Fantastic Cat - Folk rock for pussies
Ik moest me toch wel even de ogen uitwrijven toen ik aangekondigd zag dat Fantastic Cat naar 't Manuscript kwam. Ik zag hen vorig jaar nog in de zaal van De Zwerver en met hun alweer lovend onthaalde tweede plaat, ‘Now that's what I call Fantastic Cat’, leek de groep uit New York alleen maar aan populariteit gewonnen te hebben.
Diezelfde avond stonden The Mystery Lights in de Cactus Club al aangestipt in mijn agenda maar die keuze moest ik toch herzien. Want deze unieke en wellicht ook laatste kans om Fantastic Cat nog eens in een café te zien spelen, wou ik me toch niet laten ontglippen.
Fantastic Cat is, wat men heet, een supergroep waarin vier singer-songwriters de krachten bundelen zoals hen dat is voorgedaan door groepen als Crosby, Stills, Nash & Young, Traveling Wilburys, Monsters Of Folk of The Highwaymen. Zij het met wat minder spectaculaire namen dan bij hun illustere voorgangers. Anthony D'Amato en Brian Dunne waren tot vorig jaar nobele onbekenden voor me. Don DiLego had ik al eens aan het werk gezien met Jesse Malin in De Zwerver maar het bekendste gezicht van het vierspan blijft Mike Montali, die ik meerdere malen zag schitteren met zijn andere groep, Hollis Brown.
Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik lang niet alle nummers op hun twee platen even sterk vind. Zelf omschrijven ze met een knipoog hun muziek als folk rock for pussies maar ik hoor Fantastic Cat vooral schipperen tussen rock, roots en pop en wanneer ze te veel naar dat laatste neigen moet ik toch afhaken. Gelukkig vormt dat live geen obstakel.
Optredens van Fantastic Cat zijn vooral een feest die ons even die verzuurde wereld waarin we leven laat vergeten. Showtime! Op de tonen van "What's new pussycat?" van Tom Jones bestijgen de vier, getooid in identieke, feestelijke kostuums en met als kers op de taart witte lakschoenen, het podium waarna ze hun set met een zelden geziene gretigheid toepasselijk openden met "The gig".
Die eerste nummers waren zeker niet mijn favoriete maar het ongebreidelde spelplezier liet me dat snel vergeten. Vanaf het vijfde nummer, "Amigo", dat me deed herinneren aan The Band, werd er muzikaal een niveau hoger geschakeld zodat ik me helemaal in het walhalla kon wanen. Na iedere song volgde een ware stoelendans waarin driftig van instrumenten werd gewisseld en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel post te vatten. Waar dit bij de meeste bands voor irritatie zou zorgen, leek het hier enkel de spektakelwaarde te verhogen. Ook al omdat de heren tijdens die onderbrekingen behoorlijk wat spitsvondige sneren aan elkaar uitdeelden. Fun! Daar draait het voor een groot deel om bij Fantastic Cat. Zo werd "Oh man!" ingezet met de riff van "Black Betty" van Ram Jam.
Alle nummers werden geplukt uit de twee LP's en twee EP's die de groep rijk is behalve "If you wanna stay a while" dat op het solo-repertoire van Brian Dunne staat. Graag pik er nog een paar hoogtepunten uit. Het door Anthony D'Amato gezongen "C'mon Armageddon" dat onvermijdelijk deed denken aan Dylan's "Subterranean homesick blues" en afsluiter "Goodnight my darling", een heerlijk ouderwetse slijper gezongen door Don DiLego.
Het bisnummer was meteen de enige cover van de avond: het wondermooie "Keep me in your heart" van Warren Zevon. Net als een jaar geleden wisten deze rasentertainers me te overrrompelen met een pretentieloze, maar meeslepende set waarin de stemmenpracht bijna buitenaards was, de gitaren verfrissend klaterden en de songs getuigden van gedegen vakmanschap. Bovendien bleek Anthony D'Amato, die er de vorige keer in Leffinge door een voedselvergiftiging erg bleekjes bij stond, dit keer in bloedvorm te verkeren.
Niets dan stralende gezichten achteraf en de volgende keer wordt het nog beter want dan brengen ze een echte drummer mee, beloofden ze.
Organisatie: Manuscript, Oostende
Mono - Beklijvend eerbetoon aan Steve Albini
De Japanse post-rock pioniers hebben eerder dit jaar ‘Oath’ uitgebracht, een mooi album die alweer vintage MONO klinkt, maar met meer orkestrale uitweidingen dan we van hen gewoon zijn. Voor de band alvast een reden om deze keer met een zeskoppig kamerorkest te toeren.
Het moet gezegd, die orkestrale bijstand zit de muziek van Mono, die op zich al heel filmisch en atmosferisch klinkt, als gegoten. Met de integrale live vertolking van de nieuwe plaat werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en harmonieus dat album wel is, het kwam binnen als de prachtsoundtrack van een film die nog niet gemaakt is. Het gaf de leden van Mono de kans en ruimte om hun heftige gitaarexplosies, want die waren wel degelijk aanwezig vanavond, te laten overvloeien in zweverige en prachtige harmonische orkestraties.
Een perfecte match dus, maar dat wisten we al, want ze hebben dit al eens eerder gedaan, check het live album ‘Holy Ground: NYC live with the Wordless Music Orchestra” uit 2010.
Na een bekoorlijke en langzaam opborrelende opwarmingsronde was “Run On” de eerste grote apotheose waarin het complete gezelschap alle registers opentrok, het orgelpunt van de plaat, een Mono klassieker in wording. Verder in de set ontpopten “We All Shine On” en “Time Goes By” zich als prachtige post-rock juweeltjes.
Het was sowieso een goed idee om hier niet te gaan schiften in ‘Oath’ en het album van naaldje tot draadje in zijn live versie te laten schitteren. We moesten daardoor misschien wel een hele hoop Mono klassiekers missen, maar die houden we tegoed voor hun volgende passage.
Na het ‘Oath’ luik dook Mono alsnog even in hun back catalogue met twee uitgesponnen epische songs, eentje zonder sextet, eentje met. Hierbij draaiden de Japanners de gitaarsluizen volle bak open met een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en een uit al zijn poriën openbarstende sound. Het ging van fluweelzacht naar verschroeiend hard en weer terug. Het klonk vooral wonderlijk, zoals het bij Mono overigens altijd al geklonken heeft.
Geen support act vanavond, maar voor de set hadden we al de ganse tijd de heerlijk rudimentaire songs van Shellac door de boxen horen knallen, en dat was niet zomaar toeval. Mono droeg immers de laatste song op aan ‘our hero’ Steve Albini, producer van ‘Oath’, ongewild één van de allerlaatste platen waarop hij de knoppen beroerde. Zo kreeg de finale nog een extra emotionele dimensie als ultiem eerbetoon aan de belangrijkste no-nonsens producer die de rockwereld ooit gekend heeft.
Quasi onmiddellijk na Mono’s beklijvende set joeg men dan nog eens “The End Of Radio” door de zaal. Die kwam echt hard binnen. Krop in de keel.
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Democrazy, Gent
Fink - Fink in de Grand Mix - Tussen rust en slaap
Fink, oftewel Fin Greenall, bracht tijdens zijn concert in de gezellige zaal in Tourcoing een ingetogen maar krachtige performance, waarin momenten van serene rust afgewisseld werden met brave uitbarstingen. Oorspronkelijk bekend als DJ en producer in de elektronische muziekscene, richtte Fink zich vanaf 2006 op een meer traditionele singer-songwriter stijl. Samen met zijn vaste bandleden, Guy Whittaker (bas) en Tim Thornton (drums), heeft hij sinds zijn album ‘Biscuits for Breakfast’ (uit 2006) een solide reputatie opgebouwd. Ook deze avond blonk hij uit in consistentie.
De show begon met een zacht, maar meeslepend gevoel, en zo vormde “We Watch The Stars” de opmaat voor een reis door dromerige klanken en bezielde teksten. De toevoeging van viool in het tweede nummer “Pilgrim” gaf het nummer een lichtere toon in vergelijking met de studioversie. Daarna was het tijd voor een vijftal gloednieuwe nummers vanop ‘Beauty In Your Wake’, de plaat die hij begin deze zomer op ons afvuurde.
Zijn introspectieve muzikale stijl, ondersteund door subtiele instrumentaties en zijn warme stem, raakt ook op dit album opnieuw aan diepere emotionele lagen. Fin(k) legt met precisie zijn accenten, zeker op “What Would You Call Youself”. "Als je alleen op deze wereld was, hoe zou je jezelf dan noemen?”, zegt Greenall over deze nieuwe single. “Hoe zou je jezelf zien zonder de druk van anderen? ‘Dit pareltje gaat over de kracht van taal en ook over de nutteloosheid van namen, merken en gimmicks. Het gaat om identiteit, maar vanuit jezelf, niet om vanuit je relatie tot anderen.”
