Novarock gaf definitief het startschot van de indoorfestivals. Het gebeuren te Kortrijk vond dit jaar voor de achtste keer plaats en bood ook nu weer een bonte mengelmoes van gevestigde waarden en opkomende bands. Ruim 2000 belangstellenden vonden de weg naar de Xpo te Kortrijk. Er werd zoals in het verleden ook teruggegrepen naar 2 podia, de Nova hall en de Rambla hall. In de Nova hall stonden de hoofdgroepen verzameld en in de Rambla hall stonden o.a. 4 groepen die meededen aan een soort rockrally waarvan Salvador als winnaar uit de bus kwam en volgend jaar het festival mag openen.
* Nova Hall
De belangstelling en de drive was er al meteen met de 18 jarige Leuvense Selah Sue (Sanne Putseys). Zij is één van de beloftevolle artiesten, die bekend werd via de Grote Peter VDV-show en het nummer “Valerie” (oorspronkelijk van The Zutons en ook op de plaat van Mark Ronson terug te vinden). Ze heeft een doorleefde, indringende, emotievolle stem, waarbij ze zich met gemak meet met Erykah Badu, Joss Stone en Amy Winehouse. Een EP verscheen onlangs en de akoestische songs worden gedragen door haar gouden soulstem.
We zagen haar vorig jaar nog totaal onbekend de derde dag van FihP openen en daar bleek al dat ze geen podiumvrees had en overtuigend haar innemende gitaarnummers bracht. Naast een handvol cluboptredens solo gaf Novarock een primeur: Selah Sue & Band. Inderdaad,voor de eerste keer werd ze begeleid door drie andere leden aan haar zijde, die de songs alvast kleurrijker en in een breder concept plaatsten. Ze vatte nochtans haar set solo aan met een pakkende “Mommy”. Vanaf de huidige single “Black part love” kregen de nummers meer groove en klonken ze zelfs snedig en gedreven, “Raggamuffin”, “Famous” en de afsluitende “Reggae medley”. “Summer” werd uiterst sfeervol gehouden en met “Valerie” en “Fyah fyah” onderstreepte ze de hitpotentie! De toetsenist nam een prominente rol in. Puike set zo vroeg in de namiddag.
De 4-koppige band Lemon uit het Brugse is bij de meeste mensen wel gekend van hun debuut album ‘Magnetic’ ( waar de meeste nummers op de soundtrack van de serie 'Kinderen van De windt' terecht kwamen). De groep bracht typische poprock en stelde nummers uit de nieuwe plaat 'Endless Days' centraal. Ze openden zeer sterk met “Man In Control” en “Blind” . Na een aantal iets hevigere nummers was er ook plaats voor een zachtere noot, dit was met “Stay with me” geen enkel probleem, dit zorgde er voor dat er hier en daar spontaan enkele armen de lucht in gingen. Kortom Lemon was de ideale opwarmer voor het jong talent van Freaky age.
Wie Freaky Age niet kent moet afgelopen jaar wel op een andere planeet doorgebracht hebben, want de 4 jonge gasten uit Ternat barsten van het talent en sinds hun debuutsingle ‘Time is over” laten ze steeds meer van zich horen. Ook het nummer “Where Do We Go Now” was een schot in de roos, en zorgde dat ze wekenlang in de bovenste regionen van menige hitlijsten vertoefden. Bij Freaky Age was het van het begin tot het einde blazen dat het een lieve lust was. Met nummers als “Every Morning Breaks Out” en “They Never Lie” lieten ze niemand onberoerd, na de bisronde was duidelijk dat weer enkele zieltjes gewonnen waren en dat het laatste woord over hen nog niet gezegd is.
Zita Swoon. Deze uit Antwerpen afkomstige formatie, die een fijnzinnige mix van pop,soul en funk speelde, zorgde voor iets meer rust al was dit zeer relatief te noemen.
Stef Kamil Carlens (ex-dEUS) en de zijnen slaagden er in om de menigte te laten bewegen, al was dit niet zo moeilijk met hun zeer dansbare ritmische muziek. Na het chill gevoel van Zita Swoon was het weer tijd voor pure rock.
Die kwam uit de gitaren van A Brand, de Antwerpse band die na ‘45rpm' en ‘Hammerhead’ aan hun derde album toe zijn. Die vers geboren spruit heeft de naam ‘Judas’ meegekregen.
Met nummers als “Hammerhead”, “Time”, “Beauty booty killerqueen” en “Riding your ghost” brachten ze onvervalste rock ’n roll op het scherpst van de snee. Dit werd zeer gesmaakt door het publiek dat enthousiast meedeed en op ging in de show. Ook hun nieuwe single “Mad love sweet love” werkte aanstekelijk.
Als we zeggen “Kiss My Trance”, “Music is the new religion” en “My punk” dan zeggen we The Subs! The Subs bestaan uit Jeroen de Pessemier, Wiebe Loccufier en Stefan Bracke. Als formatie zijn ze slechts enkele jaren actief, maar in die paar jaar hebben ze al de puike resultaten geboekt met optredens op spraakmakende festivals als Pukkelpop, Dour, 10 Days Off en Tomorrowland. Dit Gents trio was voor velen het hoogtepunt van de avond. Wat volkomen terecht was want vanaf de eerste tot de laatste minuut werd een energiestoot opgemeten tot ver buiten de Kortrijkse Expo. The Subs deden met hun mengeling van electro, electrohouse en techhouse de boel ontploffen! Beats’n’Pieces, ergens tussen Bonzai, Prodigy en Underworld trance.
