Vorig jaar hadden we al vermoed dat Skunk Ananasie terug ‘alive & kicking’ zou zijn … “Because of you” leidde de return in na (bijna) tien jaar afwezigheid plus dat de groep de festivalzomer rondtrok en al meteen voor één van de hoogtepunten zorgde, waaronder Rock Werchter 2010. Een grootse festivalband: energiek, gedreven, enthousiast, gemotiveerd, gepassioneerd en emotievol. Woorden die evenzeer op hun plaats zijn voor de clubtour van hun bijna twee uur durende live set.
De band, onder de excentrieke, extraverte en charmante zangeres Skin, klonk overweldigend en gaf een overtuigend pittig en bruisend concert. Er was ruimte voor enkele gevoelige ‘oude’ ballads en een handvol degelijke nieuwe nummers werden gespeeld van de huidige cd ‘Wonderlustre’, die prikkelden, maar eerder op veilig geparkeerd en net niet weerbarstig genoeg.
Inderdaad de bestsellers van de eerste drie platen ‘Paranoid & Sunburnt’, ‘Post orgasmic chill’ en tussenin het matige ‘Stoosh’ haalden het en zorgden voor een gevoel ‘glad to be back here again, thank you‘ . “Funking Political” en “Charlie big potato” waren al meteen stevige krachtige klepper … een snedige gitaar, een diep groovende bans en een opzwepende drums, onder het indringend helder stemgeluid van Skin. Een klassemadam! Ze was eerst in pluimage kledij te zien om al gauw in strak lederen pak heen en weer te hotsen op het podium; als een echt luipaard slaagde ze erin de fans in haar klauwen te houden en muzikaal in te palmen! Eénmaal Skin met haar band op dreef was, zagen we één brok dynamiet, die met plezier hun publiek entertainde.
Ook al heeft het nieuwe, broeierige materiaal als “Because of you”, “God only love”, “Over the love”, “Sweetest thing” en “My love will fall” niet diezelfde intensiteit, ze kregen alvast een ophitsende, krachtige push. Op die manier behielden ze een feestelijk, ontspannend karakter. We genoten verder van een “100 ways to be a good girl”, “Secretly”, “Brazen”, “Twisted” en “On my hotel tv”; het straffe “Weak” werd luidkeels meegezongen en Skin werd letterlijk op handen gedragen door hààr publiek.
Op stevige wijze werd na meer dan anderhalf uur met “Skankheads” de set besloten. Aangenaam vertier, lentekriebels en vuurwerk die de dansspieren prikkelden. In de bis trakteerden ze ons met knallers “Charity”, “Hedonism”, “Little baby swastika” en “You saved me”, één van de recente singles. Enkel “Personal Jesus” ontbrak hier nog … Verdomd toch …
Skunk Anasie zorgde ervoor dat de ‘90ies muziekliefhebber niet zullen afhaken bij hun weldegelijke sets en ze kunnen een jonger publiek voor zich winnen door de sterke live presentatie.
Support The Virginmarys vergezellen Skunk Anansie op tour in Europa. Het eerder onbekende trio bracht een aanstekelijke mix van retro, hardrock, grunge en stoner. Een scheutje Monster Magnet, Mudhoney en Biffy Clyro kwam in ons op bij het krachtige materiaal. De drummer mepte er maar op de los, de zanger schreeuwde zich schor en de sound mijmerde aan de vervlogen dagen van Nirvana. Een goede opwarmer dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun gig in de l’Aéronef (Lille) en de dag eerder in de Lotto Arena (Antwerpen)
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Radical Production)
Het Amerikaanse Transfers zocht een beetje tevergeefs naar een eigen smoelwerk, en net toen onze aandacht dreigde te verslappen, overvielen ze ons warempel met een kathedraal van een song “White Horse”. De heren wisten zelf natuurlijk dat dit hun sterkste staaltje tot op heden is en sloten daar dan ook wijselijk hun setje mee af.
Crocodiles was voor ons wel een aangename verrassing. Het bandje van de nogal extatische zanger Brandon Welchez, die ons nogal sterk aan een jonge Lou Reed deed denken (het kan ook de zonnebril geweest zijn), speelde een potje hete shoegaze (beetje Spacemen 3, beetje Jesus & Mary Chain, beetje Horrors en zelfs een flard Suicide) verpakt in puike songs (met op kop een geweldig “Stoned to death”) die meermaals een verslavende werking bleken te hebben. Heel fijn concertje. U moet dringend ook eens het laatste album ‘Sleep Forever’ checken, een aanrader.
