” (Robert Palmer) en “Help me (if you can)” (The Beatles). Een broeierige “Better be good to me”, het filmisch sfeervolle “Golden eye” , met een revolver in de aanslag, sierde het showaspect; ook haar bluesy soulverleden werd opgerakeld .
“Private dancer” bracht ons naar een Tina op haar best, het leidde naar een prachtig slot van “Simply the best” , “Rolling on the river” en “Nightbush city limits” , classics , met een sterk dans – en meezinggehalte. De nummers onderscheiden zich door de repetitief opbouwende grooves en de explosieve bommetjes; het onderstreepte de kunde van de artieste en de live band.
Een afwisselend, boeiend , overtuigend emo/passioneel vurig optreden kregen we , die dit rockicoon terecht op een voetstuk plaatste. Ondanks de ups en downs in haar leven bleef zij positivisme, levendigheid uitstralen, onderstreepte ze gelijk- en gelijkwaardigheid, wat sterk tot uiting kwam in deze overtuigende ‘Simply the best – Tina Turner’ live band.
Organisatie: Show-Time - Comedyshows
The Sisters of Mercy - Een zwarte zondag in de Vooruit…
Het stond in de sterren geschreven… 9 juni ’24 moest en zou een zwarte zondag worden… op voorwaarde dat Andrew Eldritch fysiek in staat zou zijn om het podium in Gent te betreden. Indien niet werd het een gitzwarte zondag…
De mannen van Hideous zogen van noot 1 tot het einde van hun korte set al mijn aandacht naar het podium. Guillaume Lamon liet al van zich spreken met oa de vettige bluesrock van Black Tolex en recenter nog met Rhea. Kompaan Tim Leyman ramt er al een tijdje op los met Ramkot. Een ideale voedingsbodem voor ruige en krachtige rock. Een retestrakke set begeesterde verrassend genoeg een groot deel van het publiek, een publiek dat nochtans reikhalzend uitkeek naar een avondje classic new wave/gothic.
The Sisters Of Mercy - Andrew was er uiteindelijk klaar voor… Vergezeld van 2 gitaristen en gerobotiseerde drum-, bas- en synthpartijen, betrad hij alsnog het podium in Gent. Het zag er naar uit dat hij het lastminute afgelaste concert van januari allesbehalve zou goed maken. Integendeel, het concert kwam traag en lauw op gang, met een flauw afkooksel van wereldhit “Alice” als absoluut dieptepunt. Je had eerder de indruk dat Eldritch vooral moeite deed om zijn stappenteller naar een aanvaardbaar niveau te hijsen, dan een ietwat ouder wordend publiek te entertainen. Je zag een deel van het publiek vertwijfeld en ongerust om zich heen kijken.
Gelukkig maakte het (gespeeld?) enthousiasme van de 2 gitaristen iets goed. Veel variatie staken ze nochtans niet in hun performance. Af en toe een stapje voorwaarts zetten om iets beter in de spotlights te komen en Andrew nog meer in de schaduw te zetten, tot groot jolijt van himself. Hun backing-vocals maskeerden wel de zeer matige zang (eufemistisch uitgedrukt) van hun front(?)man.
Tijdens “Dominion/Mother Russia” vond de band eindelijk de juiste drive, met dank aan de ondersteunende zangpartijen van Sister Kay en Christo. De groep kwam verder op dreef met “On the beach” als eerste hoogtepunt. Daarna ging het crescendo met weergaloze versies van “Temple of Love”, “Lucretia My Reflection” en “This Corrosion”.
Het slot deed het matige voorspel vergeten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Organisatie: Live Nation ism VierNulVier, Gent
Devin Gray Quartet - Een boeiend filmische trip die de jazzgrens doet vervagen
Devin Gray
Een avondje in de gezellige Lokerse Jazzklub is altijd mooi meegenomen. Als enkele unieke parels van de Belgische jazz optreden, dan moeten we daar gewoon bij zijn. Zeg nu zelf: Robin Verheyen (tenor- en sopraansax), Bram De Looze (piano), Nic Thys (bas), ze behoren tot de uitzonderlijke categorie van muzikanten die hun instrument perfect beheersen en verkennen in improvisatie. De instrumentatie leidt een eigen leven hierdoor. In een woord magisch klinkt het!