* Rambla hall
Naast de 4 groepen voor de rockrally stonden nog 4 beloftevolle groepen geprogrammeerd.
The Vault, een 5 koppige formatie uit Waregem, speelde een halve thuismatch en had z'n vaste supportersschare meegebracht. Nadat ze vorig jaar meededen aan de rockwedstrijd Hippodium en ze deze ook wonnen mochten ze zo Rock Waregem 2008 openen. Dit was meteen een stap in de goede richting voor meer naambekendheid en succes. The Vault bracht een zeer gevarieerde set met een mix van electro-rock/indie-rock.
Later op de avond mocht het Brusselse The Sedan Vault bewijzen waarom ze als grote belofte gecatalogeerd zijn. Hun nieuwe langspeler 'Vanguard' kreeg lovende recensies en ook hun liveset met een mix van rock,punk en electronica mocht gezien worden.
Naast het mooie aanbod aan groepen zorgde Novarock dit jaar ook voor heel wat randanimatie. Zo was er na het succes van vorig jaar opnieuw plaats voor de 'Silent Disco room', en werd het festivalgevoel aangewakkerd met een grasterras en kon men o.a. het spel 'Guitar hero' spelen. Kortom er was voor ieders wat wils! Een gesmaakte formule!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Novarock Kortrijk
Het concert dat White Lies vorig jaar op Pukkelpop gaf, was voor ons zowat de eerste echte kennismaking met deze uit Londen afkomstige groep. Ja, enkele maanden voordien hadden ze weliswaar hun opwachting gemaakt in het alom vermaarde BBC-programma ‘Later … With Jools Holland’, maar op het moment dat White Lies te Kiewit op het podium van de Chateau verscheen, waren ze in de lage landen nog een nobele onbekende.
In het programmaboekje werd de groep aangekondigd als een trio dat graag de geesten van Echo & The Bunnymen en The Teardrop Explodes oproept en ze zouden dat niet slecht doen. Wel, ze deden het inderdaad verre van slecht, integendeel zelfs. Hun kernachtige, krachtige en melodieuze mix van rock, wave en postpunk die evenzeer aanleunt bij wijlen The Sound was één van de betere dingen die we tijdens onze driedaagse wandeling op de Limburgse weide te horen kregen.
Intussen gaat het vlot vooruit met de carrière van White Lies. Hun begin dit jaar verschenen debuutplaat ‘To Lose My Life’ wordt – volkomen terecht - alom bejubeld door de internationale muziekpers en hun concerten zijn stuk voor stuk in een mum van tijd uitverkocht. Ook hun passage in de Botanique afgelopen zaterdag maakte daar geen uitzondering op.
De immer zo sfeervolle Rotonde was namelijk afgeladen volgelopen voor deze nieuwe lievelingen van de (alternatieve) muziekwereld. Vele fans vroegen zich de voorbije weken ongetwijfeld af waarom niet uitgeweken werd naar een alternatieve locatie. Een zaal met een veelvoud aan capaciteit had White Lies namelijk óók zonder verpinken gevuld gekregen. Maar door de Rotonde als arena te behouden, creëerden de organisatoren natuurlijk een ideale voedingsbodem om dit concert bij te voegen aan de reeks artiesten die op de planken van de botanische tuin de basis legden voor een latere carrière en waar jaren later nog mijmerend aan terug gedacht kan worden.
De gelukkigen die er wel in geslaagd waren om tijdig een ticket te bemachtigen, zullen het zeker niet aan hun hart laten komen want ze kregen een fantastisch concert voorgeschoteld.
Harry McVeigh (zang/gitaar), Charles Cave (basgitaar en achtergrondzang) en Jack Lawrence-Brown (drums) die op het podium steeds bijgestaan worden door keyboardspeler Tommy Bowen (voordien de toetsen bespelend bij de concerten van Mumm-Ra), speelden een korte set van 45 minuten maar gingen daarbij voluit. Het zweet druppelde volop van hun lichamen en er werd voortdurend erg geconcentreerd en intensief gemusiceerd.
Van meet af aan bij de opener “Farewell To The Fairground” zat de sfeer en het ritme goed. Strak en harmonieus kwamen met uitzondering van “Nothing To Give” alle tracks van het debuutalbum aan bod.
Bindteksten bleven grotendeels achterwege. Harry McVeigh dankte enkele malen de toeschouwers, liet weten dat het een speciaal gevoel was voor de groep om in een leuke, intieme locatie als de Botanique te kunnen spelen maar we zijn er nog steeds niet uit of de ondertoon bewondering dan wel verwondering was. Ook de blik in zijn ogen schipperde geregeld tussen verlegenheid en zelfzekerheid.
