Op dit vijfde album is er duidelijk sprake van evolutie in de sound van METZ. De furieuze noise-rock is nog steeds het uitgangspunt, meer die klinkt duidelijk genuanceerder en gevarieerder dan op de onstuimige voorgangers. METZ verbreedt het spectrum en laat tracks als “Reservation/ Loves Comes Crashing” en “Entwined (street light buzz)” wat meer ademen zonder dat ze daarbij aan intensiteit verliezen. Vooral in afsluiter “Light Your Way Home” treedt METZ volledig buiten de comfortzone, dit is onvervalste shoegaze met een vette knipoog naar Slowdive. Totaal nieuw territorium dus, maar verder musiceert METZ wel nog altijd met het mes tussen de tanden, kwaad en gloeiend as ooit tevoren. De withete noise-rock hangt dus wel degelijk nog overal in de gordijnen, er is gewoon wat meer verfijning toegevoegd. Sterke plaat.

Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!
Labadoux 2024
Festivalterrein
Ingelmunster
2024-05-03 t-m 2024-05-05
Els Gheysen en Filip Gheysen

Dit jaar kiest LX voor twee prominente tenten: een grote en kleine concerttent. Daarbij wisselen de optredens in beide tenten elkaar netjes af zodat de veelvraat die alles wil horen perfect heen en weer kan wandelen, onder de Wantebrug door, om van alles ten volle te genieten!
In de grote tent staan heel wat oude en nieuwe bekenden geprogrammeerd. Het zal blijken dat geen enkel optreden ontgoochelt, integendeel: de verwachtingen worden ruim ingelost! De kleine tent is eerder een opvolger van de Dranktent uit vervlogen tijd (mét bar achter in de tent!). Daar horen we hoofdzakelijk dans- en feestmuziek waarbij de sfeer primeert.
Daarnaast zijn er nog de DJ-sets die op het einde van het terrein hun stek kregen en de Buskerstage die op een klein openlucht podium vlak naast het kanaal hun ding mogen doen. Daarvan hebben we niet veel kunnen meepikken want die optredens liepen gelijktijdig met het programma in beide concerttenten. Het verdient in ieder geval navolging dat (jonge) beginners een (klein) podium krijgen zodat de festivalganger ook hiermee kennis kan maken!
Ons besluit is dat Labadoux in 2024 een memorabele editie neerzette met o.a. het 1000ste optreden… op naar de 2000!

dag 1 - vrijdag 3 mei 2024
GEPPETTO
Hier zit een scenario in voor een muziekfilm: muzikant (Florian Cosaert) stapt gitaarshop binnen en ontmoet verkoper met passie voor muziek en instrumenten (Jarne Debue). Van instrumenten testen komt samen wat tokkelen, en zo wordt Florian deel van het interieur van de shop. Met Issa Hellebaut erbij wordt het trio GePpetto gevormd (niet te verwarren met Gepetto and the Whales).
Een betere opener voor Labadoux kunnen de organisatoren zich niet voorstellen! Op het eerste gehoor doet het stemgeluid van Jarne Debue ons denken aan Lenny (van de Wespen). Met een rauwe stem die uit een kille kelder lijkt te komen, zingt hij zijn eigen nummers waarmee hij naar eigen zeggen zijn frustraties  wil wegschrijven zoals in het nummer "Hondenleven". Ondersteund door contrabas en accordeon brengt hij verhalen met een waterval van woorden. Met een tekstboekje erbij zou het duidelijker worden.
We moeten ons zeker nog eens verdiepen in hun mix tussen americana, blues en kleinkunst.
Ook in 2024 belooft LX niet teleur te stellen: zoals elk jaar hebben we tegen zondagavond weer een pak nieuwe bands leren kennen waar we meer van willen horen. GePpetto mag bovenaan het lijstje staan!

