Soms is een mens fier dat hij Belg is en op andere momenten twijfel je er aan of het alsnog een voordeel is om deze nationaliteit te bezitten, bij het horen van de muziek van Dez Mona overkomt je net datzelfde gevoel. Er is een zekere trots maar diep in het achterhoofd weet je dat Gregory Frateur een zeer grote mijnheer zou zijn moest er op zijn identiteitskaart een andere geboorteplaats staan want dit is een groep die gewoonweg met eenvoud kan wedijveren met het beste wat Antony & The Johnsons te bieden hebben en dat werd gisteren in een bijna uitverkochte Handelsbeurs ruimschoots bewezen.
Het optreden van gisteren maakte deel uit van de ‘Quite Sessions’-tour waarbij Frateur en zijn kompanen het beste gaven uit hun drie cd’s en nog wat andere lekkernijen.
Het debuut ‘Pursued Sinners’ werd trouwens niet enkel in een nieuw jasje gestoken maar ook terug voor het publiek verkrijgbaar gemaakt want de originele persing werd ooit uitgebracht in eigen beheer en de voorraad daarvan is ondertussen reeds volledig uitgeput.
Niemand kon ooit vermoeden dat Gregory, die debuteerde als achtergrondzanger bij Daan, zou uitgroeien tot één van de meest beklijvende stemmen van Vlaanderen en als je daar nog het geniale contrabasspel van Nicolas Rombouts aan weet te koppelen dan bekom je al vlug wat men noemt artistiek vuurwerk.
Het is moeilijk Dez Mona nu echt te gaan omschrijven want ergens zweven ze tussen avant garde, neoklassiek, gospel, neojazz en eigenlijk zelfs pop waarbij natuurlijk de stem van Gregory Frateur meer dan geregeld een wandelingetje weet te maken in de wereld van Kurt Weill en Bertold Brecht.
Vooraf werd aangekondigd dat dit een heel speciale tournee ging worden waar Dez Mona ruim twee uur op zoek zouden gaan naar het beste uit hun zelf. Naast een fraaie bloemlezing uit hun oeuvre kregen we ook aangrijpende versies te horen van nummers die je als concertganger niet zo vaak horen krijgt. Een mooi voorbeeld hiervan was het aangrijpende “Candy Man” dat ooit door Sammy Davis Jr. werd geschreven voor de kindermusical ‘Charlie and the chocolate factory’ of zelfs één of andere obscure gospel die door Gregory (zonder micro en volledig a capella) op magistrale wijze naar voren werd gebracht.
Het concert was er eentje met een zeer intieme sfeer waarbij het podium als een soort kinderkamer fungeerde waar de groep hun dromen konden uiten. Speelsheid is trouwens het kernwoord want dan steeds weet Gregory op een kolderieke manier de ernst te relativeren door tussendoor grapjes te vertellen.
Het is misschien deze gezonde schizofrenie die hun grandioos maakt want het ene moment weet Gregory een hilarische anekdote uit het radionieuws op te vissen om enkele seconde daarna volledig zijn bloot ziel te geven in bijvoorbeeld “A30 E30”, één van de nieuwere nummers die geschreven werd tijdens een ellenlange file in Kopenhagen.
Dez Mona besloot hun concert zoals ze dat meestal doen, nl. met “It goes/who knows where the time goes” dat Gregory heeft leren kennen door zijn eeuwige muze : Nina Simone.
Wie er aan twijfelt, Dez Mona zul je niet meteen in één of andere afrekening tegenkomen maar ze zijn wel groots.
TRACKLIST: ONCE THERE WAS A BOY, FORGIVE MY TEARS, MY FRIEND, JACK’S HAT, GET OUT OF HERE, ARID SONG, CANDY MAN, BLUE GIRL, BROTHER YESHEAD, SHE SAYS IT’S NOT FOR LONG, THE MAN, A30 E30
SISTER, CARRY ON, LACK OF LOVE, TRIAL/O’DEATH, I GOT TO KNOW, IT GOES/WHO KNOWS WHERE THE TIME GOES
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Hét quizweetje omtrent Jeff Beck (onlangs 66 geworden) is dat hij als gitarist Eric Clapton opvolgde bij de Britse bluesband The Yardbirds, na een introductie door een goede kennis, Jimmy Page (in 1965). Hij verliet de groep om in ’67 de Jeff Beck Group op te richten, met o.a. Rod Stewart en Ron Wood. Nadat deze groep splitte (Rod ging bij de Faces) vielen na een zwaar ongeval, zijn plannen in duigen om een trio op te richten met Appice en Bogert. In ’72 kwam dat er toch van, maar de samenwerking was van korte duur.
Van meer belang bleek een samenwerking met Jan Hammer (keyboard bij Mahavishnu Orchestra) dat resulteerde in Becks gewaardeerde album ‘Wired’ (’76). Beïnvloed door deze nieuwe contacten, profileerde Jeff Beck zich meer en meer op het terrein van jazz/fusion. Typisch is dat hij zich graag voor jaren terugtrok uit de belangstelling maar telkens hij met nieuwe projecten voor de dag kwam die erg goed ontvangen werden.
Als instrumentalist viel hem echter nooit het commerciële succes ten deel zoals dat voor de andere voorlopers van zijn generatie het geval was. Jeff is dus blijven doorgaan, ondanks zijn tijdverslindende passie voor het sleutelen aan oude Fords. Voor muzikale bijzonderheden uit de jaren '80, '90 en na de millenniumwisseling, moet ik u in dit bestek naar internet verwijzen.