White Lies is in België op korte tijd zeer populair geworden, beetje Editors achterna. Iets te snel, denken wij dan. Op basis van hun sterke debuutplaat ‘To lose my life’ is het succes te verantwoorden, maar met de pas verschenen opvolger ’Ritual’ heeft de band zichzelf een beetje te veel in de richting bombast in plaats van richting songs gestuurd.
Om in de Brusselse AB aan een ticket te geraken moest u al een speedsurfer of een gelukzak zijn, zo snel was hun concert uitverkocht. In Frankrijk liep het zo geen storm voor deze Britten. Le Grand Mix, een aangename club met amper een capaciteit van 600 stuks, was maar een weekje op voorhand uitverkocht en de zaal was dan nog voor meer dan de helft gevuld met Vlamingen die aan geen ticket geraakt waren voor de AB.
Dat White Lies dezer dagen hot zijn was te merken aan de respons van het uitbundige publiek. En het was niet slecht voor deze jongens dat ze, aan de vooravond van de grote doorbraak, in deze eerdere kleine zaal hun geluid even konden uittesten. Ze klonken strak, vloeiend en tamelijk stevig en ze creëerden een volledig op de ‘80s gebaseerde sound die het ongetwijfeld goed zal doen in grotere zalen en op festivalweides.
De evolutie naar meer synths, en dus ook meer bombast, die ze met ‘Ritual’ bewerkstelligd hebben is gelukkig niet helemaal overgewaaid naar hun live act. Ze zijn wel uitgebreid van trio tot vijftal en de keyboards en synths zijn prominenter aanwezig, maar het geluid heeft niet aan kracht moeten inboeten en de gitaren blijven fel uit de hoek komen.
White Lies wist de intensiteit en stevigheid van hun debuutplaat te behouden en deze toe te passen op nieuwe songs als “Holy Ghost”, “Strangers” en “Bad love” die in hun live versie een stuk beter uit de verf kwamen. Toch was het zo dat het echte vuurwerk er kwam met de prijsbeesten uit de debuutplaat, vooral “Farewell To The Fairground” (onze favoriet van de avond) was een voltreffer en ook “Death” en “To lose my life” bleken hun effect niet te missen.
De successingle “Bigger than us”, een hit zeg maar, werd netjes tot op het einde opgespaard om de zaal nog eens tot kookpunt te brengen. Beetje voorspelbaar, misschien, maar het werkte wel.
Vanavond bewees White Lies vooral dat ze een fameuze live reputatie aan het bouwen zijn, want wat ons op plaat soms maar matig kan bekoren (vooral dan het laatste album) weet ons live toch voorzichtig te overdonderen.
Op de zomerfestivalpodia zullen ze nog eens komen bewijzen dat ze niet langer het kleine broertje zijn van Interpol en Editors. White Lies is immers terug zo een groep die lijkt gemaakt te zijn voor de festivals. Eerlijk gezegd hebben wij daar niets op tegen. En de Schuer ook niet, wedden ? En ohja, volgende maand in de AB …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Sisters Of Mercy - tweedaags verslag
Smaken verschillen, zo krulden mijn tenen behoorlijk toen collega Sam The Sisters Of Mercy een veeg uit de pan gaf toen zij vorig jaar de Lokerse Feesten aandeden.
Ondergetekende was (en is) nog steeds een zware fan van dit Brits instituut maar bij nader inzien had mijn collega het bij het rechte eind toen die het had over respect tegenover het publiek want dat kent de heer Eldritch niet. Of tenminste, zelden.
Wie deze groep op de voet volgt, weet ondertussen dat het bij deze zusters van genade (waarvan enkel Eldritch nog overschiet) iedere keer bang afwachten is wat de show zal worden. Hoe vreemd het ook klinkt, zelfs de meest trouwe fans zullen je beslist in het oor fluisteren dat hun goden meermaals de bal mistrappen.
Ondanks deze wispelturigheid blijven de zalen volstromen voor deze azijnpisser die de laatste jaren liever in Duitsland vertoeft.
Duizenden gothbandjes dromen ervan om ooit eens in het voorprogramma te staan van de band die zichzelf als één van de uitvinders van het gothgeluid mag noemen. Onmogelijk zo blijkt, want ook al zijn ze er stinkend rijk door geworden, toch wil de heer Eldritch niks met te maken hebben met deze term en als er teveel goths komen opdagen, gebeurt het wel eens dat hij met zijn rug naar het publiek toe speelt zoals dat ooit het geval was in Rock Ternat. Ofwel drijft hij de spot met zijn fans, om zoals gisteren op te dagen in een knalgeel fluopak.
Wie goed kijkt, ziet trouwens dat er van de gothfather van weleer enkel een chagrijnig mannetje overgebleven is dat meer en meer de vorm aanneemt van een geraamte.