Hoewel andere nieuwe nummers soms wat clichématig en repetitief aanvoelden, wisten ze wel de dromerige sfeer te behouden. De setlist had een sterke spanningsboog, waarbij Fink’s intieme en emotioneel geladen nummers het publiek wisten mee te slepen. Al bleef het al bij al on-gedurfd, en echte explosies bleven uit. Bij songs als “Warm Shadow”, “Yesterday Was Hard on All of Us”, en “Looking Too Closely” wist Fink wel een prachtige balans te vinden tussen kwetsbaarheid en intensiteit, “Sort of Revolution” bracht dan weer de stuwende ritmes waar het publiek op zat te wachten.
De toegift, met een soloversie van “Walking in the Sun”, was een mooi einde van de avond.
Ondanks enkele voorspelbare momenten, bleef het publiek geboeid door Fink’s vakmanschap en zijn vermogen om subtiele variaties in zijn live uitvoering aan te brengen. Het concert toonde de veelzijdigheid van een artiest die zowel ingetogen als krachtig kan zijn, en daarmee zijn publiek weet te betoveren. Dat publiek was overigens opvallend luidruchtig, al zal de weinige interactie (“I don’t really speak French”) hier misschien een rol gespeeld hebben.
Al bij al was dit wel een unieke ervaring: een bedachtzame verkenning van emotionele diepgang die af en toe echt wist te raken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Left Of The Dial 2024 - Een ontdekkingstocht naar de toekomst
Left Of The Dial 2024
Diverse locaties
Rotterdam
2024-10-17 en 2024-10-18
Kristof Acke
Ik moet toegeven dat ik nog niet echt van Left Of The Dial gehoord had, maar toen ik de kans kreeg een verslag uit te brengen van dit festival heb ik die met beide handen gegrepen. In het bruisende hart van Rotterdam organiseren Rotown en Left of the Dial zelf dit showcasefestival. Dit jaarlijks terugkerende evenement biedt een platform voor opkomende artiesten uit de alternatieve muziekwereld en zet daarbij nieuwe geluiden en talenten in de schijnwerpers. Het festival werd voor het eerst gehouden in 2018 en heeft sindsdien een prominente plaats verworven binnen de muziekscene. 'Left of the Dial' staat bekend om zijn intieme sfeer, waarbij bands en bezoekers zich in diverse locaties door de stad verspreiden om de nieuwste ontwikkelingen in de underground muziek te ontdekken.
Een bezoek aan 'Left of the Dial' begint al ver vroeg met het doornemen van de uitgebreide festivalplaylist en het verkennen van de optredens via het YouTube-kanaal van het festival. Dit jaar stonden er meer dan 100 bands op het programma, verspreid over 16 locaties in het centrum van Rotterdam. Het samenstellen van een persoonlijke longlist en uiteindelijk een shortlist van bands die je echt niet wilt missen, brengt de nodige keuzestress met zich mee. Het is een uitdaging om je een route te plannen tussen de verschillende locaties, zonder dat je het gevoel krijgt dat je iets belangrijks misloopt. Dit gepuzzel hoort echter bij de charme van het festival en draagt bij aan de opwinding voorafgaand aan het evenement.
dag 1 – donderdag 17 oktober 2024
En dan begint de eerste dag. De keuzes waren gemaakt en ik begaf me voor de aftrap naar Roodkapje voor Wild Pink. Op een klein podium wist de Amerikaanse band met hun dromerige indie-rock een intieme en bijna magische sfeer te creëren. Ik werd meteen meegezogen in hun subtiele, melancholische klanklandschappen, waarbij de warme stem van frontman John Ross centraal stond. De band deed nog het meest denken aan The War On Drugs.
Daarna was het reppen naar de volgende locatie, nl. de Paradijskerk. Hier kon ik de Belgische band TJE aan het werk zien. Met een sound die omschreven wordt als eigenzinnige, experimentele indietronica bekoorden ze het publiek zichtbaar op deze speciale locatie. Met muziek die onder de huid kruipt bezong zangers Lindy Versyck de aanwezigen en beroerde de gevoelens. Melvin Slabbinck op gitaar en Klaas Leyssen op bas construeerden de juiste soundscapes ter ondersteuning. Mede dankzij de locatie toch wel kippevel.
Vervolgens stond in zaal TR8 RIGHT een Nederlands band geprogrammeerd. De eerste band die ik met stip had aangeduid in de planning. Gespuys brengt stevige beats en poëtische Nederlandstalige teksten. Denk aan Spinvis maar voor Gen Z, vol energie en uiterst dansbaar. De band, afkomstig van Delft, speelde zo goed als een thuismatch in Rotterdam. Ondanks de kleine zaal en de wat mindere akoestiek gaven ze alles van zichzelf. Het ontbreken van een podium in deze zaal zorgde er misschien net voor dat het publiek nog nauwer betrokken werd bij deze belevenis. De mensen waren duidelijk gekomen met hoge verwachtingen en die werden moeitelooks ingelost. In een mum van tijd werd dit achterzaaltje omgetoverd tot een broeierige dancehall. Het duo Vierra Lanza en Stijn Wevers genoten ook duidelijk van de wisselwerking met de aanwezigen. Jammer van de kleine capaciteit van dit zaaltje voor de lange rij mensen die nog stond aan te schuiven, ze zouden de volgende dag nog een herkansing krijgen.
Volledig bezweet trok ik dan verder naar The Rats, opnieuw een band van Belgische bodem. Dee keer in zaal Centraal. Deze post-punkers met roots in Gent speelden deze zomer al een aantal festivals in Vlaanderen en kregen ook moeiteloos het publiek mee. Deze zaal had ook een hoog punkgehalte en ook hier duurde het niet lang vooraleer een massa bezwete lijven mekaar tekeerging in de moshpit. Rechttoe, rechtaan, zoals het een echte punkband betaamt.
Gelukkig moest ik na dit optreden niet al te ver naar de volgende locatie. In De Doelen stond Pamphlets geprogrammeerd. Een PostPop trio uit Brooklyn New York. In het begin was het wat moeilijk om de band te plaatsen. Ze gaan dan ook de grens opzoeken tussen chaos en melodie met een mix van introspectieve en explosieve momenten. Helaas moest ik hier wat vroeger vertrekken want ik had verder nog graag gezien hoe ze het het concert af wisten te ronden. Maar soms moet je op dit festival harde keuzes maken.
En dan maar weer terug naar zaal Centraal waar Tiberius b hun opwachting maakten. Tiberius b die als non-binair door het leven gaat, kwam bij momenten zeer diep binnen. De songs zijn dan ook heel persoonlijk. Af en toe moest ik zelfs denken aan de intensiteit van Sinead O’Conner. Een heel pakkend optreden met super veel energie. De hitte van de vorige band zorgde ervoor dat een opwarming niet echt nodig was en dus vlogen Tiberius b en de gitarist er al snel in. Voor de invloeden werd uit de platenbak van de ouders vooral geluisterd naar Massive Attack, Portishead en andere triphop en Britpop grootheden. Mits nog wat rijping zit hier volgens mij nog heel wat goeds aan te komen.
Aan de overkant van de gracht ging ik dan op zoek naar zaal Uniek. Die bleek zich achter een karaokebar te bevinden. Het contrast met de muziek van Muck. kon niet veel groter zijn. Het viertal brengt een mix van hiphop en post punk. Ik had de indruk dat ze het publiek wat in verwarring brachten. Moest hierop gedanst worden of gemosht? Tijdens de eerste helft van het concert bleef het moeilijk. Ik ben wel benieuwd als de tweede helft beter kon bekoren, maar dat zal voor een volgende keer zijn.
Na een heel eind stappen kon ik dan toch nog het meeste van Purrses meepikken. De band rond frontvrouw Laura Ruggiero speelde in zaal Salsability. Deze zaal die normaal gebruikt wordt voor – u raadt het al – salsa lessen en feesten lag een beetje in een uithoek van de rest van de zalen. Misschien daarom dat de opkomst wat lager was. De enkele festivalgangers die aanwezig waren, hadden plaatsgenomen aan de hoge tafels in de zaal. Het kwam de sfeer van het concert niet ten goede. Al probeerde Laura en de rest van de band nog om de sfeer erin te brengen, het lukte niet echt. Hopelijk zien we deze band met heel wat Belgische input binnenkort nog eens in ons land in een betere setting met een enhousiast publiek.