Op het podium, op enige afstand, ziet Jeff Beck er vandaag in de uitverkochte Ancienne Belgique in Brussel uit als een ondeugende dertiger, wat misschien aantoont dat men zich niet te druk hoeft te maken om zijn carrière. Ik ben geen grote kenner van zijn werk en begin hier graag met wat mij het meest opgevallen is tijdens dit concert: ‘he had a stratocaster with a whammy bar’. Dit zong Zappa over de beginnende band in Joe’s Garage, maar misschien is deze regel wel het meest typerend voor Jeff Beck. Hij heeft namelijk een heel persoonlijke techniek om zijn gitaar te bespelen: sinds lang gebruikt hij geen plectrum meer en beroert dus met zijn blote vingers de snaren, terwijl zijn handpalm continu in de buurt blijft van het vibratohendeltje dat uit zijn Fender steekt.
Het resultaat is een subtiele klank die als het ware aan een zijden draadje hangt: zonder complete concentratie gaat dergelijk gitaarspel de mist in. Dit blijkt echter het sterke punt van de vaak nagevolgde virtuoos te zijn; constant neemt hij het risico om van de helling te glijden, maar blijkt heel gevoelig elke misstap voor te zijn, wanneer hij behendig op een volgende schuivende rotslawine springt. Enkel af en toe in de trage nummers balanceert hij net iets te lang in de gevarenzone zodat een ietwat valselijke toon in een hymne of een ander gevoelig nummer binnensluipt (sommige decadente gitaarfreaks houden hier echter van). Dit moet hem alleszins vergeven worden want er zijn geen andere geslaagde gitaristen die zich hieraan zelfs durven te wagen.
Over de band van deze tournee: wat Jeff Beck hier op zo’n grandioze wijze neerpoot is nochtans enkel mogelijk door de ruggensteun en de feedback van een werkelijk uitmuntend stel begeleiders. Met de drummer, Narada Michael Walden heeft Jeff ooit een van zijn beste platen gemaakt (‘Wired’ ’76), maar Walden ontpopte zich nadien tot producer/songwriter. Als drummer pikt hij nu pas, na bijna 35 jaar, weer de draad op en zet hij stevig zijn schouders (of: zijn stevige schouders) onder het project van deze wereldtournee. Klassebeesten zijn ook bassiste Rhonda Smith en keyboardspeler Jason Rebello die in de loop der jaren elke wending in funk en jazz geabsorbeerd hebben.
Er wordt een gevarieerde set afgeleverd. Sommige nummers doen denken aan de betere Pink Floyd als de gitaar onze gevoelens meevoert tot ijle hoogten, waar de luisteraar zich ondersteund weet door een solide ondergrond, gelegd door Rhonda op haar bas en Narada Mike op zijn drumstel. De toetsen van Jason weven er de nevelslierten tussen. Er zijn ook heel wat funky songs: dan is het mooi om zien en horen hoe Jeff Beck telkens verbeten en nogal ‘vuil’ een aanval afslaat van de drums en tegelijk de abrupte stopzettingen en hernieuwde charges van de bas opvangt. Wat een genoegen om van een dergelijke creativiteit getuige te mogen zijn. De opeenvolgende korte solostukjes van elke muzikant hebben alle een functie en vormen een onderdeel van het verhaal achter de muziek.
We krijgen ook nog wat opgefunkte rock’n’rollcovers : Muddy Waters’ “Rollin’and Tumblin’” en “I wanna take you Higher” (Sly and the Family Stone): aan afleiding geen gebrek. Het zeldzame vocale gedeelte van het concert is voor rekening van de bassiste en van de toetsenman die hiervoor op een grappige manier van de elektronica gebruik durven te maken.
Jeff Beck houdt duidelijk van al deze songs en genres en haalt voor dit doel alles uit zijn fretten. Hij voelt zich zeker en sterk, het plezier druipt van hem af. Vele woorden gebruikt hij niet: een aimabel dankwoord aan zijn muzikanten en zijn publiek volstaan. We onthouden dat het deze combinatie van geweldige muzikanten is die het recept vormt voor een erg geslaagde muzikale onderneming. Oh, what a night!
Setlist (onvolledig en met enige reserve): …, Stratus, Led boots, Corpus Christi, Hammerhead (nieuwe CD), Bass solo, People get ready, Rollin' and tumblin', Big block, Over the rainbow, Blast from east, Angel, Dirty mind, Brush with the blues, I want to take you higher, A day in the life (Beatles)
Bisnummers: How high, Nessun dorma
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Waar naar toe op een frisse dinsdagavond in oktober? Geen betere plaats dan de Gentse Charlatan, waar Democrazy een mooie dubbelaffiche neergezet had: over het Gentse Mary & Me meer verderop, maar laten we dus maar beginnen met Amerikaanse viertal Someone still loves you Boris Yeltsin. Net als Chuck Berry en Sheryl Crow afkomstig uit Missouri, het mid-westen van de US of A, dus, opgericht door twee high school vrienden; de jeugdige leeftijd verklaart wellicht de ietwat bizarre groepsnaam en ondertussen zitten ze al aan hun derde, door Chris Walla, van Death Cab for Cutie geproducete album op het Polyvinyl Record label, dat ook Vivian Girls, Japandroids en Deerhoof verdeelt.
Someone still loves you Boris Yeltsin is op een kleinschalige Europese tour, geen roadie dus in de Charlatan om de soundcheck te doen ,maar vier ‘college kids’ (de Weezer-look) die rustig hun instrumenten stemmen alsof ze in hun repetitiehok bezig zijn. Een soundcheck die naadloos overgaat in het eerste nummer: we wisten meteen dat het een leuke avond zou worden: powerpop met frisse gitaarlijnen, a capella zang van de drummer en gitarist en melodieën die soms aan de vroege REM of Posies doen denken en onvermijdelijk ook naar Weezer en Fountains of Wayne refereren. Waar Weezer al een tijdje het noorden kwijt is (fans proberen nu tien miljoen dollar te verzamelen om die band er mee te laten ophouden), klinkt dit fris. Ergens halfweg de set zette Boris Yeltsin een stoelendans in: de bassist werd drummer, de drummer nam de gitaar en zang over, en de gitarist omgordde dan maar de bas. Twee bands voor de prijs van één dus, wat zeker een pluspunt is: een nieuw geluid en een net nog iets meer energieke podium act. Topnummer van de avond was zeker “Modern Mystery”.
