Flat Earth Society – Ze brengen heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop
De bezieler en de programmatorische duizendpoot Piet Breda neemt afscheid van de dagelijkse werking van De Casino, maar zoals hij ooit startte met de crème de la crème van de Belgische jazzwereld te programmeren in De Spiegel vzw, zal hij nu ook eindigen met een Belgische jazztopper.
In het kader van dat nakende afscheid bij De Casino, organiseerde Piet Breda een slotconcert met een gratis show van Flat Earth Society.
We hadden hierover reeds een fijne babbel, lees gerust ...
We waren uiteraard aanwezig op het concert zelf en ruim anderhalf uur met deze band heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop geserveerd.
Belgische jazz talenten samen op het podium samen zorgt voor vuurwerk … Zeg nu zelf, David Bovée (elektrische gitaar, zang & electronix), Peter Vermeersch (klarinet, zang & electronix), Mirko Banovic (elektrische bas), Kristof Roseeuw (contrabas), Peter Vandenberghe (keyboard en piano), Gert-Jan Dreessen (drums), Wim Segers (percussie en zang), Benjamin Boutreur (altsax), Michel Mast (tenorsax), Martí Melià (tenorsax), Bruno Vansina (baritonsax en fluit), Berlinde Deman (tuba en zang), Bart Maris (trompet), Pauline Leblond (trompet en zang), Peter Delannoye (trombone) en Marc Meeuwissen (trombone) … Eén voor één meesters die van een speciaal hout gesneden zijn. Het fijne aan Flat Earth Society (*****) is dat ze na ongeveer twintig jaar zichzelf nog steeds blijven heruitvinden, met een enorme speelsheid van gretige jonge wolven, het siert hen.
Een uitverkocht De Casino kreeg een golvende, groovende, aanstekelijke, dansbare jazzsound te horen van het brede instrumentarium, die kleur kreeg door de blazers en het percussiewerk. Verder tekenden de mannelijke als vrouwelijke zangpartijen die soulvol als funky aanvoelden. Wat een magie. Hier viel muzikaal nogal wat te beleven dus. Elkeen kwam in de spotlights, o.m. de sax- en trompetspelers die vooraan een solo kwamen spelen. Hoedanook elke schakel, elk instrument had z’n belangvolle waarde
Het publiek reageerde uitbundig op al die prikkeling, heupwiegde of maakte een danspasje. Verder was het ook gewoon ingetogen genieten, naast de feestelijke stemming.
De diverse aanpak sierde. Hij kreeg hier het perfecte -verdiende- afscheidsfeestje. Een bloedstollende finale en bis volgde door een Flat Earth Society , die net als z’n programmator het boeiende karakter van jazz onderstreepte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6073-flat-earth-society-25-05-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Mould - Een band waar we het laatste nog niet van gehoord hebben
Fire Down Below + Mould + Columbarium
De Nederlandse band Mould stelde vorige zaterdag zijn debuutalbum ‘Pull & Repulsion’ voor in De Pit in Terneuzen (Nl). De band bestaat al enkele jaren, maar met het album – waar ze jaren aan gewerkt hebben tot elke song goed zat – zetten ze zichzelf nu heel duidelijk op de kaart van ‘all things slow & heavy’. Voor deze releaseshow hadden ze de Belgische bands Columbarium en Fire Down Below uitgenodigd.
Columbarium mocht openen en deed dat met veel allure. De vorige keer dat we deze Belgische doommetalband aan het werk zagen, was op hun eigen Carousel of Doom-avond in Waregem. De carousel of muzikale kermismolen bestond uit drie podiumplekken van drie bands, die elk om de beurt een eigen nummer spelen en het publiek dat in het midden rondjes draait om alles te volgen. Een gedurfd concept en zeker een avond waar nog lang over gepraat zal worden.
In De Pit ging het er een heel stuk conventioneler aan toe: gewoon een leuke set met doom als hoofdbrok en dan nog een paar uitstapjes naar andere genres.
Vijf tracks kwamen uit het album ‘The Morbidious One’ en de zesde track op de setlist, “Longing And Regre”t, was een nieuw nummer voor de opvolger van dat album. Dat nieuwe album is al voor zowat de helft klaar. Het Belgische viertal verkeert in bloedvorm en het is nu zaak om die lijn door te trekken. “Longing And Regret” is alvast een goede aanzet daartoe. Columbarium was een prima opwarmer in De Pit en zowel de band als het publiek hebben ervan genoten.
Nu de zaal al wat op temperatuur was, mocht Mould overnemen. Er staan bij Mould vooral ervaren muzikanten op het podium en De Pit is vertrouwd terrein en dat merk je meteen. Het is dan ook gewoon jammer dat de start van het eerste nummer de mist in gaat omdat Jeska’s microfoonkabel losgekomen is. Maar daarna gaat er gelukkig niets meer verkeerd.
Het album ‘Pull & Repulsion’ – uitgebracht door het Belgische Polderrecords - werd integraal en in volgorde gebracht voor een volgelopen zaal met enthousiaste fans die smullen van de sludge en doom. Aan de setlist werd zelfs al een nieuw nummer toegevoegd. Deze “Sulphur” is overigens één van de meest intense tracks van de set. Op “Abort”, de laatste track van het album, zingt de dochter van gitarist Mark en frontvrouw Jeska een stukje mee en dat mag ze op het concert in De Pit nog eens overdoen. De twee tracks die op het album al konden bekoren, zijn ook live toppers: “To Control The Sky” en “Age of Obsidian”. Het publiek vroeg nog beleefd om een toegift, maar die kwam er niet.