En dan weer een heel eind stappen om de afsluiter TTSSFU te gaan bewonderen. Ook dit optreden vond plaats in een kerk, de Arminius kerk. Deze kerk is iets intiemer dan de Paradijskerk en dat lag TTSSFU duidelijk wel. De band rond Tasmin Nicole Stephens brengt experimentele shoe gaze die zo af en toe aan Sonic Youth en Blood Red Shoes mocht laten denken. Het publiek hadden ze zeker ook mee. Met heel veel enthousiasme brachten Tasmin en de band iedereen aan het dansen. Spijtig dat deze band verder niet op het vasteland te zien is, al zou het kunnen dat dit showcase festival daar verandering in brengt. In de UK mogen ze alvast openen voor English Teacher, hopelijk brengt hen dat in het vizier van enkele bookers voor de festivalzomer van 2025.
dag 2 – vrijdag 18 oktober 2024
Na een heel drukke eerste dag stond dag twee al op mij te wachten. Nog beter voorbereid dan op dag één had ik de meeste optredens gepland binnen een iets kleinere wandelafstand van mekaar.
Om de dag af te trappen koos ik voor Cosmorat. In Roodkapje mocht dit trio uit de UK met een energieke set de tweede festivaldag aftrappen. Live klinkt deze band alvast een stuk rauwer dan de poppy sound die ik hoorde op de stremingplatforms. Misschien lag het aan de locatie, maar de muziek kwam hier in ieder geval goed tot z’n recht. Taylor Pollack, geboren in de Midwest (US), maar tegenwoordig opererend vanuit Londen kon het publiek begeesteren met haar bevlogen set. Heel veel fun en een goeie sfeer zorgden ervoor dat de zaal meteen opgewarmd was en iedereen stond mee te bewegen op de muziek.
Op kleine wandelafstand ging ik dan naar zaal Uniek, waar op dit vroege tijdstip dit keer nog geen karaoke bezig was. Het duo waarvoor ik naar hier gekomen was, zal waarschijnlijk ook nooit in karaokevorm te horen zijn. Alber Jupiter uit Frankrijk bracht een eclectische mix van psychedelische rock en krautrock, met lange, hypnotiserende instrumentale stukken die de luisteraar meenemen op een intense, repetitieve rit. Hun geluid is gelaagd, met gebruik van dromerige gitaren, trippy effecten, en pulserende ritmes die voortdurend opbouwen naar climaxen. Het publiek ging ook helemaal mee in de trance. Het kleine podium dat slecht verlicht werd met subtiel rood licht, bracht iedereen in extase. Denk aan LA Jungle, maar dan langer uitgesponnen nummers, maar met een bijna even energieke drummer.
Terwijl ik me nog op een wolk in de zevende hemel bevind kom ik aan in de Paradijskerk. Douglas Dare had de dag ervoor nog in zaal Uniek een verschroeiend feest in gang gezet met gelaagde beats en opzwepende ritmes. Ik was vooral benieuwd hoe hij het in deze omgeving zou aanpakken. Binnen deze gewijde omgeving wierp hij het over een totaal andere boeg. De nummers werden gestript van alle beats, maar wat over bleef bleken echte songs met inhoud. Met enkel zijn keyboard om wat muziekale sfeer te brengen bracht Douglas vooral werk van zijn laatste release. Een werk met nummers over mensen die hij had ontmoet (onderweg, op optrdedens, …). De teksten kwamen meer op de voorgrond en daardoor ook veel harder binnen. Sommige mensen hadden het moeilijk om hun emoties onder controle te houden. Maar naar het einde van zijn set vroeg hij zich toch luidop af of iedereen nog ok was. Hij zag ook dat mensen af en toe de kerk uitliepen en vroeg of iemand de beats miste en wist niet zeker of dit wel de juiste plek was om dat soort muziek te brengen. Toen één iemand riep dat er toch wat beats bij mochten, bracht hij alsnog wat extra energie in zijn set. Een voorproefje voor een derde set die hij zou geven op zaterdag. De mensen die tot het eind gebleven waren waren toch voor de overgrote meerderheid onder de indruk en in de merch winkel waren zijn gesigneerde albums dan ook in een mum van tijd uitverkocht.
De volgende halte bevond zich in de Doelen Up. Hier stond Ugly, een zeskoppige band uit Cambridge met een eclectische mix van genres, waarbij ze elementen van art-rock, post-rock, folk en koormuziek samenbrengen. Hun muziek is zowel experimenteel als meeslepend, vaak gekenmerkt door complexe arrangementen en gelaagde harmonieën. Ze weten invloeden uit de jaren '60 en '70 te combineren met progressieve rock. De sfeer in hun muziek is atmosferisch en donker met pastorale, harmonische arrangementen. De muziek van Ugly bood een rijke, atmosferische ervaring die zowel introspectief als dynamisch was. Live bleef het helaas redelijk mak en had ik het gevoel dat het publiek ook niet helemaal mee was met de vibe. Of misschien was het een dipje in het midden van deze zwaar bezette dag.
Dan maar terug naar Roodkapje, want daar stond Black Bordello geprogrammeerd. Hun muziek combineert verschillende stijlen, variërend van avant-garde gothic rock tot elementen van indie en psychedelische rock. Met een diep atmosferisch geluid dat neigt naar experimentele gebieden, levert dit een wat donkere maar weelderige luisterervaring op. De zang van frontvrouw Sienna Bordello voegt een griezelige, theatrale kwaliteit toe aan hun muziek. De teksten zijn vaak macaber en introspectief, met thema's als mystiek, sterfelijkheid en kosmische krachten. Dankzij de theatrale elementen kon het publiek wel genieten van een goeie show. Alle leden hadden een zwart kruis aangebracht op het voorhoofd als was het aswoensdag. Hier zou echter geen hernieuwing van de toewijding aan God ontvangen worden.
Om de hoek in één van de kleinste en meest underground zaaltjes van dit festival, Perron small, een soort verlaten opslagloods van de spoorwegen vermoed ik, stond Moleskine. Afkomstig uit Frankrijk brengt deze band een soort post-poppy, shoegaze met dissonante elementen. Het optreden, daar kan ik kort over zijn, het boeide iets te weinig, het was niet echt edgy zoals een aantal andere bands dat wel al hadden getoond tijdens dit festival. Volgende keer beter.
In de aanpalende zaal, Perron Big, speelde aansluitend Tanz Akademie. Deze zeskoppige alternatieve band uit Piedmont, Italië, houdt zich bezig met een spannende mix van post-punk, indie rock, jazz, goth en alternatieve pop. Hun muziek wordt gekenmerkt door krachtige, eclectische geluiden en het gebruik van marcherende blaasinstrumenten, wat zorgt voor een unieke dynamiek in hun nummers. De band zelf beschrijft hun geluid als "een fanfare die een coming-of-age feest organiseert op een begrafenis," wat de paradox van vreugde en melancholie in hun muziek mooi samenvat. Het vat ook het optreden goed samen. In een poging om de sfeer er wat in te brengen sprong de drummer na het tweede nummer als een gek het publiek in om minutenlang te blijven springen tussen de menigte. Het gevolg was dat er inderdaad tijdelijk wat meer ambiance was bij de aanwezigen. Helaas bleek te set iets te volatiel om de aandacht te blijven vasthouden.
Dan maar terug naar Roodkapje waar Findom hun opwachting maakten. Wat een verschil met de vorige band. Hier leek het wel na de eerste nummers of er een bommetje was ontploft. De sfeer was meteen broeierig en opzwepend. Op het kleine podium tekenden maar liefst zeven artiesten present. Afkomstig uit alle uithoeken van de wereld zo leek het wel. We noteren presenties uit Tokyo, Buenes Aires en Manchester. Met een eclectishe mix van wave en industrial jazz zet deze band zich af tegen alles wat niet kan: corruptie, racisme en transfobie om maar enkele voorbeelden te noemen. De band wist me zozeer te boeien dat ik de tijd uit het oog verloor en bijna te laat was voor het volgende optreden.
Terug aangekomen aan zaal Perron small zie ik dat de zaal al afgeladen vol staat. Mits wat overtuigingskracht bij de security kan ik mezelf toch nog door de menigte wringen. Op het podium staat ENOLA, een Australische artiest uit Melbourne. De muziek, die wordt gekarakteriseerd door een mix van post-punk en avant-garde pop, weerspiegelt persoonlijke ervaringen en thema's van liefde, verandering en het loslaten van het verleden. De debuut-EP, All Is Forgiven, bevat emotionele en nostalgische nummers die een warme, dromerige sfeer oproepen, met een sterke nadruk op introspectieve teksten en muzikale experimentatie. Live overtuigt ENOLA als geen ander. Ik heb het gevoel naar een mix van Sinead O’Conner, Melissa Etheridge en Bruce Springsteen te kijken. De zang is rauw en bijtend, de teksten eerlijk en diep, ze slaan en zalven tegelijk. Na het optreden blijkt dat de begeleidingsband uit Rotterdam komt en speciaal voor dit festival slechts een paar keer samen met ENOLA geoefend heeft. Daar was tijdens het concert niets van te horen. Ook het publiek was helemaal mee. Iedereen die hierbij was zal dit optreden nog lang onthouden. Druipend van het zweet verlaat ik de zaal. Op naar alweer het volgende concert.
