Eerlijk gezegd, wist ik niet goed wat ik hier van moest verwachten maar mijn sympathie voor overlevers (en hiermee bedoel ik niet groepen als de Rolling Stones die de dollars blijven binnenrijven maar artiesten die koppig blijven doorploeteren in het bruine kroegencircuit) dreef me toch naar De Zwerver. En daar werd ik totaal onverwacht overrompeld door een briljant optreden.
Wreckless Eric kende zijn moment de gloire eind jaren zeventig bij Stiff Records maar leek nadien veroordeeld tot de marge hoewel de man steeds muzikaal actief bleef. Amy Rigby (Amy who?) is reeds van de vroege jaren '80 bezig, eerst in bandjes als The Last Roundup en The Shams, later solo. In 2005 nodigt ze samen met Marti Jones, Wreckless Eric uit voor de show ‘Cynical girls’ en sindsdien zijn ze blijven samenspelen en werden ze zelfs man en vrouw. Het lijkt een eigenaardige combinatie: een Britse pubrocker en een Amerikaanse singer-songwriter maar het werkt perfect, zo mochten we tijdens een bijna twee uur durende set constateren. Eric op elektrische gitaar of bas, Amy op akoestische gitaar en enkele malen op piano en beiden gezegend met een mooie stem, dat volstond ruimschoots.
Ze brachten krachtige heldere songs, zowel van hem als haar, alsook twee covers : ééntje van de ten onrechte vergeten P.F. Sloan, een ander van de Flamin' Groovies. Hier geen geneuzel zoals we zo vaak horen bij de nieuwe lichting. Enkele nummers werden ondersteund door een elektronische beat terwijl Eric ook niet vies was van af en toe een korte onbeholpen scheurende gitaarsolo. Zijn enige hit "Whole wide world" werd netjes opgespaard tot het einde maar slechts weinigen zaten hierop nog te wachten na zoveel lekkers.
Bovendien is Eric een bijzonder grappig man die het optreden doorspekte met talrijke anekdotes waarin o.a. John Mayall en Van Dyke Parks (stond met die laatste op hetzelfde festival de dag voordien) een flinke veeg uit de pan kregen. Meer dan eens werd het zelfs hilarisch zoals bv. in het begin toen hij onoverkomelijke problemen leek te hebben met de belichting waardoor iemand hem een zonnebril aanreikte. Toen iemand er hem op attent maakte dat hij hiermee op Bono geleek volgde een hartgrondig "fuck". Maar laten we niet vergeten dat de bijdrage van Amy minstens even groot was. Wie een song als "Dancing with Joey Ramone" uit de mouw kan schudden heeft bij mij meteen een streepje voor.
Dit was een fantastische avond die bij elke aanwezige nog land zal nazinderen, met dank aan Piv Huvluv die dit stel naar De Zwerver haalde.
Organisatie: De Zwerver, Leffinge
Petrol had een Hacienda-night georganiseerd met een behoorlijk indrukwekkende line-up. Daarvoor dient U wel wat de geschiedenis van de house te kennen. De Hacienda was een club in Manchester die in het begin van de jaren tachtig begon met een diverse programmatie die nog zwaar leunde op de Britse new wave-scene. Met name New Order was van in het begin verbonden met de scene in de Hacienda. Pas in de late jaren tachtig vanaf de tweede Summer of Love in 1988 werd de Hacienda een legende toen acid house een begrip werd en ecstacy in industriële hoeveelheden Groot-Brittanië begon te overspoelen. Uit die tijd dateert ook het begrip anthems, nummers die steeds weer gedraaid werden in de club, met name op de piekmomenten tegen het einde van de avond. Twee van die nummers waren “Voodoo Ray” en “Pacific State” waarvan de respectieve auteurs vanavond op de affiche stonden, met name dus A Guy Called Gerald en 808 State. Om de affiche te vervolledigen waren er nog Justin Robertson, de man ook achter Lionrock en Jon da Silva, een van de residents uit de glorietijd van de Hacienda.