Mary & Me is een Gentse band rond zangeres Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele.
De songs blijven niet allemaal hangen, gemakkelijk radiovoer is het zeker niet, maar de groep heeft een heel eigen identiteit: de voordracht van de zangeres is bij momenten heel cabaresk (denk aan de Dresden Dolls), de teksten zijn donker en ongemakkelijk, maar het zijn uitstekende muzikanten, de nummers zitten ingenieus in mekaar en de tempoversnellingen geven extra kleur aan de nummers. Een band met potentie, als ze er in de toekomst in slagen om hun songs net dat tikkeltje extra herkenbaarheid te geven.
Democrazy mag zeker meer van dit programmeren om kille herfstavonden op te fleuren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Taylor Rankin, een kunstenaar in zijn muziekwereld. Het voorprogramma van Heather Nova werd gebracht door een verrassende jongeman met roots uit Japan, Canada en Bermuda. “Bend, slap, scratch and scream at it, then you’ll know how to play the violin.” Deze woorden van Taylor geven een reëel beeld weer van hoe hij zijn originele creaties op de Leuvense Depot losliet. Beats, grooves, spiritual sounds en electronica, hij toverde het allemaal uit viool en stem. Een half uurtje beeld van intense mimiek en expressie, vergezeld van klanken met moderne verrassende spirituele ritmekronkels. Hier horen we ooit meer van...
En dan was het de beurt aan Hare Engelachtige Grootheid: Heather Nova. ‘The Jasmanian Angel’ uit Bermuda.
Eenvoud siert, zegt men. De verschijning van Heather in haar gewone zijn - gitaar in de hand - en de volle vasttone hoge intro van “Island” zorgden meteen voor een ijselijke stilte in de zaal. De eerste klanken gingen weliswaar aangenaam door merg en been.
Een hele verschijning zowaar, waarbij de kracht in Heathers stem, de sierlijkheid van de Jasmine Flower geprojecteerd op doek en de lelies rond haar statief meer dan voldoende waren om met gesloten ogen te kunnen meezweven op haar hoogstaande stemallures doorheen haar show. Dit aangevuld met de professionaliteit van haar muzikant die zowel cello, piano, contrabas en gitaar beheerste.
Heather was vereerd - en dat was ook het publiek - om in Het Depot aanwezig te (mogen) zijn. Haar hele crew houdt van het warme onthaal in België en zij neemt er het shoppen met haar zoontje maar al te graag bij. Nee, dat vertelde ze niet, maar we liepen haar – o toeval - in de namiddag bijna tegen het knappe lijf in de Bondgenotenlaan!
Ze serveerde ’s avonds een mix van oudere nummers zoals “Heart & shoulder”, “Like lovers do”, afgewisseld met hits als “Someone new”, “Walk this world”, en ook recentere songs “Out in New Mexico”,... en echt nieuwe nummers als “Aquamarine” en “Everything changes”.
Ze liet ons genieten van haar uitgebreide repertoire en trakteerde ons tot tweemaal toe op bis-nummers met als verrassend einde “Like a hurricane” van één van haar grote idolen Neil Young...
Een show waarin we Heather Nova kennen zoals ze is: muzikaliteit ten top, een sfeer van rust, mijmeren naar vroeger, een blik naar de toekomst, vragen en bedenkingen over de wereld van vandaag...niks vernieuwend maar wel Heather, just like she is!
Playlist: Island, Maybe tomorrow, Walk this world, Talk 2 me, What a feeling, Gloomy, Sunday, Miss my sky, Heart & shoulder, Save a little piece of tomorrow, Fool 4 you, Doubled up, London rain, Spirit in you, Aquamarine, Like lovers do, Someone new, Everything changes, Sugar, Out in New Mexico, Heal, Like a Hurricane
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Depot, Leuven
Joe Cocker - De legende is terug! Na drie jaar wachten (Lotto Arena 2007) kwam, zag en overwon hij nu Brussel. Een overweldigende set noteerden we. De man, van het juiste hout gesneden, én die zo maar je vader kon zijn, slaagde erin het overwegend ouder (?) publiek in Vorst in te palmen.
Na een rustige start waarbij hij zijn oudere bekende hits bracht als "Feeling Alright" en "The letter" kwam "When the night comes", gekenmerkt door z’n typisch herkenbare kreet, die door hart en ziel trekt. Even later bezorgde hij ons kippenvel door het emotievolle "Unforgiven". Uitermate smaakvol klonken "Summer in the city", begeleid door saxofoon en "The simple things”, die kleur kreeg door mondharmonica. Cocker liet z’n begeleidingsband de nodige ruimte. Btw, Cocker zelf speelt geen instrument. Bij "Up were we belong" was er die prachtige backing vocal, wat een stem trouwens, waarna het immer bekende "You are so beautiful" volgde, bepaald door pianotunes en toetsen. Het aanstormende publiek klapte, zong mee en begon te dansen ... Zijn sprongen op het eind is hij nog niet vergeten, wat uitermate werd geapprecieerd. Zijn handgebaren ( soms speelt hij echt luchtgitaar) nodigden uit om hem bij te springen en dringend te gaan helpen. De nieuwe titelsong "Hard Knocks" moest nog herkauwd worden en werd hierdoor lauwtjes ontvangen. "Hitchkock Railway", "N' oubliez jamais", "Come together" en "Leave your hat on" werden dan op hun beurt ferm gesmaakt. Bij "Unchain my heart" werd het ijs helemaal doorbroken en "With a little help from my friends" kreeg een stevig applaus. Afsluiten deed hij met het recente "Thankfull", die recht naar het hart ging. De finalereeks deed ons helemaal wegdromen. Hij gaf nog twee bissen en bedankte het warme publiek.