Ik kom iets te vroeg aan in alweer Roodkapje waar Mynk nog aan hun set bezig is. Weinig volk in de super kleine zaal voor de donkere muziek met veel wave invloeden. Het is heet in de zaal en de band probeert er het beste van te maken. De sound zit goed, maar helaas is er niet genoeg publiek om de sfeer erin te krijgen.
Aansluitend, op het tweede podium van Roodkapje stond Kerosine Kream. Een opkomende garage punkband uit Stockholm, hun muziekstijl wordt gekenmerkt door een gritty energie en een mix van melodieuze punk en zelfs enkele psychedelische invloeden. Het publiek kon deze mix duidelijk wel smaken. Persoonlijk iets minder mijn genre, maar de energie van de show kon ik wel appreciëren.
Mijn afsluiter op vrijdag stond ook in Roodkapje in een zaaltje dat veel te klein leek voor het talrijke publiek dat erop afgekomen was. Hyper Gal is een duo uit Osaka, Japan, bestaande uit de visuele kunstenaar Koharu Ishida op zang en noise-artiest Kurumi Kadoya op drums. Hun muziek is een mix van minimalisme en maximalisme, waarin ze zich richten op het creëren van een sprankelende, no wave popgeluid met behulp van krachtige blast beat drums, glinsterende loops en etherische, bubblegum-achtige vocals. Dit duo dompelt je onder in een nieuwe sonische wereld waarin complexe en eenvoudige elementen naadloos samensmelten. De muziek van Hyper Gal staat bekend om zijn gedurfde, avant-garde benadering, waarbij ze de grenzen van traditionele songstructuren verleggen. De nummers zijn energiek en prikkelend, met invloeden van noise en punk, maar ook speelse melodieën die uitnodigen tot dansen. De combinatie van krachtige ritmes en etherische zang creëert een fascinerende, hypnotiserende luisterervaring. En dansen werd er ook gedaan. Het publiek werd vakkundig opgezweept. Toen ze de set afsloten bleek dat ze nog vijf minuten over hadden en rijgden ze er nog een extra nummer aan. De aanwezigen werden weer meegesleept en konden achteraf ook geen genoeg krijgen. Bij de merch waren alle LP’s dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Op 30 Oktober staat de band trouwens in Trix, op 1 November in 4AD en op 2 november in de Botanique.
Helaas zat er voor mij geen derde dag meer in, maar volgend jaar zien ze me hier in ieder geval terug. Het is duidelijk dat de organisatoren een goed oog en oor hebben voor opkomend talent. We zien ongetwijfeld een aantal van deze bands terug in onze zalen in de nabije toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6996-left-of-the-dial-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Left Of The Dial en Rotown
Het is wat stil geworden rond de grunge-iconen Alice in Chains, één van de weinige bands in dat tijdvak die het tot vandaag overleefd hebben. Al sinds 2022 wordt gesproken over een nieuw studio-album, de opvolger van ‘Rainier Fog’ uit 2018, maar dat band album is er nog niet. De band speelt wel nog af en toe in de Verenigde Staten, maar gaat voorlopig niet op uitgebreide (wereld)tournees. Wel is er nu een nieuw album van frontman Jerry Cantrell waar de fans zich deze winter aan kunnen opwarmen.
Cantrell maakt naast zijn werk met Alice in Chains al solo-albums sinds 1998, toen het niet zo goed ging met AIC-zanger Layne Staley en het niet duidelijk was waar het met die band naartoe moest. Vandaag zijn de omstandigheden anders, maar opnieuw voelde het voor Cantrell aan dat hij een solo-album moest maken en niet een volgend van Alice in Chains, al zou je je kunnen vergissen, want bij momenten klinkt dit wel heel erg als de band.
Voor zijn nieuwe solo-album ‘I Want Blood’ deed Cantrell opnieuw een beroep op Mike Bordin (Faith No More) en Robert Trujillo (Suicidal Tendencies, Metallica), twee mannen die ook al meededen op ‘Degradadtion Trip’, Cantrell’s solo-album uit 2002. Joe Barresi (mix/Tool, Queens of the Stone Age, Melvins, …) is eveneens een vaste waarde in het team van Cantrell. Nog twee bekende namen in de credits van ‘I Want Blood’ zijn die van Duff McKagan (Guns ’n Roses) en Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Leuk voor de credits, maar echt onvergetelijke momenten levert al die bekende namen niet meteen op.
Leveren al die mooie namen samen dan wel een goed album op? Tuurlijk wel. ‘I Want Blood’ sluit perfect aan op ‘Degradadtion Trip’ en op ‘Rainier Fog’ of andere albums van Alice in Chains. Het is al geheel minder depri en tegelijk ook harder dan ‘Brighten’, al blijft Cantrell een eeuwige treurwilg in zang en melodie. Zo subliem als op ‘Dirt’ wordt het waarschijnlijk niet meer, alleen al omdat de tijdsgeest al helemaal anders is. Voor wie dat album nog steeds koestert, zit er op ‘I Want Blood’ nog meer dan genoeg vlees aan het been. Het wisselt zoals steeds bij Cantrell en AIC tussen slepend, stuwend en schurend.
De tracks die het best gekruid zijn, zijn voor mij “Vilified”, “Off The Rails” en het bezwerende “Held Your Tongue”, maar de verschillen in kwaliteit en overtuigingskracht zijn miniem. Er staan geen missers op dit album. Fans van Cantrell en Alice en Chains zullen zich aan ‘I Want Blood’ geen buil vangen.
Grunge leeft nog en Jerry Cantrell pookt samen met zijn generatiegenoten Pearl Jam en J Mascis om de zoveel jaren het vuur nog eens op, terwijl de jonge bands die zich aan hen spiegelen als paddenstoelen uit de grond komen.
https://www.youtube.com/watch?v=9tGyIln0-pw
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
De band Midnightmares startte als een lange-afstands-studioproject van de Belg Gio Smet en de Mexicaanse sopraan Mariel Gimeno. Zij zat eerder in de symfonische folkmetalband Exordum, bracht onder haar eigen naam al een album uit en is populair op YouTube met Spaanstalige covers van onder meer Nightwish en Evanescence. Smet ken je misschien van zijn andere studioprojecten Horrorwish en Giotopia en als labelbaas van Gio Smet Records (Fragmentum, High Inquisitor Woe, Flexant, Catharsis, …). Samen brengen ze met Midnightmares donkere, gothic symfonische metal.
Voor Smet was deze vanop afstand werken niet nieuw. Voor zijn trilogie met studioproject Giotopia werkte hij al eerder zo met verschillende internationale gastzangers en –zangeressen. Na een reeks leuke singles van Midnightmares is er nu het album ‘Shadow People’. En omdat Mariel verhuisd is naar Nederland is Midnightmares sinds kort ook een live band. Daarbij wordt het duo aangevuld met drie muzikanten van Deafcon en Fragmentum. De eerste optredens zijn al achter de rug en er komen er nog een hele reeks aan, voorlopig allemaal in ons land.
Midnightmares teert op het contrast tussen de beauty en de beast. Mariel heeft als beauty een groot vocaal bereik en een heel mooi, helder en klassiek geschoold stemgeluid. Denk aan Tarja Turunen, Floor Jansen van Nightwish en After Forever, Helena Michaelsen bij Trail of Tears of aan Lori Lewis van Therion. Geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Mariel schreef alle lyrics, zong de hare in en speelde ook synths op het album. Gio Smet schreef de muziek, biedt als beast vocaal weerwerk en speelde alle andere instrumenten in. Hij was bovendien verantwoordelijk voor mix en productie.
Gio Smet is gegroeid als producer. De koor-intro op “I Love It When You’re Evi”l, de tribal-elementen en de magistrale outro op “Wichasha Wakan”, het refrein in het Latijn op “Leave Me With My Demons”, huiveringwekkende intro’s en pakkende finales, de orkestraties, … dat heeft hij allemaal goed in de vingers. De gitaren en het drummen komen niet altijd goed uit de verf en dezelfde akkoorden en sound lijken in een paar nummers terug te komen. Het helpt dan ook niet dat er liefst twaalf nummers op dit debuutalbum staan (dertien voor wie de CD aanschaft). Meer verschillende ideeën in minder songs had misschien ook gekund. Een tweede gitarist met een ander geluid en een andere manier van spelen had misschien een verschil kunnen maken. Het is vooral dankzij de intro’s, de lyrics en de wel wisselende songstructuren dat je de nummers van elkaar onderscheidt.
Een ander puntje is dat Gio Smet vocaal wel veel tijd en ruimte krijgt. Dat doet hij op zich heel goed, maar er gaapt toch een groot verschil in bereik, emotie en variatie tussen de twee vocalisten. Met zo’n uitmuntende stem als die van Mariel moet je de lyrics misschien niet netjes in de helft willen verdelen.