Jeska is een leuke ontdekking als frontvrouw. Met een paar eenvoudige handgebaren neemt ze haar publiek op sleeptouw. Aangename vocalen, leuke bindteksten, staat heel matuur, een beetje mysterieus en met vertrouwen op een podium, … Dat laatste geldt trouwens voor zowat de hele band, met vooral Koen (bas) en Mark die met volle teugen staan te genieten. Enkel gitarist Juriën heeft nog best wat groeimarge inzake podium-attitude, maar zijn solo’s brengt hij wel vlekkeloos. Mould’s enthousiasme slaat over op het publiek en deze band lijkt daarmee helemaal klaar voor grotere feestjes als Desertfest, Dunk!fest of ArcTanGent.
De Belgische stoners van Fire Down Below mochten in Terneuzen aantreden als headliner en maakte die nominatie helemaal waar. Hun album ‘Low Desert Surf Club’ opende internationaal heel wat deuren, naar onder meer Duitsland (op Ripplefest) en Nederland (op Into The Void), en binnenkort kunnen ze daar nog een tweede keer Alcatraz in Kortrijk en hun eerste concert in de Verenigde Staten (op Planet Desert Rock Weekend) aan toe voegen.
De set van het Gentse viertal in Terneuzen bestond uit een paar klassiekers en veel nummers uit ‘Low Desert Surf Club’. Na “Red Giant” en “Ingnition” uit hun vorige album ‘Hymn Of The Cosmic Man’ volgden “Cocaine Hippo”, “Airwolf”, “Surf Queen”, “California” en “Mantra” uit het recente album. Bij California klapte het publiek spontaan het ritme mee en werd het refrein meegebruld. De vorige keren dat we Fire Down Below live zagen, werd bij “Dashboard Jesus” een extra drum in het publiek gezet waarop bassist Bert dan als extra drummer tekeer gaat. Deze keer bleven Bert en de extra drum op het podium en dat is toch een net iets andere beleving. Frontman Jeroen maakt dat goed door bij setafsluiter “The Last Cowboy” het publiek in te wandelen voor een wijdbeens gebrachte gitaarsolo.
De drie bands brachten in De Pit elk een interessante set voor een enthousiast publiek. Van Columbarium en Fire Down Below konden we dat vooraf al een beetje voorspellen, van Mould zijn we nu zeker dat ook die band een blijvertje is.
Organisatie: De Pit, Terneuzen
The Black Crowes - Straffe kraaien boven Brussel
Jim Jones is een ouwe rot in garagerockland, al sedert de jaren 90 maakt hij de meest vettige garagerock, eerst met de underground bands Thee Hypnotics en Black Moses, later met zijn eigen combo’s Jim Jones Revue, Jim Jones & The Righteous Mind en tenslotte Jim Jones All Stars.
Hij is trouwens een ouwe gekende van The Black Crowes, de derde plaat van Thee Hypnotics ‘The Very Crystal Speed Machine’ werd geproduced door Chris Robinson. Niet zomaar toeval dus dat Jim Jones hier nu als support act van The Crowes komt opdagen.
Met zijn All Stars voegt hij heel wat schwung toe aan zijn vuile rock’n’roll, en dat dankzij een lekker swingende band met onder meer twee saxofoonspelers. De All Stars laten met deze aanpak de songs een flink stuk zwieren en rollen, er zit met name heel wat vuur in bruisende rockers als “Parchman Farm” en “Troglodyte”. Zelfs “Run Run Run” van The Velvet Underground wordt in de swingpan gedraaid, en het klinkt prima. Stevige opwarmer, het publiek is klaargestoomd.
Na hun zeer gesmaakte doortocht eind 2022 in de Lotto Arena, waar ze ‘Shake Your Money Maker” integraal speelden, wisten we het al, The Black Crowes zijn weer helemaal alive and kicking. Met de stomende nieuwe plaat ‘Hapiness Bastards’ hebben ze daar nu een joekel van een uitroepteken bijgezet. Dit album is even sterk als die eerste twee fenomenale platen uit de jaren negentig, en dit is te merken in hun wervelende liveshow waar de nieuwe songs trots staan te schitteren tussen een hoop klassiekers.
Bij de meeste bands van hun generatie zakt de live show telkenmale ineen als er nieuwe nummers bovengehaald worden, maar bij The Black Crowes blijft de spanningsboog immer strak omdat die songs gewoon even vinnig en krachtig zijn.
Een stomend “Bedside Manners” steekt al onmiddellijk de lont aan het vuur en een geweldig rockend “Dirty Cold Sun” creëert een opwinding waar The Stones de laatste 20 jaar alleen maar konden van dromen.
Met de ultra hete rock’n’roll van “Thick and Thin” en de furie van “Twice As Hard” worden twee uiterst vitale oudjes van stal gehaald en die klinken feller dan ooit. Het nieuwe en overheerlijke “Cross Your Fingers” pakt naadloos de draad over, een heerlijke song met een bluesy intro die overgaat in een onsterfelijke riff, hier zit klasse en buskruit in.
“Thorn In My Pride” is vanavond de enige song die een lange jam uitvoering meekrijgt, en dat is net als vorig jaar in de Lotto Arena wederom een bruisend hoogtepunt waarop Chris Robinson een borrelend potje mondharmonica speelt en waarin broertje Rich zijn slide gitaar naar wonderlijke hoogtes stuurt. De bijzonder kwieke Chris Robinson is trouwens gans de avond ook bijzonder goed bij stem, zijn rauwe soulvolle vocals zijn snediger dan ooit. De Soulsong “Oh Josephine” wordt zo naar een hoger niveau getild, op de plaat ‘Warpaint’ (2008) is dit maar een matig ding, maar live schittert het door de uitmuntende zanger en bovendien mondt het uit in een spetterende gitaarapotheose. De soul blijft nog langer in de lucht hangen met de onvermijdelijke en immer splijtende Otis Redding cover “Hard To Handle” en met een wondermooi “She Talks To Angels”.
The Black Crowes worden dan nog eens geruggesteund door twee bevallige en diep gedecolleteerde backgroundzangeressen die het geheel er nog wat soulvoller en warmer op maken.