Het is niet alleen het imago dat een deuk kreeg, ook het platenwerk werd stiefmoederlijk behandeld want ondertussen is het reeds 20 jaar geleden dat deze groep iets uitgebracht heeft, maar toch bleven ze op bijna jaarlijkse basis toeren.
Ondanks dit gebrek speelt deze groep reeds jarenlang een set dat voor een groot deel bestaat uit materiaal dat nergens te vinden is, behalve op bootlegs.
Gisteren zagen we in de tweemaal uitverkochte AB de typische podiumopstelling die gedomineerd wordt door reusachtige ventilatoren en een constructie van stalen buizen.
Wie de Sisters zegt, zegt rook en wie verder dan 10 meter van het podium staat, heeft er het raden naar hoe deze man er tegenwoordig uitziet.
Musiczine stond echter vooraan en zag een frontman die meteen bij opener “Lucretia, my reflection” aangaf dat hij er weinig of geen zin in had. De diepe stem van vroeger bleek niet meer dan wat gewauwel geworden te zijn die bij momenten verloren gaat in het industrial geluid dat de nieuwe Sisters reeds jarenlang kenmerkt.
Het concert werd al gauw een sneltrein zonder bestuurder waarbij een twintigtal nummers afgehaspeld werden en waarbij elke vorm van overgave zoek was. De setkeuze was niet steeds geslaagd en het was vaak wachten tot het refrein vooraleer we wisten dat het om klassiekers als “Marian” of “Detonation Boulevard” ging.
Niet dat het publiek er echt om maalde want op een paar hardnekkige fans na kon dit concert hun dan ook gestolen worden. Zo ook Eldritch die plots aankondigde dat hij zin had in een sigaret en prompt het podium verliet waarbij op een enkeling na, geen mens hun vroeg om terug te komen.
Ongevraagd speelden ze nog een bis maar het verdict was al lang gevallen want dit concert was zowaar één van de zwakste die deze band ooit gegeven had.
Meestal stoot een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen maar Sistersfans geven nooit op en een dag later stond jullie reporter terug middenin de AB om de tweede show van deze groep te aanschouwen.
Het bleek niet alleen een andere set te zijn maar ook een herboren groep te zijn die zich deze dag wel vol inzet toonde. Eldritch was goed bij stem, het publiek ging uit de bol en de man boog dit maal voor zijn publiek. Meer zelfs, een fan kreeg een hand van de heer Eldritch. Wispelturig, weet je.
Zijn de Sisters nu uitgezongen of niet? Het hangt er blijkbaar vanaf welke datum je uitkiest!
Setlist 21/02/2011
1.Lucretia 2.Ribbons 3.Dr. Jeep/Det blvd 4.Will I Dream 5.Crash and Burn 6.Marian
7.Giving Ground 8.Arms 9.Dominion/MR 10.Summer 11.Alice 12. Anaconda
13.Gift That Shines (RLYL Cover) 14.Susanne 15.Neverland 16.Flood 2 17.More
18.Temple of Love 19.FALAA 20.Pipeline (New inst.) 21.Vision Thing
Organisatie: Live Nation
Het verhaal van het LA afkomstige No Age, Randy Randell/Dean Spunt, is wat gelijklopend met het muzikaal verhaal van Wavves … een debuut overdonderend, kolkend, explosief en compromisloos … de opvolger gematigder … ‘Everything in between’ volgt het spectaculaire ‘Nouns’ op, het tempo ligt iets lager, maar de vaart blijft. Het duo manifesteert zich binnen de ‘alternative’ scene van indierock/shoegaze/punk/noise/lofi, wat staat voor ‘nofi’.
De eerste nummers, “Life prowler”, “Glitter”, “Fever dreaming” en “Depletion” zijn snedig en gedreven. “Common heat” is een eerste verademing binnen die muzikale energie. En het gaat richting leuke pop op “Valley hump crash” en ze zorgen op songs als “Sorts” en “Dusted” voor donker, slepend materiaal en halen soundscapes boven op “Positive amputation”. Tot slot eindigen ze zoals ze begonnen waren, krachtig en explosief, “Shed & transcend” en “Chem trails”.
Mooi toch, ‘Everything in between’ is een boeiende en gevarieerde plaat geworden binnen het nofi recept en laat een band horen die gegroeid is en meer échte songs schrijft.
Niet te vergeten dat No Age krachtige Amerikaanse indierock is, beklijvend, aanstekelijk, maar minder overweldigend!