Devin Gray op zijn beurt is een drummer die in het verlengde tekeer gaat als zijn Belgische kompanen. Onder Devin Gray Quartet (*****) vertelt het gezelschap muzikaal twee uur lang een boeiend, spannend verhaal, zonder hun stem te verheffen. Hier staat de instrumentatie centraal.
Net als in een boeiende film wordt de spanning in uiteenlopende lagen opgedreven. Het klinkt soms intiem, ingetogen door een zwevende sax, die zachtjes botst tegen uiteenlopende piano lijntjes. Een warme contrabas met knetterende drumsalvo’s drijven het tempo en de spanning op tot een ware climax.
Het muzikale verhaal stopt niet, nee, het kabbelt als een kolkend beekje rustig verder, zonder dat de aandacht maar kan verslappen. Er is altijd wel iets nieuws of verrassends te ontdekken, De wisselende opbouw , het werken naar een climax toe en de improvisaties, het maakt het interessant. We kregen een twee uur (telkens een klein uur door een pauze tussenin) een boeiend, adembenemende, kleurrijke, filmische trip die de jazzgrens deed vervagen.
Na een welgemeend, daverend applaus, zetten ze hun instrumentaal vernuft, waarbij de fantasie werd geprikkeld door deze cinematografische aanpak, nog even verder. Muzikaal een open einde, sjiek en mooi, letterlijk een ‘neverending story’.
Pics homepag @Cees Van Ven
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Freddie And The Vangrails + Röt Stewart - Aflossing van de wacht in de Kortrijkse punk/hardcore-scene
Freddie And The Vangrails
Freddie And The Vangrails en Röt Stewart speelden op de vooravond van de verkiezingen in (de) Aap in Gent. Omdat er over beide Kortrijkse bands wel iets te vertellen valt, waren wij daar natuurlijk bij.
Beide bands hebben hetzelfde motto: play short songs fast. Het gaat dus over punk en hardcore. Bij Röt Stewart zijn de songs dan nog net iets korter dan bij Freddie And The Vangrails. De Stewarts spuwden net geen 20 songs uit in een set van minder minuten, de Freddies hadden genoeg aan (afgerond) een half uurtje voor een dwarsdoorsnede van 24 uit hun hele oeuvre.
(De) Aap is alvast niet de grootste venue van Gent. In compactheid en vloeroppervlakte steekt het café de bekendere overburen van de Kinky Star naar de kroon, maar ze hebben wel een verdieping voor wij het liever wat rustiger heeft. Het was voor de twee bands ook niet super comfortabel om te spelen, want er is geen podium en de bands stonden opgesteld op zowat anderhalve m² tussen de inkomdeur en het publiek naast de toog. Voor dergelijk geïmproviseer krijg je in punkmiddens alleen maar bonuspunten. Maar dus telkens er nog wat mensen naar binnen of buiten wilden, moesten die zich langs de bandleden en hun instrumenten en versterkers murwen.
Röt Stewart mocht openen voor Freddie And The Vangrails. Deze band werd zowat twee jaar geleden op de rails gezet door vier vrienden die al een tijdje in andere bands speelden, maar die nog een uitlaatklep zochten voor hun gezamenlijke liefde voor oldschool hardcorepunk. Na twee demo-releases op cassette en een split-album met Freddie And The Vangrails zijn ze inmiddels toe aan hun eerste officiële release. Debuutalbum ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ verschijnt volgende maand bij het Belgische label Pang Pang Records. En zoals het hoort voor elke hardcore-band: ze treden heel vaak op, tot ver in het buitenland (zowat elke bestemming waar je in één weekend over en weer kan rijden). Hun aanhang groeit trager dan hun reputatie, maar succes is absoluut geen doelstelling, in tegenstelling tot fun. Over de setlist voor deze avond werd net voor de start van het concert nog kort overlegd en dan snel op de achterkant van een van de muur gescheurde affiche neergeschreven.