DIRK.
Sinds jaar en dag vind je de muziekbroers ‘De Wilfrieds’ op het podium van LX. En zoals dat overal gaat, werden genen doorgegeven en ook paplepels vol muzieknoten aan de volgende generatie zoals aan frontman Jelle Denturck. De vierkoppige band speelt hier inderdaad een thuismatch en is voor een groot publiek een absolute must-see op LX. Jelle kijkt zelf met goede herinneringen naar zijn tijd in het publiek van LX: " Het was 10 minuten wandelen in het deuregaan en een uur in het werekeren... ". In zijn herinnering was LX iets met Willem Vermandere en veel folk. Hij vond het dan ook verbazingwekkend dat ze erbij mochten zijn “met al hun lawaai” en “zonder fluitjes of accordeon.” Alleen puristen vallen hier over en in de tent stonden alleen fans want DIRK. (mét een punt) moet eigenlijk niet meer voorgesteld worden. Ze werden ooit ‘Koning van de afrekening’ genoemd toen ze 3 hits tegelijkertijd in de afrekening hadden.
Ze komen op met “Pass The Dutchy” van Musical Youth, een leuk hitje dat je op Radio 2 nog wel eens hoort. Een gimmick die fantastisch contrasteert met de snerpende gitaren van het eerste nummer. Daarmee is de radiozender definitief naar StuBru geswitcht, er volgt een energieke show met internationale allures. Wij zijn geen kenner, vraag ons geen titels (of toch niet veel) maar de nummers zijn snedig en snel. De bandleden spelen flitsend als jonge volbloed hengsten. Ze schuwen geen experimenteel gitaargeweld waarbij de snaren en de versterkers zich schrap moeten zetten (ons oude geheugen grijpt terug naar Jimmy Page die het in de 70ies met een strijkstok deed). Uit de gecontroleerde chaos aan klanken vloeit een direct herkenbaar “ I can’t sleep”. Jelle omschrijft hun songs zelf ironisch: "Normaal begint het luid, daarna gaat het wat luider en eindigt het zeer luid”. Daarom vraagt hij de aandacht voor een atypisch nummer dat van stil naar luid gaat… Gelukkig hebben we onze oordoppen in: die filteren de decibels maar laten ons toch nog genieten van “Alarms”.
DIRK. bouwt verder aan een traditie waarin een klein landje als België heel groot geworden is: muziek van eigen bodem die zo internationaal klinkt dat het evengoed een Britse of een Amerikaanse band had kunnen zijn. “Doe zo verder", zou hun schooljuf zeggen.

Mr. PAUL & THE LOWRIDERS
Na Ruben Block in de vorige edities van LX komt Paul Van Bruystegem, de ‘koning van de Belgische bas’, ook bekend van Triggerfinger, met zijn project Mr. Paul & The Lowriders. Dat doet hij met een indrukwekkende groep: Stoy Stoffelen (drums), Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en Tijs Vanneste (zang en gitaar). Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en/of Frank Deruytter (sax) mee op het podium om het gezelschap van Mr. Paul als special guests te vervoegen.
Alain Louie zingt niet alleen fantastisch als Tom Waits, hij bespeelt ook de bodhran de gitaar en percussie. We krijgen covers zoals “Eight Miles High” van het nieuwste album ‘Ungarded Thoughts’ uit 2023. Misschien zullen de meesten dit pas herkennen na de psychedelische intro? De stem van Tijs Vanneste kleurt perfect bij het klanktapijt van deze sixties hit die ons achterover blaast. Niet alleen het publiek maar ook de organist geniet van de hoge nootjes in "Everybody wants to live together".
Als een dirigent zit Lange Polle opzij van het podium, van waaruit hij de groep perfect naar een outro dirigeert. Check eens "Out of the city" van Alain Toussaint: met een stevige riff doen ze er hun eigen ding mee en Tijs stelde de overbodige vraag: “Labadoux zijn jullie wakker?" Helaas wordt het tijd om af te ronden: "Cinnamon Blood" (ook van de nieuwste) heeft een zalig JJ Cale ritme. “Low Rider" (een cover van War) moet hun lijflied worden met de blazers op volle toeren.
Ze eindigen met een medley voor de muziekquizzers onder ons. Ergens in het midden herkennen we de riff van “Interstellar overdrive” van Pink Floyd, perfect geïntegreerd in een lappendeken van herkenbare tunes waar je niet altijd de vinger kan op leggen.
Wat ons betreft een eerste hoogtepunt van dit weekend!