De Hacienda is een legende geworden vanwege niet eens zozeer de muziek, die voornamelijk import was, maar wel vanwege de onvergetelijke sfeer. Ondertussen is dit allemaal twintig jaar geleden en was het ook wel te verwachten dat je dat niet zomaar kan kopiëren. Er was wat te weinig volk in deze examenperiode en in Antwerpen komt alles traditioneel traag op gang. Echt veel sfeer was er dan ook niet, hoewel dat aan de andere kant ook inhield dat er ruimte was om te dansen. Je kon ondertussen ook nog eens rustig Jane Fonda in Barbarella bewonderen maar ze mogen onderhand eens iets anders programmeren want het is nu al de derde keer dat ik die film in de Petrol gezien heb. Het blijft een monument van überkitsch. Justin Robertson mocht de spits afbijten als DJ en hij deed het erg goed. Erg leuke dingen gehoord, zoals flarden Go Bang en veel wat ik niet kende, maar de avond moest nog op gang komen.
Daarna was het de beurt aan A Guy Called Gerald, alias voor Gerald Simpson, die volgens Justin Robertson met wie ik in de toiletten nog een leuk gesprek had ondertussen in Berlijn woont en na een jungle-fase zich blijkbaar met nogal monotone experimentele elektronica bezig houdt. Het kon niet echt overtuigen en het mooiste moment was nog “Voodoo Ray” zelf, de plaat waarmee hij geschiedenis maakte. Daarna kwam 808 State die een aantal bijzonder goeie platen maakten rond 1990. Die stijl kwam bij momenten terug in hun DJ-set, die anders ook wel gevarieerd was. Ik heb het einde van de avond die rond 7 uur geprogrammeerd stond wegens oververmoeidheid niet gehaald, maar het was wel degelijk een geslaagde avond.
Alleen met die bedenking dat het een Petrol- avond en geen Hacienda-night was. Het was ook niet te verwachten dat die sfeer nog opnieuw te creëren viel, hoewel ik wel wat meer oudere clubbers verwacht had.
De mensen op de affiche zijn ondertussen ook muzikaal in andere richtingen geëvolueerd en dat is maar goed ook. Het is goed om te weten waar de hedendaagse dansmuziek vandaan komt, maar het belang van de Hacienda zal altijd meer op sociologisch vlak als belangrijkste exponent van de rave-revolutie dan op het puur muzikale liggen. Andere plekken zoals New York, Chicago en zelfs Düsseldorf waren op muzikaal vlak belangrijker.
Organisatie: Petrolclub, Antwerpen
Net tien jaar na het eerste soloalbum komt singer/songwriter Daan Stuyven op de proppen met zijn vijfde studioalbum ‘Manhay’. Tijd voor een intieme clubtournee die startte in Kortrijk en eindigde in Opwijk.
Net het laatste concert kozen we uit om Daan te bewonderen in de Nijdrop. De donkere, mysterieuze omgeving waarvan jongeren zich bij hun eerste bezoek soms de vraag stellen: “Is het wel hier?!”. Jazeker, en … een man als Daan past sprekend in de locatie van de zaal die hoort bij het jeugdhuis van Opwijk.
Het concert zelf dan maar. Voor zijn vijfde album ‘Manhay’ werd hij omringd door een vijfkoppige band (gitaar, piano, drum en synthesizers). ‘Manhay’ is trouwens een klein dorpje in onze Ardennen waar Daan de inspiratie vond bij het schrijven van zijn nieuwe songs.
Slecht was de Ardense buitenlucht alvast niet voor zijn broeierig nieuw materiaal. De gehele nieuwe CD werd voorgesteld met als opener “Exes”, de single die nu de hitparades haalt. We kregen bij momenten intieme momenten waarbij de synthesizers en beats van vorig werk achterwege werden gelaten. Erg mooi klonken “Your Eyes”, “Brand new truth”, “Bad Boy Bad Girl” en “Beauty calls collect”, …volwassen songs die meeslepend en intens spannend waren en een frisse indruk nalieten.Behouden bleef z’n typerende stem, een onbegrijpelijk gemompel, wat hem net zo uniek maakt.
Stiekem hoopten we nog het betere werk van vroeger eens te horen… Midden tussen de tracks van zijn nieuwe CD bracht hij “The player” en als één van de drie bisnummers, meteen ook het stevigste van de avond zoals verwacht, “Housewife”.