In de set van de Stewarts herkenden we onder meer klassiekers als “Verk”, “Shitty City” en “Fucking Shoe” (van hun allereerste cassette-demo). “Rather See You Dead” van Legionaires Disease zit niet langer in de zet, wel nog die andere cover: “Bad Attitude” van The Testors. Tracks die nieuw zijn op het debuutalbum kwamen in de Aap uiteraard ook langs: “Play Faster” (een sneer naar een andere band), “Mumble Punk”, “No Rice” en – voor ons de song die de hele avond samenvat – “Fuck That Weak Shit”. Van het split-album hoorden we onder meer “Generation Loose”, “Nazi Truck” en “Contractor” voorbijkomen.
De set van Röt Stewart in Gent was een adrenalineshot van jewelste waarbij elke track de vorige probeert te overtreffen in intensiteit en tempo. Deze band staat overal met veel goesting aan de startlijn om een strak sprintje te trekken. De militante lyrics van Pieter worden geruggesteund door een spervuur van riffs van Yannick, de pompende bas van Maxime (die ook tekende voor de coolste podium-attitude) en de ratelende drums van Clint. We zagen dit viertal kort na hun formatie aan het werk in een café in de Frans badstad Boulogne-sur-Mer, en twee jaar verder is deze band uitgegroeid tot een goed geoliede furie.
Freddie And The Vangrails is bezig aan een afscheidstournee. Ze liepen als band een mooi parcours, met mooie concerten in het buitenland en enkele mooie releases op hun eigen label Hopvil Records. Op dat label brachten ze op vinyl ook albums en singles uit van bevriende bands als Speedözer (dat er intussen ook al mee opgehouden is) en Chiff Chaffs. Ze zullen jammerlijk gemist worden. Op zaterdag 23 november is er het allerlaatste concert, als support van The Kids, in Ertvelde.
De doodsstrijd van Freddie And The Vangrails duurt dus nog enkele maanden en ondertussen wordt er nog gespeeld alsof de duivel hen op de hielen zit: hard, snel en smerig. Zanger Dries is in Gent helemaal in zijn element en om de andere song duikt hij met gebalde vuisten en microstatief het publiek in. De set is een mooie round up van alle songs die ze ooit gespeeld of uitgebracht hebben, met memorabele versies van “No Black Flag”, “Can’t Keep ‘Em Cool”, “Glued To The Bar” en “A Wish Called Flipper”. Tijdens “CRS” (Can’t Remember Shit) komt Pieter van Röt Stewart nog wat meebrullen om het feestje compleet te maken.
Voor een band die ten dode staat opgeschreven zat er in Gent Godverdomme nog veel leven in Freddie And The Vangrails. Maar niet getreurd: Röt Stewart staat klaar om de scepter over te nemen.
Organisatie: Aap, Gent
Cobra The Impaler - Bom melding in Brussel
Cobra The Impaler, Hippotraktor
Niet één maar een dubbele cd voorstelling in Brussel kregen we in een zeer goed vol gepakte AB Box. Cobra The Impaler doet met 'Karma Collision' een worp naar de hoogste metal regionen. Hippotraktor op z’n beurt, met de nieuwste 'Stasis', kunnen een doorbraak forceren. Samen zorgden ze elk op hun eigen manier voor een bom melding in Brussel. Knallers dus!
Als opwarmer van dienst mocht Divided (****) optreden. Het komt weinig voor dat de drums niet achteraan maar centraal zijn opgesteld. Bij Divided is de drum zelfs het instrument dat nog het meest in het oog springt, omdat de drummer ook de zang voor zijn rekening neemt. De solo’s zijn overdonderend, en ze worden gerugsteund door ferme gitaarrriffs. Divided bewijst een band te zijn met enorm potentieel, niet direct in een hokje te duwen. Wat een verpletterende energiebom, deze kleppers uit Kortrijk.
Hippotraktor (****1/2) klinkt gejaagd en zorgt voor rillingen. Wat een oerschreeuw wist Stefan De Graef vocaal open te trekken. Zanger, gitarist Kristof Du Jardin, die pas eind april de band vervoegde, is een grote meerwaarde. Op Headbangers Ball Fest begin mei zagen we het al; lees gerust . Hij doet het toch maar om op die manier Sander Rom te doen vergeten.
De band is goed op elkaar ingespeeld, elke schakel binnen deze band is even belangrijk. De meeste respons kreeg het ouder materiaal als “Manifest The Mountain” uit de prachtige plaat 'Meredian'. De songs uit het nieuwe 'Stasis' werden door het enthousiaste publiek reeds gesmaakt, met zelfs enkele crowdsurfers en een lekkere circle pit.