Enkel bij “Soul Singing” blijven we een beetje op onze honger zitten. Niet omdat de song hier slecht gespeeld wordt, verre van, maar omdat we weten stiekem hopen dat The Black Crowes “Soul Singing” hier alweer zouden laten ontsporen in een hemelse jam zoals de versie op het fantastische live album ‘Freak’n’Roll into The Fog’, wat ze helaas niet doen. Geen nood, het is de flitsende nieuweling “Flesh Wound” die het tempo opschroeft om uiteindelijk te landen in een extatische finale met de kleppers “Jealous Again” en “Remedy”, kanjers die hier in hun volle glorie neergezet worden en de AB compleet uit zijn dak laten gaan.
The Black Crowes stappen er uit met een potje onvervalste en retestrakke rock’n’roll, Chuck Berry’s “Carol”. Er uitgaan met een knal, heet dat.
Organisatie: Live Nation
Faye Webster - Innemend, maar mist wat sprankel
Als een nobele onbekende timmert Faye Webster gestaag aan haar singer-songwriters carrière. De nog maar 23-jarige uit Atlanta, VS, kwam enkele maanden geleden met "Undressed at the Symphony" (2024) op de proppen. Op haar vijfde (!) plaat pakt ze uit met rijke instrumentatie, meer laagjes maar vooral dezelfde oprechte emotievolle songs. Een geslaagd recept dat hopelijk ook zo aanvoelde tijdens haar passage in de Botanique.
De goed gevulde Orangerie kon zich eerst plezieren aan Benét. De Amerikaan, die met trots zijn identiteit als transman uitdraagt, bracht een joviale en bondige set. Zijn lichte singer-songwriter folk klonk in “Can’t Help Myself” zeer innemend en licht breekbaar. In “Being a Demon” was de zang met lichte korrel glashelder en indrukwekkend. Ook het vleugje Bossanova in “Push Me Away” en “I Wonder” was de moeite waard. Naast de sterke muziek blonk Benét vooral uit in eerlijke en heerlijke bindteksten, waardoor hij met sprekend gemak een heleboel nieuwe volgers heeft gewonnen.
Het brede podium van de zaal werd volledig ingenomen door Faye Webster en haar vierkoppige band. Als extra vulling was er een groot opgeblazen grijze buste van Faye zelf, die ruim de achtergrond innam. Het rustige begin met “But Not Kiss” swingde goed door met snedige gitaar hooks en de golvende lap steel. Webster leek duidelijk op haar gemak toen haar fans meezongen. Ook het nieuwe “Wanna Quit All the Time” en “Thinking About You” gaven een sterk gevoel dat deed denken aan Alex G. of Cass McCombs.
Het nieuwe materiaal werd goed ontvangen door de concertgangers, maar pas met “Right Side of My Neck” leek iedereen echt gesmolten. De vele fans gingen zelfs wild, zongen mee en legden het hoogtepunt graag vast met hun smartphones. Tijdens het iets minder strakke “Better Distractions” bleek Webster goed in haar sas door even bij elk van haar backing muzikanten te gaan staan. “Kind Of” was muzikaal sterk met de strakke lap steel-solo en de vertragende muisstille outro. Niet alles was rustige folkmuziek, want invloeden van soul met een passende saxofoon-solo primeerden in “A Dream With a Baseball Player”. Of nog “Lego Ring” met de ronkende distorted bas, de gezwinde tempowisselingen en de groovy solo van de ervaren drummer.
Wat er met kop en schouders bovenuit stak, was publiekslieveling “Jonny”. Even ging Webster, deze keer zonder gitaar, op wandel om ook het publiek te laten meezingen. Om vervolgens nog wat melancholie te creëren aan de piano met een ijzersterke monoloog. Het monotone “Lifetime” brak die spanning wat, maar de vioolpartij in “In a Good Way” deed ons allemaal weer opveren. Nog voor het slotnummer baadde het duet “Feeling Good
Today” iets te veel in autotune vocals, maar dat deerde niet om in schoonheid te eindigen met het heerlijke “Kingston”. De gemeende groepsknuffel met de bandleden, Benét en zijn entourage was een leuke afsluiting van een degelijk en gezellig concert.
Setlist: But Not Kiss - Wanna Quit All the Time - Thinking About You - Right Side of My Neck - Better Distractions - Kind Of - A Dream With a Baseball Player - I Know I'm Funny haha - Lego Ring - Jonny - Lifetime - In a Good Way - He Loves Me Yeah! — Feeling Good Today – Kingston
Organisatie: Botanique, Brussel
Florry - Freaked-out countryrock in een gedecimeerde bezetting
Net als een paar weken geleden in The Pit's klopte ook hier een naam op de affiche niet. Dit keer betrof het echter geen foutje van de organisatie. De aangekondigde Vito vond er niets beters op dan enkele dagen voor dit optreden zijn naam definitief vaarwel te zeggen om voortaan als Victoria Pax door het leven te gaan. Deze transformatie van de sympathieke Gentse Oostendenaar Vito Dhaenens, nog steeds de zoon van Dirk Dhaenens (Derek & The Dirt), veroorzaakte niet meteen een grote muzikale koerswijziging. Hoewel hij laconiek beweerde enkel songs te spelen uit een twee dagen eerder in zeven haasten opgenomen nieuwe plaat, klonk zijn muziek toch heel vertrouwd in de oren. Nadat hij eerst zijn schoenen uittrok begon hij in opperste concentratie zijn set met een sober, ingetogen nummer. Niet onaardig maar dat kon niet beletten dat mijn aandacht voortdurend wegglipte en ik maakte me al op voor een lastig halfuurtje. Maar vanaf het tweede nummer greep hij me onverwacht en definitief bij de kladden. De verrassend melodieuze songs klonken nu een stuk krachtiger. De eenvoudige begeleiding op akoestische gitaar liet alle ruimte om zijn erg wendbare stem in volle glorie te laten schitteren. Bovendien wist hij ons nog eens te verbazen door een behoorlijk lang stuk te fluiten.