I Blame Coco (Sumner) is de 20 jarige dochter van Sting. Zij debuteert met lichtvoetig popwerk en er zijn een paar toffe, overtuigende singles te horen. Eenvoudige, sfeervolle, hartverwarmende, groovy melodieuze pop met een electrodeuntje dient ons te koesteren van deze Engelse schone, maar na “Selfmachine en “Quicker” valt de plaat toch wel duidelijk ineen … té veel van hetzelfde, dat net niet weet te raken.
Zij is in één adem op te noemen met Ellie Goulding en Marina & The Diamonds en refereert onderhuids aan Robyn; een ‘80s retrogeluid gedragen door haar lichthese vocals. De toetsen en xylo op “Playwrigt fate”, middenin de plaat, verscherpt terug de aandacht , maar dan is het wachten tot het eind om opnieuw enkele popparels te horen als “Caesar”, “It’s about to get worse” en Neil Youngs’s “Only love can break your heart”. Leuk zijn nog de bijhorende remixes die het plaatje mooi moeten afwerken.
Te gedateerd klinkt het allemaal;een matig debuut van een jonge deerne die eerst nog met popreggaesongs afkwam, maar al gauw koos voor gestroomlijnde electropop, die duidelijk nog moet rijpen en groeien om een eigen identiteit te hebben … Afwachten dus
Wellicht is deze groep uit het Nederlandse Groningen nog een onbekende naam, maar hun tweede album ‘The sour acre’ schreeuwt weliswaar om je aandacht, ook al kan je moeilijk gaan beweren dat dit de meest toegankelijke muziek is die we hier ooit op de redactie hebben zien binnenwandelen. Deze groep heeft vaak een wisselende bezetting, maar telt doorgaans zo’n 8 tot 11 leden waarbij het muzikaal elke richting kan uitgaan en dat is een statement die zich op deze nieuweling goed ontplooit.
Opener “A maternal ear and dead perfume” laat je enigszins vermoeden dat dit een groep is die dankzij de donkere baritonstem van een zekere J.C. een doorslagje is van Tindersticks of Crime & The City Solution.
Het zijn vergelijkingen die kloppen, toch ontaarden latere nummers als “G-mineur Sext” en “God is an audience too divine to clap” zich in progrock geïnspireerde knutselwerkjes die meteen ook de bewondering voor het experimentele van Frank Zappa aangeven …
Naast het vijftien minuten durende “Nipple of the world”, is “The isle of Groix” het hoogtepunt op deze ‘The sour acre’ die je doet twijfelen of hier soms niet ene Ray Manzarek aan zet was.
Moeilijke plaat, zoveel is zeker maar voor zij die het nu eenmaal graag moeilijk willen, kan je dit aanvullen op je lijstje van groepen die je ooit eens de kans moet gunnen.
Wie maar niet genoeg kan krijgen van muziek waarin een mooie vrouwelijke stem centraal staat, zal aan deze Harry Gymns meteen een hele kluif hebben. Harry Gymns is de ietwat vreemde naam voor de Noorse zangeres Anne Lise Frokedal die de luisteraar door een sprookjesbos wil leiden op muziek dat het midden houdt tussen singer-songwriter, indiepop en dreampop. Het is misschien wat voor de hand liggend om haar stem te gaan vergelijken met die van Belcanto’s Anneli Marian Drecker maar toch bewandelt deze Noorse dame zowat hetzelfde pad.
Wat op het eerste gehoor als koude elektronica lijkt, wordt per luisterbeurt warmer en warmer, zeker als je daar nog eens een prachtige sensuele stem bovenop weet te plakken.
In casu staan er op deze cd niet echt uitschieters maar in zijn geheel biedt deze cd een heerlijk excuus voor zij die zich willen laten doen wegzweven op een klanktapijt dat gevormd is door elementen uit de oude 4-AD school.
Voor fans van Heather Nova, Belcanto en zelfs Cocteau Twins: het uitchecken waard!
www.harrys-gym.com
Het Amerikaanse trio Men is een electropopbandje dat mee in de stroom is geraakt van o.m. We Have Band en Où est le swimming pool. Ze konden al een graantje meepikken als supports van Peaches, Gossip en Chicks on speed maar na het muzikaal avontuur van Le Tigre besloot J.D. (Jocelyn) Samson ( als je de Wikipedia en Allmusicguide op nahoudt, een dame – nu?) samen Ginger B Takahashi en Johanna Fateman verder te gaan onder Men, die feministische onderwerpen en (lesbische) hekelthema’s niet schuwt. Ze debuteren dan ook met een gevatte, toepasselijke cd titel ‘Talk about body’.