Midnightmares heeft met ‘Shadow People’ een knap debuutalbum uit. Mariel heeft talent in overvloed als zangeres en tekstschrijfster en Smet laat horen dat een prima producer is. De reeds uitgebrachte singles zijn catchy op een donkere manier, met “Sanctuarium” als echte uitblinker. Midnightmares is een band die met zijn kwaliteit in de rangen en zijn originele aanpak tot buiten België zou moeten opgepikt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=1MlbeNgp_IY
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes onuitgebrachte nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
“Bad Habits” is het eerste wapenfeit van Maxime Rouquart sinds zijn vorige single en album (toen solo) in 2021). “Dirty Motherfucker” haalde de eindejaarslijstjes bij Radio Willy. In 2024 is hij terug, deze keer met een band, Het Nieuwe Normaal, waarmee we hem al aan het werk zagen in de Schakelbox in Waregem. Na het verzorgen van voorprogramma’s voor onder meer het New Yorkse A Deer A Horse, The Guru Guru en Captain Kaiser is de tijd rijp voor een eerste release met Het Nieuwe Normaal.
“Bad Habits” is in dynamiek en uitvoering schatplichtig aan nineties rock (Melvins, Teenage Fanclub, Sweater, Lemonheads, Sonic Youth,…), wat we ook in Waregem al hoorden. In de lyrics vertelt Rouquart aan de hand van een anekdote uit zijn jeugd een tijdloos verhaal over machteloosheid, liefde en schuld. “Bad Habits gaat voor mij over hoe we als mens zodanig bedwelmd kunnen worden door de schoonheid van iets weerloos waardoor dat we het, in een poging om het ons eigen te maken, kapot kunnen maken. Het gaat over relaties, tussen mens en natuur maar tegelijk ook tussen elkaar. Het is die dualiteit die ik in de muziek probeer vorm te geven”, vertelt Maxime over de song.
Het artwork is ook al van de hand van Maxime en met zijn stijl, ontleend aan tekenfilms uit de jaren 20, alludeert hij op het thema van terugkijken. “Het romantiseren van het verleden is iets dat ik vandaag vaak zie terugkomen en ik vind het zelf ook verleidelijk om te doen, hoewel ik besef dat het ook gevaarlijk kan zijn. Daar zit een soort naïviteit in die ik heel interessant vind om mee te werken.”
“Bad Habits” klinkt alsof de nineties helemaal terug zijn en sluit daarmee aan op andere jonge bands die in dat tijdvak de lekkerste kersen proberen te plukken. We denken aan onder meer Eosine, Deadletter, Lightspeed, Ampul, Komisar en The Black Gasolines. In dat rijtje zit Het Nieuwe Normaal misschien het hardst of dichtst op het spoor van de indierock/grunge/nineties-4AD. Leuke single, catchy en toch nergens een kopie van de grote voorbeelden.
https://www.youtube.com/watch?v=ZE_FiEW5u0k
Desertfest 2024 - Balancerend tussen donker en licht
Desertfest 2024
Trix
Antwerpen
2024-10-18 t-m 2024-10-20
Erik Vandamme
We zijn oktober … tijd voor de indoor festivals die in het najaar her en der de kop opsteken. Steevast zijn we aanwezig op één van de meest gezellige festivals in die reeks … Desertfest in Trix. Hun muzikale diversiteit spreekt ons steeds enorm aan. Zowel van bands, artiesten als het brede publiek. Je voelt die gezellige sfeer op je afkomen. Een breed glimlachende security heet je met een kwinkslag welkom. Een betere start van de dag kan je je niet wensen. Diezelfde gemoedelijkheid hangt in elke zaal, vanaf het begin aan tot in de late uurtjes, de volle drie dagen! Dat is ook niet zo onlogisch want iedereen komt met hetzelfde doel voor ogen naar Desertfest afgezakt: genieten van een pak stoner, doom, hardrock en dergelijke meer … toppers in het genre zien en horen en lekker keuvelen onder elkaar aan de verschillende bars of in de Food & Relax arena buiten. Het kan en mag allemaal, in alle talen. Gelukkig had de organisatie het goede weer mee: niet te warm en niet te koud en het zonnetje dat soms eens kwam piepen.
Wij gingen uiteraard ook de bands zien … Ons verslag
dag 1- vrijdag 18 oktober 2024
Divided - Vulture Stage - We waren er al vroeg bij, en blijkbaar wij niet alleen want er was al opvallend veel publiek voor de eerste bands. Divided (****) heeft ondertussen al wat zieltjes gewonnen binnen de post-rock, hardcore en sludge metal. Wij zagen hen reeds enkele keren live, en waren onder de indruk van de tonnen energie. De interactie met het publiek bij Divided is eerder schaars. De band weet echter dit minpuntje knap te camoufleren door het publiek te overdonderen met verschroeiende mokerslagen, diepe riffs en het uitdelen van uppercuts. Divided heeft met zanger en drummer Pepijn Vandaele een sterke frontman. Wat een verschroeiende start, zonder meer!
Lethvm - Canyon Stage - De Waalse doom/sludge formatie Lethvm (****) zoekt op plaat als live contrasten op tussen rauwe sludge en langzame doom metal, bijzonder doordacht. Het resulteert op Desertfest in een dreigende intimiteit, evengoed worden alle registers open getrokken en ontstaat er een rauwe demonische wervelstorm. Muzikaal balanceert dit tussen donker en licht. Schitterend.
Hemelbestormer - Desert stage - Ook Hemelbestormer (*****) weet perfect de lijn tussen donker en licht te bespelen. We zien op beeld planeten, een vallende meteoor en zwarte gaten, inclusief de immense schoonheid van het heelal; het spreekt tot onze verbeelding. Die intense sfeer weten ze te creëren door hun instrumentatie van vlijmscherpe gitaren en bonkende drums, in combinatie met die mooie beelden op het scherm; het wakkert de fantasie aan. Hemelbestormer tekent voor een filmische aanpak die het best past rond de Apocalyps .
Rezn - Canyon Stage - De absolute ontdekking van de eerste festival dag is Rezn (*****), zondermeer!
De uit Chicago afkomstige band heeft echter al een hele weg afgelegd binnen de doom/slugde en bracht in 2023 hun vierde plaat uit 'Solace'. In juni van dit jaar brachten ze hun nieuwste parel 'Burden' uit. Onbekend vooraf voor ons , maar wat een ontdekking …De bovenzaal stond overvol voor deze band. Rezn staat garant voor een psychedelische trip zonder besef van locatie en tijd. Traag, log en zwaar trekken ze je mee in hun stoner/doom wereld, met een breed palet aan stijlen. Ze schuren van een toegankelijke, lichtvoetige sound naar een mix en walm van mysterie en de durf naar experiment. De bijzondere vocals en de intrigerende sax zijn een meerwaarde. Indrukwekkend!
Black Tusk - Desert stage - Een rustpauze gunden ze ons niet, want op de desert stage stond Black Tusk (****1/2). De Amerikaanse sludgemetal band is al een kleine twintig jaar bezig.
Met hun nieuwste plaat 'The Way Forward' bewees Black Tusk hun waardering, door de verbluffende oplawaai’s uit. Als een pletwals gingen ze tekeer. De crowdsurfers vlogen in het rond, de zaal ging compleet overslag. Alle registers werden opengetrokken, wat een razend snelle tempo’s tot het einde. Missie volbracht!
Child - Canyon Stage - De formatie Child (***) brengt een sound die refereert naar de pure hardrock uit de jaren '70, met ellenlange gitaarlijnen, -soli en z specifiek eigen aan het genre . Best wel een aanstekelijke potje vertier voor de liefhebbers. We stonden dan ook lekker te headbangen in het begin, maar toen hadden we het wel een beetje gehad. We zagen velen de zaal vroegtijdig verlaten. Wijzelf genoten nog wel iets langer van die nostalgie, maar de band voegt er helaas niets nieuws aan toe. Een gezapig concertje dus.
Russian Circles - Desert stage - De absolute afsluiter van deze eerste dag bleek, aan de grote opkomst te zien, zeker en vast Russian Circles (*****). Er was gewoonweg geen doorkomen meer aan toen we aan desert stage kwamen. We probeerden een glimp op te vangen van wat op het podium gebeurde. Badend in felrood licht, trekt de band alle (gitaar) registers in een ijzingwekkend tempo open; wat een intensiteit door de golvende sound en lichtbundels.