Op zijn eentje hield een imponerende Victoria Pax het anders soms wel rumoerige publiek in De Zwerver muisstil. Iets wat Florry daarna niet zou lukken.
Florry is een zevenkoppig gezelschap uit Philadelphia dat vorig jaar met ‘The holey bible’ een uitstekende tweede plaat maakte die in mijn eindlijstje belandde. Florry is vooral ook het vehikel van Francie Medosch die als tiener begon met het ineenknutselen van depressieve slaapkamer indierock maar uiteindelijk dankzij oude favorieten als Neil Young en Gram Parsons een totaal andere richting insloeg.
Medosch was niet langer depressief en de muziek op ‘The holey bible’ liet zich nog het best omschrijven als onstuimige freaked-out countryrock.
Maar in hoeverre was dit wel Florry die we te zien kregen in Leffinge? Francie Medosch (akoestische gitaar, mondharmonica) had enkel John Murray (gitaar, pedal steel) meegebracht. Geen viool, extra gitaar, bas,drums of tweede stem dus. Een flinke aderlating maar de songs van ‘The holey bible’ waren duidelijk sterk genoeg om dit te overleven. Het pittige "Drunk and high" met heerlijke regels als "Well, the show was good and the beer was cheap", de zwijmelende country van "Cowgirl giving" met een jankende mondharmonica en de afsluiter, het twangy "Take my heart" bleken ook in deze afgeslankte versies onverwoestbaar. Misschien niet echt de onstuimige countryrock zoals op de plaat maar zeker even meeslepende rokerige americana. Het bleef dan ook wat onbegrijpelijk waarom het duo het bij die drie nummers hield.
Blijkbaar vonden ze het niet nodig om hun laatste plaat, die ze trouwens niet bij hadden, te promoten. Voor de rest hoorden we vooral nieuw werk, waarvan "California", dat op de volgende plaat zal prijken, eruit sprong en enkele oudere songs die ik niet meteen kon thuiswijzen.
Uit hun eerste plaat, "The Fall", uit 2021 meen ik zelfs niets gehoord te hebben. Wel vielen er een paar opmerkelijke covers te noteren. Eerst kregen we "Speed of the sound of loneliness" van John Prine, die ze ‘the best’ vonden. Geen onvergetelijke uitvoering maar het blijft natuurlijk een schitterende song.
Even later kondigde Medosch een nummer van Bob Dylan aan waarop iemand uit het publiek suggereerde om het met zijn allen mee te zingen. De man zal waarschijnlijk wat bedrogen zijn uitgekomen, want ik denk dat er bitter weinig mensen waren die het nummer kenden. Ik ook niet trouwens, maar gelukkig had ik in mijn onmiddellijke omgeving een Dylan expert die me wist te vertellen dat het hier "Tell ol' Bill" betrof, een nummer dat his Bobness ooit schreef voor de film ‘North Country’.
Ondanks de beperkingen en het gemis van nummers als "Hot weather" en "Cowgirl in a ditch" wisten een ontwapenende Francie Medosch, die niet te beroerd was om een net gestarte song te onderbreken om eens flink te boeren, en haar kompaan een gesmaakte set neer te poten.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Brant Bjork Trio - Potige desertrock
Brant Bjork Trio + Monkey3
Monkey3, dat is Pink Floyd in stonerspace, zeker met hun laatste album. Wie als intro “Welcome To The Machine” door de boxen laat knallen, windt er geen doekjes wie de inspiratiebron is. Nu is Monkey3 gelukkig niet de zoveelste tribute band. Integendeel, de Zwitsers hebben wel degelijk een eigen unieke sound ontwikkeld op de 9 knappe albums die ze al bij mekaar gespeeld hebben.
Vanavond starten ze vanuit Pink Floyd, trekken er mee richting Space, pluggen er de gitaar in, zetten de effectenpedalen in overdrive, voegen een vette laag psychedelica toe en laten dan het boeltje draaien. Dat resulteert in een geestrijke en volledige instrumentale trip met muzikale hoogstandjes, stomende riffs, golvende keyboards en gitaarsolo’s die met Earthless op kamp gaan. Volledig ons ding.
Brant Bjork is een dinosaurus in Stonerland, als drummer van het legendarische Kyuss heeft hij mee de lijnen uitgezet van het genre, en sedertdien is hij immer bedrijvig gebleven in het stonermilieu als lid van onder meer Fatso Jetson, Fu Manchu, Mondo Genreator, Ché en Vista Chino. Daarnaast heeft hij sedert eind jaren negentig zo een slordige 15 soloplaten gemaakt, en die zijn allemaal de moeite waard.
Het is vooral uit die rijkelijke solo albums dat hij vanavond put. Potige desertrock zonder al te veel uitweidingen. Je zal Brant Bjork niet betrappen op minutenlange solo’s of eindeloze songs.
Als gitarist zet hij een vette sound neer met heerlijke en vaak zompige riffs. Als zanger heeft hij zo zijn beperkingen, maar dat zit de songs niet in de weg, die zitten immers strak in het vel zonder daarom loeihard tegen de muren te knallen, dit is geen metal.
De prille Kyuss sound is uiteraard nog altijd ergens aanwezig, maar Brant Bjork is niet het soort muzikant die wil teren op die succesvolle sound uit het verleden. Hij creëert hier, met een stevige ritmesectie in zijn rug, een potig en ronkend geluid waarmee hij in anderhalf uur de Casino onder zijn veren krijgt.
