We keren heel even 12 jaren terug, toen een hip blad als NME het nodig vond om The Vines als ‘The next big thing’ binnen te halen. De Australische band kreeg overdreven veel lof en aandacht voor ‘Highly Evolved’, hun debuutplaat die wel de moeite waard was maar die de overdaad aan superlatieven nu ook weer niet helemaal verdiende.  Al even snel verdwenen The Vines nadien terug van de radar, NME vond dat het welletjes was geweest en de jonge Aussies moesten het verder maar zelf zien te rooien.
In de jaren daarna volgden nog een viertal matige platen die door de pers echter nogal snel onder de mat werden geveegd.
Met de nieuwe plaat ‘Wicked Nature’ slaan The Vines nu terug. Geen bruuske veranderingen met het vertrouwde geluid, dat niet, maar wel korte, vinnige songs die vaak zijn geslepen zijn uit het betere Nirvana hout. Hiermee pikt de groep aan bij nieuwe bandjes als The Wytches en Drenge die ook al met een kloeke Nirvana hap hun waar aan de man brengen.
Productief zijn The Vines deze keer wel geweest, maar liefst 22 songs hebben ze gedropt, het kon dus ook niet anders dan dat er een handvol vullertjes op deze dubbelaar staan. Doch die zijn in de minderheid en wij onthouden vooral een hoop pittige powersongs met een punkziel zoals “Metal Zone”, “Psychomatic”, “Out The Loop” en “Everything Else”. Verder bladeren The Vines geregeld in het grote poppunk Weezer-boek (“Wicked Nature”, “Anything You Say” en “Reincarnation”) en wagen ze zich al eens aan een paar heuse, maar helaas niet onvergetelijke, ballads.
Het had misschien iets minder mogen zijn, maar The Vines zijn wel degelijk terug. Vergeet die vier plaatjes er tussen, dit hier is de waardige opvolger van ‘Highly Evolved’.

Lokerse Feesten 2014 – DAG 06 – Patti Smith & Band
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-06
Sam de Rijcke

Zoals gisteren overduidelijk de dag was van Neil Young & Crazy Horse, was het nu deze van de al even legendarische Patti Smith, een pure rock’n’roll dame met een punkhart en met een backcatalogue om U tegen te zeggen.

Veel concurrentie was er ook niet vandaag in Lokeren. Het weerwerk, nu ja weerwerk, moest komen van de Balthazar klonen Girls In Hawai, van de brave pop van Intergalactic Lovers (een soort light versie van The Breeders), van een melige singer/songwriter met een knoert van een Coldplay fixatie (Novastar) en van de kitscherige nichtenpop van Oscar And The Wolf, een over ’t paard getild bandje die op basis van één song (en dan nog niet eens een goeie) een stekje kreeg toebedeeld op zowel Rock Werchter en De Lokerse Feesten.  Allemaal Belgische bands dus die enige vorm van rock’n’roll gehalte ontberen en die even ongevaarlijk zijn als een pluchen beer in een Ikea ballenbad.