DAAN
De banjo opent de set en meteen herkent iedereen “Western”, een atypisch popnummer want zoveel banjo horen we niet in de ultratop! Daan wordt op de website van LX dan ook omschreven als een muzikale kameleon vol speelse rebellie. Fotografisch is een optreden van Daan ‘kameleon spotten’ want vestimentair zorgt hij voor afwisseling en dat begint na enkele nummers met: "Wanneer zal hij zijn zonnebril afzetten! Nu!" en meteen wordt "Icon" ingezet. De hits volgen elkaar in snel tempo op en "Exes" wordt door de hele tent begeleid ritmisch klappen. Het jasje gaat ook uit en er volgt een Frans nummer met bouzouki klanken. Er volgt een vreemde bekentenis: “Ik was dan ook liever een jonge blonde vrouw geweest in de 70ies… al is Ingelmunster in 2024 ook niet onaardig.” We krijgen "Dag vreemde man" in een hels ritme, een cover uit Liefde Voor Muziek.
Multitalent Isolde Lasoen, al jaren vast bandlid bij Daan, ruilt haar drumstel met Daan en speelt in blazersduo met de trompettist de soundtrack van een Franse film. Daar heeft ze zelf een patent op (Check haar nieuwste “Oh Dear”). Ze zingt ook de partij van Naima Joris op "Be loved". Als fotograaf krijgen we een choreografie van het duo met sprekende gelaatsuitdrukkingen.
Als een echte "Player" neemt hij een loopje met het publiek: wie vooraan in het midden staat krijgt een (kleine) douche van zijn waterflesje. Uit dankbaarheid mag het publiek het woord “player” meezingen. Ook "Swedish designer drugs" wordt een flitsend duet met Isolde en "Victory" en "Housewife" gaan erin als kerstgebak!
Met Daan wordt een trend gezet voor het hele weekend: de klasbakken in de grote concerttent ontgoochelen niet en de luisteraars krijgen waar voor hun geld!

FEROCIOUS DOG
Dit folk-punk fenomeen uit Nottingham verovert opnieuw Labadoux 2024! Na een geweldige show vorig jaar, belooft Ferocious Dog deze editie opnieuw een onvergetelijk optreden.
Het zal een trend blijken op de deze editie van LX: folk in een punkjasje of beter punk in een folkbezetting. Ze kondigen het ook zelf aan: "They say you can't play punk with a violin and a banjo in your band... Fuck the Punk Police", een titel uit hun plaat uit 2021. Sommige folk klassiekers worden bijna onherkenbaar: alleen de tekst van "Poor Paddy on the railway" klopt nog maar ze krijgen er wel de hele tent mee aan het dansen! Wie zweert bij ‘zuivere folk’ zal met de handen voor de oren naar buiten rennen. Voor de muzieksnoepers op LX zit de sfeer er goed in en hiermee wordt de tweede trend gezet: de bands die aantreden in de kleine zet het kot op stelten en bouwen telkens weer een zot feestje!

The O’Reillys and the Paddyhats
Het is intussen middernacht en in de grote concerttent kampen ze met technische problemen, uitgerekend voor de 1000ste band die door LX geprogrammeerd wordt! Dus stelt leadzanger Sean O’Reilly een akoestisch set voor met enkele klassiekers zoals "The wild rover" en "Whisky in the jar". Het is improvisatie maar met de klassiekers zitten we plots in een Ierse pub met enkele jammende muzikanten. Sean drukt hun dankbaarheid uit voor een publiek dat geduldig meezingt en -klapt. Stiekem vinden wij dat het leukste van de avond. De ene technische ploeg helpt de andere en uiteindelijk gaan ze toch van start, drie kwartier later dan voorzien. Zwaaiend met Ierse vlaggen vliegen ze er meteen in. Ook nu is het beproefde recept een mengsel van Keltische en traditionele deuntjes met een rauwe rocksound. Zeven topmuzikanten, elk met een unieke achtergrond, creëren een onderscheidende mix van Ierse folk-punk.
We trekken de kille nacht in met onze vermoeide dansbenen. We kijken al uit naar de komende muziekdagen!