Verder vertelde McVeigh met grote voldoening terug te blikken op het verblijf vorig jaar in België. De debuutplaat van White Lies werd namelijk gedeeltelijk in onze hoofdstad en deze van Engeland opgenomen. “Fifty On Our Foreheads”, waarbij een vergelijking met de klanken van Ultravox erg voor de hand ligt, werd dan ook opgedragen aan de Brusselse ICP studio’s.
McVeigh zong nog maar eens de ziel uit zijn lijf en Charles Cave ging uit de bol met zijn basgitaar.
Na “The Price Of Love” werd de set afgesloten met het onvermijdelijke “Death”, nu al een klassieker te noemen en een song die ons bij iedere beluistering een adrenalinestoot van jewelste bezorgt.
Er wordt bij White Lies veel aandacht besteed aan het imago en dit draait vooralsnog overduidelijk om de kleuren zwart en wit. De thema’s die bezongen worden, zijn niet altijd de meest opbeurende, de muziek klinkt zwart, de uitgekiende website en de mooie videoclips zijn al even donker van aard, evenals de outfits die gedragen worden. Ook op het podium wordt de belichting sober gehouden door het plaatsen van louter witte spots.
De toekomst daarentegen ziet er voor de groep echter niet donker en somber uit. Het tourschema wordt almaar uitgebreider en er is al een plaatsje op enkele internationaal gereputeerde festivals geboekt. Ook daar zullen ze zeker schitteren. Vooralsnog is er geen Belgisch luikje aan toegevoegd maar het zou verbazend zijn indien dit niet gebeurt.
Dat het de laatste maal was dat we White Lies in een kleine zaal aan het werk hebben gezien, lijkt al even waarschijnlijk.
Dezelfde superlatieven bovenhalen voor het voorprogramma, Haunts, eveneens afkomstig uit Londen, gaan we niet doen. Hun sound is een uitgebreid amalgaam van stijlen (rock, wave, postpunk, glam, gothic) en klinkt mede door de stem van zanger Kevin Banks nog donkerder dan deze van White Lies,. We hoorden enkele goede fragmenten maar door de doffe klank, verloor een heel stuk van de set aan impact.
Setlist Haunts: London’s Burning, Bomz II Drop, Underground, Grace (Is Home Late), Battle Of Britain, Love Is Blind, Black Eyed Girl, Live Fast Die Young
Setlist White Lies: Farewell To The Fairground, To Lose My Life, From The Stars, A Place To Hide, Unfinished Business, E.S.T., Fifty On Our Foreheads, The Price Of Love, Death
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Frans/Finse duo The Do intrigeerde vorig jaar met het verslavende plaatje ‘A mouthful’: hartverwarmende, dromerige en aanstekelijke elfenpop op plaat, live een trio die er van houdt de songs in een pittig, bedreven en breder concept te plaatsen. We zagen dit alvast toen ze op Pukkelpop een overtuigend, dynamisch sterk optreden gaven. En in zaal kwam het aspect show, jam en spelplezier en plus.
Op plaat maken we kennis met vijftien kernachtige songs, live stelden ze er twaalf voor, maar deden er anderhalf uur over. Ze werden mooi uitgediept, brachten talrijke variaties aan, kregen meer vaart of klonken levendig of intenser. In dit opzicht deden ze denken aan groepen als 65daysofstatic, Jason Molina’s Songs:Ohio en CocoRosie, die eveneens graag de songs injecteren met een dosis vurigheid en avontuur.
En het charismatische trio had de kalender bijgehouden …en gekeken … want het was Friday the 13th! De roadies, verkleed als een soort Halloweenfiguren, maakten talrijke pics van het publiek en van de band, en zorgden tussen de nummers in voor wat animo bij het aanbrengen van gitaar en het juist plaatsen van de microstatieven.
Zangeres Olivia B Merilahtin (van Finse Origine) was gekleed in een fel gekleurde lappenbloes en beantwoordde met haar hemels breekbare, dromerige stem aan Bjork, Nina Persson (Cardigans)en Karin Dreijer Andersson (The Knife). De drummer Jose Joyette zat midden in een aluminium spiraal, waaraan talrijke cimbaaltjes, staafjes, tamboerijnen en tierlantijntjes hingen om de sound kleurrijker en subtieler te laten klinken, naast het bezwerende en opzwepende drumspel. Ook de Fransman Dan Levy speelde een voorname rol door een snedig basspel, xylofoon en toetsen. En op die manier was de formule van The Do compleet, met name emotievolle duivelse elfenpop!
Anderhalf uur hadden ze het publiek in hun greep, verbaasden en overdonderden met boeiende versies van “Playground hustle” en “At last”, opgezweept door drums, bezwerende toetsen, een diepe bas, elektronica en een fris gitaarspel, waarbij distortion/fuzz effecten niet werden geschuwd. Het sfeervolle, dromerige “Bridge is broken” ging over in een r&b/hiphop/ psychedelisch gedrenkt “Queens dot kong”, die op het eind stevig rockte. De behoorlijke snedige raps van Olivia droegen bij tot de indrukwekkende brei.