Stomend concertje van deze ervaren rot.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Stef Kamil Carlens & The Swoon - Funky ode aan vriendschap en non-conformisme
Stef Kamil Carlens & The Swoon
Een vlakke loopbaan is niet besteed aan een muzikale kameleon als Stef Kamil Carlens. Na twee eerder ingetogen singer-songwriter albums én zijn lockdown project met The Gates Of Eden waarmee hij Bob Dylan op een soulvol eerbetoon trakteerde laat de Antwerpenaar nu de funkateer in zich los. Op het nieuwe album ‘Be Who You Wanna Be’ mag er dus al eens gedanst worden, het liefst voor een spiegel waarin het publiek een maatschappijkritische blik op de wereld kan werpen.
Daags na de langverwachte release van hun kersverse worp stonden Stef Kamil Carlens & The Swoon al in vol ornaat te blinken op de planken van de Gentse Ha Concerts. Een nieuwe bandnaam die toch vertrouwd in de oren klinkt, net zoals een paar van de klasse muzikanten die Carlens op diens nieuwe tour vergezellen. Na de eerste paar nummers werd meteen duidelijk wie dé nieuwe sterkhouder van dienst is. Niemand minder dan Arno’s boezemvriend en voormalige muzikale spitsbroeder Mirko Banovic liet zijn mighty bass zodanig lekker rollen en stuiteren dat we hem ervan verdenken een grote Chic fan te zijn. Quasi op zijn ééntje vormde hij de ruggengraat van een eclectische set waar funky escapades en melancholische downtempo vibes naadloos in elkaar overliepen.
Zei daar iemand ‘eclectisch’? De broeierige opener “Bombo” katapulteerde ons ineens 30 jaar terug in de tijd, toen Carlens & co vermomd als Moondog Jr. nog op een dieet leefden van Dr. John’s voodoo funk gekruid met wat avant-garde blues uit het receptenboek van Captain Beefheart. Of wat te denken van de daaropvolgende zwoele dub reggae versie van de Zita Swoon classic “I Feel Alive In The City” die zo leek weggelopen uit de Black Ark studio van Lee ‘Scratch’ Perry.
Na nog een tweede opwarmertje uit de Zita Swoon back catalogue “Still Half My Friend?” werden de spotlights dan eindelijk gericht op het nieuwe album. Hierbij heeft Carlens niet enkel oog voor zijn eigen schrijfsels, maar ook die van zijn muzikale helden. Zo kreeg Alain Bashung’s “C’est Comment Qu’on Freine” een hoekig spacefunk jasje aangemeten waar ook een 80ies band als Shriekback al eens mee op straat kwam. Wie funk zegt komt vroeg of laat ook uit bij His Purple Highness. Het bijna vergeten Prince hitje “The Future” uit de soundtrack van Tim Burton’s ‘Batman’ film (’89) werd naar onze bescheiden mening moeiteloos overtroffen in de groovy funkrock versie van The Swoon. Jammer genoeg verandert niet elke song die Carlens aanraakt eensklaps in goud. Dez Mona’s “Suspicion”, de derde en laatste cover vanop de nieuwe plaat, blijft na de eerste paar luisterbeurten toch futloos klinken en kreeg ook live het niet voor elkaar om het meesterlijke origineel van zijn stadsgenoten te doen vergeten.
Geen idee of het lag aan valse bescheidenheid of aan een overdreven gevoel van introvertie, maar opvallend was wel dat Carlens zelf met geen woord repte over zijn eerste album met eigen materiaal in vijf jaar tijd. Dat hoefde ook niet, want in tal van zijn nieuwe songs steekt een niet mis te verstane boodschap. Onderwijzers en bankiers slaan jong en oud om de oren met regeltjes, en als het even tegen zit, sancties. Lead single “Walk On Red, Stop On Green” is naast een funky oorworm ook een niet mis te verstane uitnodiging tot een non-conformistische tegenreactie. De anders zo introverte Antwerpenaar voerde zijn protest nog verder op tijdens de furieuze album afsluiter “So Much Love”, een grillige brok electro funk die eigenlijk niet eens had misstaan op de jongste worp van, jawel, dEUS. ‘Fuck politics/Your dirty scams and dirty tricks/There is no progress to be made in the selfish way you operate!’: een treffender lijflied kunnen de naar schatting half miljoen Belgen die als ‘De Afgehaakten’ de politiek de rug hebben toegekeerd zich niet wensen.
Omdat je nu eenmaal meer indruk maakt als je samen op de barricaden staat ,vond Carlens het geen moeite om ook wat laidback songs in de set te smokkelen die een ode zijn aan vriendschap en verbondenheid. “Love Me Like A Prayer” en “Take A Little Time” kabbelen rustig en onopgemerkt voorbij wanneer je thuis het nieuwe album beluistert, maar kwamen live een pak beter uit de verf eens de frontman in zijn flashy roze pak naar crooner modus overschakelde.
De eigenzinnige Antwerpenaar liet een dozijn aan crowd pleasers en radiohits links liggen en koos moedig voor de Zita Swoon deepcut “JosieWitchGirl” als afsluiter. Niet de groovy funk maar de rauwe blues kreeg vanavond dus het laatste woord. Maar ach, gedaantes en genres zijn louter bijzaak.
Vanavond bewees Stef Kamil Carlens vooral dat hij als muzikale kameleon nog steeds op eenzame hoogte staat én dat nederigheid en non-conformisme perfect hand in hand kunnen gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics naar de set @De Casino, Sint-Niklaas op 15 mei 2024 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6060-stef-kamil-carlens-15-05-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ha Concerts ism Democrazy, Gent
Rod Stewart - Passionele Rod Stewart kan het nog!
Een avondje Sportpaleis in plaats van kijken naar het Eurovisiesongfestival bleek de juiste keuze. Dit keer was het Rod Stewart die met een ‘One last time’ tour nog eens een Europese tournee maakt. De laatste keer dus. Het zou kunnen natuurlijk want hij is ondertussen 79 jaar.