dag 2 - zaterdag 4 mei 2024
ZONEN MET VADERS
Als we de kleine concerttent op zaterdagmiddag betreden, zorgt het lentezonnetje buiten voor een zomerse festivalsfeer binnen! De winnaars van de publieksprijs Nekkawedstrijd 2022 brengen verrassende songs over tandeloze dwergen, gulzige bankiers en kunstenaars zonder etenswaar. Met zeven op het podium kan je qua stijl en orchestratie alle kanten uit. LX zegt het zelf: “Blazers, samenzang, elektronica, synths en zowel zachte als ontregelende gitaren smelten samen tot een eigentijds poporkest.” De zangstijl van Jeroen Boone doet ons denken aan Huub Van der Lubbe van De Dijk.
De teksten zijn gelaagd en intelligent, al is een concerttent niet de ideale plek om die te volgen. "Iedereen is het beu" is een rake schets van de huidige tijdsgeest die drijft op een nijdig ritme: “Waar blijft die mensheid met gezond verstand?” Soms klinken ze ook wrang en sarcastisch: "Ik heb nog 13 foto's van een snoezig konijn, meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn." “We spelen ook nog op de Gentse feesten, mochten jullie nog een gaatje vinden in onze dichtslibbende agenda's.”  We gaan onze agenda zeker checken want dit is voor ons alweer een ontdekking die we verder moeten uitpluizen met een tekstboekje erbij. Op de radio hoor je niet elke dag literatuur op muziek

AO
Na DIRK. op vrijdag, krijgen we vandaag nog een raspaard uit de stal van Mayway Records. Het contrast tussen beide kan moeilijk nog groter zijn. Dit keer geen snerpende gitaren maar sfeervolle klanken. Je mag je niet mispakken aan de zoetgevooisde stem van Brenda Corijn,  ze kan ook uithalen met veel kracht! De zangeres met Portugees-Mozambikaanse roots bewerkt haar eigen stemgeluid met een digitaal device aan de microstandaard zodat het een nieuw instrument wordt.
In 2023 presenteerde de band de plaat ‘Ao Mar’(naar zee). Siebe Chau (gitaar, bas) begint met fingerpicking, een nummer dat in de richting van fado lijkt te gaan maar dan sturen de Afrikaanse ritmes van Bert Peyffers alles een andere kant op en belanden we in een Braziliaanse bossa nova. De roots van Corijn dooraderen de songs. Ze vertelt zelf over Avõ Pondina, de moeder van de krokodillen in het dorp van haar moeder in Mozambique. Als men haar vroeg of het veilig was om te zwemmen, dan kon je op haar kennis rekenen.
Kraftwerk meets Santana in de intro van "Meninas": toetsenist-elektronicawizard Johan Decaestecker gaat in dialoog met de percussie van Peyffers zodat afrikaanse ritmes gemengd worden met dissonante synths.
Ze eindigen met “More” dat de luisteraar van radio 1 zal herkennen. Dit Belgische viertal liet intussen al tot ver buiten onze landsgrenzen een diepe indruk na. Prachtige keuze van LX!

CELTIC ROSES
In de kleine tent wordt “Dancing Tales by the Fire” gepresenteerd: een unieke Ierse dansshow die door de eeuwen heen reist. Een voice-over vertelt een verhaal dat met dans en (uiteraard live) muziek wordt uitgebeeld. We krijgen er ook stukjes toneel bij uit de voorbije eeuwen. Het spektakel wordt gesmaakt door het publiek.

TOM MCRAE
De sympathieke eenzaat met de gitaar weet dat hij niet met een jukebox vol hits naar België gekomen is. Voor velen is hij misschien de grote onbekende in het programma. McCrae heeft intussen wel een unieke band met België: recent scoorde hij een hit met een remake van zijn “Bloodless” in duet met Wannes Capelle.
Met humor slaag je erin om je publiek in te pakken: "Let's pretend this next song is your all time favorite. It's the first dance of your wedding and the song you go be buried with." Het publiek doet perfect wat hij gevraagd heeft en bezorgt hem zijn ‘Bruce Springsteen moment’. Een mooi moment... maar volgens hem "too much". Uiteindelijk wordt toch het refrein meegezongen! Met zijn bijzonder stemgeluid pakt hij zijn publiek in. Het stadion met de gitaar hoog in de lucht, wordt ingeruild met een ingetogen huiskamer met de piano: "the universe is cooling down"
The “Boy with the bubblegun” gaat niet over een jongetje met kauwgum maar wel over de machteloosheid van de woorden in een lied die niets veranderen aan de wereld. Ze zijn als wapen even effectief als een pistool met zeepbelletjes… "if songs could kill, this one's for you" zegt genoeg.
Dit was een prachtig optreden van een man alleen, tussen al het geweld van grote (soms luide) bands!