'Een concert van Russian Circles moet je vooral ondergaan'. Ook op Desertfest wist de band ons weer aangenaam te verrassen en mee te sleuren in een tot de verbeelding sprekende wereld door de riffs en het gebonk. Muzikaal een vulkaanuitbarsting! Een indrukwekkend slot van deze eerste festivalavond.
dag 2 - zaterdag 19 oktober 2024
Op de tweede festival dag verdeelden we onze tijd voornamelijk tussen de twee podia Canyon Stage en Desert Stage …
KARKARA - Canyon Stage – We starten dan ook met de France formatie KARKARA (****). De muzikale stijl van KARKARA is diep geworteld in psychedelische rock, met invloeden van Osees, King Gizzard, King Crimson en Black Sabbath. Dit hoor je niet alleen in hun platenwerk, ook live komt dit tot uiting. Ze voegen er nog een dosis Oosterse invloeden aan toe om het plaatje compleet te maken. De best spacey, psychedelische trip neemt je mee naar bevreemdende mooie landschappen. De scherpe, aanstekelijke riffs behielden onze aandacht. Zonder meer een fijne ontdekking deze uit Toulouse afkomstige KARKARA, een 'headbangen onder hypnose'.
Valley of The Sun - Desert Stage - Op de Desert stage zet Valley of The Sun (*****) het podium letterlijk in vuur en vlam, door de beelden van een soort vuurbal, die dreigt te ontploffen gecombineerd met verschroeiende riffs. Zanger/gitarist Ryan Ferrier spreekt zijn publiek voortdurend aan, al dan niet met een grappige kwinkslag. Valley of The Sun intrigeert door die weerkerende boeiende riffs. Wat een gebalde muzikale vuurkracht.
Tangled Horns - Canyon Stage - Humor is deels de rode draad doorheen het optreden van Tangled Horns. Puike muzikanten die de band toch heel uniek maken . Tangled Horns (*****) heeft echter eveneens zijn publiek nodig om zich ten volle te kunnen ontplooien.. In het verleden was dat vooral de verdienste van een waanzinnig om zich heen zwaaiende amicale frontman Tim Vandeplas. We hebben hier een sympathiek combo. De band is erg goed op elkaar ingespeeld. Wat een riffs en drumspel. Na een mooie intro kregen we de eerste knallers en Tim liet al een 'sing along' met zijn publiek horen. Hij port hen steeds aan. Iedereen was er voor te vinden. Een jonge dame zich waagt zich aan een potje stagediven en werd op handen gedragen; ook Tim waagt zich tot twee keer toe tot een duik in het publiek. De eerste keer lukt dat prima, de tweede keer wat minder, maar het zorgt wel voor de nodige hilariteit.
Tangled Horns waren één van de sterkste acts; ze maakten er een uniek stoner feestje van.
Birds in Row - Desert Stage – Minder humor nu … De Franse post-hardcore band Birds In Row (****) bouwt een ondoordringbare muur op, de sound spreekt voor zich; een beetje licht verschijnt aan het einde van de tunnel. Birds in Row spuwt ongebreideld hun frustraties uit, zonder de controverse uit de weg te gaan. Er is ook een boodschap van hoop te horen. Na een half uurtje hadden we even gehad, want het begon allemaal wat prekerig te klinken. Maar in hun aanpak houdt de band je wel een spiegel voor die je doet nadenken. Maatschappijkritische band dus.
Delving - Canyon Stage - Op de Canyon Stage kregen we een bijzonder concert van Delving (****), een vrij nieuw project van Nick DiSalvo (beter bekend als de frontman van Elder en de ene helft van Gold & Silver). De band speelt een kleurige sound van Kraut, rock, psych, 70's style prog, jazz en ambient. Wat een mishmash. Het klinkt in z'n geheel verrassend goed. Geen uitspattingen , wel een soort melancholie in de sound. Hypnotiserend werkt het allemaal, met een soort kampvuurgevoel, naar een wereld, tot je compleet 'zen' wordt.
Conan - Desert Stage - Liefhebbers van de serie, cartoon of films van 'Conan de Barbaar' zullen wellicht gesmuld hebben van de beelden die Conan (****) vertoonde tijdens de set. Hun epische klankentapijt sluit er perfect op aan door de flitsende acties op het scherm. Hunb aanpak is rauw door de jankende gitaren en de beklijvende drumsalvo's. Wat een energieke band zondermeer met die filmische aankleding.
Seedy Jeezus - Canyon Stage - De Australische band Seedy Jeezus (****) stond voor een wat minder gevulde Canyon stage, wat wellicht te maken hand met de hoofdacts op de Desert stage nl. Monolord en later op de avond Fu Manchu. Toch wel een interessant bandje … Ok, hun sound is niet uniek, maar de psychedelische aanstekelijke tunes zijn best spannend, groovy en zorgen voor heel wat adrenalinestoten. Een knipoog is er naar die 70s. Vooral de lange solo’s tonen de virtuositeit van de bandleden. Seedy Jeezus wist ons moeiteloos te overtuigen.
Monolord - Desert Stage - De Desert stage stond hier overvol op deze Zweedse Monolord (***). We konden achteraan lekker headbangen. Je kon niet anders op deze pure stoner/doom rock. De lange riffs zijn het centraal gegeven, doorspekt van een stevig zware zangstem. Toch bleven deels op onze honger zitten door de sluipende monotonie. Wat meer variatie maakte het meer boeiend. Vooraan was het anders , iedereen genoot en headbangde … en wie zijn wij dan ?!
Green Milk From The Planet Orange! - Vulture Stage - Ondertussen hadden we een gouden tip gekregen om 'die Japanse band op Vulture Stage eens te gaan checken'. Ideaal eigenlijk wel tussen Monolord en Causa Sui op de Canyon stage. De muziek van Green Milk From The Planet Orange! (****1/2) klonk mysterieus, scherp en prikkelde de fantasie. De aanstekelijke gitaarlijntjes werden mooi ingekleurd met Oosterse kunst, wat het plaatje compleet maakt. De golvende sound , de toegankelijke refreinen en de ondoordringbare geluidsmuren intrigeerde. Dot Japanse jolijt was dus de moeite. Een ontdekking …
Causa Sui - Canyon Stage - In de laatste rechte lijn hadden we nood aan een beetje rust en gemoedelijkheid. Dat vonden we op de Canyon Stage met Causa Sui (****) . Het grotendeels instrumentale stoner rock en de abstracte ambient leunden aan een band als Can.. Een adembenemend mooie trip met een zekere gemoedsrust. Soms werden registers lichtjes open getrokken, hun sound raakte. Jammer was de stiltes tussen de nummers, die de drive wat uit het optreden haalden. Dit was een gewoon gezellig een uurtje genieten …
Fu Manchu - Desert Stage - … Fu Manchu (*****) is een muzikale energiebom, dus iets anders dan die Causa Sui. De band greep iedereen bij het nekvel , onweerstaanbaar klonk het door de niet aflatende wervelstorm aan adrenalinestoten. De band ging wild tekeer, de ene na de andere crowdsurfer zagen we. Fu Manchu overdonderde, overweldigde met hun afwisselende stoner. Het publeik was uitbundig . Wat een riffs en salvo’s , wat een vuurkracht, die het genre zo mooi maken. Dit neigde naar de enige unieke Kyuss … Een oerknal van formaat dus!
dag 3 - zondag 20 oktober 2024
Giac Taylor - Vulture Stage - Opvallend op deze derde dag was het brede donkere pad. De bands die duisternis omhelzen konden ons het meest bekoren. Neem nu Giac Taylor (****) op de Vulture stage die voor niet zoveel volk stond te soleren, maar ons compleet overstag bracht, op bijzonder aanstekelijke, grauwe wijze, niet vies van wat humor. Romano Nervoso is de drijvende kracht van de band en zijn invloed kwam boven.
Norna - Canyon Stage – Andere koek , minder aanstekelijk weliswaar klonk de Zweeds/Zwitserse band Norna (****) op de Canyon Stage. Hier weinig licht in de sound, mar de rauwe, gruwelijke zijde van de duisternis hoorden we heel intens in verschroeiende riffs en drumsalvo's; alsof de Ruiters van de Apocalyps hier waren, om de gewaande demonen te verjagen.
Wolvennest - Desert Stage - Wolvennest (*****) - De duisternis heerst hier, met een ritueel kantje dan. De band, helemaal in het zwart, maakt ook gebruik van beelden van o.m. klaprozen, mooie natuurlandschappen, grafzerken en druïdes. De bezwerende stem van zangeres Shazzula dringt door tot het diepste van je ziel. Ze wordt geruggesteund door sterke muzikanten, op de intieme, integere als de krachtige nummers , die alle registers durven open te trekken, gedragen door die bedwelmende, hypnotiserende vocals van Shazzula. Ze speelt ook keyboards en theremin, wat de sfeer alleen maar ten goede komt. Op een bepaald moment leek de set wat te verzanden, maar naar het einde ging het naar een climax, met een uitzicht op eindeloze grafzerken. Shazzula's stem ging de hoogte in als van een hogepriesteres die van licht in een demonische ijsprinses veranderde. Wolvennest wist beide aspecten van licht en donker perfect met elkaar te verbinden. Wat een adembenemende rituele set …
RRRags - Vulture Stage - Heavy Psych Rock Power Trio RRRags (****) speelden op de Vulture stage een ongelofelijke set. Het zijn muzikanten, virtuozen die een andere stage verdienden, ze voelen elkaar blindelings aan. De diepe riffs en de verbluffende drums klonken gevarieerd, boeiend, uitgekiend en benaderden de donkerte op z’n best.