Ook Patti Smith leek in het begin van haar set wat van haar rock’n’roll pluimen te zijn verloren, ze bracht wel meteen de klassiekers “Dancing Barefoot” en “Redondo Beach” maar deze mistten wat punch, hoewel ze met brio gebracht werden. Patti Smith, die beter en helderder zong dan ooit, was aanvankelijk te lief voor haar publiek en liet niet meteen haar scherpe tanden zien. 
Maar ouwe diesels komen altijd wat trager op gang, vanaf het schitterende “Beneath The Southern Cross” kwam er immers withete stoom naar boven. De bruisende song werkte zich dankzij een uitmuntende gitaarsolo naar een ware climax toe en Smith begon alsmaar meer de kwade helleveeg van weleer te worden. Van toen af leken zij en haar voortreffelijke band voorgoed vertrokken. “Pissing In A River” was een verbluffend kippenvelmoment en publiekslieveling “Because the Night” haalde Lokeren volledig over de streep.
De legendarische tante was helemaal in haar sas met een ophitsend “Horses” dat vloeiend overliep in “Gloria”. Hier stond terug dat felgebekt wijf van de jaren zeventig op het podium, een woest vrouwmens die graag tegen iedereens schenen schopt en de stinkende potjes van deze wereld zonder omzien van hun deksel ontdoet.
Dat het grootste venijn in de staart zat werd duidelijk met een overweldigend, furieus en uit al zijn voegen barstend “Rock’n’Roll Nigger”, het ultieme statement van een grote madam die mee de term ‘punk’ heeft grootgemaakt zonder daarbij echt punkmuziek te spelen. Maar “Rock’n’Roll Nigger” was wel degelijk woeste heetgebakerde punk, een uiterst dynamische lel van een song om een krachtig punt achter een beresterk concert te zetten.
De felle griet is nog niks van haar wilde haren verloren, die zijn alleen wat grijzer geworden.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-06-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Verdomd beestig plaatje van deze band uit Memphis (jawel, Memphis USA, hoewel de sound nogal Brits klinkt). ’Midnight Passenger’ heeft een onvervalste garagepunk-drive, zanger Chris Shaw briest als de jonge Paul Weller toen die nog echt kwaad was, de nijdige gitaren snijden tot op het bot en de songs zijn laaiend en dreigend. Dit is het Amerikaanse equivalent van Eagulls.
Ex-Cult is wederom een uitgelaten nieuwe band die met een overdaad aan gulzigheid en met een ongeschoren punksound een stel deuren komt intrappen.

Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert  van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”.  Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.

Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.

Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.

De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.

Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.

Ranzige stonerpunk uit Los Angeles met Ty Segall achter de productietafel, hier gaan onze oren van flapperen en onze mond van kwijlen. De baldadige nozems van Zig Zags hebben ergens een roestig spoor gevonden tussen garagerock, metal, punk en stonerrock en hebben daar een vlijmscherpe en smerige debuutplaat uit gesmeed. Met uitzondering van de vunzige hardrocker “Voices of The Paranoid” (Black Sabbath in een Thee Oh Sees bad) hebben alle nummers de duur van de ultieme punksong (ergens tussen één en drie minuutjes) en klinken ze rauw, ruig, vettig en brutaal.
De heethoofdige oplawaai “Psychomania” bijvoorbeeld duurt amper 47 seconden, ervaar het als een op hol geslagen specht die 47 seconden lang onophoudelijk tegen uw voorhoofd staat te pikken. Opener “Brainded Warrior” is de vuilste stonerrock die u dezer dagen kan tegenkomen en “The Fog” is heerlijke punkherrie die eindigt in Sabbath-land.
Zig Zags klinken als Fu Manchu die The Ramones onder handen nemen, of als Alice Cooper die bij Black Flag gaat zingen. Waanzinnig plaatje.

Zig Zags zullen op 23/09 door de Antwerpse Trix razen, samen met de geflipte southern rockers van Natural Child. Check that out !

Boomtown 2014 - Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-22
Sam De Rijcke

In de schaduw van de Gentse Feesten hadden die van Boomtown alweer hun tenten opgeslagen op de Kouter. Met een sterke line-up gespreid over vijf dagen biedt Boomtown een ideaal alternatief voor de jeugd die het niet zo begrepen heeft op al die folklore- en tweederangscovergroepjes die iets verderop in de binnenstad de buurt onveilig maken.
Boomtown programmeert het kruim van de (alternatieve) Belgische rock naast een handvol goed bewaarde internationale geheimen die in een betere wereld een veel grotere aanhang horen te hebben.
De beste manier om de Gentse Feesten door te komen is dus eerst gaan genieten van de betere rockmuziek op Boomtown om zich daarna compleet lazarus te gaan drinken in de binnenstad.

In onze selectie voor vandaag hadden we Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic opgenomen. Graag hadden we ook nog iets meegenomen van de ruwe herrie van Idiots en de onbesuisde en overstuurde oerkracht van Raketkanon, maar helaas behoren wij tot dat groepje sukkelaars die nog niet aan verlof toe zijn en konden wij onmogelijk op dit vroege uur in Gent geraken.