THE REVEREND PEYTON’S BIG DAMN BAND
Voor bands als deze moet je elk jaar op LX zijn! In de VS genomineerd voor de Blues Music Awards, lijkt deze ‘grootste front-porch bluesband ter wereld’ zo weggelopen uit de tijd van de burgeroorlog aldaar. Bandleider Reverend Peyton, is een vingervirtuoos op (naar eigen zeggen) “zoveel mogelijk gitaren”. Wijdbeens op het podium wringt hij de instrumenten bijna de nek om met zijn weergaloos gitaarspel. “Oh my goodness how are you??”, roept hij en prijst meteen de Belgische gastvrijheid en “the good food and good coffee“.
Het is ook écht genieten van het beeld van “moeder de vrouw aan de wastobbe”, een karikatuur die hier gebracht wordt door zijn échte echtgenote op washboard met de plastic handschoenen en de plectrum-vingernagels! Is er iets mooier dan samen aan dezelfde weg timmeren? Hij stelt ook de bassist voor: zijn eigen duim! Die speelt bas en de andere vingers doen de rest, dus alles is écht! En dat voelde je, LX weet de échte te programmeren!

10cc
Is een band waarbij nog 1 of 2 originele groepsleden meedoen na 50 jaar nog relevant? Ja! Al was het maar omdat hun muziek intussen tijdloos geworden is. Nog elke week hoor je nummers van 10CC op de radio en niet alleen op de 70ies zenders! Deze avond is Graham Gouldman de centrale figuur: begin van de jaren zestig schreef hij voor anderen al geschiedenis met 'Bus Stop', 'For Your Love', 'Heart Full of Soul' en later de 10cc's klassiekers 'I'm Not in Love', 'The Things We Do for Love', 'Dreadlock Holiday'. Voor die belangrijke bijdragen aan de geschiedenis van de popmuziek werd hij in 2014 erkend toen hij werd opgenomen in de ‘Songwriters Hall of Fame’.
De show neemt een vliegende start met “Wall Street Shuffle”, gevolgd door “Art for Art's Sake”. Het ene herkenbaar na de eerste seconde, het andere wat gecamoufleerd met een arty farty intro. Graham Gouldman maakte deel uit van alle bezettingen die 10CC gekend heeft. Hij schreef dat tweede nummer zelf en voegt eraan toe: “Money for God's sake” is een tekst van mijn vader.
Een song van een halve eeuw oud is nog altijd actueel: “Life is a Minestrone”, we hebben er inderdaad een soepje van gemaakt! “The Dean and I” uit het eerste album (1973!) een nummer van Kevin Godley en Lol Crème (die na de split als duo ook nog een resem hits scoorden): alle andere bandleden worden nog eens genoemd door Gouldman.
Voor de zangpartijen in de hoogte is Ian Hollow de geknipte man! Wie een tiener was in de 70ies heeft geen moeite om al die nummers te herkennen. We voelen ons aangesproken als Gouldman zegt “you're gonna know this one”; natuurlijk herkennen we “The things we do for love” en “Silly" nog meer met de gedreven gitaren op een rij.
We geven toe: het enige nummer van de hele set dat we niet herkenden kwam van de LP ‘Bloody Tourist’: “From Rochdale To Ocho Rios” met Caraïbische kettledrums op orgel.
De bekendste nummers zijn wel “I'm not in love” (written by myself (Graham Goldman) and Eric Stewart (daar is het vierde bandlid)) en “Dreadlock Holiday”: het refrein mag meegezongen worden maar dat doen ze al vanaf de eerste zin. "I don't like Labadoux, I love it". Een fantastische afsluiter met een grappige apotheose is de a capella versie van eerste single “Donna”. Een sublieme close harmony van de bandleden waarbij de drummer als laatste een basnoot mag produceren. Met een encore als een “Rubber Bullet” vliegen ze eruit. Het deed ons deugd dat we dit mochten meemaken!

RISERVA MOAC
Deze Italiaanse formatie bedient iedereen met zin om te dansen met hun aanstekelijke ska ritmes. Het lijkt wel een knotsgekke bende kanaries met hun gele pakjes die joggend huppelen over het podium. De twee gitaristen dollen met elkaar alsof ze in een kleine moshpit samen gegooid zijn en het duo aan de microfoon zal met hun stappenteller een dikke duim omhoog oogsten! Het is duidelijk dat de gasten in de kleine tent er met volle teugen van genieten. Nogmaals verbazend hoe uiteenlopend muziek hier kan zijn met toch altijd hetzelfde doel voor ogen! LX zegt zelf: “Hun muziek doet je al je zorgen vergeten en voert je mee op een prachtige wereldreis.” Vandaar trokken we inderdaad naar de Noordkaap!

