Franz Ferdinand - Tussen nostalgie en vernieuwing
Het concert van Franz Ferdinand in de l’Aéronef in Lille voelde als een botsing tussen verleden en toekomst, precies zoals de band het zelf al aankondigde. Twee decennia na hun ontstaan in Glasgow staan ze nog altijd met dezelfde honger op het podium, maar met een vernieuwde blik die perfect aansluit bij hun recente werk.
Vanaf de eerste tonen van “The Dark of the Matinée” zat de sfeer goed. Wat een knaller om mee binnen te komen! De setlist balanceerde slim tussen klassiekers en nieuwer materiaal, waarbij vooral de overgangen opvielen: het energieke “No You Girls” vloeide moeiteloos over in recenter werk als “Night or Day” en “Audacious”. Het publiek werd geen moment losgelaten: de band speelde strak, zelfverzekerd en zichtbaar met plezier.
Frontman Alex Kapranos bewees opnieuw waarom hij zo’n sterke podiumpersoonlijkheid is. Charismatisch zonder geforceerd te zijn, wist hij het publiek voortdurend te bespelen in een Frans met een schattig accent.
Een bijzonder moment kwam bij “Take Me Out”, wanneer hij het publiek vroeg om hun telefoons weg te stoppen; een zeldzaam en effectief verzoek dat zorgde voor een collectieve, ongefilterde concertbeleving. Ook hier weer volgde een vloeiende overgang naar het nieuwere “Hooked”, hoewel de reactie van het publiek hier wel wat terugviel.
Muzikaal bleef het optreden trouw aan de kenmerkende mix van postpunk en dansbare indie waar Franz Ferdinand groot mee werd. Nummers als “Do You Want To” en “Michael” klonken nog steeds fris (hoewel de hoge tonen niet altijd meer lukten voor Alex), terwijl “Love Illumination” en en het nieuwe Griekse-sirtaki-klinkende “Black Eyelashes” de set extra dynamiek gaven. De nieuwere tracks uit het album ‘The Human Fear’ lieten een band horen die niet stil is blijven staan, maar zijn geluid blijft verfijnen.
Het slotstuk zorgde voor nog een extra laag ambiance. Na een sterke encore met onder andere “Jacqueline” en het verrassende “Glimpse of Love”, eindigde de avond explosief met “This Fire”. Tegen die tijd was de hele zaal volledig mee, alsof niemand eraan dacht dat het ooit zou stoppen.
Wat dit concert vooral duidelijk maakte: Franz Ferdinand is geen nostalgie-act. Ze eren hun verleden, maar spelen met de energie van een band die nog altijd vooruit wil. In Lille bewees de groep dat hun liefde voor muziek springlevend is, en dat ze die nog steeds moeiteloos kunnen overbrengen op hun publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Vorst Nationaal op 3 april 2026 @Romain Ballez
Franz Ferdinand
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9413-franz-ferdinand-03-04-2026
Irnini Mons
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9415-irnini-mons-03-04-2026
The Great Leslie
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9414-the-great-leslie-03-04-2026
+ Fr review
Un concert varié, intense et généreux…
Organisatie: Aéronef, Lille
Paaspop 2026, Schijndel, Nederland van 03 april t-m 05 april 2026 – Pïcs
PAASPOP TRAPT NEDERLANDS FESTIVALSEIZOEN WEDEROM IN GROOTSE STIJL AF:
CAMPING EN ZATERDAG VOLLEDIG UITVERKOCHT; OOK DE OVERIGE 2 DAGEN SUCCESVOL
SAMENWERKING TUSSEN PAASPOP EN 'FREE A GIRL' LEVERT EINDBEDRAG VAN RUIM €10.000,- OP
It's almost a wrap: Europa's mooiste festival Paaspop trapte afgelopen weekend het Nederlandse festivalseizoen in stijl af met opnieuw een waanzinnige editie. 'The Greatest Show On Earth' ging nog tot na middernacht door met onder meer Pommelien Thijs, Antoon, Merol, Son Mieux, Tom Odell en afsluiter DI-RECT.
Afgelopen twee dagen stonden onder meer ook Pendulum LIVE, Kensington, Suzan & Freek, Tom Smith, Scooter, De Jeugd van Tegenwoordig, Racoon, Acda en De Munnik, S10 en de Jamaicaanse wereldster Sean Paul op een van de 16 prachtig gedecoreerde podia en area's.
Volgend jaar bestaat Paaspop 50 jaar en wie jarig is, trakteert. Momenteel zijn er al de Super Early Bird-tickets. Bij wijze van superactie worden deze Super Early Birds verkocht met een korting van maar liefst vijftig Euro - een heuse Nederlandse festivalprimeur. Info zie site
Free a Girl & This Is Live Group bundelen krachten!
Met jaarlijks meer dan 600.000 bezoekers verspreid over ruim 80 evenementen wil evenementenorganisatie This is Live haar platform inzetten om zowel bewustwording te vergroten als fondsen te werven voor het werk van 'Free a Girl'. Festivals zoals Paaspop, Solar Weekend, WiSH Outdoor, Extrema Outdoor en SMÈRRIG brengen honderdduizenden mensen samen en bieden daarmee ook een krachtig podium om maatschappelijke thema’s zichtbaar te maken.