Morne - Canyon Stage - Door de overlapping met RRRags kwamen we iets later in de Canyon Stage voor Morne (****) . We bleven met deze uit Boston afkomstige melodieuze sludge band een beetje hangen in die allesbepalende donkere sfeer. De bloedrode spots als background, hadden we bij Morne een opvallend melancholisch, licht weemoedig kantje. Intenser klonk het door de sound te injecteren met wat mysterie. Voldoende adrenalinestoten die het best spannend hierlden. De duisternis kreeg bij Morne hoedanook nogal wat armslag.
Black Rainbows - Desert Stage - De Italiaanse formatie Black Rainbows (****) is te situeren binnen de hardrock en stoner. Headbangen is de boodschap! De gitaren kregen de vrije loop en loeiden. Een vernietigend oplawaai. Een heuse moshpit was het gevolg, die het rock/stoner feestje compleet maakte. Op het eind werden alle registers opengetrokken, we werden verweesd achtergelaten …
Your Highness - Canyon Stage - 'Het ultieme licht zou uit Antwerpen komen' schreven we over het optreden van Your Highness (*****). Misschien profetisch, maar toch de moeite live. Een beetje obscuriteit is hen niet vreemd. De feestelijke stemming bleek de rode draad.. De muzikanten van Your Highness beheersen hun instrument optimaal en er valt humor te bespeuren. Op hun nieuwste plaat 'Under the Weight' daverde Your Highness. Missie geslaagd!
De organisatie van Desertfest had op deze derde dag met heel wat pech af te rekenen. Eerder moest Monster Magnet, dé ultieme headliner van het festival, afhaken. Hun vervanger Gnome moest op het allerlaatste moment ook verstek geven.
Een vervanger nog zo laat op de kop tikken was onmogelijk. De organisatie bood aan de bars gratis bier aan, en een DJ Act speelde een half uurtje songs om de pijn te verzachten …
Door het wegvallen van Gnome waren we wel op tijd om Ritual King (****1/2) aan het werk te zien, om dan naar de Canyon stage af te zakken voor Mondo Drag. We waren verbaasd van hun interessante sound, die uitermate Groovy met een grote 'G' klonk. De warme gloed van de band zorgde voor heel wat moves en beweging. Hier werden we verzwolgen van die lekkere, groovy set.
Scorpion Child - Desert stage - De band speelt retro hardrock zonder echt gedateerd te klinken, maar ze bijten zich stuk op een stoner/doom publiek dat precies niet te vinden voor die typische hardrock. Enkel vooraan bleven diehard fans uitbundig genieten. We waren persoonlijk te vinden voor hun hardrock vanuit een buikgevoel, met de kenmerkende lange solo's en de heavy metal screams. Scorpion Child intrigeert binnen die old school hardrock, maar bleek op Desertfest toch beetje een mismatch te zijn …
Messa - Canyon Stage - De Italiaanse band Messa (*****) werd ons door een pak ‘desert’ mensen aangeraden. De Canyon Stage stond overvol. Wat een diepe indruk liet dit gezelschap ons achter. Ritueel aanvoelende klanken doen je wegdrijven naar verre oorden, intimiteit die pijn doet en er zijn de indrukwekkende hemelse vocals van Sara. Die hypnotiserende inwerking, de sobere verlichting op het podium en die donkere, haast mystieke versmelting van klank en vocals bepaalden het geheel. Een occulte totaalbeleving dus.
Stoned Jesus - Desert Stage - In tegenstelling tot de twee vorige afsluiters op de Desert stage, stond de zaal deze keer niet zo overvol voor Stoned Jesus (****). Wellicht hadden de Monster Magnet fans voortijdig het festival verlaten … Stoned Jesus kweet zich met brio van de taak als headliner. De uit Oekraïne afkomstige band trekt meteen de aandacht met “Seven Thunders Roar”. Het gaat hier van rustig aanzetten tot verschroeiend uithalen. De aandacht weten ze te behouden. Uiteraard kwam ook de oorlog met Rusland aan bod, de band had recent een nieuwe plaat uitgebracht 'Father Light' , maar er nog niet echt kunnen mee toeren wegens die invasie. De band liet weten dat er aan de merchandiser stand een donatie kon worden gegeven, welke integraal zou worden bezorgd aan mensen in nood in hun land. Een zeer mooie geste.
De band bracht ook enkele nummers uit het nieuwe album waarbij de emoties hoog oplaaiden. Hoogtepunt was het bijzonder tot de verbeelding sprekende “Black Woods”, wat zorgde voor herkenningsapplaus. De band kreeg meer grip op zijn publiek, en speelde een wervelende finale, met de klassieker “'I Am The Mountain” .
Stoned Jesus is geen Monster Magnet, maar de band bleek wel de gedroomde hoofdact, door die overtuigende, gevarieerde, stomende stoner rock aanpak, het perfecte sluitstuk van deze prachtige driedaagse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Desertfest 2024 https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7018-desertfest-antwerp-2024.html
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Gary Clark Jr. - Gary Clark Jr. smeert het breed uit
Gary Clark Jr. is één van de zeldzame performers die gezegend zijn met meerdere talenten, zo is hij een geboren entertainer, een briljant gitarist en een fluwelen soulzanger.
Het mag dan ook geen verassing zijn dat hij al die bekwaamheden maar al te graag etaleerde op het podium, wat ons betreft iets te uitvoerig.
Op zijn albums, en al zeker op zijn recentste en zeer wisselvallige ‘JPEG RAW’, tapt hij uit te veel verschillende vaatjes en dat uitte zich ook vanavond ook in zijn live gig. We ontwarden Jimi Hendrix, Marvin Gaye, Prince, Stevie Wonder, Curtis Mayfield en George Clinton. We hoorden blues, soul, jazz, r&b en stevige rock. We zagen tegelijk een gitaarheld, een soulman, een r&b zanger en een blueswonder. Nogal veelzijdig dus, maar de wonderboy nam te gretig de tijd om al zijn vaardigheden tentoon te spreiden. Hij gaf dan ook nog eens de ruimte aan zijn muzikanten om hun virtuositeit in de picture te zetten, vooral dan de keyboardspeler. Allemaal best wel knap en heel vakkundig, maar toch ook een beetje te veel van het goede.
Zo klokte de ganse set af na twee uur en een kwart, en dat had heus wel een half uur minder mogen zijn. Een iets strakkere en compacte set had hem een beter eindrapport opgeleverd.
Maar soit, gedaan met muggenziften, want hier was wel degelijk veel te beleven. Soulvolle ballads als “The Healing”, “Our Love” en “Habits” mochten dan misschien wel een zeemzoeterige aanvang hebben, ze groeiden dankzij een stel prachtige gitaarsolo’s uit tot werkelijke huzarenstukjes. Een fenomenaal “When My Train Pulls In”, een klassieker van het eerste uur, was een absoluut hoogtepunt met alweer een gitaarsolo die ons naar hogere oorden bracht. Verder in de set ontpopte een stevig uit zijn voegen barstend “Bright Lights” zich als subliem orgelpunt van de avond, een absolute kraker met Hendrixiaanse allures. Wij verlangden naar meer van dat, maar meneer besliste daar anders over en pakte net iets te veel uit met zijn naar Prince neigend falsetto-soulstemmetje. Op zich best wel aangenaam, maar de songs waarin hij dat deed waren net niet sterk genoeg en hadden stuk voor stuk een sublieme gitaarsolo nodig om van de banaliteit gered te worden. “To the End of The Earth/ Alone Together” bijvoorbeeld lonkte iets te nadrukkelijk naar Prince maar raakte eigenlijk nog niet aan de enkels van die kleine ukkepuk.
In de bisronde kwam Gary Clark Jr. in zijn eentje de blues vertolken met een wondermooi “In The Evening (When the Sun Goes Down)” om daarna nog eens volledig crescendo te gaan. Het complete gezelschap, versterkt met de Noorse support act Magnus Berg, drukte nog eens volop het gaspedaal in met een knetterend “Don’t Owe You a Thang” waarin de volumemeter een flinke ruk naar rechts ging en de gitaarsolo’s volop gierden (deze keer niet van de meester zelve, maar wel van zijn kompanen inclusief nog een keer die schitterende Magnus Berg, onthoud die naam). Een straffe eindspurt van een concert dat lang niet altijd de vaart had die het moest hebben, maar wel een flink stel verbluffende en adembenemende momenten vertoonde.