Rod Stewart verkocht meer dan 120 miljoen platen. Hij had 10 nummer 1 albums . Sir Rod had 16 top 10 singles in the United States en 31 top 10 singles in het Verenigd Koninkrijk. Hij begon in 1962. Maar in Antwerpen dus op deze zaterdag. De zaal was volledig gevuld met weliswaar een bovenste ring die afgesloten was.
Er was geen voorprogramma en op de tonen van “Just Can’t Get Enough” van Depeche Mode kon het beginnen. Nadat het doek omhoog ging, startte het optreden met “Addicted To Love”, een cover van Robert Palmer. In videoclipstijl met de kortgerokte zangeressen, gitaar in de hand werd de toon gezet.
In twee uur werd een pleiade van hits gebracht door een kranige zeventiger die de danspasjes niet schuwde. Hij gebruikte het volledige podium om de fans meermaals te groeten. Waar dan weer enthousiast op gereageerd werd. Bij “You Wear It Well” kwamen er nog een paar muzikantes bij.
De volledige band bleek uiteindelijk uit twaalf muzikanten te bestaan. Onder andere J’Anna Jacoby (viool en mandoline) speelt al meer dan 20 jaar in de band van Rod Stewart.
Hij begon in een kostuum met veel glitter, maar tijdens het optreden wisselde Rod meermaals van outfit, van tijgerprint tot rood hemd met gele kostuumvest. Daardoor kon de band zichzelf in de kijker spelen. “ I’m So Excited” en “Lady Marmelade” werd uitstekend gebracht door de achtergrondzangeressen. Tijdens “Forever Young” werd er zelfs getapdanst door de 2 violistes. Ook heel wat covers passeerden de revue met eerbetoon aan onder andere Christine McVie (“Id Rather Go Blind”) die op vraag een applaus kreeg, Tom Waits (“Downtown Train”) en Tina Turner (“It Takes Two”).
Rod Stewart was in vorm maar vooral ook gezegend met een uitstekend humeur, want zijn favoriete voetbalploeg, Celtic Glasgow, bleek die zaterdagnamiddag kampioen te hebben gespeeld. Hij was daarvoor eventjes over en weer gevlogen met de privé jet. Gisterenavond deed ik nog de soundcheck en hier ben ik terug. “A long day, but a great fuckin’ day”. Met een groen-witte sjaal rond de nek zong hij “Have I Told You Lately (That I Love You)”. Voetbal en vooral Celtic is naast muziek een grote passie.
Als je zoveel hits hebt kan je natuurlijk niet alles brengen. Zoals daar waren “Infatuation”, “Passion” en vooral “Hot Legs” vond mijn buur jammer. Maar de andere hits maakten dit ruimschoots goed. “Maggie May”, “Tonight’s The Night” en vooral bij “First Cut Is The Deepest” en “You’re In My Heart” werd er luidkeels meegezongen. “Young Turks” en “Baby Jane” was voor mij puur jeugdsentiment. Na “Some Guys Have All The Luck” viel het doek. Het publiek werd aangemoedigd door teksten op het doek om hem te doen terugkomen wat natuurlijk ook gebeurde.
Het dak ging eraf met “Da Ya Think I’m Sexy” en met “Sailing” werd er in schoonheid afgesloten.
2 uur pure nostalgie. Misschien was het de laatste keer dat ik hem op een podium zag, maar zijn rauwe stem is nog steeds in orde en ik zag een uitermate fitte zeventiger.
Rod Stewart, you still got it!
Setlist: Addicted to Love - You Wear it Well - This Old Heart of Mine - It’s a Heartache - Forever Young - The First Cut is the Deepest - I Don’t Want to Talk About It - Maggie May - I’d Rather Go Blind - Young Turks - Baby Jane - Downtown Train - I’m So Excited - Tonight’s The Night - You’re In My Heart - Have I Told You Lately - Lady Marmelade - It Takes Two - Some Guys Have All The Luck
Bis: Da Ya Think I’m Sexy – Sailing
Organisatie: Live Nation
Catherine Graindorge – Magisch spanningsveld tussen blauw, grijs en donker zwart
Tussen 2 mei en 26 juni heeft een gezellig festival plaats in de plantentuin van het Gents Universiteitsmuseum, onder de noemer Palmarium. Een bijzonder idyllische locatie die tot de verbeelding spreekt. In de serre, midden in dat prachtige park, gaan negen concertavonden door, aanvang met Fievel is Glauque op 2 mei, en verder met Sam De Nef & Camille (16/05), Midori Hirano + Adriaan De Roover (06/06), MIAUX (16/06) tot Greg Foat (27/06) op het eind van het programma.
Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website .
Wij waren er voor Catherine Graindorge en KREIS die elk op hun eigen manier erin slagen een magisch spanningsveld te creëren tussen blauw, grijs en donker zwart.
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon en Kobe Boon, double bass, vormen samen het trio KREIS (*****) . Uit het debuut 'Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De versmelting van aanstekelijke accordeon, bombastische double bas en ijle sax van deze muzikanten, deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, om zen van te worden. Met opvolger 'Embla' bevestigden ze, lees de review . In 2023 bracht KREIS met 'Fimbul' hun derde plaat uit, ze tasten hun sound verder af.
Binnen elk van de drie platen is er een verwijzing naar de Noorse mythologie, en dat komt dus ook live tot uiting. Het meest opmerkelijke, binnen dit verhaal is hoe drie instrumenten die schijnbaar, elk op zich, niet 100% bij elkaar horen, elkaar toch zodanig weten aan te vullen.
Al vanaf die eerste songs “Mani” en “Lehla’s Watltz” zit de sfeer dan ook zeer goed in. De intrigerende klankentapijtjes die het trio uitspreidt doen de oorschelpen soms trillen, door het lichtjes flirten met geluidsnormen. Ook de fantasie wordt geprikkeld. Mits een beetje verbeeldingskracht, voel je de sfeer uit die Noorse hoogdagen dan ook letterlijk op je afkomen, zoals bij het prachtige “Stev”, “Joik” en het afsluitende “Visser”. Waaruit dus vooral blijkt dat er binnen de muziek van KREIS enorm veel diversiteit schuilt.