The Do had de songs héél goed onder de knie, want we bleven maar de wenkbrauwen fronsen: het ingetogen “Travel light” werd bepaald door subtiele toetsen en een sober gehouden percussie, het folky “Unissasi laulelet” kreeg kleur door de dubbele percussie, het gitaargetokkel en talrijke tierlantijntjes. Wat een elegante aanpak!
En het trio stevende naar een schitterende finalereeks van “On my shoulder”, “Tammie“en “Aha”, die verrassende, avontuurlijke tot soms explosieve wendingen kregen. Het enige nieuw nummer “Bohemian” klonk groovy en dansbaar door elektronica en zwierige, opzwepende drums.
De groep werd in de goed gevulde zaal sterk onthaald en in de bis kregen we een intieme “Smash ‘em all” te horen, waarbij de stemkwaliteiten van de vrolijke Olivia nogmaals onderstreept werden; en tot slot een Mary Poppings getint “Stay just a little bit more”, alsof Olivia op balletschoentjes over het podium bewoog. Ze slaagden er opnieuw in het publiek te betrekken, want iedereen mocht het refrein acapella meezingen.
We zagen in het KC alvast een trio die goed op elkaar is afgestemd en het publiek trakteerde op een totaalspektakel van muziek en show. Kortom, een band met een ijzersterke live reputatie, wat een verdiend vijfsterren optreden opleverde. The Do deed het alweer!
Support was het Brusselse duo Yoko Sound. Yoko had iets mee van een jongere Jane Birkin. Ze werd bijgestaan door haar producer Arker op elektronica. Zij kwamen hun debuut ‘Not my enemy’ voorstellen. We zagen hen al eens toen Tricky optrad in Hof Ter Lo. Een bevreemdende mix van elektronica, wave en trippop, ergens tussen het oude Hooverphonic en Portishead zou qua intimiteit beter tot zijn recht zijn gekomen in een kleiner zaaltje, en ging dus ietwat verloren in de KC.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Britse kwartet Friendly Fires plaatste zich vorig jaar in de schijnwerpers met hun titelloos debuut en wist toen al aangenaam te verrassen op Les Nuits Bota en op Festival Les Inrocks. De groep brengt aanstekelijke popdance, werkt in op de dansspieren en put rijkelijk uit de eighties. Inderdaad, het kwartet grijpt gretig uit de freakende pool van Talking Heads, ABC, Gang Of Four, A Certain Ratio, Cabaret Voltaire en New Order alsook de ‘90’s Madchester scène van Happy Mondays.
Friendy Fires’ hotte popdance voor de toekomst heet new rave … Met gemak stonden ze naast andere opwindende bands als !!!, The Klaxons, Hot Chip en The Rapture. De sfeervolle songs “Skeleton boy” en “Paris” kregen een krachtiger beat en groove en werden lekker uitgesponnen door dubbele percussie. “White diamond”, “In the hospital” en “On board” ondergingen verrassende wendingen door meer funk en groove. Ze rockten er vrolijk op los met de openingssong “Jump in the pool” en “Strobe”. Op “Photobook” en het pompende “Ex lover” (in de bis!) werden de pedaaleffects stevig ingedrukt en werden we overweldigd door gierende gitaren. Maar net de vonk van een feestelijke danskotheek moest af en toe aangewakkerd worden in de pittoreske Rotonde, ondanks het enthousiasme en de sfeerrijke belichting. De zweverige zang van Ed MacFarlane waaide over de songs en qua présence op het podium leek hij onze Stijn wel met die sensuele danspassen en fraaie kontbewegingen.
We genoten van een heerlijk setje van een frisse band die definitief kan doorbreken en terecht een breder publiek mag bereiken.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s.
Organisatie: Botanique, Brussel
“Nachtwaker” ging in de Soetezaal “In de walszaal” vooraf en als vervolgens “Achtergrondgeluid” weerklonk, wist de goede verstaander dat Frank Vander Linden met terechte trots een ruime greep uit zijn recente solo-album kwam brengen.
Uiteraard hoopten velen ook dat de man een beetje De Mens wilde zijn, zij hoefden zich geen zorgen te maken want in Leuven kreeg men met “En in Gent” al vroeg één van de vele klassiekers van die immer succesvolle groep te horen.
De volledig akoestische set bevestigde dat de songs en ’s mans gitaarwerk geen bas- of drumlijn behoeven om te kunnen bekoren. Tijdens het onvolprezen “Tango zonder woorden” en “Overdag” werd even de mondharmonica beroerd maar voor het overige blonk het instrumentarium uit in gepaste soberheid.
Gespreid over dik anderhalf uur kon men genieten van maar liefst 10 nummers uit zijn laatste plaat, alsook 2 nummers (“Patti Blues” en “Dirk doet raar”) uit de solo-ep die hij in 1995 op de mensheid losliet en een 15-tal hits uit het ondertussen erg ruime oeuvre van De Mens. Het is duidelijk dat deze artiest erkentelijk is voor de groten der aarde die hem door de jaren heen beïnvloed hebben en hij was dan ook niet te beroerd om enkele covers ten berde te brengen. De vlotte overgang van Presleys “Always on my mind” naar het eigen “Lukt het met hem?” toonde aan dat hij het warm water niet wil heruitvinden en zich tevreden stelt met het bescheiden doch vakkundig imiteren van wat gewoonweg goed is. Ook zijn 2 andere coverkeuzes (Brels “Een vriend zien huilen” plus “Rolstoel” van de bezadigde Jan De Wilde) en de manier waarop hij dit alles bracht, getuigden van een diep respect voor het betere lied.