Hippotraktor is duidelijk klaar voor een stap voorwaarts.
Cobra The Impaler (****) knalt en doet meteen met plezier muzikaal de boel ontploffen. “Magnetic Hex” is een sterke opener, bijzonder gedreven en catchy. Een verpletterende indruk . De imposante frontman Manuel Remmerie heeft een enorme indringende stem en ging als een wildeman tekeer op het podium. We vreesden even dat hij de voorste rijen zou opzuigen; hij hield ervan de menigte lekker op te jutten.
De muzikanten speelden hard en scherp, het leidde tot de obligate mosh- en andere pits, met de nodige crowdsurfers. Ze sloegen wild om zich heen, een uur lang knallen en knetteren, wat een ‘wallofsound’ . Het epische “Assassins of the vision” sloot de regulaire set af.
Cobra The Impaler huiverde, daverde en bewees iets bijzonders, unieks te zijn binnen het genre . Wat gaf dit een goed gevoel . Te onthouden, deze fameuze band!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Cobra The Impaler
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6094-cobra-the-impaler-07-06-2024.html
Hippotraktor
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6095-hippotraktor-07-06-2024.html
Divided
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6096-divided-07-06-2024.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Slow Pulp - Zachtjes tot pulp geslagen
Pril zijn ze al niet meer, maar het debuut van het jonge Slow Pulp is door de Covid-periode wat onopvallend aan ons voorbijgegaan. Met een tweede plaat ‘Yard’ (2024) en als support act voor Pixies en Death Cab For Cutie hebben ze de verwachtingen nog wat scherper gesteld. Hun dromerige indie shoegaze pop zou wel goed pakken op een festivalweide, maar tot ons geluk konden we ze oppikken in de gezellige AB Club.
Het jonge Schotse songwriting duo No Windows, versterkt door een bassist en drummer, wist al vroeg op de avond te verrassen en de temperatuur de hoogte in te jagen. Een plotselinge opschrikkende baskick trapte “Song 01” af, dat verder kabbelde met stevige gitaarleads en solo van Morgan Morris en de zachte vocals van Verity Slangen. De stress voor hun eerste keer op Belgische bodem was tussendoor voelbaar, maar tijdens de nummers stonden ze stevig in hun schoenen en zochten ze de interactie op met het publiek. “Zodiac 13” was een gebald en gelaagd nummer, waar de zang ons eerst zeemzoet streelde en de gitaarsolo ons deed opveren. Afsluiter “Fibbs” begon als een liefelijke ballad, maar ze haalden nog eens alles uit de kast om met een banger te eindigen.
De main act had openingstrack "On The Western Skyline" van Bruce Hornsby & The Range nodig om geruisloos en minder onwennig het podium te betreden. Nochtans was het golvende “Idaho” een heerlijke opener van Slow Pulp, met de dan al zuivere stem van frontvrouw Emily Massey. De flow zat er met het rockende “At It Again” goed in, waar de Soccer Mommy-achtige vocals de boel strak bijeenhielden. Ze joegen het tempo en de ondraaglijke hitte in de zaal verder op tijdens “Cramps”, dat deed denken aan Wolf Alice. “Worm” was door zijn klievende break en scheurende solo een demonstratie van hun muzikaal kunnen. Het publiek, dat dan al een en al enthousiast was, was helemaal weg van het hoogtepunt met het heerlijke “Slugs”.
Het tweede deel van de set deed zeker niet onder. Voor “New Media” liet Massey haar gitaar aan de kant om volop haar stem te laten schitteren en de concertgangers nog meer te prikkelen.
Nog verder imponeren deed de band met “Steel Birds”, dat met de rollende strofen en het beukende refrein enorm volgroeid klonk. Hoewel de tweede gitarist technische issues had, brachten ze het zachte maar pakkende “Falling Apart” met de beste overtuiging over. Heel even klonk het alsof Alex G. op het podium stond. Een tweede hoogtepunt waarbij de vele fans graag de lyrics meezongen. Het ingetogen “Broadview” sloot, door de toevoeging van de mondharmonica, nauw aan op die dromerige sfeer. Een slottrio was meer dan zomaar een toegift. “New Horse” en “Yard” waren aanvankelijk rustige kijksongs met sterke lyrics, maar “At Home” sloot het geheel enig mooi af met opnieuw een strak gespeeld, moeiteloos gezongen en dromerig pareltje.