In die korte tijdspanne van iets meer dan een half uur, horen we een brede waaier van een muzikaal avontuur. De magie zit hem bij KREIS echter vooral in het vertellen van een verhaal, bepaald door de instrumenten.
Het daverend applaus na hun set bewijst dat iedereen diep geraakt werd door wat dit trio hen voorschotelt, meteen ook de perfecte opwarmer.
De Belgische muzikant-componist Catherine Graindorge (*****) heeft met ‘Songs for the Dead’ een opvolger klaar voor haar bejubelde samenwerking met Iggy Pop, 'The Dictator', uit 2022.
Op haar nieuwe elpee geeft Catherine Graindorge een metafysische dimensie aan haar kunst. Gebaseerd op een gedicht van Allen Ginsberg en de mythe van Orpheus en Eurydice, onthullen de 8 nieuwe composities een droomachtig, romantisch universum dat paradoxaal genoeg zowel donker als helder is.
De Belgische violiste produceerde het in samenwerking met onder andere Simon Huw Jones, leadzanger van de cultgroep And Also The Trees, die zijn stem en inspiratie deelde op lyrische wijze. Een ontroerend mooie LP, die de artiest aan Musiczine voorstelde in een interview in samenwerking met het WAVES-programma, check hier
Vorig jaar wist ze ons in deBOZAR , tijdens Les Nuits Botanique al compleet omver te blazen met haar bijzondere stem en vioolspel. Lees gerust .
Binnen het intieme kader van Palmarium kwam haar poëtische muziek en teksten zelfs nog beter tot zijn recht. Deze keer stond ze er zonder koor. Catherine Graindorge laat zich in Palmarium echter wel bijstaan door Simon Ho op keyboards, Cyrille de Haes (live) op bas, en zanger Simon Huw Jones, wat zorgt voor een enorme meerwaarde.
Simon zijn stem doet denken aan een kruisbestuiving tussen Mark Lanegan en Nick Cave. Intens dus. Er is de betoverende, dreigende viool klank van Catherine Graindorge, die soms aanvoelt als het luiden van doodsklokken, terwijl haar zalvende, kristalheldere stem eerder dan weer zorgt voor een rustpunt in je donker hart. Het wordt aangevuld door een bedwelmende keyboard en een verbluffend mooie baslijn. Ook als Catherine solo met haar stem en prachtige vioolspel verder gaat, blijft die magie overeind. Op het einde van de set vullen de muzikanten terug aan, om te eindigen in een climax tijdens de bisronde.
'Song for The Dead' is een eerbetoon aan de liefde. Live wordt het kleurrijk en veelzijdig aangepakt, wat een spanningsveld oplevert tussen blauw, grijs en donker zwart.
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier
The Killing Floors - Gefixeerd op de sixties
Als aperitief kregen we Public Toys geserveerd. Niet de punkrockband uit Düsseldorf en ook niet Human Toys, zoals verkeerd vermeld op de affiche, maar een nagelnieuwe groep uit Lille. Een groep die ook wel enige verwachtingen schiep met leden die hun sporen reeds verdienden bij bands als Crusaders Of Love, Ashtones of het Poolse Moron's Morons. Het viertal bracht gedreven ouderwetse punkrock en daarmee sla je de bal nooit mis in een punkhol als The Pit's.
Hun naam refereert aan het gelijknamige nummer van Eater en ze klonken ook wat als die Britse band: snel en stevig. Een behoorlijk goede zanger die af en toe in duet ging met bassiste Didine Guillotine wiens ijzingwekkend hoge, door merg en been snijdende zang al even spectaculair klonk als haar naam. Wat mij betreft had ze gerust wat meer mogen zingen. Het zorgde in ieder geval voor wat afwisseling en dat was broodnodig. Want soms kreeg ik de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Voor de laatste twee nummers mochten de twee gitaren dan toch uit hun keurslijf breken en schoven ze wat op richting eigentijdsere postpunk.
Toen ik hoorde dat The Killing Floors naar The Pit's kwamen was mijn aandacht meteen gewekt hoewel ik de groep van haar noch pluim kende. Die naam intrigeerde me. Niet vanwege de betekenis (de slachtvloeren) maar omdat hij me herinnerde aan ‘Hard time killing floor blues’, een song uit 1931 van één van mijn favoriete bluesmannen, Skip James. Het nummer werd trouwens in 1992 voortreffelijk gecoverd door een andere held van me, Ramblin' Jeffrey Lee (Pierce).
Of The Killing Floors bij dezen hun inspiratie vonden voor hun naam valt sterk te betwijfelen want hun muziek had weinig van doen met de blues. Dit vijftal uit Los Angeles zweert immers bij sixties rock-'n-roll. Dat werd meteen duidelijk toen ze het podium opkwamen. Gekleed in de juiste pakjes waarbij ik me afvroeg waar ze die nog wisten op de kop te tikken en met al evenzeer gedateerde kapsels. Toen we de eerste noten van "The getaway" hoorden was er geen twijfel meer mogelijk: deze hispanics beten zich fanatiek vast in de sound van de sixties. Een ongelooflijke drive en een ongebreideld enthousiasme zorgden ervoor dat dit nooit achterhaald klonk en met drie uitstekende zangers in huis was afwisseling ook al geen probleem. Toch wierp de kleine gitarist Jorge Martinez Jr., tevens songschrijver van de groep, zich duidelijk op als onbetwiste frontman. Joel I. Giron, die met zijn Vox orgel de sixties sound completeerde, zong op vrij indrukwekkende wijze de meeste Spaanstalige nummers die de kleine helft van de setlist besloeg. Uiteraard ontbraken de twee nummers van hun tweede en nieuwe single niet: "Too far gone" en "You know it ain't right".