De samenwerking laat zien hoe entertainment, maatschappelijke betrokkenheid en gedeelde verantwoordelijkheid samen kunnen komen en hoe krachtige platforms mensen in beweging kunnen brengen voor een wereld waarin vrijheid voor ieder kind vanzelfsprekend is.
De eerste gezamenlijke activiteiten vonden plaats tijdens Paaspop, waar medewerkers van This is Live deelnemen aan de 5KtoFreeaGirl-campagne, samen aandacht besteden aan het voorkomen van grensoverschrijdend gedrag doormiddel van een spiegelactivatie en €10.734,- hebben opgehaald.
www.paaspop.nl
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9074-paaspop-2026?Itemid=0
Org: Paaspop
Rudi Vranckx + artists, ‘Door de ogen van …’ – Een pakkende verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden, tekeningen en muziek
Rudi Vranckx + artists
Een beklijvende avond vol verhalen, beelden en muziek door de ogen van vrouwen en van Rudi Vranckx
Hij nam ons mee in de wereld vol oorlogen van Oost-Europa tot het Midden-Oosten door de ogen van de vrouwen in de oorlog en de ogen van Vranckx zelf. Sommige zijn helden, andere slachtoffers. Jong of oud, moedig of wild. In al die decennia heeft hij er velen ontmoet. En nooit vergeten. Zij beschrijven wat ze zien en hij laat hen hun verhaal vertellen. Om over na te denken en stil van te worden.
Rudi Vranckx is een Belgisch oorlogsjournalist. 35 jaar lang volgde hij voor de VRT oorlogen en conflicten en maakte hij documentaires. Vranckx ontving voor zijn werk als oorlogsverslaggever in conflictgebieden terecht vele prijzen. Voldoende conflictstof om over te vertellen …
Onze verteller Rudi Vranckx laat zich muzikaal begeleiden door zangeres/actrice Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en muzikanten Wigbert, Serge Feys (Arno/T.C. Matic …) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs). Zij speelden passende songs bij de aangrijpende verhalen en beelden in een rootsamericana/psychedelische aanpak.
In 'Door de ogen van' geeft dit gezelschap een gezicht en een stem aan iemands moeder, iemands kind … die in de moeilijkste omstandigheden boven zichzelf uitstijgen en het verschil maken in hun eigen leven en dat van anderen.
Een inspirerende, bezielende voorstelling, de (wan)hoop nabij .
Muzikaal start hij met een krakende tape opname van Simon & Garfunkel, “The sound of silence”, die ons onderdompelt in al de verhalen. Het start met de oorlog aan de frontlinie in Ukraine, met de song “The last train to Maruipol” van Suzanne Vega, meteen een sneert aan Poetins waanzin, over wat de Ukrainese mensen er meemaakten met die niet te verstane aanvallen en de oorlog. Hij leidt ons doorheen de killer zone, ‘the wasteland’.
Machthebbers gooien olie op het vuur, de wereldvrede staat plots op de helling en er is een nieuwe wereld na corona; “Fuel to fire” van Agnes Obel wordt spaarzaam in een mooie dromerige, dreigende versie gespeeld.
Het brengt ons bij de figuren van de dag Netanyahu, Trump en Poetin, hun hitsende (oorlogs) taal , het fake news en de huidige ook al niet te verstane ontwikkelingen in Iran. “Lonely at the top” (Randy Newman) beheersen ze de wereld. Ze zijn “The masters of war” (Bob Dylan). Dit nummer uit 63 btw, brengt Vranckx eerst in een spoken word zelf, en zal de avond besluiten op z’n krakende tape.
Zaken die evident waren, worden nu geweerd. Vrije meningsuiting zit in de koelkast en heeft een wrange nasmaak gekregen. Hij refereert aan ‘1984’ (George Orwell) en ‘Brave new world’ van Aldous Huxley.
ICE komt aan bod, Bruce klopt hier aan met z’n “Streets of Minneapolis”, opnieuw prachtig emotievol, gevoelig gespeeld door onze vier muzikanten. Vranckx houdt ons bij de leest met dit alles.
Het brengt ons naar de trieste splinterbom verhalen van Gaza. Pakkende verhalen in z’n geheel en –zeker, naast het bestrijden van Hamas, van al die Palestijnen, de kinderen, hulpverleners, journalisten enz die worden aangevallen of gedood. De menselijkheid wordt begraven. Er is de slingerbeweging van machteloosheid, radeloosheid, onbegrip, woede, afkeer.
Het veilige gevoel is definitief opgeborgen. “Peace, love & understanding” ( a world of insanity) (van Nick Lowe/Elvis Costello) verbrokkelt.
De verhalen, de beelden en de muziek, het is even doorslikken en je krijgt er kippenvel van …
Op adem komen, nee hoor, er zijn verder de drugkartels in Z-Amerika , de protesten in Iran, er is de propaganda oorlog, de bommen, de raketten die gedropt worden. “Dancing in the dark” horen we nu.
Het brengt ons naar de IS in Syrië met de vrouwen als martelaar, slachtoffer of als heldinnen, duivelinnen (vanuit het beleven van IS).
Oorlog is ook afscheid nemen. En we nemen afscheid van de wereld(vrede) die er was.
De verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden en tekeningen, het zijn de portretten van Vranckx, het gezicht, de ogen van de oorlogen. Politiek activiste Patti Smith (“Gloria”) en Gerry Rafferty’s “Woman right down the line” waren muzikaal niet te ontbreken afsluiters.