Geen hokjesdenken dus voor Frank Vander Linden, en zo zien en horen we het graag. Ook de uitverkochte Soetezaal stak zijn tevredenheid niet onder stoelen of banken want op het einde werd de zanger beloond met een staande ovatie. Alsof hij het enthousiaste publiek een wederdienst wilde bewijzen, trakteerde hij het - staande op een stoel in het midden van het publiek - op een fel gewaardeerd “Irene” dat de geslaagde avond besloot.
Blij getuige geweest te zijn van dit sterke solo-moment, kreeg deze mens goesting om binnenkort nog eens uit de bol te gaan tijdens een stevige set van De Mens. Het besef dat de kans reëel is dat dit rocktrio binnen enkele maanden de Vlaamse podia zal bevolken, maakt het lange wachten op de zomer de moeite waard.
Organisatie: STUK, Leuven
Het Amerikaanse Zechs Marquise legde in de Botanique met hun progressieve jazz/rock improvisatie van de meet af aan de lat zeer hoog. De band uit El Paso/Texas speelde instrumentaal uitgesponnen songs, met de bijhorende tempowissels, gefundeerd op een stevige rockbasis en rijkelijk doorbloed met technische jazzinvloeden. Niet toevallig verzorgde ZM deze avond het voorprogramma. De band heeft zeer nauwe banden met The Mars Volta groep, met een drummer die Marcel Rodriguez-Lopez noemt, jongere broer is van Omar Rodriguez, en eveneens meespeelt als percussionist bij de The Mars Volta. ZM was dan ook overduidelijk doorspekt van de TMV invloeden, en zette hun 'Our Delicate Stranded Nightmare' uit 2008 op een overtuigende manier neer tijdens hun allereerste en korte tour in ons Europees continent. Een klasseband die de dynamiek in hun livetrip even hard deed knallen als de Vesuvius indertijd.
Omar Rodriguez-Lopez heeft weinig introductie nodig voor degenen die een beetje naamkennis hebben van de hedendaagse gitaarvirtuozen. Deze halfgod op gitaar, die dikke maatjes is met muzikaal zielsverwante John Fruciante (RHCP), bracht met zijn Quintet niemand minder dan de recentste The Mars Volta drummer Thomas Pridget, een knoert van een drumtalent uit de Amerikaanse gospel scene. Het kwintet werd voornamelijk door het basistrio gedragen - de twee toetsenisten, waaronder Marcel Rodriguez, bleven vrijwel constant op de achtergrond - en klonk als een improvisatiefeest van een buitenaards hoog niveau.
Het ontspannen gemak, het spelplezier en onverslapte focus waarmee het ORQ speelde was er om de lippen van af te likken. Complexe structuren waren naaldfijn uitgesponnen en werden nooit overstemd door onnodige moeilijkdoenerij. Geen enkele virtuoos, ook Omar Rodriguez niet, wierp zijn ego naar voor om in de spotlights te treden. De improvisatie primeerde.
Omar liet werk uit zijn zowel oud als nieuw oeuvre (maar liefst 11 soloplaten) op de talrijke TMV-fans los, en bracht als jonge kers op de taart een sympathiek tienermeisje uit Mexico City mee, die een 5-tal songs meezong, moeiteloos kon inpikken op de complexe structuren maar eerder schuchter en niet overtuigend presteerde.
Het scherp aandachtige publiek kreeg na een kleine twee uur meer dan waar voor hun geld, en als ZM de Vesuvius deed ontstomen, zorgde Omar Rodriguez voor de uitroeiing van de dinosaurussen tijdens het perm. Van mij mag Omar gerust deze zomer nog eens komen soleren op het Gentse Jazz festival!
Organisatie: Botanique, Brussel
Sinds haar debuut ‘Allright, still’ (06) kwam de Londense dame ook buiten haar muziek nogal veel in de persbladen. Interessante Paparazziverhalen van haar felgebektheid, drankmisbruik en party’s. Na het beluisteren van de opvolger ‘It’s not me, it’s you’ is het duidelijk dat ze haar ‘ei’ eens kwijt wou, in de zin van weergeven wie ze écht is, waar ze staat, maar niet altijd raad weet met zichzelf. Grote mond –klein hartje princiep… waarvan je wel weet dat er meer achter schuilt … oud - wijzer - beroemder?! …de tol van de roem.
Qua muziek is haar tweede plaat (net als de eerste trouwens!) opnieuw een frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, met een vleugje soul, hiphop, reggae en dance. Bij een eerste beluistering bleek de plaat gewoontjes en niet écht bleek te verrassen, maar per luisterbeurt intrigeerden die poppy deuntjes en onderstreepten ze de muzikale variëteit onder haar emotievolle vocals. “Everyone’s at it”, “Not fair” en “Fuck you” zijn de meest uptempo nummers die inwerken op de dansspieren, maar ook de sfeervolle benadering van “Him”, “Never gonna happen” (wat een leuke carroussel!) en vooral de eerste single “The fear” overtuigen sterk.