Van een volledige lp lijkt voorlopig geen sprake. Nochtans is de groep reeds zo'n 10 jaar actief en geniet ze een uitstekende livereputatie. Zo kregen ze enkele jaren geleden een vermelding in de top 100 live performers van Music Connection Magazine. Die reputatie maakten ze hier helemaal waar met een erg gevarieerde set, gebracht met de gedrevenheid van een pas beginnende punkband. Bovendien bleken The Killing Floors erg sympathieke kerels die de Pit's, die nochtans verre van vol gelopen was, opvallend dankbaar waren terwijl ze tevens ontzettend hoog opliepen met hun eerste Europese tour.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Laughing Bastards - Oude wijn in nieuwe vaten
De muziek van de Gentse formatie Laughing Bastards (*****) is opgebouwd rond de chemie tussen oude jazz en improvisatie, experiment. Op de facebook pagina lezen we ''Uit een tumultueuze liefdesrelatie die jazz aanging met andere muziekstijlen wereldwijd, ontstond het ensemble Laughing Bastards''.
Sinds 2012 haalt de band zijn inspiratie uit muziek van Jimmy Giuffre zijn twee eerste albums. De vijf jazzvirtuozen hebben ook bewerkingen van muziek van Carla Bley en Johon Lurie uitgebracht. Onlangs kwam er ook een nieuwe plaat uit, 'Fetish', een tipje van de sluier konden we horen, d.i. de liefde voor de jazz traditie en improvisatie, het werd een gezellige concertnamiddag in De Casino …
De muzikanten zitten op het kleine podium krap op elkaar. Michel Mast, de saxofonist, is de spreekbuis. Hij mag centraal gepositioneerd zijn, alles staat met de muzikanten rond hem. Muzikale magie en groove ontstaat er door Marcos Della Rocha’s uiterst genietbare geroffel, de warme, bedwelmende contrabas van Cyrille Obermüller, de breed wisselende klinkende cello van Eline Deurinck, en de gitaarlijnen van Jan-Bastiaan Degeyter.
We kregen meer dan een uur lang een boeiende, gevarieerde set. Op ingenieuze wijze ging het kwintet tekeer op oude jazz, die zichzelf heruitvond en als nieuw klonk. De improvisatie en de experimenteerdrift van het genre maakte het nu net interessant en boeiend. Mooi hoe die muzikale prikkeling wel was. De avontuurlijke aanpak intrigeerde. Ze werden dan ook terecht sterk onthaald. Muzikaal de moeite in dit spanningsveld, als oude wijn in nieuwe vaten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
VV – HIM 2.0, als fan alleen maar liefdevol omarmen
De charismatische Ville Valo heeft met zijn band HIM begin jaren 2000 een onuitwisbare stempel gedrukt op de wereld van de rockmuziek. Met zijn donkere, meeslepende stem en poëtische teksten slaagde hij er in een unieke en onmiskenbare sound te creëren die hij ‘love metal’ doopte, een niche binnen de niche van de gothic rock/metal.
Na de ontbinding van de band in 2017 bleef het even stil rond VV, de artistieke naam van de Fin, maar in 2023 verraste hij vriend en vijand met het soloalbum ‘Neon Noir’. Om het album in de neon, excuseer, schijnwerpers te plaatsen stond VV zondagavond in AB.
Als opwarmer krijgt een bescheiden gevulde AB Zetra voorgeschoteld. Het Londense duo dat voor de grime de kaas duidelijk haalde bij bands als Immortal en KISS, brengt muziek die men het best kan omschrijven als new wave meets metal. Al wentelend in obscure belichting krijgen we een set van een zevental nummers, waarvan “The Angel Cries” en de nieuwe single “Starfall” ons vooral kunnen bekoren.
Iets voor negenen floept vanuit de duisternis een neonverlicht heartagram met dubbele V op, een briljante aanpassing van het legendarische bandlogo van HIM. Vervolgens wordt “Neon Noir” ingezet, een van de singles van het gelijknamige album. Een ingetogen Ville Valo die duidelijk in de kleerkast van de gebroeders Shelby (Peaky Blinders) gesnuisterd heeft, steekt probleemloos het vuur aan de lont voor een set waarbij er een evenwichtige mix is tussen HIM-klassiekers en nieuw materiaal.
Een eerste hoogtepunt komt er met de combo “Salute The Sanguine” voorafgegaan door “Rip Out The Wings Of A Butterfly” - je weet wel het HIM-lied dat verdacht veel gelijkenissen vertoont met “En Dans” van Clouseau. Hier wordt duidelijk hoe naadloos Vallo’s nieuwe werk muzikaal lijkt aan te sluiten op het rijke repertoire van HIM.
Tijdens de set waarbij er geen laagtes te bespeuren vielen, zijn het toch vooral de HIM-klassiekers die de kelen en heupen van de AB aan het werk zetten.
Veel fans zijn namelijk afgezakt naar Brussel om zich te laten wiegen op de tonen van hun jeugd. Zo worden ze op hun wenken bediend met een verbluffend “Join Me in Death” en “The Funeral of Hearts”. Een eerder statische Valo ziet dat er gesmuld wordt en toont geregeld zijn appreciatie met een kleine glimlach en bescheiden dankgebaar.
Als afsluiter krijgen we het prachtige “When Death and Love Embrace” (HIM).
Het zwaarwichtige lied over een onbeantwoorde liefde is geen knaller om mee naar huis te nemen, maar een melancholisch lied dat velen ongetwijfeld terug doet denken aan een tijd waarin er nog onschuld bestond en geen grote verantwoordelijkheden.
Pure romantiek dus, nu eenmaal het handelsmerk van mr. Valo. Met de ogen dicht is VV gewoonweg HIM 2.0 en dat kunnen we als fans alleen maar liefdevol omarmen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Zetra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5992-zetra-05-05-2024.html?Itemid=0
VV
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5991-vv-05-05-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