Slow Pulp slaagde erin om in een korte set vele zieltjes te winnen en de verwachtingen ruimschoots in te lossen. We zijn zeer benieuwd hoe de band zich verder ontplooit.
Setlist: On The Western Skyline (Bruce Hornsby & the Range) - Idaho - At It Again - Cramps - Worm - Slugs - New Media - Steel Birds - Track - Trade It - Falling Apart - High - Broadview - MUD – New Horse - Yard - At Home
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Chastity Belt - Melancholie met een gebroken stem
Al ruim een decennium zweeft Chastity Belt nog steeds ergens tussen postpunk en shoegaze van het zachtere soort. In hun laatste plaat ‘Live Love Laugh’ (2024) gebruikt het viertal uit Seattle dezelfde elementen maar graaft nog wat dieper in zowel het plezier als de melancholie. Ideaal dus om dat nieuwe materiaal te ontplooien in de kleinste zaal van de Botanique.
De Witloof Bar bleek een metamorfose te hebben ondergaan toen we de zaal betraden. Het podium stond pal in het midden van de zaal, waarop de bandleden van Maegre Martin de vroege concertgangers konden opwarmen. Het viertal, gevestigd in Berlijn, kwam over als een sympathieke, praatgrage band die losjes hun eigen indierock bracht. In “Mountain” hield Sarah de rustige instrumentatie goed samen met haar zachte stem à la Waxahatchee, om vervolgens over te gaan in een stevige outro. Ze slaagden erin om kleine oorwurmpjes los te laten, waardoor “Please Clap” nog lang bleef nazinderen. Door de gelaagdheid, vlotte tempowissels en diepgang in emoties in “All My Thoughts” gaven ze zo hun visitekaartje af. Een gezellig en geslaagd voorprogramma dus!
De sfeervolle kelder was dan al goed klaar voor Chastity Belt, die met de opener van de plaat “Hollow” hun set begonnen. In deze rustige binnenkomer was de DIIV-achtige shoegaze al prominent aanwezig. De bekende ironie waarmee de band graag jongleert , lag er dik op in “Laugh”, dat ook nog eens een catchy hook van een outro bevatte. Helaas klonk Julia Shapiro’s stem eerder uitgeput, of lag het aan de onwennige setting, waardoor de vocals soms stil of gebroken te horen waren. “Drown” verloor daardoor wat glans omdat de hoge noten er niet goed doorkwamen. Het rake, snedige “Fear”, gezongen door tweede gitariste Lydia Lund, wist ons wel opnieuw te overtuigen. Het gevoel in het nieuwe “Chemtrails” zat dan wel goed, alleen liep het hier ook mis qua vocals.
Verrassende hooks zorgden voor extra cool in “It’s Cool”, terwijl Shapiro’s stem toch eens verraste in “Ann’s Jam”. Even opnieuw een positie-switch voor “Kool-Aid” waar de drummer nu eens de gitaarlead en vocals voor haar rekening nam.
Een stevig rocknummer met 90’s grunge à la Sleater-Kinney en Slowdive shoegaze was dan ook zeer vermakelijk. “Different Now” was - hoe kan het ook anders - het hoogtepunt van de avond. De herkenbare basintro vloeide mooi over naar de melodie en de iets te brave vocals, waardoor het publiek enthousiast genoot. Het tempo en de hoekige postpunk gingen nog wat de hoogte in tijdens “Time to Go Home”. Hartzeer en melancholie ten top in “Blue” wat ook nog wel gesmaakt werd.
Het snedige “Joke” zorgde voor een opzwepende slot van een set die eerder matig aanvoelde en wat aan punch miste. Misschien dat ze er nog beter uitkomen in betere omstandigheden? Laten we hopen voor de volgende keer.
Setlist: Hollow - Laugh - Drown - Fear - Chemtrails - Tethered - It’s Cool - Ann's Jam - Kool‐Aid - Funny - Different Now - I-90 - Time To Go Home - Blue — Joke
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