Een concert van de ‘new look’, waarbij hij de electroclash achterwege liet en resoluut koos voor ‘de song’ in al z’n aspecten. Een (bijna) uitverkochte Nijdrop in Opwijk mocht er getuige van zijn. Op naar de festivals …
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Amerikaanse kwintet Deerhunter (voor deze tournee tot een kwartet gereduceerd!) moest noodgedwongen de voorjaarstournee cancellen door ziekte van één van de leden, maar knokten bikkelhard terug met een indrukwekkend noiserockend drone concert, waarbij de kaart van het experiment, pedaaleffects en van lange solo’s werd getrokken; hun melodieus dromerige toegankelijkheid was ondergeschikt. …Een totaal ander concert dan vorig jaar in de Buda in Kortrijk …
Deerhunter, afkomstig uit Georgia, Atlanta wordt met hun nieuwe cd ‘Microcastle’ fel bejubeld; de kers op de taart voor hun intense werk van de voorbije jaren. Hun snedige en meeslepende indierock (met in de repetitieve ritmes een knipoog naar The Feelies van de jaren ‘80!) omschrijft zanger/gitarist Bradford Cox als ‘ambient’ punk, wat staat voor een aanstekelijke, intens broeierige sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie op plaat, maar live wordt omgezet in een noise ‘ drone’ poplandschap, wat een allegaartje biedt van grunge, alternatieve psychedelica rock van de jaren ’90 (Feelies – 11th Dream Day – Yo La Tengo), de trips van Stereolab, de scherpe noisepop en feedbacks van My Bloody Valentine en de religieus apocalyptisch hallucinante, tranceachtige dreunende sound en loodzware ritmes van Sunn O))). En ze slaan de brug met een dromerige melodie onder een zweverige soms onverstaanbare zang … van toegankelijkheid naar experiment …. Op het podium onderging het kwartet dus duidelijk een metamorfose: opener “Crypotograms” en het lang uitgesponnen “Nothing ever happened” kon het concert eigenlijk wel samenvatten van de eerder vernoemde elementen en invloeden. Af en toe konden de droomtrips van songs als “Never stops” en “Microcastle” doorsijpelen. De groep liet bijna telkens de nummers in elkaar overgaan.
Bradford vroeg nog vriendelijk na of we de opwinding konden vinden van hun muzikale brouwsels. Het nieuwe “Ranwater Cass. Exchange” lag in het verlengde van de muzikale formule op plaat en het sferische “Circulation” mocht na een klein uur het eerste deel van de set besluiten.
Maar de groep had nog een verrassende bis in petto. Ruim een half uur lang hielden ze het publiek in hun greep met enkele opmerkelijke opbouwende en gevarieerde versies van “Cover me slowly” en “Agoraphobia”. “Saved by old times” was een verademing. Apotheose vormden ze met een ‘alles erop-en-eraan “Caluary scars”. Op het eind foefelde Bradford ruim tien minuten aan z’n gitaar, pedaaleffects en versterker. Een wall of sound en distortion, zoals Bob Mould in de hoogdagen van Sugar live (cfr. hun optreden in de Vooruit Gent van ’92), wat net als toen gemengde reacties opleverde.
Deerhunter overweldigde met hun oorverdovende sound, zonder in te boeten aan dynamiek, enthousiasme en melodie!
Het breder concept dat we op hun vorige tournee hoorden door inbreng van accordeon, synths, toetsen en sfeervolle gitaarslides smolt als sneeuw in de zon voor die krachtige noisetrip, waarbij de songs verrassende en avontuurlijke wendingen ondergingen. Voor wat een gelouterde break allemaal niet zorgde … Tot op Pukkelpop!
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Botanique , Brussel
Jean Michel Jarre is bij het grote publiek vooral bekend van zijn hitalbum ‘Oxygène’ uit 1976, waarmee hij wereldwijd faam verwierf. Daarnaast is Jarre ook vooral bekend vanwege zijn enorm spectaculaire openluchtconcerten, op vaak legendarische plaatsen. De Franse elektronicapionier is ondertussen zestig jaar geworden maar blijft er vreemd genoeg erg jeugdig uitzien! De tijd van de mega-evenementen lijkt nu wel voorbij. In plaats daarvan tracht Jarre nu om zijn muziek en zijn grootse shows indoor te brengen.