Fijne pop van een dame die toch nog iets meer in petto heeft dan enkel in roddelbladen te verschijnen.
Deze Londenaren sloegen eind 2007 het roer om met Fear Of Flying, doopten White Lies en speelden een donkerder geluid. Ze komen nu af met hun debuut ‘To lose my life’. De groep plaatst zich binnen de postpunk/waverock en voorziet hun meeslepend en bedreven materiaal van dramatiek. Ze stralen, ondanks het gebrek aan eigenheid, klasse uit. De songs zijn in een typical ‘80’s jasje gegoten van Joy Division, OMD, Teardrop Explodes, Echo & The Bunnymen, Chameleons en liggen in de markt van Editors en Interpol. De vocals van zanger/gitarist Harry McVeigh en de backing vocals van bassist Charles Cave hebben iets mee van Sam Endicott van het onvolprezen Bravery. De groep weet van begin tot einde te boeien (wat een start met “Death”, “A place to hide” en de titelsong en het dramatieke, puike besluit van “Nothing to give” en “The price of love”) en brengt voldoende varianten aan binnen dit kenmerkend geluid.
Ray LaMontagne, singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike met houthakkershemd, bracht al twee sobere platen uit, enkel begeleid op akoestische gitaar. Hij had een teruggetrokken bestaan op het platteland van Maine. Hij stond wat wereldvreemd in deze popwereld. De derde plaat ‘Gossip in the grain’ is er eentje van rijkelijk gevulde arrangementen en laat subtiele stijlelementen horen waarin we een gevarieerde aanpak horen van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica. Enkel “Sarah” en “Winter birds” hebben mee van mans oude werk en het broeierige “Meg White” is een ode aan de drumster van de White Stripes.
Het is een erg boeiende plaat van 10+ 1 tracks, waarop geen enkele zwakke song te horen is! Samen met producer/multi-instrumentalist Ethan Johns vormt hij een twee-eenheid. Blazers, strijkers, steelpedal, soundscapes, allerhande geluidjes en dameskoortjes worden soms toegevoegd. Zijn doorleefde zang refereert aan één van de zangers van het Britse Gomez. Iron & Wine, Ryan Adams, Devandra Banhart en artiesten als Van Morrison en Jeff Buckley hebben er een interessant songschrijver bij …
In het kielzog van het succesverhaal van The Editors zijn er nu hele nieuwe lichting nieuwe bands die zweren bij het geluid van de jaren tachtig. We denken niet in het minst aan White Lies, maar ook aan The Airborne Toxic Event en GlasVegas. Deze laatste komen uit Schotland en zijn heel even de nieuwste hype geweest bij de Britse pers. GlasVegas zoekt het op hun gelijknamige debuutplaat in een epische en grootse sound waarmee ze eerder lijken te mikken op grote concertzalen en stadions dan op het clubcircuit. Hun combinatie van sterke melodieën met heldere vocals doet ons wel eens aan The Sheila Divine denken. Ik weet niet of dit voor GlasVegas een compliment is. Artistiek misschien wel, maar commercieel is het immers nooit iets geworden met de inmiddels ter ziele gegane Sheila Divine, goeie platen , dat wel, maar geen mens kocht ze.
Knappe songs als “Geraldine” en “It’s my own cheating heart” bewijzen dat er potentieel zit in Glasvegas maar het is toch vooral nog vechten om er bovenuit te steken in een wereld waar de ene nieuwe band steeds de andere komt verdringen. En met deze debuutplaat zal die strijd nog iets te moeilijk zijn. Lang niet alle songs zijn even goed, naar het einde toe van deze toch vrij korte plaat ging onze aandacht wat verslappen, en dat zou niet echt mogen bij een schijfje waar maar 10 nummers op staan. Toch is dit een groepje om in de gaten te houden, een tweede plaat zal meer klaarheid moeten brengen.
De Ancienne Belgique kleurde zwart (van het volk en dat was letterlijk zo) en rood (van de passie en de hartjes) voor de doorgang van John Legend en zijn elfkoppige band. Een uitverkochte doorgang die twee dagen uitgesteld was, maar die de aanwezigen nog lang zal heugen. Het werd een romantisch-sensueel samenspel van een sexy meesterartiest met een nog meer opgezweept publiek.
Het zal wel aan zijn naam liggen, maar het lijkt al een eeuwigheid dat hij meedraait in het wereldje. En toch bracht John Legend amper vijf jaar geleden zijn eerste echte album ‘Get Lifted’ uit. Dat Kayne West hem toen daarvoor bij zijn handje pakte, zegt veel over de kwaliteiten van John Stephens.
En die kwaliteiten bundelde hij in de AB met een mooie rode liefdesstrik, het thema van het overgrote deel van zijn songs die floreren tussen R&B, soul, reggae, hiphop en hoe langer hoe meer funk. Muzikaal was het af en de show zelf – met videoprojecties en sterke belichting - was zo mogelijk nog rijker.