Een goede twee jaar geleden zagen wij deze rasartiest nog schitteren in de AB, toen haalde Jimi Hendrix het van Prince en haalde de bluesrock het van de soul. Nu was het eerder omgekeerd, maar toch alweer zeer de moeite, ondanks een paar mindere passages.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7047-gary-clark-jr-22-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Op de dag van de release van het nieuwe album 'NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD' stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze bij de buren van l' Aéronef een wonderlijk concert gaven. Lees gerust .
Het opmerkelijke aan een band als Godspeed You! Black Emperor (*****) is dat ze nooit een website of social media accounts heeft gehad, nooit een video gemaakt, amper persfoto’s heeft uitgebracht en dat ze enkel collectieve, schriftelijke interviews geven. En toch verkopen ze zonder moeite zalen en clubs uit, ook na al die jaren … al sinds 1994. Ook de Ancienne Belgique was compleet uitverkocht.
We kwamen door perikelen met openbaar vervoer iets later aan … en zagen opvallend veel mensen aan de drinkbars staan. Was de openingsact niet goed, vroegen we ons af. Maar dat bleek het probleem niet echt te zijn. Want Matt Ball (****) wist met zijn verbluffende gitaar werk in sobere spots , net als de hoofd act vanavond, ons wel te boeien. De man is geen onbekende binnen het post-rock wereldje. Hij is een experimentele gitarist uit Montreal, Canada. Hij is een van de oprichters van de groep BIG|BRAVE, die sinds 2012 bezig is. Hij stond quasi met de rug naar het publiek, voortdurend de gitaar tegen de versterkers houdend, waardoor het geluid bijna niet houdbaar was voor tere oortjes. We zagen maar twee nummers, maar onze oren begonnen al te suizen van zoveel overmacht. Wellicht de oorzaak dat mensen naar de bar trokken, gezien de oorverdovende hard snijdende riffs. In elk geval bleek Matt Ball een type gitarist te zijn die grenzen verlegt in dat geluid. Hij kreeg ietwat support van een drummer die in het donker achteraan de sfeer nog een beetje dreigender maakte.
Oorverdovend is ook één van de termen voor het optreden van Godspeed You! Black Emperor. Maar naast die harde klanken op je af te vuren, zijn ze ook één van die weinige bands die door de intensiteit en de stiltes van allerhande klanken je diep weten te raken . De vioolklank is hier een meerwaarde. Hun nieuwste schijf is dan ook een soort aanklacht, 'No Title as of 13 February 2024: 28,340 Dead 'verwijst o.a. naar het aantal Palestijnen die in Gaza omkwamen door Israëlische acties op de dag dat de nummers voor het album voltooid waren.
Godspeed You! Black Emperor doet echter niet aan prekerig gedoe of aan een opdringerige mening, maar weet door middel van beelden op het scherm en hun kenmerkende doordringende muzikale omlijsting een spiegel voor te houden. Die vele contrasten van wat rondom ons gebeurt, wordt perfect uitgebeeld, liefelijk als gruwelijk.
De band haalt eveneens inspiratie uit de natuur, wat sterk tot uiting komt in de set. We waren dus diep onder de indruk van het magische mooie vioolspel van Sophie Trudeau terwijl je op het scherm een vogeltje op een tak ziet zitten en knabbelen. Hoe mooi , die intimiteit gevolgd door golven die op je afkomen, terwijl je beelden ziet van kabbelende water of bomen in een boslandschap, gebouwen en uitgestrekte velden. De beelden en de sound werken naar een climax toe.
De band zie je, door de sobere verlichting , haast niet zitten maar de beelden spreken voortdurend tot de verbeelding en zorgen voor een filmische totaalbeleving.
Al bij “Hope Drone” met in het groot het woord 'Hope' op de schermen, word je in diepe hypnose gebracht, waardoor je alles en iedereen om je heen vergeet. “Sun is a Hole Sun is Vapors” en “Babys in a thundercloud” zijn songs waarbij de band op diezelfde wisselende en opbouwende manier tewerk gaat, dus van ingetogen momenten naar een climax toe van oorverdovende sounds , die de muren doen trillen. “Fire at static Valley” is eentje van uppercuts, gevolgd door een intense muzikale vloedgolf. Hoe meer de set vorderde, hoe meer huivering en muzikale gekte, waarbij de intiemere momenten schaarser werden. Op “World Police and Friendly Fire” doemden beelden op van bosbranden, ontploffingen, vuur en lava, bijna ahw dat de AB dreigde tot as te worden herleid. We voelden daadwerkelijk aan dat dit vuur ook onze ziel zou verkolen maar gelukkig bleven we tot het bittere einde geboeid luisteren, met de krop in de keel.
Godspeed You! Black Emperor bood ons twee uur lang een (muzikale) wereld boordevol contrast, intens spannend, huiverend en confronterend. Wat een muzikale intensiteit!
Setlist: Hope Drone - SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS - BABYS IN A THUNDERCLOUD - RAINDROPS CAST IN LEAD - Fire at Static Valley - PALE SPECTATOR - GREY RUBBLE - Cliffs Gaze - Chart #3 - World Police and Friendly Fire
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Godspeed You! Black Emperor
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6974-godspeed-you-black-emperor-16-10-2024.html
Mathieu Ball
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6975-mathieu-ball-16-10-2024.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar was Pablo van de Poel van de band DeWolff bij de Nederlandse Edison-uitreiking en hij schrok van de muziek die hij daar hoorde. Autotuned, gepolijste plastic muziek, ontdaan van al zijn menselijke eigenaardigheden, natuurlijke rauwheid en prachtige imperfecties.
Als antwoord daarop wou Pablo iets krachtig, rauw, onvolmaakt en luid creëren. Dus ging Pablo langs bij zijn studiobuurman en gitarist Yves Lennertz (Dancing on Debris) om een punkbandje te beginnen. Dat is in het kort de ontstaansgeschiedenis van Prego.
Samen met Grand East-frontman Arthur Akkerman en drummer Lenno van Galen hebben Pablo en Yves zes opwindende originele nummers opgenomen die op vinyl werden uitgebracht.
“Bon Giorno” is een instrumentale openingstrack met een pittig tempo en dat tempo komt een paar keer terug op deze EP. Punk is het niet voor de volle 100% geworden, wel potige en soms rammelende garagerock met hints van punk, retro-rock en krautrock. Mijn favorieten zijn de stuwende titeltrack “Prego” en de onstuimige afsluiter “I Quit”. “Gelato” begint aanstekelijk, maar ergens onderweg haak ik af. “Honda” is nog best leuk rockend, maar blijft niet echt hangen in het geheugen. “Cup of Gold” is de meest uitgewerkte track, maar daardoor verliest die ook wat aan vinnigheid en kracht.
We snappen en steunen helemaal het opzet van deze band en deze release, maar een voluit onvergetelijke EP is het niet geworden. Wel is het bijzonder leuk en ook nog entertainend. Hopelijk kunnen we deze band en deze nummers straks live ontdekken. En snel wat!
Bobbi Lu is Lucy Ryan, opgegroeid in Oxford en de liefde gevolgd naar Brugge. Ze brengt arty pop met klassieke pianomelodieën en diepe bass synths. Zelf beschreef ze haar muziek al eens als ‘piano met donkere, ruwe synths die een baby krijgen.’ Ze was in 2021 Sound Track-laureate en speelde al in het voorprogramma van Sylvie Kreusch, Eefje de Visser en The Haunted Youth.
De nieuwe single “Future Shock” is opvallend anders dan de vorige singles van Bobbi Lu, die toch vaak net iets klassieker waren. Het is volgens Lucy één van de sleuteltracks van haar debuutalbum ‘Arrow, Four’, dat op 25 oktober verschijnt. Het is ook het nummer waarmee ze doorgaans haar live set afsluit en waarmee ze dan steevast indruk maakt op haar publiek. De productie van het nummer was in handen van Pieter-Jan Cools en Tobie Speleman.
In de song deelt Lucy haar groeiproces als mens en artiest, waarin ze eerst twijfelt, stress ervaart en opnieuw begint, om uiteindelijk te groeien en te landen. Het is het verhaal van haar reis van mentale drukte naar emotionele helderheid. Het blijft inhoudelijk allemaal wat flou en het biedt de luisteraar niet zo veel houvast.
Op “Future Shock” verweeft Bobbi Lu elementen van artpop, dancepop en electronic indie tot een fascinerend geheel. Het is een muzikaal heel complexe song die een beetje een mash up lijkt van een uptempo-remix van “Nightcall” van Kavinsky met – al naar gelang de richting waaruit je vertrekt – hinten van Sylvie Kreusch, Enya, Usi Es, Islet, Jane Weaver, Tangerine Dream, Dua Lippa, Oscar & The Wolf en Baby’s Berserk. Muzikaal is dit één van de sterkste nummers van de ‘emerging generation’ in ons land.
Bobbi Lu stelt op 26 oktober haar album voor tijdens Sonart in de Club van de Ancienne Belgique.
Future Shock
Nederlands 
Français 