Vorig jaar was Jean Michel Jarre nog te zien in het Brusselse Koninklijk Circus tijdens de stijlvolle, intieme ‘Oxygène’ tournee, een concert waar toen, dertig jaar na release, het volledige hitalbum werd gebracht.
Jarre’s eerste wereldtournee (al heb ik enkel kennis van een Europees luik), de ‘World Arena Tour’ biedt ruimte voor een meer gevarieerde setlist en vooral voor een grotere visuele hightech productie.
Lang voor het optreden begon werd Vorst Nationaal al ondergedompeld in een mystiek sfeertje. De New Age geluiden van “En Attendant Cousteau” en een stemmig rookgordijn brachten ons meteen in de juiste sfeer. Vorst liep aardig vol en de duurverkochte, krappe zitjes werden door zowel jong als oud ingevuld.
Met “Industrial Revolution Part 2” begon Jarre zeer bombastisch en op een indrukwekkende wijze aan de show. Met zijn keytar verscheen hij onder luid applaus uit een 3D bundel lasers,….de show was gestart.
Naast Jarre, nog drie andere instrumentalisten op het podium met een arsenaal aan synthesizers, sequencers en ander instrumentaria. Samen goed voor een indrukwekkend aantal knopjes. Het daaropvolgende “Magnetic Fields Part 1” klonk vertrouwd in de oren en ging door merg en been. Perfecte sound vanaf rij twaalf! De sensationele lasershow barste nu ook echt los, we keken ernaar met open mond! Jarre zelf deed zijn best om het publiek mee te doen applaudisseren en vroeg ook meerdere malen om recht te staan en mee te dansen. Het nochtans enthousiaste publiek bleef echter in de zitjes zitten en verkoos om aandachtig te (zitten) luisteren. Enkel twee meisjes bovenaan in de tribune, zwaaiend met de Peruviaanse vlag, bleven het ganse optreden dansen alsof ze op ‘I Love Techno’ stonden. Het meest memorabele moment van de avond kregen we tijdens “Rendez-Vous Part 3”, waarbij Jean Michel de groene laserharp bespeelde, een act die aan het einde van de show werd herhaald maar toen volledig mislukte omdat die laserharp tijdens “Rendez-Vous Part 2” alle dienst weigerde. Alsof Jarre aan het einde van de show nog eens extra wou aantonen dat alles wel degelijk live werd gespeeld. Andere muzikale hoogtepunten waren het rustige en persoonlijke favoriet “Souvenir De Chine” en het aan zijn vader (filmcomponist Maurice Jarre) opgedragen, droevige en emotionele “Calypso Part 3”.
Uiteindelijk kwam tijdens toegift “Oxygène Part 4” iedereen toch nog uit de zitjes en kreeg Jarre dan toch nog zijn dansfeest. De aardige man bedankte ons voor de respons en beloofde vlug terug te keren naar België.
Na slechts 100 minuten was het spektakel te vroeg afgelopen. Visueel was de gigantische laser- en lichtshow, die trouwens een Vlaamse productie was, één van de mooiste en meest spectaculairste concertervaringen die ik al mocht beleven. Muzikaal werd het voor mij echter een vreemde, wat bizarre belevenis. Het onophoudelijke draaien aan de apparatuurknopjes gaf me een te beperkt live gevoel zodat ik eerder van een evenement zou spreken in plaats van een echt concert. Doch de tijdloze muziek van Jean Michel Jarre en vooral de verbazingwekkende, fascinerende visuele hoogstandjes bezorgden me een unieke, onvergetelijke avond……..laten we Jarre maar uitnodigen om binnen x aantal jaar de Lange Wapper brug in stijl in te huldigen….dan wordt het lange wachten toch nog de moeite waard!