Joe blijft één van m’n old time favorits. De 66 jarige zanger bewees dat hij ondanks z’n gezegende leeftijd er nog steeds staat en wij kunnen maar ons hartje ophalen en denken, “Joe wanneer zie ik je weer?” …
Organisatie: Live Nation
Iets minder dan een jaar terug speelde de Noorse band A-Ha een uitverkocht clubconcert in de Brusselse AB. Toen kondigde de band meteen ook aan dat het na 25 jaar lief en leed welletjes was geweest. Eind dit jaar valt in hun thuisland definitief het doek en wordt deze Noorse synthpopband definitief naar de archieven verwezen. We blijven het jammer vinden want de band was de voorbije jaren terug erg goed op dreef. Getuige daarvan zijn de twee recente albums: ‘Analogue’ uit 2005 en ‘Foot Of The Mountain’ uit 2009, beiden erg sterke synthpop albums! De band gaat er prat op 25 jaar te bestaan (al vergeet ze er wel bij te vertellen dat de groep tussen 1994 en 1998 op non-actief stond) en bracht daarom (nog eens) een nieuw dubbel compilatiealbum uit. Hun 25ste verjaardag was reden genoeg om Vorst Nationaal te laten vollopen voor een feestje vol tijdloze pophits. Een feestje met een wrange bijsmaak. Want de ‘Ending On A High Note’ tour die hen tot in Brussel bracht werd meteen ook de allerlaatste kans om deze Noren in ons land live aan het werk te zien.
Supportact van de avond was de uit New Jersey afkomstige Amerikaan Jimmy Gnecco. Deze soloartiest had een stevige band meegebracht die ons experimentele, alternatieve gitaargeïnspireerde songs liet horen waarbij invloeden van bands zoals o.a. U2, Radiohead en Jeff Buckley duidelijk in de groepssound de bovenhand namen. De man deed z’n uiterste best maar helaas werden wij er koud noch warm van. Meer dan een beleefdheidsapplausje kreeg hij niet.
Na een zeer lange intro waarin o.a. de Eurosong-hymne verweven zat opende de band A-Ha net zoals het jaar ervoor met één van hun allergrootste hits: “The Sun Always Shines On TV”. De eerste hoge noten van zanger Morton Harket brachten Vorst meteen op kruissnelheid. De 51 jarige sexy zanger zag er bijzonder afgetraind uit en mede door zijn wat verlegen, ongrijpbare imago deed hij ook nu menig vrouwenhart sneller slaan. Woordvoerder van dienst was ook nu keyboardspeler Magne Furuholmen. Alvorens “Stay On These Roads” werd ingezet bedankte hij het publiek voor 25 jaar maar tevens deelde hij ook koel mee dat dit echt het allerlaatste optreden was in Brussel. Wie wat verder af zat kon alles mooi mee volgen op de diverse ledscreens. De productie in de Ancienne Belgique vorig jaar leek op maat gemaakt voor de grotere zalen. Hierdoor kwam zowel video- als lichtspel deze keer een stuk beter tot z’n recht. Het werd geen exacte kopie van wat we vorig jaar hadden gezien, maar helaas waren er toch te weinig verrassingen om dit afscheidsconcert als origineel te bestempelen.
De grote lijnen werden ook in de setlist behouden waarbij de klemtoon nog iets meer op ouder songmateriaal kwam te liggen. Morten Harket kon je hier en daar wel eens betrappen op een wat minder zuivere noot maar over het algemeen was de tienergod van weleer opnieuw vrij goed bij stem. Enkele memorabele momenten zullen ons voor altijd bijblijven. Zoals het waanzinnig mooie: “Hunting High And Low”, dat zachtjes werd meegezongen door de 8000 aanwezige fans én de finale met “Take On Me”, de onsterfelijke wereldhit die de groep op de kaart plaatste.
Tussendoor veel hits en vooral erg veel sterke melodieën. “The Bandstand”, de -The Everly Brothers cover- “Crying In The Rain”, tot de allerhoogste noot in “Summer Moved On”, allen brachten ze de fans een laatste maal in extase.
Vorst Nationaal kreeg wat het had verwacht. Een waardig afscheidsconcert dat ons net iets te weinig bij de keel greep. Na 21 songs probeerden we te aanvaarden dat dit het einde was. We pinkten een traan weg en wuifden Harket, Furuholmen, Waaktar-Savoy & co het allerbeste toe voor de toekomst. “A-Ha ended on a high note”, weinige bands doen het hun na.
Bekijk zeker ook de uitgebreide videoreportage met live sfeerbeelden van dit afscheidsconcert
Setlist:
*The Sun Always Shines on TV (Video Part 1)
*Move To Memphis
*The Blood That Moves The Body (Video Part 1)
*Scoundrel Days
*Stay On These Roads (Video Part 2)
*Manhattan Skyline (Video Part 2)
*Hunting High And Low (Video Part 3)
*The Bandstand (Video Part 3)
*We’re Looking For The Whales
*Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah) (Video Part 4)
*(Seemingly) Nonstop July
*Crying In The Rain (Video Part 4)
*Minor Earth Major Sky
*Forever Not Yours
*Summer Moved On (Video Part 5)
*I’ve Been Losing You
*Foot Of The Mountain (Video Part 5)
---------
*Cry Wolf
*Analogue (Video Part 6)
*The Living Daylights (Video Part 6)
----------
*Take On Me (Video Part 7)
Video Live Reports: (Videoplaylist A-Ha 2010 @ Brussel: Part 1 - Part 7)
http://www.youtube.com/view_play_list?p=7106F02B4BD34280
Organisatie: Live Nation
Voor u begint te lezen: wij waren fan, wij zijn fan en we blijven fan. Van de JJ-band, van Joe zelve. Het zijn die vinyls die we af en toe nog steeds graag horen kraken. Op de laatste stoomstoot van de zomer stonden we met veel dertig- en veertigers met dezelfde ingetogen verwachtingen. Hij loste ze bijna allemaal in.