Cool was hij – zwarte jekker en dito zonnebril – toen hij opkwam en zei dat hij John Legend was. Warm werd hij na de opener “Used to love u” en “Satisfaction”. Vurig werd hij in “Alright”, “Let’s get lifted”, de funky remix van “Number one” en “Save room”. Daartussen trok hij – zoals gewoonlijk - een blikje romantiek open met een pak love songs, waarbij hij er zelfs eentje bij de Beatles ging lenen (“Here comes the sun”).
Het publiek liet zich graag verleiden tot alles wat Mister Legend uit zijn sexy body liet vloeien: opzwepende tracks, sterke intieme pianomomenten, reggaeklanken, zelfs wat politieke (Obama) boodschappen en vooral veel liefde die naar passie neigde, zeker toen hij een dame uit de zaal het podium op lonkte om met hem een “Slow dance” ten beste te geven. En toen had de loverboy al bril, jacket en hemd uitgespeeld.
Legendarisch is misschien een te groot en te vroeg woord, maar het vuur in de man is nog maar smeulend en nu al verteert het zoveel oren, voeten en harten. En het zal blijven razen, want zoals hij zelf zei: “The future started yesterday and we’re already late”.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Live Nation
Het nieuwe Amerikaanse tieneridool Katy Perry, 25 jaar jong, scoort hoge ogen bij het jonge publiek. Met maar liefst 1 plaat ‘One of the boys’ en twee n° 1 singles “I kissed a girl” en “Hot’n cold”,wist ze met gemak de AB uit te verkopen! Ze plaatst zich meteen naast een Lily Allen, Avril Lavigne en Kelly Clarkson.
We waren alvast benieuwd hoe zij er het ging vanaf brengen, wetende dat ze een heuse Europese concerttournee op poten zette en de komende festivalzomer komt afzakken naar Pinkpop, Werchter en het Main Square Festival.
Ze wou haar succesvolle Europese tournee met een mooie herinnering besluiten te Brussel. Aan ambiance en folklore ontbrak het niet. We werden eerst opgepept door enkele discostampers van o.m. Kylie Minogue en Madonna. Op het podium zagen we grote opgeblazen, plastieken aardbeien en een immense kattenkop, die blauw doorschijnende en indringende Big Brother ogen had. Katy was gekleed in een fel gekleurde (bloemetjes)jurk en achter haar stonden vier heren in een strak wit pak; aan de naden van hun pak en aan de kraag hingen fluorescerende lichtjes. We zagen pracht, praal en fantasie op het podium en een jong huppelende dame tussen de groepsleden, in interactie met haar fans.
Haar set leidde ze in door “Killer Queen” van Queen, één van haar favoriete bands trouwens, waarvan ze in de bis zelfs knap “Don’t stop me know” coverde. Ze stond met haar band garant voor een avondje fun en emotie, ondanks het feit dat sommige nummers, “Self inflicted”, “Mannequin” en “Ur so gay” (op plaat ook zwak!), gewoon de mist ingingen.
Haar performance, haar heldere, overtuigende stem en het fijn rockende bandje maakten veel goed. “Fingerprints” gaf het tempo aan van een paar snedige rockers en stampers, want al snel volgde het pompende “Hot’n cold”, wat gillend onthaald werd van de eerste rijen tieners; tijd voor dansplezier, handjeszwaaien en hartjes maken met gekruiste vingers… Tienerdromen van ‘a boy and a girl’ waren Katy’s centrale thema’s …
Na de uptempo rockers kwam de klemtoon op sfeervoller materiaal als “Lost”, “I’m still breathing” en “I think I’m ready”. Ingetogen, intiem en broos klonk de nieuwe single “thinking of you”, bepaald en gedragen door akoestische gitaargetokkel en haar stem. Inderdaad, Perry speelde af en toe gitaar, hoe laten we in de midden, maar ze profileerde zich alvast als een getalenteerde gevoelige rockbitch. Op het afsluitende strakke “If you can afford me” vlogen plastieken aardbeien de lucht in en op de explosieve klassieker “I kissed a girl” stoven de 2MC’s van de support ook het podium op en maakten er als een freak-folkend Cocorosie een ‘all together now’ entertainment, show en feestje van!
Eén plaat en een handvol toffe nummers konden de set van Katy onvoldoende dragen, maar ze kan nog groeien om voldoende materiaal te hebben om een goed uur lang te boeien.
3OH!3 waren twee wild om zich heen springende ‘model’ boys op een wall of sound van voorgeprogrammeerde disco, dance en elektronicabeats. Goed voor een nummer, maar na een half uur was het me toch wat teveel van het goede. Maar ze slaagden erin de boel op te zwepen, betrokken het jonge volkje bij hun acts en zorgden ervoor dat vooral het gillend tienergeweld warm werd gemaakt voor hun idool Katy!
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site onder live foto’s
Organisatie: Live Nation
Sportpaleis daverde op z’n grondvesten … een weekje AC/DC en Metallica. Twee grootse bands binnen het harde rockgenre zakten af naar Antwerpen…Ondanks het noodlot van het afgelaste tweede concert voor de AC/DC freaks, was er toch twee dagen later de zalvende wonde van werelds bekendste metalband Metallica.