We werden er allemaal stil van, iets om nooit te vergeten. Mogen we toch streven om dat sprankeltje hoop te hebben en te behouden, een streven naar de meest ideale wereld van ‘love, peace & understanding’.
Organisatie: Kras events (ism CC De Bouckere, Torhout)
Dressed Like Boys - Kwetsbaarheid als statement
Het concert van Dressed Like Boys in de Gentse Ha Concerts voelde als een zorgvuldig opgebouwde emotionele reis: klein en breekbaar in aanzet, maar gaandeweg verrassend groots in impact.
Vanaf de ingetogen Intro en het daaropvolgende “Nando” werd meteen duidelijk dat Jelle Denturck hier niet de flamboyante frontman van zijn vroegere werk wilde zijn, maar een verteller die zijn publiek dicht bij zich trok. De 70’s-invloeden uit zijn debuutplaat waren live nadrukkelijk aanwezig: warme pianoklanken, subtiele arrangementen en een licht rafelige DIY-esthetiek die de nummers net extra karakter gaf.
Met songs als “Healing” en “Finger Trap” werd de toon gezet: kwetsbaarheid als kracht. Denturcks stem balanceerde voortdurend tussen breekbaarheid en beheersing, wat de thematiek rond identiteit, liefde en zelfacceptatie tastbaar maakte. Het publiek luisterde opvallend aandachtig, een zeldzame stilte die alleen ontstaat wanneer een zaal echt mee is. Een eerste hoogtepunt kwam er met “Agony Street”. Diezelfde oprechtheid zat ook in “My Friend Joseph” en “Jaouad”, nummers die duidelijk geworteld zijn in persoonlijke verhalen en daardoor des te harder binnenkomen.
Halverwege de set zorgde “Questions” voor een verstilde kern. Hier viel alles weg behalve stem en emotie, en precies daarin schuilt de kracht van dit project. Denturck durft ruimte te laten, en die ruimte zegt vaak meer dan eender welke grootse productie. Naar het einde toe werd het geluid iets voller met Lies en Pinnacles, zonder ooit zijn fragiele essentie te verliezen. Het publiek werd als het ware zachtjes meegenomen naar een bisronde die volledig tot ontplooiing kwam.
De encore was ronduit indrukwekkend in zijn opbouw: “And Then I Woke Up” voelde als een intieme biecht. “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, was het emotionele zwaartepunt van de avond: breekbaar, eerlijk en zonder franjes. Met “Stonewall Riots Forever” kreeg het geheel een uitgesproken, bijna strijdvaardige, ondertoon, waarin queer identiteit en engagement duidelijk naar voren kwamen.
De afsluiter, een tapeversie van “Over the Rainbow”, was een bijzonder mooi gekozen slot: een klassieker die perfect aansloot bij de thematiek van verlangen, identiteit en hoop die doorheen de hele set sijpelde.
Wat dit concert zo sterk maakte, was niet alleen de kwaliteit van de songs, maar vooral de coherentie van het geheel. Alles (van setlist tot performance) stond in dienst van een duidelijke artistieke visie. Denturck bewees dat hij als Dressed Like Boys een totaal ander, maar minstens even overtuigend hoofdstuk heeft aangeslagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
Dressed Like Boys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9517-dressed-like-boys-02-04-2026?Itemid=0
Frans Kalf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9516-frans-kalf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Psychonaut - Post-metal met panache
Wijf uit Gent is vrij nieuw aan het Belgische alternatieve metalfront, maar we gaan hier zeker nog van horen. De frontdame Marie De Graeve haalde verduiveld scherp uit met haar schelle en krachtige stem. Een geluk dat er in de Kreun geen glaswerk aanwezig was, anders was er hier gegarandeerd één en ander aan diggelen geslagen.
Met “Liar”, “Hysterical” en “Maniac” bracht Wijf een stel vlijmscherpe en snerende songs, de gitaar spuwde vuur en scheurende riffs tegelijkertijd, de vocals kwamen binnen als een frontale peer op uw bakkes. Dit was is Bikini Kill in een metalbad. Daarbovenop leek een veelbewogen “Circles” een geweldige song die gerust de battle met Brutus kon aangaan.
Verder waren hun invloeden alleszins niet af te leiden uit hun t-shirts, The Mars Volta hoorden we nergens (goeie smaak, dat wel) en laat ons hopen dat die Taylor Swift shirt als grap bedoeld was. Alhoewel, op foto hebben we die bassist ook al met een Dua Lipa shirt opgemerkt, draagt die kerel de kleren van zijn twaalfjarige zus, misschien?
Met alweer een ijzersterk nieuw album ‘World Maker’ onder de arm kon het Mechelse trio Psychonaut ondertussen al een kloeke setlist vullen met een stel onsterfelijke mokerslagen van songs.
In een dik uur propten ze het stinkende beste van zichzelf in een stevige wall of sound, een muur opgetrokken uit massieve post-metal met hier en daar enkele aangename en welgekomen rustpunten.