Twee jaar tevoren had hij de Ancienne Belgique al warm gemaakt voor ‘Rain’, zijn toenmalige nieuwsteling. Intussen heeft hij met zijn dubbele ‘At the BBc-cd’, een nieuwe jongste release. In tegenstelling met de voorstelling van ‘Rain’ spreidde Sir Joe Jackson zijn hele muzieklaken uit over het zachte publiek. Een laken van dertig jaar oud. Hij schoot het er zelf tussendoor even in: ,Where have all those times gone?’
Was hij een week eerder nog wat kort van stof (en setlist) in Nederland, dan had de Britse ‘revolutionair’ van de seventies en eighties er in Brussel heel veel zin in. Geflankeerd door bassist Graham Maby en drummer Dave Houghton – twee lakeien van het eerste uur – vormde hij zijn nieuwe mini-band. Van de oude garde ontbreekt alleen gitarist Gary Sanford. En de drums zijn nu elektronisch geworden. Op dat gebied misten we echter het ‘echte’ (slag)werk. Een Gary of een andere leadguitar er weer bij en nog een backing vocal en het zou nog echter/voller/authentieker geklonken hebben.
Hoe meer hij verwees naar de legendarische albums waaruit hij diepte (‘Look Sharp’, ‘I’m the man’, ‘Beat Crazy1’, ‘Night & Day’ en consoorten) hoe meer hij retrotrieste doch relativerende opmerkingen liet ontvallen. ,Some more old shit’, glimlachte hij. Maar old shit met een nieuwe smell, als je ’t ons vraagt. En het rook fris.
Hij opende op zijn eentje met “Different for girls” en bewoog heel energiek en vlot over naar “Tomorrow’s World” met de ‘full band’ erbij. “Maby” ging zelfs even mee de hoge tonen aandikken, want af en toe bleek het hoogste werk bij Jackson zelf wat haperingen te vertonen. Ergens had dat zelfs een charmant kantje (we waarschuwden u al dat we fan waren, zijn en blijven).
Met een melodica zette hij “Fools in Love” in en het kreeg meteen een zware beat in een downtempo versie. Het nieuwe kleedje zat niet eens ongemakkelijk. Zalige versie.
”Uptown train” kondigde hij aan als een happy optimistic song, maar relativeerde dat meteen door aan te geven dat hij wel doorhad dat niemand hem geloofde. Het klonk jazzy en het beleefde ritmisch geklap steeg zowaar even uit de zaal. Jackson heeft altijd geflirt met latino & jazzy ritmes. Het bekomt hem nog steeds. Ook “Sunday Papers” kreeg zo’n nieuw arrangement.
,Tijd om de jongens wat rust te gunnen’, teasede hij zijn kompanen en hij zat weer alleen op het podium, weer alleen achter zijn piano. Voor ons nog de sterkere momenten van het concert. “You can’t be too strong” leende hij even van Graham Parker voor een innig moment en het tweede solonummer was een adembenemende versie van “Real Man” waar het volgzame publiek zachtjes overnam. Bang als ze zijn ook maar één tel van zijn muziek of één schel van zijn stem te missen. Respect voor muziek – tot de laatste noot – het is een in- of aangeboren levenskenmerk van elke JJ-fan.
Het ‘tweede deel’ startte hij op met alweer een leentjebuur. “Can we still be friends” van Todd Rundgren, met wie we hem samen enkele jaren geleden een super dubbele gig zagen doen in de Bozar.
Na het jazzy “Going Downtown” en behoorlijk groovy-funky “Another World” vloeide het lekker stevig over in “Good bad boy” en dan het onvermijdelijke “Is she really going out with him”. Pas daarna kwam hij recht en op het upspeedy “Got the time” stelde hij zijn podiummakkers voor die elk even hun ding mochten doen.
Tachtig minuten JJ, het was mooi. Maar hij had nog zin. Hij pikte een hit uit de sixties (“Music to watch girls go by” van Andy Williams) en liet zijn band eindigen met “Stepping out” om zelf opnieuw solo af te sluiten met “Home Town”.
Al bij al drie covers voor een man met zo’n uitgebreide kist vol intelligente hits en swingende nummers. Het mag, want zo krijgen we elke keer opnieuw een ander beeld van wat er in het hoofd van de veelzijdige artiest JJ spookt. En zoals gezegd: we waren, zijn en blijven fan van de man.
Setlist 1. Different for girls 2. Tomorrow’s World 3. Citizen Sane 4. Fools in Love 5. Uptown Train 6. Obvious song 7. China Town 8. Sunday Papers 9. You can’t be too strong 10. Real men 11. Can we still be friends 12. Going Downtown 13. Another World 14. Good Bad Boy 15. Is she really going out 16. Got the time
Bis 17. Music to watch girls go by 18. Stepping out 19. Home town
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het uit Brooklyn, New York afkomstige Dub Trio liet horen dat instrumentale muziek niet perse saai, voorspelbaar en 'moeilijk' hoeft te zijn. Hun pittige, unieke en compromisloze cocktail van rock, metal, punk, dub en reggae kon op een goede respons rekenen.
Belangrijkste referenties en invloeden in hun totaalgeluid waren uiteenlopende acts als The Bad Brains, Mogwai, Helmet, Mr Bungle, Lee 'Scratch' Perry en King Tubby. Toch was er sprake van een eigen gezicht. Het trio doorwinterde studiomuzikanten die hun strepen verdiend hebben met hiphopgrootheden als Mos Def, Common, 50 Cent, Macy Gray en The Fugees wisten ons een kleine drie kwartier te boeien met wat op papier een onmogelijke combinatie leek.