Muzikaal zetten ze het om in frisse, aanstekelijke synthpop en punkfunk, die uitstapjes naar disco, wave en rock wagen. De songs hebben een pompend, hitsend en huppelend ritme en kunnen dromerig en bezwerend zijn door trancegerichte beats. De fusie zorgt voor varianten en maakt dat het geen eenheidsworst is, wat nog niet betekent dat alle songs even kwalitatief sterk zijn. Nee, dat zeker niet moet ik toegeven, maar de Men-band heeft potentieel: “Off our backs”, “Take your shirt off” en “Life’s hard price”, opener van de plaat, die ook de set aanvatte met de opmerkelijke zinsnede “My life, my crime, my gift to you is a mercy fuck of”, waren sterk. Het opzwepende “Boom boom boom (let’s go back to my room)” werd uitnodigend en plagerig toegevoegd aan de thema’s van de band. “Who am I to feel so free” stond op een doek geprogrammeerd en spoorde aan naar de vrijheid wie je wil zijn …
Ze staken het allemaal in leuke, sprankelende groovy elektropop, die refereerde aan de Gang of 4, Radio 4, The Klaxons, The Rapture en het ontspannende karakter van Suicide’s ‘Why be blue’. Ook de lappen kleurrijke stof op hun witte shirts en broeken en de felkleurige sportschoenen hielden het allemaal leuk en ontspannend!
In hun jonge dagen kwamen ze in de Bota nog langs als Bikini kill. Ze speelden een nummer, die hard, snel, krachtig klonk, een ferme scheut electropunk serveerde en neigde naar de Beastie Boys dynamiek.
De jongeren op de eerste rijen hielden het op een Vive la Vie/Fête feestje, wij keken en genoten ervan en zien wel hoe de toekomst er van Men verder zal uitzien …
Organisatie: Botanique, Brussel
Sinds de jaren tachtig heeft Portland, Oregon een grote traditie van indiebands, gaande van The Wipers en Dead Moon, over Everclear, M. Ward, Horse Feathers en Laura Veirs. Corrina Repp en Joe Haege, draaien al een tiental jaar in de Portland indie scene mee, bij bands zoals 31 Knotts en Menomena. Dit echtpaar heeft nu besloten om samen nummers te schrijven onder de nom de plume Tu Fawning, samen met Liza Reitz en Toussaint Perrault, die uitdezelfde indie-scene komen. Dit Portlandse viertal kwam door het publiek het podium op, iedereen nam een tamboerijn en de band begon met een soort middeleeuwse, a-capella gothische klaagzang.
Het volgende nummer zette dan weer in zoals enkel Tortoise zijn nummers opbouwt, maar sloeg dan een compleet andere richting in. Afwisseling leek wel het mission statement van deze band: de 4 muzikanten wisselden bijna ieder nummer van instrumenten: zo speelde Corrina Repp zowel gitaar, drums als melodica, terwijl Reitz zowel met keyboards, percussie en viool de composities ondersteunde. Een heel eclectische set dus, die wild heen en weer schoot tussen uptempo meerstemmige rock à la Local Natives en Talking Heads aan de ene kant, en decadente chansons en crooners met een Kurt Weil signatuur aan de andere kant. Dat is dan misschien ook het enige verwijt dat je Tu Fawning kunt maken: ze willen geen beperkingen, en weigeren keuzes te maken, zodat deze band een beetje een eigen smoel mist; positief dan weer is dat dit een heel avontuurlijke band is, die je constant op het verkeerde been zet.
The Pains of Being Pure at Heart, 5 jonge New Yorkinezen, tappen dan weer uit een heel ander vaatje, dat van de Angelsaksische shoegaze en fuzzy droompop, zoals die twintig jaar geleden gemaakt werd door bands als My Bloody Valentine, Lush, Ride en natuurlijk Jesus & Mary Chain. Wie echter een sonische geluidsstorm à la MBV verwachtte, kwam bedrogen uit vanavond: de eerste vijf, zes nummers waren heel poppy, en bij momenten zelfs iets te braaf, de suiker droop er bij momenten van af. Als we dan toch een vergelijking moesten maken met een jaren negentig band, komt The Wedding Present nog het dichtst in de buurt.
Vanaf het zesde nummer, "Stay Alive", schoot de band in een hogere versnelling en was het echt genieten van poppareltjes op een bedje van distortion.Vooral in "Young Adult Friction" werkte de combinatie van fuzzy gitaren, orgellijntjes en samenzang van zanger Kip Berman en toetseniste Peggy Wang, wonderwel. Op 29 maart komt het tweede album van Pains uit, ‘Belong’, geproduceerd door Flood en Alan Moulder. Op basis van de set van vanavond, lijkt het of dit album meer de poppy kant zal uitgaan.