De nog steeds piepjonge kerels van Steak Number Eight hebben ondertussen al drie ijzersterke albums uit die één en ander hebben losgeweekt in de wereld van de post metal. De band zit in hetzelfde vaarwater van Isis, Neurosis en  Amen Ra en moet niet onderdoen voor de grote voorbeelden. Vooral de laatste plaat ‘The Hutch’ lijkt een perfect huwelijk tussen loodzware metal en vaak subtiele postrock met sfeervolle soundscapes.
Op Boomtown stond toch vooral een pompende metalband op het podium. Hun live set was eerder een frontale en keiharde smak in het gezicht van de boomtowngangers, de subtiliteit van ‘The Hutch’ was een beetje zoekgeraakt in de loodzware live mix. U kon dat jammer vinden, maar de ongebreidelde energie die zij tentoonspreidden maakte veel goed. Voor een open air festival als Boomtown was dit een geslaagde mokerslag, in een zaal zouden wij hen graag wel wat meer finesse aan de dag zien leggen.

Subtiliteit en bezieling was er wel te beleven met het hemelse Madensuyu. Voor de twee Gentenaars was deze thuismatch een extra impuls om er een begeesterend en ronduit indrukwekkend concert van te maken. Eerder dit jaar hadden zij ons al van onze sokken geblazen in de Kortrijkse Kreun, en hier in de Handelsbeurs staken ze nog een tandje bij. Hun set was een stuk bezielder, nog feller en nog beter, het thuisvoordeel zeg maar. We bespeurden de bezetenheid van Woven Hand, de gitaaruitspattingen van Sonic Youth en de dwarsheid en grilligheid van Grinderman. Stijn Degezelle was naarstig in de weer met het veroorzaken van striemende geluidsaanvallen uit keyboard en gitaar en PJ Vervondel manifesteerde zich als een fenomenale drummer, en daar was geen ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ drumsolo voor nodig, beste Mario Goossens. Wat een duo ! Wat een sound ! Pure ongepolijste klasse.

Neem Mogwai, zet er een beat en wat extra stroomstoten onder en je komt uit bij 65daysofstatic. De Britten hadden in het heetst van de strijd even te kampen met een jammerlijke stroompanne, die zij overigens zelf niet hadden opgemerkt, maar dat mocht geen domper zijn op de feestvreugde. Het Boomtown publiek lustte wel pap van hun instrumentale elektronisch getinte postrock en liet zich gewillig opzuigen door de trance-opwekkende songs. Met een flinke greep uit de gloeiende laatste plaat ‘Wild Light’ dienden zij het postrock genre een hoop extra zuurstof en elektriciteit toe en ook hun debuutplaat ‘The Fall of Math’, die aan zijn tiende verjaardag toe is, sprong eruit uit met enkele interplanetaire postrock kopstoten.
Energiek en heftig optreden van een driftige bende die steeds weer het genre nieuw leven weet in te blazen.

Organisatie: Boomtown, Gent  

Cactusfestival 2014 – maandag 14 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-14
Sam De Rijcke

De traditiegetrouwe vrijdagavondaffiche werd eventjes naar de eerste werkdag van de week opgeschoven gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. En ’s avonds was er heel wat volk samengekomen om de twee headliners Mogwai en Massive Attack aan het werk te zien  Drie maal een M : M(innewaterpark) M(ogwai) en M(assive Attack) voor maar liefst 9000 bezoekers . Een vol park dus …

Banks opende deze  afsluitende avond. Na een intense werkdag sloten we aan bij de tweede act Austra . Het Canadese electropopgezelschap van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanisn hebben al twee platen uit , speelden al enkele malen in België (LeffingeLeuren, VK, Dok Gent,...) en zijn dus niet aan hun proefstuk toe.. Hier is het vooral de zangeres & haar stem die de aandacht trekken. Hoewel de band het beste van zichzelf geeft, lijkt het publiek weinig enthousiast. De dip midden de set doet ook al niet veel goeds om het publiek mee te krijgen. Maar met nummers als “Reconcil” en “Beat and the Pulse” kunnen ze zeker een groot publiek aan. De volgende keer de beats wat luider en de stem ietsje stiller om het publiek mee te krijgen … (dank aan Simon)