Met behulp van keyboards, samplers, loops en effectpedalen recreëerden ze King Tubby's originele dubstijl. De dubinvloed was een klein ingrediënt dat af en toe eens opdook gedurende hun set, dit was vooral een goed op elkaar ingespeelde rockgroep. De wisselwerking van het betere harde gitaarwerk van DP Holmes, de knetterende en diepe baslijnen van Stu Brooks en de inventieve drumpatronen van Joe Tomino waren een voltreffer.
Live werd er vooral geput uit hun doorbraakalbum ‘New heavy’ met puike en broeierige vertolkingen van “Cool out and co-exist” met halsbrekende en strakke riffs en het snoeiharde “Angle of acceptance”. Van hun inmiddels twee jaar oude ‘Another sound is dying’ passeerden het dynamische “Who wants to die?”, “Not for nothing” voorzien van stevige gitaarinjecties en het energieke “Jog on” de revue. De handvol nieuwe songs “Swarm”, “Blast”, “Ed” en “Noise” maakten ons nieuwsgierig naar hun volgende langspeler.
We waren onder de indruk van de verrichtingen van het drietal en kijken alvast reikhalzend uit naar hun volgende doortocht. Dit was stevige kost waar we meer van lusten...
… Van stevige kost gesproken: headliner Melt Banana, het in 1992 ontsproten noise-rockgezelschap uit Tokyo, lustte er wel pap van… het contrast met Dub Trio kon niet groter zijn! Hier geen sporen van dub of reggae te bekennen, wat volgde was een groot uur teringherrie van de bovenste plank, zoals alleen Japanners die kunnen brengen (cf. stadsgenoten Zeni Geva).
De set werd ingezet in een volledig verduisterde zaal, enige lichtpunten waren de mijnwerkerslampjes rond de hoofden van zangeres Yako (Yasuko Onuki) en gitarist Ichouro Agati, die voor de start van deze gig zijn gitaar ter zijde liet staan. De overige 2 bandleden mochten nog wat uitrusten in de kleedkamer. Een kwartier lang werden we geterroriseerd door chaotische Japanse noise. Yako schreeuwde zich de longen uit het lijf, terwijl Agati voortdurend een soort van elektronische theremin molesteerde. Dit resulteerde in hevige distortion die - doorspekt met fucked-up hardcore electronica - de zaal werd ingestuwd. Om in deze wall of sound songs of songtitels te herkennen, moet je een muzikaal genie zijn, maar dat er stevig werd geput uit hun laatst uitgebrachte CD ‘Melt Banana Lite Live Ver. 0.0’, staat buiten kijf! Deze live-cd was de aanleiding om nog eens hun schiereiland te verlaten om sinds eind augustus Europa te doorkruisen tijdens hun ‘ERUOPE TOUR’ (dit is geen typefout, maar staat wel degelijk zo vermeld op hun officiële site) – MELT-BANANA Official Site – Japanners en Engels: het zal nooit goed komen J.
Flabbergasted na deze eerste terreuraanslag op onze oren, moesten ook onze ogen even wennen aan het tweede deel van hun set: na een kwartier totale duisternis eindelijk licht op het podium! Terwijl Agati nog hevig stond na te hijgen in zijn SARS-mondkapje (een item dat onlosmakelijk verbonden blijft bij Japan), kwamen de overige twee leden van de band (bassiste Rika Hamamoto en drummer Toshia Sudoh) uit de coulissen tevoorschijn om het duo te vervoegen. Het was tijd voor the real deal!
Agati ruilde zijn theremin in voor de gitaar en een collectie aan effectpedalen om U tegen te zeggen. Geen tijd om uit te blazen want Melt Banana in full force deed er nog een schepje bovenop. Waren we al ‘godsmacked’ na het eerste kwartier, dan werden we nu getrakteerd op een ‘Chinese muur’ van noise en distortion waarbij Yako alle moeite had om haar hysterisch gekrijs nog te laten gelden. In deze omstandigheden was het onmogelijk om aparte songs te ontwaren, temeer deze gewoon in elkaar overliepen zonder het publiek een rustpauze te gunnen. Dat publiek bleef dan ook niet onbewogen bij deze teringherrie: er werd stevig geheadbanged en heen-en-weer getrek was schering en inslag in de voorste regionen van de Vk*-concertzaal.
Melt Banana had duidelijk de touwtjes in handen en toen er abrupt een einde kwam aan deze noise-overload en de bandleden stande pede het podium verlieten, volgde een minutenlang gejoel en geschreeuw om bisnummers van de naar Brussel afgezakte noiseliefhebbers.
De Japanners konden dit onmogelijk negeren en kwamen dan toch maar uit de kleedkamer om deze aanhoudende vraag naar meer van het publiek op een ludieke manier te beantwoorden.
Yako kondigde namelijk – in haar typisch verhakkeld Japans/Engels – aan dat er nog twee bisnummers zouden volgen, waarop Melt Banana in de volgende 15 minuten Ramones-gewijs zeker 10 aparte songs brachten, telkens onderbroken door Yako, die het nu wel de moeite vond om het publiek op haar unieke grappige wijze, in te lichten welke song er volgde. De songtitels waren echter langer dan de songs ‘an sich’. Japanse humor die we best konden smaken, zeker na wat we voorgeschoteld hadden gekregen van een band die middenin zijn Europese tour als een geoliede machine, tekeer ging als een kudde losgelaten stieren onder invloed van een overdosis testosteron! Geen wonder dat Steve Albini, KK Null, John Zorn en last but nog least Mike Patton grote fans zijn van deze brok Japans graniet.