Setlist:* Industrial Revolution 2 *Magnetic Fields 1 *Equinoxe 7 *Rendez-Vous 3 *Oxygene 2 *Magnetic Fields 2 *Souvenir De Chine *Oxygene 12 *Equinoxe 4 *Equinoxe 5 *Oxygene 5 *Variation 3 *Chronologie 6 *Rendez-Vous 2
*Calypso 3
*Oxygene 4
Organisatie: Greenhouse Talent
In de eerste beluistering van de cd van deze beloftevolle Nederlandse artieste, die onlangs als de muzikale ambassadeur van Rotterdam werd benoemd, zijn dames als Diane Warwick, Billie Holliday, Corinne Bailey Rae belangrijke referenties. De singer/songwriter debuteert met twaalf aantrekkelijke, dromerige soulpopsongs. Piano en blazers geven de sfeervolle, luchtige en ingetogen nummers kleur. Ze zijn stijlvol uitgewerkt onder haar warme, heldere stem, waaronder “Romeo & Juliet”, “Do for love”, “You are my love” en de titelsong. De outtro “Home”, piano – spoken word sluit overtuigend de cd af.
Inderdaad, stem en song zijn het uitgangsbord van deze singer/songwriter die met ‘Yellow Brick Road’ een fijn debuut uit heeft.
Het Britse Doves uit Noord-Engeland is een band met een lange adem. De groep doet soms denken aan Elbow in het uitstippelen van hun muzikale carrière. We noteerden niet meteen een onmiddellijke doorbraak, maar het product wordt beter met de jaren door goede, consistente platen. Ze zijn met ‘Kingdom Of Rust’ toe aan hun vierde plaat. Een ambitieuze plaat opnieuw, die qua song en geluid sterk in elkaar zit: een spannende intensiteit en opbouw, waarin behoorlijk wat afwisseling zit in hun specifieke stijl; luister maar eens naar “Jetstream”, “10:03”, “Birds flew backwards”, “House of mirrors” en de titelsong. De groep voegt er soms een vleugje snedige rock, psychedelica, country of electro aan toe, zonder dat het storend inwerkt. Integendeel, het komt het totaalgeluid ten goede. Na de broeierig sfeervolle ‘The last broadcast’, ‘Some cities’ en de opmerkelijke singles “There goes the fear” en “Black & white town” komt het trio terug af met een opwindende, boeiende plaat!
De Canadese Peaches (Merrill Nisker), brak in 2003 door met het duet met Iggy Pop “Kick it” en de cd ‘Fatherfucker’. De krachtige gitaren in sommige van de nummers van de cd maakten plaats voor een electroclash op ‘Impeach my bushes’, met uitstapjes naar de hiphop en r&b; nog heel even was er een vleugje punk te horen. Inmiddels is deze bitchqueen 40 geworden, en houdt ze zich vast aan toegankelijke electropop, waarin trancy, opzwepende en pompende dancebeats en wave te horen is. Ook is er ruimte voor een sfeervollere aanpak, wat de kwetsbare kant van Peaches toont, zoals op “Mud” en “Relax”.
Ze werkte nauw samen met de grappige Gonzales, die ongeveer de helft van de nummers schreef. Er waren ook samenwerkingen met Digitalism , Simian Mobile Disco en Soulwax ( waaronder “More”, “Show stopper”, “Mommy complex” en de titelsong). “Lose you” bevat zalvende beats en dromerige wave, met een link naar Miss Kitten & The Hacker. “Talk to me” en “Trick or treat” zijn de songs met hitpotentie. En op “Billionaire” vliegen de hiphopbeats om de oren en wordt er stevig op z’n Eminem’s gerapt.
Op “I feel cream” bespeuren we geen gitaren meer; het is op die manier een aardige electrodanceplaat geworden, waarbij Peaches de indruk geeft minder van zich af te bijten. Noemt men zoiets volwassen geilheid?!
In 1998 exact 999 jaar na het jaar 999, waarin de christianisering van de Faroer-eilanden begon, vormen zanger Heri Joensen & co de band Tyr om het land te metalliseren. Tyr stelt als doel voorop om de heldenverhalen die in andere landen reeds lang vergeten zijn over te dragen op het metal publiek.