De heerlijke dubbele vocals, van razend naar clean en terug, zijn ondertussen ook een handelsmerk waar ze steeds bedrevener in zijn geworden. Binnenkomer “And You Came With Searing Light” was daar al meteen het toonvoorbeeld van, na een ingetogen start gingen onherroepelijk alle sluizen tegelijk open, de gitaar was verschroeiend en de vocals konden een volgroeide eik in tweeën kunnen splijten. Psychonaut was op die manier al direct op kruissnelheid en “All Your Gods Are Gone” en “Endless Currents” zoefden op dat daverende elan verder.
Met de excellente instrumental “All I Saw as a Huge Monkey” wist Stefan De Graef ons terug te overweldigen met zijn striemende en snedige gitaarspel. Dit was sowieso een hoogtepunt in de set, een track om Russian Circles stikjaloers te maken.
Met een ronduit fantastisch “Violate Consensus Reality” en een verpletterend “Interbeing” werden twee hoogvliegers uit het vorige album er met panache en verbetenheid doorgejaagd. Die aanhoudende spanning werd verder ten top gedreven met een verzengend “The Fall of Conciousness”. Hoe sterk de nieuwe songs ook mogen zijn, deze inmiddels 6 jaar oude kanjer is nog steeds de onbetwistbare topper in elke Psychonaut set, een zwaar ontvlambare knaller die zijn gelijke niet kent, met hier in de Kreun een alweer schitterende en wilde uitvoering.
Psychonaut eindigde met de tandem “You Are The Sky/Everything Else is Jus the Weather”, naar eigen zeggen hun favoriet uit de nieuwste plaat. En wie zijn wij om dat tegen te spreken.
Het trio raasde hier immers als een dolle bizon op het doel af en laste er dan halverwege een mooi en intiem rustpuntje in. Bespeurden wij daar trouwens geen Dire Straits-achtig gitaartje in de intro van “Everything Else”? En mag dit wel bij een hardvochtige metalband als Psychonaut? Tuurlijk wel, het onderstreepte de veelzijdigheid van Stefan De Graef en was het bewijs dat er ook gevoelige snaren op diens gitaar zitten.
Een betere setlist hadden we zelf niet kunnen bedenken, Psychonaut had er al de sterkste songs uit hun repertoire in gebald. Een dik uur bronstige en potige post-metal met een neus voor gevoel en variatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9100-psychonaut-02-04-2026?Itemid=0
WIJF
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9101-wijf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix
Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.
De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.
Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0
Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Stoned Jesus - Prog-metal meets stoner-rock op geslaagde dubbelaffiche
Stoned Jesus, Wheel
Met lokale opwarmer Ice Sealed Eyes hadden we nogal wat moeite. Die kwamen immers met een weinig origineel concept aanzetten. Dit was schreeuwerige core-metal die van verschillende walletjes wou eten, het klonk als Linkin Park die Bring Me The Horizon plagieerde, of Enter Shikari die met Parkway Drive in de botsauto’s kroop. En laat dit nu toevallig allemaal irritante bandjes zijn die niet bepaald op ons favorietenlijstje staan.
Nu goed, Ice Sealed Eyes slaagde er met hun clichématige core-metal wel in om een klein beetje animo in het publiek te krijgen, dat was ook al iets. Maar verder was er weinig opwindends te melden. Oh ja, nog dit, kan er iemand eens aan de gitarist vertellen dat corona nu al enkele jaren voorbij is.
De Finse prog-metal band Wheel heeft niet alleen de mosterd gehaald bij Tool, maar ook quasi alle andere ingrediënten, check de echoënde gitaren, de opbouwende songs, de mysterieuze vocals en de immer pulserende jungle drums. Maar goed, ze mogen dan misschien schaamteloos de Tool sound jatten, ze verzinnen er tenminste hun eigen songs bij, en daarmee onderscheiden ze zich van Aenima of The Tool Experience, tribute bands die er enkel maar op uit zijn om zo perfect mogelijk het grote voorbeeld te kopiëren maar daar zelf geen greintje creativiteit aan toevoegen.
Wheel had daarentegen wel een stel gloeiende brokken van eigen songs meegebracht en die werden voorzien van een kloeke en potige sound die werd neergezet door een stel gretige en uiterst bedreven muzikanten.
Songs als “Vultures”, “Empire” en vooral het lange en bruisende “Wheel” ontpopten zich tot de ultieme orgelpunten van een uiterst energieke en gelaagde set. Ook al ligt de vergelijking met je weet wel wie er vingerdik op, we moesten Wheel toegeven dat ze een uur lang een stevige en overtuigende pot prog-metal wisten neer te zetten.
Stoned Jesus begon al direct met een pareltje. De heerlijke gitaarintro van “New Dawn” greep ons al onmiddellijk vast in de onderbuikstreek en was zo de aankondiging van wat een prachtconcert zou worden. De song sloeg algauw over in een ronkende en stomende stonerknal.
De Oekraïners waren meteen gelanceerd, de trein was vertrokken. Met “Shadowland”, nog een kraker uit dat fijne nieuwste album ‘Songs To Sun’, werden daar nog een stel vette riffs aan toegevoegd. Die nieuwe songs, met verder in de set ook nog een krachtig en furieus “Low”, kwamen in hun live versies nog een stuk wilder en harder voor de dag, er kwam veel meer stoom uit de ketel dan de plaat deed vermoeden.