Met “ringing ears” trokken we de Brusselse nacht in, nog nagenietend van een schitterende en gevarieerde muzikale Vk*-avond. We want more!
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Het was een moeilijke keuze zondagavond: Supertramp in het Sportpaleis of de Steve Miller Band in de Lotto Arena. Het was meer dan twintig jaar geleden sinds Steve Miller de laatste keer in België optrad, en dat gaf voor mij de doorslag.
De Arena was door de concurrentie met Supertramp maar matig gevuld. We keken naar een doek met daarop de bekende Space Cowboy, en toen dat zo’n kwartiertje te laat (letterlijk) viel, konden we een smaakvolle set bewonderen met een massa afbeeldingen van kleurrijke gitaren. Gitaren zijn dan ook uiterst belangrijk voor Steve Miller. Als kind ontmoette hij thuis op een ongedwongen manier een aantal blueslegendes, dank zij zijn muzikale vader. Les Paul was een huisvriend, en het was hij die de vijfjarige Steve zijn eerste gitaarakkoorden bijbracht.
Miller begon in de sixties met de eerste uitgave van zijn band, die ook het woord ‘blues’ in zijn naam mee droeg. En dat Steve nog altijd een bluesman is hoor je heel duidelijk in ‘Bingo!’, zijn nieuwste studioplaat (na 17 jaar!).
In Antwerpen verscheen een vijfkoppige band op het podium, met drummer Gordy Knutsom, gitarist Kenny Lee Lewis, keyboardman Joseph Wooten en tweede zanger Sonny Charles.
Deze laatste ontpopte zich als een man met elastieken benen, maar bleek later toch over een prachtige, soulvolle stem te beschikken.
Het publiek werd een beetje opgewarmd met enkele hits: “Jet Airliner” en “Take the Money and Run” maakten het bezadigde publiek wakker, maar dan kwamen een aantal nummers van de nieuwe CD en ook een aantal oudere nummers: meestal simpele, twaalfmatige bluesnummers.
De solo’s waren best te genieten, vooral toen Miller samen speelde met Lewis, de ene op een Gibson, de andere op een Fender. Maar het was pas toen de nummers harder en “Swampier” werden dat het vuur in de pan sloeg. Miller groeide op in Texas, en dat is duidelijk te horen.
Dan was het tijd voor twee akoestische nummers, door Steve solo gebracht: eerst “Wild Mountain Honey”, en daarna “Nature Boy” als hommage aan zijn grote voorbeeld Les Paul.
Nog even opmerken dat dit één van die zeldzame concerten was waar het volume draaglijk was en waar we geen gehoorschade opliepen. Ik moest tijdens de akoestische nummers zelfs enkele omstaanders verzoeken even te stoppen met hun luidruchtige conversatie.
Dan werd het stilaan tijd voor de typische hitsound van de band uit de seventies. Een aantal nummers van ‘The Joker’ en ‘Book of Dreams’ kwamen aan bod, maar ‘Fly Like an Eagle’, hun bestverkopende plaat uit 1976 werd bijna volledig gespeeld. “Abracadabra” werd voorzien van een iets afwijkende zanglijn, waarbij het nummer veel van zijn oorspronkelijke charme inboette. Maar dat was voor mij de enige echte afknapper.
Het werd mij weer eens duidelijk hoeveel hitsingles de band op zijn naam staan heeft. “Fly Like an Eagle” werd lang uitgesponnen, met verschillende solo’s en de typische spacegitaar klank van Miller: een waardige climax. “The Joker” liet als toegift het publiek nog één maal uit de bol gaan, waarna we, zoals we dat schreven in onze opstelletjes toen wij en Steve Miller nog jong(er) waren, moe maar tevreden huiswaarts trokken.
Organisatie: Live Nation
Ik werd onverbiddelijk naar voren gezogen door een zinderende brok psych rock van het me tot dan totaal onbekende J.C. Satan. Het Europese antwoord op Thee Oh Sees is een feit! Datzelfde voortdenderende ritme, die vreemde stemmen, het gefriemel op antieke elektronica, maar wat geeft het... dit was minstens even opwindend. Wat een stomp in de maag, die opener. Wat volgde bleek onvermijdelijk iets minder maar toch wisten deze drie jongens uit Bordeaux en twee meisjes uit Turijn het vuur erin te houden tot het eind. J.C. Satan : een naam om te onthouden.
Jeffrey Novak blijft met Cheap Time (Nashville, Tennessee) koppig zijn eigen weg volgen. Of hij hiermee ooit verder raakt dan de Pit's blijft de vraag maar hoeft dat eigenlijk wel? Opnieuw werden we getrakteerd op een stevige pot powerpop met flarden garage en glamrock. Novak zong wat zeurderig met een stem die het midden houdt tussen Julian Casablancas en Syd Barrett en leek wat verbeten bezig met die gekrulde bovenlip. Naast hem, uitstekend op een hitsige bas, Stephen Braren, warempel gehuld in een t-shirt van het bejaarde Zwitserse metalcombo Krokus! Derde man Ryan Sweeney timmerde het geheel vakkundig aaneen op drums. Ze hielden het mooi strak maar net als bij hun vorige doortocht moest ik opnieuw vaststellen dat er toch enkele te licht bevonden nummers werden gespeeld. Die zouden er toch eens uit moeten temeer daar de nieuwe songs steeds kwamen bovendrijven.