Al vóór dat James Hetfield en de zijnen het centraal gelegen podium in het Sportpaleis betraden, waanden menige fans zich al in de zevende hemel. Een indrukwekkende constructie werd neergepoot in Antwerpen waar kosten noch moeite werd gespaard. De reusachtige doodskisten die we in de nok van het Sportpaleis terugvonden, deden al vermoeden dat we heel wat nieuw materiaal mochten verwachten van hun ‘Death Magnetic’ plaat.
Het album van de totale heropleving, kan je zeggen, na de moeilijke periode die de band meemaakte rond de eeuwwisseling en ook na ‘St. Anger’, de plaat waarop heel wat frustraties werden afgeschud maar daarom niet altijd evengoed onthaald werden bij het grote publiek. Niet één nummer werd er gespeeld van dat album dat in 2003 op de markt werd gedropt. Met daartegenover niet minder dan zes nummers (o.a. “The end of the line”, “All nightmare long”, “The day that never comes” en “Cyanide”) uit hun nieuw album, gaat deze band terug naar hun originele geluid.
Terwijl de bandleden een ware metamorfose hebben ondergaan qua uiterlijk door de jaren heen, waren ze tot grote vreugde van de echte metalfans terug écht Metallica. De t-shirts die bij sommige in de kast waren verzeild geraakt, werden terug vanonder het stof gehaald. En hetzelfde kan gezegd worden als we er de volledig playlist bijnemen. Een groot aandeel van de songs vinden we terug op de albums ‘Master of Puppets’ en ‘Metallica’ met respectievelijke nummers zoals “Leper Messiah”, “Master of Puppets” en “Sad bud true”, “Enter sandman”, “Holier than you” en “Nothing else matters”.
“Nothing else matters”, dat steevast op gang wordt getrokken door het betere gitaarwerk van Kirk Hammett, is een altijd terugkerend nummer bij een bezoekje hier, terwijl het lang niet altijd terug te vinden is in andere buitenlandse shows.
Een compleet spektakel waarbij nauwelijks plaats werd gemaakt voor een pauze, eindigde waar het allemaal mee begon. Terug naar 1983, het jaar dat het debuutalbum ‘Kill ‘Em All’ van Metallice het levenslicht zag. Net met een nummer uit dat album werd een meer dan twee uur durende, snoeiharde show afgerond: “Seek & Destroy”, een single die begin jaren tachtig voor een bom zorgde binnen de metal-scene en dat nog eens mooi kon overdoen in het Antwerpse Sportpaleis.
Een gedurfde setlist die terugging naar de roots met het nodige laser- en vuurwerk. Iedere fan die Metallica een warm hard toedroeg, kon na een moeilijke periode definitief de bladzijde omdraaien en huiswaarts gaan wetende dat de ‘Metallicafamilie’ hechter is dan ooit tevoren. Ohyeah?! Ohyeah! Metallica rules!
Organisatie: Live Nation
Omdat de originele Floyd wellicht nooit meer zal optreden (één groepslid is onlangs naar de eeuwige filistijnen vertrokken en de rest lusten elkaar rauw) moeten we het stellen met een covergroep, maar wat voor één ! Een bende toegewijde Australiërs hebben zich sedert ’88 al op het repertoire van Pink Floyd gestort met als resultaat dat ze de songs beter onder de knie hebben dan Floyd zelf. Ze zijn ook verstandig genoeg geweest om de zwakke Pink Floyd periode, met name alles wat zich heeft afgespeeld na ‘The Wall’, links te laten liggen.
The Australian Pink Floyd Show heeft met het integraal vertolken van ‘The Wall’ ook niet bepaald voor de meest makkelijke opdracht gekozen, want het gaat hier niet alleen om één van de beste Floyd albums, maar ook om één van de meest grillige (met uitzondering van ‘Umma Gumma’ dan). Doch, het moet gezegd, hun interpretatie van dit legendarische album was ronduit indrukwekkend. Alles klopte, het instrumentarium, de imposante sound, het theatrale schouwspel, de gitaarsolo’s en de animaties. Deze laatste waren een creatieve aussie-bewerking van de originele filmprent en werden op een groot scherm achter de groep geprojecteerd. Dit zorgde voor een verbluffend schouwspel.
’The Wall’ was goed voor een totaalspektakel van twee uur en was in alle opzichten overtuigend, sterk en bijzonder geloofwaardig. Alsof het nog eens duidelijk moest gesteld worden hoe geweldig dit album wel is.
En daarna was het nog niet gedaan. Als bis speelden de Australiërs ook nog eens een foutloze uitvoering van de ultieme Pink Floyd song “Shine on your crazy diamonds”, wondermooi, net als “Wish you were here”. Drie dames zorgden voor adembenemende backing vocals en brachten tevens een mooie hulde aan overleden Floyd keyboard speler Rik Wright.
Aan de koppige Pink Floyd fans die het vertikken om deze band te gaan aanschouwen omdat het niet ‘the real thing’ is: dichter bij het origineel zal je nooit meer komen.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