Tussendoor had Stoned Jesus ook nog een paar oudjes in de set gedropt die ze naar eigen zeggen al enkele jaren niet meer live hadden gebracht, en dat tot grote vreugde van het publiek. “Rituals Of The Sun” was er zo één, een beukende Sabbath-riff, een bulldozerbas en daarbovenop de moordende gitaaruithalen van frontman Igor Sydorenko, zonder meer geweldig.
En dan moest het summum nog komen, in de vorm van het heerlijke langgerekte stonermonster “I’m the Mountain”, een absolute klassieker en dé publiekslieveling. Sydorenko ging gretig mee in het enthousiasme van zijn fans, hij liet zijn gitaar janken en gieren en maakte van deze onsterfelijke song wederom een onvergetelijk hoogtepunt.
Omdat de band in een strak tijdsbestek zat gewrongen werd er in de bisronde vooral op snelheid en strakheid ingezet met de welgemikte bommen “Wound” en “Here Come the Robots”.
Na een uur floepten helaas de zaallichten alweer aan, het was zo voorbij. Dit was zonder meer schitterend, maar veel te kort.
Organisatie: Botanique, Brussel
Airbourne, Ancienne Belgique, Brussel op 29 maart 2026 – Pics
Airbourne is terug met nieuwe muziek én een nieuwe tour, en die zijn allebei "GUTSY". Na Graspop vorig jaar staan de Australische hardrockers op het podium van Ancienne Belgique in Brussel nu.
Airbourne werd in 2003 opgericht door de broers Joel (frontman, gitaar) en Ryan O'Keeffe (drums). De band wordt vervolledigd door Justin Street (basgitaar) en sinds kort Brett Tyrrell (gitaar). Ze veroverden een eigen plek in de wereld van de rockmuziek dankzij hun energieke optredens en no-nonsense rock-'n-roll. Met albums als 'Runnin' Wild' (2007), 'Black Dog Barking' (2013) en 'Boneshaker' (2019) speelden ze wereldwijd concertzalen en festivalweides plat.
Hun nieuwe single "GUTSY" nu, klinkt vuriger dan ooit en is volgens de bandleden van Airbourne meer dan een titel: het is een manier van leven.
"When the odds are stacked against you and the battle you're fighting seems impossible to win. [...] Call for help or cry for glory... Give in or Get GUTSY!" - Joel O'Keeffe
(bron: Live nation)
LIVE fr Un mur de décibels old school…
Neem gerust een kijkje naar de pics
Airbourne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9088-airbourne-29-03-2026?Itemid=0
Asomvel
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9089-asomvel-29-03-2026?Itemid=0
Org: Live Nation
Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme
In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!
Neem nu Sanity's Rage (****) die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.
Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!
Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.
Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!
Met dank aan Musika.be
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 – nieuwe rits namen maken affiche bijna volledig
MET O.A. BLACKWAVE., MENTISSA, TP LE GREEN EN SPACE QUARTET IS PROGRAMMA HOOFDPODIA FESTIVAL DRANOUTER BIJNA HELEMAAL VOLLEDIG
Festival Dranouter maakt een voorlaatste reeks nieuwe namen bekend voor de komende editie. Naast ZAZ, Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch of The Kooks staan nu ook blackwave., Mentissa, TP Le Green, Omar Dahl, Farfar, GRAYSSOKER, Space Quartet, Frans Kalf, Ethno Flanders en Jan De Smet & het Powertrio op de affiche. Daarmee is het programma van de hoofdpodia bijna volledig. Festival Dranouter blijft dé plek voor roots en ontdekking: je ontdekt binnenkort meer over een nieuw folk- en rootspodium. De komende weken volgt de DJ-programmatie, de food & drinks line-up, straattheater, kinderanimatie... Met deze aantrekkelijke affiche belooft Festival Dranouter 2026 opnieuw een veelzijdige editie te worden die muziekliefhebbers uit alle hoeken weet te verrassen.
Tickets & info: www.festivaldranouter.be
Het Belgische duo blackwave. brengt een internationaal klinkende mix van jazzy hiphop, soul en summer vibes. Het duo jaagt elke festivalweide in beweging met hun instant meezingers. Hits als 'Elusive’, 'Big Dreams' en 'Good Enough' halen miljoenen streams. Hun live reputatie groeit jaar na jaar: een eerste keer blackwave. op Festival Dranouter is dus helemaal a-okay!
Mentissa stond in de schijnwerpers als winnares van The Voice Kids (2014) en als één van de topkandidaten van Eurosong (2025). Haar sterke popsong 'Desolée' combineerde catchy eighties-elementen, een onweerstaanbaar refrein en zette vooral haar sterke soulvolle stem in de kijker. Haar deelname aan The Voice of France zorgde voor een sneeuwbaleeffect: een platencontract, top noteringen bij alle streamingdiensten en een mega populariteit in Frankrijk. Na haar hits 'Mamma Mia' en 'La vie qu'on mène' en haar passage bij Live Live Live (VRT1) is België ook in de ban van deze jonge belofte. Voor fans van Lous & The Yakuza en Angèle.
Klaar voor iets radicaal nieuws? GRAYSSOKER trekt de accordeon los uit zijn stereotype rol en brengt het instrument tot een niet-normaal niveau. Met pompende beats en pure spanning bouwt hij zijn show laag per laag op. Geen brave fusion, maar een dansbare rave dat heel het publiek meesleurt tot de laatste noot. Stampen!