Hun nieuwste plaat ‘Fantastic Explanations (and similar situations)’ is trouwens ook een heel stuk beter dan hun vorige.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Voor de nostalg-pieten onder ons was het uitkijken naar het optreden van Supertramp. De band rond de muzikale genieëntandem Rick Davies en Roger Hodgson bracht in de (eind) jaren ‘70 en beginjaren ’80 een resem dromerige, romantische en melancholische (zoetgevooisde) classichits uit als “Give a little bit”, “The logical song”, “Breakfast in America”, “Dreamer” en “It’s raining again”. Maar in ’83 liep het artistieke huwelijk tussen beide sleutelfiguren spaak en ging Hodgson solo. In ’85 vocht Supertramp bikkelhard terug met de plaat ‘Brother where you bound’, met die schitterende bezwerende rocker “Canonball”.
Het gemis van Hodgson is groot, maar tijdens de worldtours wordt het ‘as good as possible’ opgevangen door een Londense zanger/instrumentalist, die de hogere vocale standjes van Hodgson benadert.
Een twee uur durende set speelden Davies en de oorspronkelijke bandleden John Helliwell, Doogie Thomson en Bob Siebenberg, aangevuld met heuse rits klassemuzikanten: een trompettist/backing vocal, 2 extra gitaristen, een keyboardspeler en een backingvocaliste, die de gekende sound meer diepgang en kleur gaven en zorgden voor een bredere invalshoek. Vanavond ging het ‘em muzikaal om een pure orkestrale beleving. Saxofonist Helliwell onderhield de communicatie en pas na een uur en drie kwartier gunden ze zichzelf een korte pauze.
De grootste hits zaten achteraan in de set, maar eerder konden we al genieten van het indrukwekkende oeuvre, waarbij een handvol meesterlijke songs letterlijk werden afgevuurd, die de stoeltjesmensen deden rechtveren; enthousiast werd meegezongen en met de handen geklapt. Kortom, ze konden rekenen op een sterke respons.
Een duidelijk gevarieerde keuze: een sfeervolle opener “You started laughing” , het gemoedelijke “Gone Hollywood” (prima nummer voor een autorit in de stad tijdens een druilerige nacht), het countrynummer “Put on your old Brown shoes” en “Ain’t nobody but me” warmden het publiek op. Het onmiskenbare talent van Davies werd uitgespeeld op piano en toetsen.
Ook de hits van Hodgson werden en verve opgevolgd, waaronder “Breakfast in America” , die praktisch niet te onderscheiden was van de originele zang. De Londense zanger/multi-instrumentalist zou die vocale huzarenstukjes nog diverse keren met brio overdoen. Trouwens, hij kon schitterend overweg met toetsen, piano, akoestische en elektrische gitaar. Via “Cannonball”, de filmische gangstermovie “Poor Boy” en”From now on” ging het naar een eerste hoogtepunt met … opnieuw die Londense zanger, “Give a little bit” !
Na het solo gebrachte, maar minder bekende, “Downstream” was het 7 minuten intens genieten van “Rudy” (met de toffe treinvideoclip op de achtergrond), sober ingezet, die forser, krachtiger en sneller naar een climax ging. Het was de aanzet naar de hit finalereeks van “It’s raining again”, “Another man’s woman”, “Take the long way home”, “Bloody well right” en de fenomenale meesterwerken “Logical song” en “Goodbye stranger”.
Met nog drie supernummers “School”, “Dreamer” en “Crime of the Century” besloten ze overtuigend hun optreden.
Zonder te vervallen in bombast, bewezen Davies en C° dat ze er nog steeds staan. Hun ‘Greatest Hits Tour - 70 –10’ bracht een fijn nostalgisch concert in Antwerpen door het brede instrumentarium, een goed op elkaar ingespeelde band en een tweede zanger die terecht in de spotlights mocht staan. Maw een uniek legendarisch concert van een even …legendarische Supertramp!
Organisatie: AJA concerts
Als aftrap voor hun 3 weekse Franse tournee die hen langs Marseille, Lyon en Parijs leidt kwam TBBR warmdraaien in de Aéronef Club.Aan de vele (West) Vlaamse gesprekken rond ons bleek duidelijk dat het pittoreske zaaltje steeds meer bekendheid vermag over de landsgrenzen.
De lokale band John Rattray mocht de knusse rock 'n’rollzaal op temperatuur brengen.
Het vijftal uit Lille bracht een mix van punk, metal en heavy rock en haalde de mosterd bij o.a. Quicksand, Tool en Misfits.Dat ze hun hele vriendenkliek opgetrommeld hadden, was duidelijk want na ieder nummer werden ze fel bejubeld en werden ze op handen gedragen. Een verdienstelijke poging van het energieke combo maar ze hebben nog een lange weg af te leggen.
Wat niet kan gezegd worden van de formatie Paternoster-Van Dijck die na hun zilveren podiumplaats op Humo’s Rock Rally 2006 als een komeet de hoogte in schoot. Na een beperkt aantal grote zomerfestivals (Werchter, Pukkelpop,...) dit jaar, tasten ze nu langzaam maar zeker af of ze ook in het buitenland voet aan wal kunnen krijgen. Met hun eigengereide coolness stapten ze zoals steeds op het podium om meteen furies van wal te steken met “Run wild “ en “Where Has All This Mess Begun”.
“We are The Blackbox Revelation from Brussels” klonk het na het 2de nummer... de kop was eraf en de machine vertrokken. De gehele ‘Silver threats’ - cd passeerde de revue met als hoogtepunten “You Better Get In Touch With The Devil” en de nieuwe single “Love licks”. Van Dijck beukte weer als een bezetene in op z'n drums en Paternoster 'mishandelde' z'n gitaren zodanig dat de zompige bluesrock de volledige zaal een dik uur lang in de ban hield. Met slechts af en toe een “Merci” tussen de tracks, bleef het tempo hoog en werd slechts even de gashendel getemperd met “Sleep while moving” en “Our town has changed for years now”.
In de bisronde volstonden “Never alone/allways together” en een ultravet “Set your head on fire” om alle Fransen te overtuigen dat het beste Belgische exportproduct zonet over hen heen was gedonderd!
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