Deze zomer hebben The Raveonettes ons nog van de sokken geblazen op FihP, Oudenaarde met een verschroeiende live uitvoering van hun wellicht meest poppy album dat toch een heel donker randje heeft. Pains of Being Pure at Heart haalden vanavond zeker dit hoge niveau niet, vooral dan omdat de nummers iets te gesuikerd gespeeld werden, maar niettemin was dit een charmant optreden, waarin vooral het tweede deel, dat meer uit hun debuut putte, overtuigde.
Op 1 maart kan je Pains of Being Pure at Heart nog aan het werk zien in De Kreun, wie ze gemist heeft in Lille, heeft dus nog een tweede kans.
Setlists
* Tu Fawning: Multiply, Out like bats, Sad, Just too much, I'm Gone, Diamond, I know you, Felt
* The Pains of Being Pure at Heart: Belong, This love is fucking right, The Body, Heaven's gonna happen now, My terrible friend, Stay Alive, Girl of 1000 dreams, Heart in your heartbreak, Come Saturday, Young adult friction, Too tough, Strange, Everything with you, The Pains of Being Pure at Heart
Organisatie: Aéronef, Lille
Mensen, de slechts 24 jarige Amerikaanse zangeres Janelle Monaé is bijzonder knap live … Zij zingt, rapt, danst en springt. Ze biedt een prachtig uitgewerkt vindingrijk concept van muziek, spektakel en theater, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren … een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk, rijk geschakeerd en op plaat aangevuld met klassieke orkestratie, gospel en koormuziek. De dame creëert vele sferen, die onderhuids naar de vaudeville ruiken, en live voor 1 groots dampend feestje zorgen. Ze refereert hier aan James Brown, Funkadelic, Jackson 5 (die ze net vóór het optreden speelden), Stevie Wonder, Prince, Outkast en de debuterende Leela James van enkele jaren terug (waarvan we nu niks meer horen). De iconen Nina Simone, Grace Jones en Nona Hendrickx zijn terecht op hun plaats.
Ze beschikt over rasmuzikanten, die bezeten te werk gaan. Nergens klinkt het overdreven. Ze houdt het leuk en de set is meer dan boeiend door de kostuumwissels, confetti, ballonnen en filmfragmenten. Fragmenten die vooral te situeren zijn naar de ‘Metropolis’ van Fritz Lang en het levensverhaal van Cindi Mayweather presenteren, die op de hoes staat te prijken en die vanavond in de “Ouverture” haar verhaal deed. Monae is van plan vier ‘Suites’ uit te brengen en is met ‘The archandroid’ aan ‘Suite II’ & ‘III’ toe. Eerder debuteerde ze met de eerste ‘Suite - the chase’. Wat er verder van verhaal aan is, laten we in het midden …
Interactief spektakel zagen we, een MC ceremoniemeester warmde en hitste het publiek op, en na het verhaal van de dame op de hoes, vlogen en sprongen de groepsleden in een even mooi uitgedost ceremoniekledij het podium op. Monae met haar backing vocalistes zaten eerst verdoken achter capes en maskers. Er viel op het podium heel wat te beleven om het publiek te entertainen en ze staken meteen het vuur aan de lont.
Een adembenemende, dynamische start kregen we met de drie eerste songs van haar plaat “Dance or Die”, “Faster” en “Locked inside”. Wat een opbouw, intensiteit en groove. Ze had het publiek onmiddellijk naar haar hand en de sound werkte aanstekelijk. Iedereen kreeg ze aan haar lippen met de breekbare, intieme cover “Smile”, gedragen door gevoelig gitaargetokkel, haar glasheldere, overtuigende stem, spaarzaam begeleid door synths en eindigend in een gospelversie. Indringend, emotievol, om kippenvel van te krijgen. Deze dame heeft nogal wat klasse in huis.
Talrijke attributen werden bovengehaald op “Sincerely, Jane” en “Wondaland”, die aan Wiz Stars’ “Brand new day” deden denken. Eén en al lof waren we over het live gebeuren van dans en muziek.
De psychedelica drong meer door in het daaropvolgende materiaal “Mushroom & Roses”/ “Oh maker”. De instrumenten hadden meer ruimte en van die gelegenheid maakte Monae gebruik om op groot doek een schilderij te maken en had ze ook nog de tijd aan haar kapsel te werken. De hitpotentie van “Cold war” en “Tightrope” bewaarde ze op het eind. Het refrein werd luidop gescandeerd. Het feestje in de Bota maakte ze compleet met een uitgebreid stomende versie van “Come alive/ The War of Roses”; de instrumenten namen hier het voortouw; de song klonk intrigerend, uitzinnig en kreeg elan door meezingbare “lala’s”. De totale muzikale gekte was fascinerend en bleef beheerst. En dan … floep … was het feestje gedaan en Jimi Hendrickx “Purple haze” knalde door de boxen. Een acapella outtro volgde en één van haar fans, die haar vraag juist beantwoordde, kreeg het schilderij mee!