Warme, dromerige grooves die voelen als eeuwig durende golden hour. Oosterse melodieën blenden met elektronische sounds, da's iets waar Omar Dahl expert in is! Synths, blazers en snaarinstrumenten glijden in elkaar tot een dansbare, bijna filmische sfeer. Het soort set waarin je wegzakt, maar waarin je liefst permanent zou blijven vertoeven.
Vier muzikanten die elkaar vinden in het moment: dat is SPACE Quartet. Rond Nicolas Mortelmans, Roland Van Campenhout, Stef Kamil Carlens en Tim Vanhamel ontstaat een universum waar psychedelica, ambient, funk en jazz elkaar kruisen. Live voelt het alsof je een improvisatiestroom binnenstapt. Geen vaste structuur, alleen muziek die zoekt, botst, openbarst of fluistert. Een trip die je zeker niet wil missen.
Het gaat hard voor TP Le Green. Willy tipte hem in maart getipt als Belofte en zijn debuutsingle Amen in Live Live Live (VRT1) maakte meteen indruk. Achter TP Le Green zit Tim Beernaert, die na het verlies van zijn zoontje Rinus zijn grote steun in muziek vond. Uit dat hartverscheurende verdriet ontspringt een stroom van muziek. Voor zijn debuutalbum trok hij met topmuzikanten naar de iconische La Frette studio in Parijs. Samen met Sarah Green (ex-lid Portland) maakte hij Amen, een anthem over onverwoestbare hoop, een lichtpuntje midden in de donkerste nacht.
De half-Vlaamse Ramses Shaffy is geboren: Frans Kalf. Met scherpe zinnen, een half ironische glimlachje in zijn stem en indiefolky melodieën wordt je meegenomen naar een cynisch vrolijke wereld. Zijn debuutsingle Terwijl Je Voor Me Stond zette hem in één klap op de kaart. Live heeft hij die ontwapenende presence die je stil krijgt én doet glimlachen. Een jonge stem met lef, charme en een eigen hoek.
Door Farfar schiet het kwik de hoogte in. In hun warme, mediterraanse wereld komen jazzy melodieën, opmerkelijke bouzouki, zware synthakkoorden en stevig saxwerk samen. Live voelt de band alsof je door een zonovergoten landschap wandelt. Licht en onweerstaanbaar groovy!
Ethno Flanders is elk jaar een compleet nieuw verhaal: zo’n zestig jonge muzikanten uit alle hoeken van de wereld die in één intense week samen een unieke live set bouwen. Wat je op Dranouter ziet, is het resultaat van jammen, dansen, ontdekken en vriendschappen smeden. Een explosie van energie, diversiteit en pure goesting. Jong, wild en super aanstekelijk.
Zaterdagochtend op Festival Dranouter begint met het Powertrio. Jan De Smet, Wouter Berlaen en Stoy Stoffelen trekken je met gitaren, accordeon, humor en een lading klassiekers weer recht na de eerste festivaldag. Hun veel-te-vroeg-voor-sommigen-maar-altijd-heilzame meezingconcert is intussen een traditie die je wakker lacht en meteen in festivalmodus zet.
MUZIEKVAKANTIE MET ZAZ, POMMELIEN THIJS, THE KOOKS, MONZA, ISE, HUMO'S COMEDY CLUB & MEER
Festival Dranouter is een echte muziekvakantie, om te beleven samen met vrienden of familie. De vorige edities waren steeds volledig uitverkocht, goed voor maar liefst 55.000 festivalgangers. De ticketverkoop loopt goed: intussen is de Mobilhome Camping al volzet. Er is nog plaats op de Stille Camping Zone, de traditionele Camping Zone en de Plus Camping (ADL-assistentie).
Op de affiche dit jaar: The Kooks, Pommelien Thijs, ZAZ, Sylvie Kreusch, blackwave., ZAP Mama & K.ZIA, Gustave Brass Band, Talisk, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Dressed Like Boys, Mentissa, Katherine Priddy, Thalas & meer. Het programma van de hoofdpodia is bijna helemaal rond: er komt nog 1 folk & roots lading namen. Ook de DJ's, food & drinks line-up, programma Buskerpodium, animatie & KIDS acts heb je nog tegoed.
www.festivaldranouter.be
The Kids - Nog geen sporen van sleet
The Kids + Vaag + The Covids
Vijftig jaar punk! Vijftig jaar The Kids!! Als dat geen reden tot een feestje is, dan weet ik het ook niet meer. Bovendien bleek dat The Kids nog nooit in De Zwerver geweest waren. Hoe is dat nu mogelijk? Maar na zaterdag is die leemte alsnog gevuld, en dat overigens op een indrukwekkende wijze.
Punk blijkt na vijftig jaar springlevend! Overal schieten jonge punkbandjes als paddenstoelen uit de grond. Eén daarvan is The Covids uit Amsterdam. Ontstaan tijdens de pandemie - vandaar die mooie naam - hebben ze intussen twee albums op hun actief en een stevige livereputatie opgebouwd.