Deze missie uitte zich zowel in de muziek als in hun teksten. Heldenverhalen voeren het hoogste woord. Muzikaal ondersteunde men dit aanvankelijk door hun door traditionele doom geïnspireerde Heavy Metal aan te vullen met Noorse Folkgezangen. De hymnes klonken aanvankelijk donker en origineel. Deze frisse wind binnen de gehypte Viking Metal scene voelde aangenaam aan.
Met het in 2008 uitgebrachte album ‘Land’ bewandelde men naar mijn mening steeds meer het pad van de melodieuze power-metal. Ook op het nieuwe ‘By the Songs of the Northern Star’ zijn overwegend invloeden uit dit genre te horen. De invloeden uit de traditionele doom zijn helaas nog weinig te horen. Hierdoor heeft Tyr naar mijn mening aan originaliteit ingeboet. Op de vocalen na zijn dan ook maar weinig elementen te horen die Tyr onderscheidt van de doorsnee power metalbands. Maar dan wel van een hoogstaand niveau.
Op de muzikale capaciteiten van de bandleden valt namelijk niets aan te merken! De melodieuze gitaarlijnen zijn bij de eerste luisterbeurt erg genietbaar. Bij een tweede luisterbeurt lijkt alles echter zo vertrouwd dat ik er mijn aandacht nog moeilijk kan bijhouden.
Het record aantal hymnes op dit album zal voor het grootste deel van de powermetalfans met open armen ontvangen worden. Tegenstanders zullen echter bij het eerste nummer reeds afhaken. Ook voor mij klinkt dit album net iets te vrolijk en gevoelloos om mijn aandacht te blijven trekken. Hun live performance zou ik echter wel graag eens kunnen aanschouwen. Het hoge hymne gehalte zal volgens mij namelijk enkele aangename momenten opleveren. Vuisten in de lucht en zingen maar!
Met ‘Wavering Radiant’ drijft Isis verder op het elan van de vorige platen, gelaagde post-metal verpakt in lange songs. De Tool invloeden zijn, ondermeer door knap drum- en percussiewerk, iets nadrukkelijker aanwezig deze keer, vooral in “Ghost key”, meteen ook de beste song van de plaat. De vocals zijn alweer een afwisseling tussen agressief metal gegrol en fijnere zang. Toch zijn het ook deze keer de gitaren die de plaat overheersen met subtiele effecten en stevige riffs. De gitaartandem zorgt voor atmosferische klanken die uitmonden in kolkende agressie, en vice versa.
‘Wavering Radiant’ is een knap totaalwerkstuk, best in één ruk te beluisteren om er zich ten volle door te laten bedwelmen. Wij durven het album gerust op hetzelfde niveau stellen als de toppers ‘Oceanic’ uit 2002 en ‘In the absence of truth’ uit 2006.
Isis heeft, in de plaats van met een onverwachte en voor ons part ook ongewenste koerswijziging te komen, de sound en de formule (zacht, hard, en weer terug) nog wat meer uitgediept en is zo een belangrijke pionier in dit genre geworden. Volgelingen als Neurosis, Pelican en onze eigenste Steak Number Eight kunnen hier nog veel van leren.
Team William …Wapenfeiten: derde op Humo’s Rock Rally 2008, derde Oost-Vlaams Rockconcours, winnaar Battle of de lage landen, winnaar Fnac Unsigned Music
’The Most-Overestimated Band of Western Europe’, zo noemen ze zichzelf. Producer van hun debuut, Mario Goossens (Triggerfinger, Black Box Revelation)!
Het kwartet heeft twee jaar aan de weg getimmerd en heeft een uiterst geslaagde cd uit. Team William heeft zich ontpopt als een aanstormend talent met catchy broeierige, intense en energieke indiepop, met invloeden van Arcade Fire en Inspiral Carpets op keys. Op Dour vorig jaar werden ze al beloftevol onthaald en speelden ze een fris aanstekelijk en luchtig setje. De groep heeft met “You have my heart, okay”, “Lord of the dogs”, “First snow”, “70%”, “Hotel” en de afsluitend tracks “You look familiar” en “Peptalk” aardig frisse songs op zak; binnen zijn genre van fijne pop brengen ze voldoende variaties aan door de broeierige spanning, opbouw, groove en toetsen. Af en toe nemen ze wat gas terug. Ook in het sfeervolle materiaal boeien ze, “Judo kid” en “Last man on the moon”.