Deze jonge Amerikaanse is niet onopgemerkt Brussel gepasseerd en kan op de festivals onze zomer kleuren. En waar kan het kleurrijker dan op Couleur Café, niet?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Het is ondertussen bijna vijftien jaar geleden dat An Pierlé zich voor het eerst liet opmerken in de Rock Rally met haar pianoversie van Gary Numan’s “Are friends electric?”. Ook al won ze toen niet, zorgde haar deelname er voor dat Pierlé één van de meest besproken Belgische zangeressen werd.
Kwatongen durfden toen beweren dat ze niet meer was dan een Tori Amos doorslagje, maar ondertussen bewees de 37-jarige diva dat ze haar strepen meer dan verdiend heeft in de Belgische muziek. Strepen die verstevigd werden door het recente ‘Hinterland’, waar de nadruk evenveel op het gitaarspel van Koen Gisen als op An’s merkwaardige stem kwam.
De Handelsbeurs heeft ondertussen geen geheimen meer voor An en hoewel zij daar nog maar pas een half jaar geleden stond in het kader van het Boomtown Festival, was de zaal opnieuw goed gevuld.
Van An Pierlé moet je rustig genieten en dat hadden ze in de Handelsbeurs maar al te goed begrepen want in de zaal stonden tientallen tafeltjes met bijbehorende stoeltjes. Een meer dan ideale gelegenheid dus om je met een pint neer te ploffen en volop te laten meeslepen door de (bij momenten) sprookjesachtige klanken.
Zonder voorprogramma begon An stipt op tijd waarbij zij sober het eerste romantische liedje van de avond aankondigde. “Wounded heart” is als opener niet slecht, maar het was vooral bij “Where did it come from” dat wij herinnerd werden aan de katachtige stem van An Pierlé, die wellicht eeuwig zal verbonden blijven met die van Kate Bush.
Ten andere, waarom zou ze daarvoor treuren? Kate Bush is en blijft één van de grootste dames uit de muziekgeschiedenis en met deze diva vergeleken worden, is meer dan een eer.
Niet dat ze steeds dat niveau bereikt, want een nummer als “How does it feel?” blijft niet meer dan wat vervaald behangpapier, terwijl je een moment later zit af te vragen waarom deze blondine met een nummer als “Medusa” niet plaats kan nemen naast de grote internationale acts…
Zit An Pierlé meestal (op springbal) achter de piano, dan greep ze bij “Helium Sunset” de accordeon; ze liet zich van haar rockkant zien, terwijl we tijdens “Wakery Wakey” konden genieten van An als gedreven drumster!
Spijtig genoeg besloot An na een halfuur kleine magie, de betovering te doorbreken met gezwets van de bovenste plank. Het was, naar eigen zeggen, haar droom om tegen het eind van dit jaar 11 keer het Antwerps Sportpaleis te doen vollopen als stand-up comedian.
Een paar mensen vonden de interlude best grappig, maar bij ons was het niet meer dan wat gegeeuw met de hoop dat het concert opnieuw de goede richting uitging. Soms gebeurde dat, zoals op het magistrale “Lonely One & One” waarbij we vooral wegdroomden op Koen’s gitaarspel maar het leverde ook enkele missers op als het niemendalletje “Little by little” of een overbodige versie van Jacques Dutronc’s “Paris s’eveille”.
Na een dik uur kwam ze tot tweemaal terug waarbij we vooral de afsluiter “Mud stories”, in een intimistische versie de volle duim gaven, een An Pierlé zoals we haar leerden kennen, alleen achter de piano. Figuurlijk naakt.
An’s optreden gaf een dubbel gevoel … Een vrouw die tot veel in staat was, maar door nonchalance ging de professionaliteit wat verloren. Jammer An, want je kan veel beter en zeker met een talent als Koen aan je zij!
Setlist
Wounded Heart, Where did it come from, How does it feel, Everything is new again, Fort Jerome, Medusa, Helium Sunset, Wakery Wakey, Sorry; Hide & Seek, Broke my bones, Lonely one & only, It’s a jungle, Little by little, Paris s’eveille
Bis: Mean’s red, Nobody’s fool, Mud stories
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eerder waren er pics van haar optreden in de Kortrijkse Schouwburg in Kortrijk
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Supportact van dienst was deze avond TV Smiths and The Valentines, beter bekend als de zanger van The Adverts en zijn Italiaanse begeleidingsgroep. TV Smith (dresscode: Piet Piraat) had er zin in en dat vertaalde zich in een rauw punkoptreden met als hoogtepunten culthitjes “Gary Gilmore’s eyes” en “One Chord Wonders”. Het is geen wonder dat deze band 9 maal heeft opgetreden in de legendarische punktent ‘The Roxy’ in 1976, want wat deze band serveerde was wel degelijk oer-Engelse punk, raw power !