Na een korte intro gaf de band meteen "Banned from the USA" prijs, hun laatste single en wellicht ook hun beste nummer. Een droomstart voor een aanstekelijke set vol korte, no nonsense punkliedjes in de traditie van pioniers zoals The Undertones of Buzzcocks. Zanger Mehdi Tallal leek een pas bevrijd wild dier en ging als een razende tekeer. Daarbij ging de voorraad bier meteen tegen dek waardoor het podium in een schaatsbaan veranderde. Met als gevolg dat Tallal meermaals onderuit knalde maar dat kon hem niet afremmen. Al vlug trok hij zijn shirt uit en onthulde hij zijn blote bast, waarop in grote letters 'No kids more nukes' geschreven stond. De betekenis daarvan is me niet geheel duidelijk. Dat hij geen kinderen wil, weten we uit het nummer "No kids" maar wat hij met die kernwapens wil aanvangen blijft me een raadsel.
Wat provoceren maakt wellicht deel uit van dit soort rauwe, energieke punk die verrassend melodieus klonk. Als slotakkoord diepte het viertal nog een onverwachte cover op: "Just head" van Nervous Eaters, een obscure seventies punkband uit Boston. Mooi!
£
Met Vaag zagen we enkele oudgedienden uit de Kortrijkse underground terug: gitarist Mich Decruyenaere (Hitch, Galatasaray,...) en zanger Bram Coussement (Haemers) met bassist Simon Pertz en drummer Pieter Blancke. Het gezelschap heeft twee EP's op zijn naam staan: ‘Rauw’ en ‘Paniek!’, maar ondanks die titels en de groepsnaam zingen ze gewoon in het Engels. Nu ja, zingen? De zanger bleek een brulboei: zijn met veel overgave gebrachte maar vrij monotone geschreeuw begon na een tijdje op de maag te liggen. De gitaarlijnen van Mich Decruyenaere klonken fris en innovatief maar dat volstond niet om van een geslaagde set te kunnen spreken. Vooral die dichtgeplamuurde sound maakte het voor me te vermoeiend. Toch bleef ik hopen op een moment waarop er wat gas zou worden teruggenomen om zo wat ademruimte te creëren, maar dat kwam er uiteindelijk niet. Maar misschien was ik hier na het argeloze geweld van The Covids niet klaar voor.
De postpunk van Vaag leek plots wat te intellectueel, gekneld als ze zaten tussen twee groepen die zweren bij rechttoe-rechtaan punk.
The Kids zijn zonder twijfel de beste punkgroep die België ooit gekend heeft en ondanks hun eerder bescheiden oeuvre, vijf studioalbums en twee livealbums, mag de band stilaan als een instituut beschouwd worden.
Hun titelloze debuut uit 1978 is een klassieker in het genre, waarvan de originele exemplaren intussen behoorlijk wat geld waard zijn. In de loop der jaren bouwden The Kids ook in de Verenigde Staten een zekere cultstatus op, waar ze, live graag geziene gasten zijn. Maar onder het huidige regime krijgen ze daar helaas geen visa meer.
De groep bestaat dus vijftig jaar, zij het met een hiaat tussen 1985 en 1996. Na de reünie bleven ze regelmatig optreden maar nieuw werk, buiten een verdwaalde single, kwam er niet meer. Ze blijven dus in feite teren op hun oude nummers die inmiddels minstens 45 jaar oud zijn, maar geen mens die hen dat kwalijk neemt. En wie ze ooit zag weet ook waarom.
De drie originele leden in de frontlinie zagen er ondanks de gevorderde leeftijd vrij patent uit: gitarist Luc van de Poel (73), zanger-gitarist Ludo Mariman (71) en bassist Danny de Haes (63, hij was pas 12 toen The Kids begonnen). En Tim Jult is intussen ook reeds zo'n veertien jaar de drummer.
De set werd traditiegetrouw geopend met "No work". De setlist veranderde, in al die jaren na de comeback, nauwelijks, vertelde een fan me. Waarom zou die trouwens moeten veranderen? Eenmaal de perfecte opbouw gevonden, dan hou je die toch. Wat klonk dit meteen fel, scherp en strak!
Meteen daarna volgden nog een trits nummers uit dat tijdloze debuut, dat er zo goed als volledig werd doorgejaagd: "Bloody Belgium", "Do you wanna know", "For the fret" en "Money is all I need". Het waren punkbommetjes die niets aan frisheid hadden ingeboet, krachtig en helder gezongen door een minzaam grijnzende Mariman.
Van de Poel, de nestor van het gezelschap, was de beweeglijkste en leek zijn leeftijd voortdurend moeiteloos te tarten. Na de vinnige Wire cover, "1 2 X U" volgde "There will be no next time", een nummer dat behoort tot het collectieve geheugen en waarop ik iets meer reactie van het publiek had verwacht.
Dat een echte moshpit zou uitblijven was al voor de show duidelijk. Daarvoor was de gemiddelde leeftijd iets te hoog. Vreemd genoeg meldden de eerste danslustigen zich pas na die hit, bij "I wanna get a job in the city", ook een knaller uiteraard.
En zo verzeilden we haast ongemerkt in de zinderende finale, waarin ik het delirium nabij kwam door "Fascist cops", "This is rock 'n roll" en "Do you love the Nazis", uitzinnige volksliederen die me op slag dertig jaar jonger deden voelen.
Toen The Kids terugkwamen voor een bis was er een groepje enthousiastelingen al "Hey ho, let's go" aan het scanderen maar Mariman liet zich niet vermurwen en zette "If the kids are united" van Sham 69 in. Uiteraard kon "Blitzkrieg bop" van de Ramones dan toch niet ontbreken en met deze twee massaal meegezongen anthems werd het alsnog een behoorlijk wild feestje voor het podium.