De Schotse postrockers van Mogwai liggen ons nauw aan het hart. Telkenmale als zij een podium bestijgen is dat voor een set die even bezield als intens is. Dit voorjaar nog kwamen wij als het ware alweer in trance met hun inspirerende, innemende en soms ook striemende set in de Franse Aéronef, voor ons absoluut een vijfsterren optreden.
Op Cactus was het iets minder eenvoudig om de festivalweide in te pakken, er moesten immers een hoop Massive Attack fans over de brug gehaald worden, en met louter instrumentale muziek (op één song na) was dit niet zo voor de hand liggend. Ondanks een paar rumoerige ongeïnteresseerden slaagde Mogwai er toch gestaag in om het publiek in vervoering te brengen. Vooral in het tweede deel, waarin wat meer elektronica en zelfs een paar voorzichtige beats kwamen bovendrijven (“Deesh”, “Mexican Grand Prix”, “Remurdered”), gutste er wat bezieling over de Cactusweide. De set van Mogwai was zoals eigenlijk al hun songs zijn, opbouwend en verslavend, langzaamaan werd iedereen mee over de streep getrokken. Ook wij natuurlijk, al hebben we de heren al meer begeesterend geweten (in een concertzaal sowieso). De snerende finale krachttoer “Batcat” was het felle hoogtepunt maar helaas ook het einde van een sterk doch niet onvergetelijk Mogwai optreden. Van ons mochten ze zo nog wat meer op het gaspedaal drukken. Wat wij ook bijzonder jammer vonden, de Schotten lieten hun chef d’ oeuvre “Mogwai Fear Satan” in de frigo liggen, klaarkomen was er deze keer dus niet bij.

Ook op Massive Attack stond geen houdbaarheidsdatum. De band stond met bezieling en overgave te spelen. Die typische intensiteit, spanning en dreiging die telkenmale uitgaan van een Massive Attack concert waren ook hier constant aanwezig. Dit werd nog bekrachtigd met die indrukwekkende videowall waarmee ze nu al jaren hun optredens weten bij te kleuren.
Alleen jammer dat er hier niets nieuws te beleven viel voor wie Massive Attack bij hun vorige doortocht in België, zo een kleine vijf jaar geleden, mocht meemaken. Geen nieuwe songs, quasi dezelfde show en tot onze spijt alweer een flinke greep (5 songs) uit die zwakke laatste plaat ‘Heligoland’ die inmiddels ook alweer vijf jaar oud is. Maar voor de rest : Klasse!
Adembenemend om steeds te mogen vaststellen hoe het reggae icoon Horace Andy een opborrelende parel  “Angel”  en een innemend “Everywhen” naar hogere sferen zong en hoe Deborah Miller hetzelfde deed met publiekslievelingen “Safe From Harm” en “Unfinished Sympathy”. Miller’s machtige stembereik reek een heel stuk verder dan dat van de wat minder getalenteerde Martina Topley-Bird, maar deze wist op haar beurt toch ook een juweeltje als “Teardrop” de hemel in te loodsen.
De begeestering en de magie van Massive Attack bleken intact gebleven, net als de briljante songs trouwens. Toch lijkt een nieuw album nu wel dringend aangewezen, een band met zo veel potentieel kan niet blijven teren op een weliswaar fantastische back catalogue. Er schuilt immers nog te veel vuur in dit gezelschap en dat mag nu wel eens leiden tot geïnspireerd nieuw werk, en laat ons hopen dat het beter is dan het slappe ‘Heligoland’. Maar eerlijk gezegd, we hebben er na de prestatie van vanavond wel vertrouwen in.
Een uiterst geslaagde afsluiter van deze Cactus editie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)