Pijlsnel begonnen The Undertones aan hun set met “Family Entertainment”, “Girls Don’t Like It”, “Male Model” en “I gotta getta”. Nu ja, pijlsnel, bassist Michael Bradley ‘klaagde’ tussen de nummers door voortdurend dat de snelheid niet geheel op punt stond.
De reactie van het publiek was echter matig en heel anders dan toen wij er bij waren in Lille (http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/the-undertones/fijne-punk-nostalgie-met-the-undertones /), het gepogo bleef achterwege en ook meezingende fans waren beperkt.
Een gebrek aan enthousiasme was er dan weer zeker niet bij de 5 Undertones, zanger Paul McLoone (who the fuck is Feargel Sharkley?!) entertainde het publiek in ware Morrissey/Iggy Pop-stijl!
Alle Jimmy’s en Billy’s in de zaal gingen uit de bol op hun lijfliederen (“Jimmy Jimmy” en “Billy’s Third”) maar het was pas echt wachten op 1 van de favoriete nummers van de legendarische John Peel, “Teenage Kicks” eer de hele zaal uiteindelijk volledig meeging.
Met “Get Over You” sloten ze een verwarrende set af, met opvallende afwezigen “Mars Bars” en “Julie Ocean”.
Ook “Perfect Cousin” zat er niet in, maar iedereen wist wel dat deze in de bisronde ging zitten.
En zo geschiedde, de 5 kwamen terug op het podium en zetten Velvet Underground cover “We’re gonna have a real cool time together” in, gevolgd door hun “Perfect Cousin”.
Afsluiter was “Let’s Talk About Girls” en ondanks de 2 Mars Repen die op het podium werden gegooid, gingen de lichten aan en kwam er geen 2de bisronde.
Dus geen unieke sfeer zoals in Lille, maar je zal mij niet horen zeggen dat Het Depot een slecht gekozen locatie was. Ik hoop dat burgemeester Tobback, die volgend weekend de concertzaal gaat laten restaureren alles zoveel mogelijk intact laat blijven. Want de zogezegd te kleine bar, de ouderwetse mannen-WC en de ‘afgedankte cinemazetels’ zijn bijzonder charmant! Een echt cultureel erfgoed!
Organisatie: Depot, Leuven
Lee Fields & The Expressions
Een afgeladen Balzaal van de Vooruit verwelkomde Lee Fields, volgens de bio-gegevens een oude rat in de Amerikaanse soulcommunity en dat viel toch wel op vergeleken met een aantal eerdere edities van de Dyn-O-mite avonden.
Lee Fields is een pro zou je kunnen zeggen, en hij heeft ook het hele repertoire in huis om een publiek in te pakken, de James Brown-grunt, een Love-Boat-pak uit een heel slechte disco- of broeierige soulnacht, het gefleem en speels contact met het publiek, een heel goede begeleidingsband van opvallend genoeg enkel white nigga’s en een repertoire dat diep down south gaat in het collectieve soulgeheugen. Het publiek ging erin mee, was ook heel gevarieerd, van oude soulcats tot jonge soulboys met petje en ook wel lelijke geruite broek. Alle kleuren ook zo’n beetje.
Soul gaat altijd over ‘unrequited love’, over schrijnend liefdesverlies en dat mag op zich een formule zijn en teksten opleveren die literair niet de hoogste toppen scheren, maar het gaat er dan om hoe hard het je meent en wat betreft ging dit diep, misschien zelfs tot in de ziel van het meedeinende publiek, wie weet. Om een of andere reden hing er als blauwe rook hartverscheurend liefdesverdriet in de lucht op deze koude februariavond.
Ik ben niet voldoende thuis in zijn repertoire om na te gaan hoe veel hij zelf geschreven heeft, maar covers als “Heart of Gold” of een wat obscuur James Brown-nummer gaven wel aan dat hij uit de oude school stamt, en zoals hij en zijn band het brengen is dat absoluut een compliment. Heel sterke stem, zoals in het uitgesponnen “Lady”.
Het publiek zag het volledig en lang geleden eigenlijk dat er nog zo’n broeierige sfeer in de Vooruit hing. Deze meneer mag terugkomen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