Na vijftig jaar bleken er bij The Kids nog geen sporen van sleet merkbaar.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke
Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.
Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.
Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.
Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.
'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0
Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026 - de laatste vier namen, affiche compleet
LOS BITCHOS, ÃO, JOSHUA IDEHEN EN LÉZARD VERVOLLEDIGEN AFFICHE CACTUSFESTIVAL 2026!
LOS BITCHOS (uk)
Zondag 12 juli 2026 - exclusief concert!
Los Bitchos is een all female band om van te houden, tenzij je gewoon een hekel hebt aan plezier maken. De band maakt speelse surf-exotica die klinkt als de soundtrack bij een avond hard in de margaritas vliegen en zien wat er dan gebeurt. Met hun door Alex Kapranos (Franz Ferdinand) geproducete debuut ‘Let The Festivities Begin!' en opvolger ‘Talkie Talkie’ tourden Los Bitchos non-stop langs de grootste festivals en als support voor o.a. King Gizzard & The Lizard Wizard, Franz Ferdinand, Pavement en Mac Demarco. Hun aanstekelijke live set is een instant party starter die zelfs de grootste cynicus in beweging krijgt.
ÃO (b)
Zondag 12 juli 2026
Met hun saudade mix van elektronica, artpop en alternatieve latin is Ão uitgegroeid tot een van de meest opwindende acts van het moment. Daarbij onttrekt het viertal zich aan elk genrelabel en blijven ze hun muzikale grenzen verleggen, zonder hun eigen geluid te verliezen. Zowel op debuutalbum 'Ao Mar' als op het eerder dit jaar uitgekomen 'Malandra' bewijst Ão dat ze een volstrekt unieke plaats innemen in het Belgische muzieklandschap. Ondertussen heeft de band een eerste uitverkochte AB op hun naam staan en gaat ook het buitenland voor de bijl. Met optredens in ons Café, Club en op Cactusfestival 2024 was Cactus er bij op elke trede van de ladder. Nu ze opnieuw een stapje hoger gaan nodigen we deze Belpop topper in wording graag opnieuw uit in het Minnewaterpark.
JOSHUA IDEHEN (uk/nga)
Zaterdag 11 juli 2026 - exclusief concert!
In grimmige tijden heeft Joshua Idehen één doel: de kracht van muziek gebruiken om ons allemaal samen te brengen in een onvergetelijk moment. Daarbij neemt Idehen afwisselend de rol aan van poëet, entertainer, master of ceremony en – bij momenten – goeroe. Een concert wordt een groepsgebeuren, waarbij interactie met en tussen het publiek zijn boodschap versterkt. Na samenwerkingen met o.a. Shabaka Hutchings en als lid van Calabashed met Alabaster DePlume, bracht Joshua Idehen dit jaar zijn eerste album onder eigen naam uit. Daarbij vormt hij een duo met de Zweedse producer Ludvig Parment. De teksten zijn direct en thema’s zijn niet altijd gemakkelijk, maar door de atmosferische clubbeats van Parment en de hoopgevende vertolking van Idehen overheerst het gevoel van warmte en naastenliefde. De meest wholesome ervaring van Cactusfestival wordt de ceremonie van master Joshua Idehen!
LÉZARD (b)
Zaterdag 11 juli 2026
In een fonkelende explosie van confetti lijkt het Gentse combo Lézard ineens overal. Voor wie het spannende laboratorium van de Belpop in het oog houdt, is Lézard natuurlijk geen verrassing. Als Oost-Vlaamse laureaat van het kansenparcours Sound Track wordt de band al enkele jaren intensief klaargestoomd in de buik van onze livesector. Na enkele goed ontvangen singles en precies gemikte shows is Lézard met hun debuutplaat helemaal klaar voor de volgende stap. We kunnen nu al voorspellen: dit gaat geweldig leuk worden! Want met hun spetterende mix van postpunk, disco, glamrock, new wave en electroclash begeeft Lézard zich op onontgonnen terrein. Een likje versnoven Studio 54-decadentie hier, een toets absurdistische Devo en dansbare Talking Heads daar, een vettige laag indie sleaze erover en hop – daar is Lézard, het leukste Belgische indiesnoepje van het moment!
De affiche voor Cactusfestival 2026 is helemaal compleet. Deze 22 namen vuren we in het tweede weekend van juli op je af: The Afghan Whigs, Zwangere Guy, Action Bronson, STONE, SONS en High Hi op vrijdag 10 juli, Madness, GOOSE, Aldous Harding, Kevin Morby, Dry Cleaning, Joshua Idehen, Nusantara Beat en Lézard op zaterdag 11 juli en Editors, The Haunted Youth, OSEES, Los Bitchos, Jehnny Beth, Ão, Hispy en Madra Salach op zondag 12 juli. Het beste nieuws? Je hoeft helemaal niets van deze line-up te missen! Er zijn nog steeds combitickets vr/za/zo en dagtickets voor vrijdag en zaterdag. En het praktische luik hebben we ook voor je geregeld. Overnachten kan op onze supergezellige camping of je kan terug richting het binnenland met de nachtbus naar Gent.
Alle info en tickets vind je via www.cactusfestival.be
Nederlands 
Français 