Team William deed aan ‘real teamwork’ om met zo’n plaat te overtuigen. Band met een grootse Toekomst. Gegund!
Info op http://www.myspace.com/teamwilliam
Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Drie songs vinden we terug van de band uit Duffel rond singer/songwriter Tom Kets. Op opener “Magere meisjes” biedt de band een oversneden rocksong. “Hier in dit Nederland” klinkt sfeervoller en is innemend en tot slot “Mooie verleizers” wordt kleurrijker door de keys.
De EP biedt aangename, avontuurlijke en gevarieerde pop. De band viel (verdiend) in de prijzen door de Nederpopprijs naar zich toe te trekken.
Ze kregen alvast de support van Gert Bettens, wat een belangvolle bijdrage betekende tot dit spannend Nederlandstalig poprockEP’tje! Dit smaakt naar meer …
Info op http://www.myspace.com/keefmanmusic
Patrick Watson (dertig jaar geleden ter wereld geworpen in Californië) en zijn gelijknamige Canadese band deden op hun Europese promotietour voor hun nieuwe album ‘Wooden Arms’ op maandag 25 mei ook de Brusselse AB aan. Experimenteel en avant-gardistisch. Filmisch en kakofonisch. Een getormenteerd brein, zou je denken, al blijkt hij op de keper beschouw een dromerige en getalenteerde jonge man op zoek naar zichzelf en een wereld die niet bestaat.
Dachten we vanuit zijn voorbije werk dat Patrick Watson een einzelgänger was die enkel met zijn eigenste zelve een zaal kon boeien, dan bleek die zomerse maandag dat hij drie al even freaky muzikant-collega’s-vrienden in zijn tourbus mee had. Een bonte en boude mengeling: de zanger-met-de-pet, de bassist-met-de-hoed, de bassist-met-de-sigaar en de drummer-met-de-gitaar. Het uitzicht alleen al dreef je naar verrassende einders en door-de-nacht-overvallen-stranden.
De donkere lichtshow nam gedwee zijn rol op in het sfeeropbouwende geheel van dissonante klanken die Watson met zijn piano als een volleerd orkestleider telkens weer ter orde riep. De fijne coupletten hadden kippenvelmomenten, de instrumentaliteit van wanorde die telkens volgde was de voorloper in de chaos die het viertal schiep.
Watson zelf had er uitermate veel plezier in. Zijn fijne lachjes tussenin zorgden voor wat op- en verluchting in het existentialistische ‘film noir oeuvre’. Hij amuseerde zich duidelijk, kreeg op tijd zijn bekertje whisky (?) aangereikt, noemde het AB-publiek ‘awesome’ en bleef vooral experimenteel bezig met stem- en andere klankvervormers, toeters en carnavalblazers.
Een Frans orgelmuziekje neigde naar het gedurfde werk van Kurt Weil en de link naar The Doors was bijwijlen niet van de lucht, al dacht het Belgische AB-deel dan weer af en toe aan dEUS. Verwarrend soms, verrassend vooral. Zeker toen hij voor twee nummers een luchter-imitatie-constructie met luidsprekers aantrok en zich met de hele band in het publiek liet opslorpen om er een akoestisch feestje te brouwen. Als een kind dat zijn nieuwste speeltje wil demonstreren. Het kinderlijke en spelerige zijn trouwens nooit ver weg bij Watson.
Hij verliet zichzelf in een tweetal improvisatienummers waarin hij en zijn band zichzelf overstegen, uitbarstten en een chaos creëerden die hij achter alles toch weer fijntjes stroomlijnde. Een beetje zoals hij zijn bindteksten ertussendoor duwde: snel en onduidelijk en toch kreeg je telkens de boodschap mee.
Alsof we twee uur lang naar een cultfilm met een open einde hadden gekeken.
Play list 1. Fireweed. 2. Tracy’s waters. 3. Beijing. 4. Wooden arms. 5. Big bird. 6. Travelling salesman. 7. Drifters. 8. Down at the beach. 9. Man like you. 10. Where the wild things are. 11. Hearts in the park (met megafoonpak). 12. The storm (met megafoonpak). Bis 1. Luscious life. Bis 2. Improvisatie 1. Bis 3. Improvisatie 2. Bis 4. The great escape.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Groep van het moment? Debuut van het jaar? Belachelijkste groepsnaam ooit? Sinds het verschijnen van hun titelloze debuut heeft het New Yorkse gezelschap The Pains Of Being Pure At Heart de afgelopen maanden als geen andere groep de aandacht opgeëist in het indie landschap. TPOBPAH dankt deze hype in de eerste plaats aan zijn onweerstaanbare sound die popinvloeden verraadt van Lush, The Go-Betweens en Belle & Sebastian, maar evenzeer refereert aan My Bloody Valentine en Ride wiens shoegaze sound momenteel aan een ware revival toe is. Net zoals stadsgenoten Vampire Weekend heeft dit piepjonge viertal dus flink gegrasduind in het muzikale erfgoed van de afgelopen twee decennia, om uiteindelijk op de proppen te komen met een uiterst catchy debuut dat allerminst als een flauwe herhalingsoefening aanvoelt. Zoals het elke hippe jonge band uit The Big Apple betaamt waagt nu ook TPOBPAH zich aan de oversteek naar het Europese continent. Voor hun eerste optreden op Europese bodem werden tafels en stoelen aan de kant geschoven in de Bar van een bloedhete Trix Club.
Onder het motto ‘less is more’ begaven de youngsters van TPOBPAH zich naar het podium voor een live set die welgeteld 35 minuten zou duren. Leuk detail: ook hun eerder dit jaar verschenen debuut klokt netjes af op 35’! Opener “Doing All The Things That Wouldn’t Make Your Parents Proud” uit de moeilijk vindbare debuut EP bevat alle ingrediënten van een klassiek TPOBPAH nummer: dromerige vocals van frontman Kip Berman die mijmert over de pijnen der adolescentie, en snedige hooks afgewisseld met minitueus afgemeten fuzz injecties. Het publiek reageerde pas echt enthousiast bij het herkennen van het incestieuze “This Love Is Fucking Right!” en de nieuwe single “Young Adult Friction”; het zijn beiden tijdloze popsongs die imponeren door hun compactheid, ontdaan van alle onnodige franjes, en compromisloos gespeeld door een voor de gelegenheid tot vijftal uitgebreide band.
De jonge snaken hadden ondanks hun wat onwennige uitstraling het publiek dan wel duidelijk op hun hand, toch slopen hier en daar wat onbezonnen schoonheidfoutjes in de set. Zo waren de vocale bijdragen van toetseniste Peggy Wang-East nagenoeg onhoorbaar, en toonde zanger/gitarist Berman zich van zijn minst toonvaste kant wanneer de reverb van zijn microfoon plots werd uitgeschakeld. Hierdoor ging “Come Saturday”, het absolute prijsbeest uit TPOBPAH’s debuut, jammerlijk de mist in. De groep herpakte zich evenwel snel met het aan The Go-Betweens schatplichtige “The Tenure Itch” en de college radio classic “Everything With You”, en besloot met het nummer waarnaar de band is vernoemd, “The Pains Of Being Pure At Heart”. Na een goed half uur hapte de groep even naar adem op het Trix balkon en keerde spoorslags terug voor de enige encore “Hey Paul”.
De aanwezigen kregen afgelopen maandagavond voor een toegangsprijs van een luttele 5 EURO (!?) meer dan waar voor hun geld; ondanks de vocale beperkingen en een zichtbaar gebrek aan podium présence mistte deze beloftevolle indie band zijn Europese podiumdebuut niet. Laat ons hopen dat de groep snel verlost raakt van haar groeipijnen, maar daarentegen nog eventjes mag vertoeven in de schemerzone tussen teenangst en adolescentie waar ze comfortabel aan een resem nieuwe fuzzpop juweeltjes kunnen sleutelen.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