NOORDKAAP
Nog altijd staat Stijn Meuris op een podium met meer energie dan een kerncentrale! We krijgen opnieuw één van die Vlaamse Supergroepen waarvan de songcatalogus compleet in Lijst der Lage Landen mag staan. Hij doet een vertwijfelde poging om Westvlams te spreken, maar daarvoor mag je toch niet van de overkant van Brussel komen! In “Hoopvol” valt de regen zo zacht in mijn hart... “Gelukkig valt hij ook zacht in Ingelmunster…”
De voorstelling van de groepsleden is ook een West-Vlaamse grapje: “Wat een toeval:ze komen uit Ingelmunster, Izegem en Tielt.” Allemaal leuk maar de aardrijkskunde van de provincie kan toch wat bijgespijkerd worden! "Hoe ver is Veurne hier vandaan?” Het antwoord is: “Stif verre!” Maar “Will Tura is in de house: Arme Joe!”, de lyrics van dit Rock Rally nummer zijn basiskennis voor de hele tent!
“Pretentious-moi” doet deze seventiestiener altijd denken aan die aflevering van Fawlty Towers waarin een gigolo een lief mee smokkelt naar zijn kamer. Stijn ziet ook jonge mensen in de tent die volgens hem vragen aan papa: "Ken ik die groep van ergens?" Het antwoord is volgens hem: “Ja, van Satelliet Suzy!”
Ze spelen niet uitsluitend hits: een sinister nummer dat ze niet zo vaak spelen is "Soms schrik"? (Op sommige dagen krijg ik schrik, ik weet niet waarom. Mijn inzicht is volledig fout, als ik iets zeg wordt ik uitgejouwd). Met gitaarsolo van Bambost en er doorheen het orgelriffje uit “Riders on the Storm” krijgt het nummer epische proporties. Lars van Bambost (neefje van nonkel Roel en intussen ook al 55) stond aan de wieg van het leeuwendeel van hun nummers! Met scheurende stembanden schreeuwt Stijn “Gigant”. Je vraagt je af of zijn stem het einde van de set zal halen!
Werd de show op vrijdag gestolen door Daan, dan moet Stijn er op zaterdag niet voor onderdoen. “Wat is kunst” en daarna de eerste single uit een nieuwe plaat die deze week exact 39 jaar geleden uitkwam: "Druk in Leuven". De hits blijven komen! “Een heel klein beetje oorlog” hebben we in deze tijd niet meer nodig maar de prachtige gitaarsolo van Bambost rondt alles mooi af!

UNCLE BARD & THE DIRTY BASTARDS
Ook op zaterdag wordt er een mix van Ierse traditionele muziek en punkrock geserveerd in de klein tent: gekke gitaren waarbij de ullean pipes letterlijk en figuurlijk naar de achtergrond verdrukt worden. Als de danseressen die er plots bijkomen kunnen we de groep omdopen tot Beauties and the Bastards.
Ook zij zien de kleine concerttent als een dranktent 2.0. The Bastards zingen ondermeer over "the most important thing, that's beer". Maar ze brengen ook afwisseling met ballads waar de pipes beter tot hun recht komen. De banjo krijgt ook een prominente rol: het oplopende tempo is voor de vingervlugge speler geen probleem. LX heeft alweer gelijk: “...het wilde podiumoptreden sleept het publiek in een draaikolk van opzwepende deuntjes en oprechte folkvreugde.”

THE SIDH
Deze groep met Ierse folk komt eigenlijk uit Italië. In het begin vindt de frontman het nodig om te onderhandelen over de taal: Engels? Frans? Italiaans?
Doedelzak en fluit worden magistraal bespeeld! Daar valt niet over te discussiëren! Voor wie houdt van de combinatie met synths en elektrische gitaar zijn het “doedelzakken die niet saai klinken” zoals we een kenner horen verwoorden tegen een newbie.
Een kleine schare fans is gebleven voor het klank-licht-en rookspel. De fotograaf in ons blijft op zijn honger zitten: mistige foto’s nemen we liever op een koude wintermorgen. “De vrolijke fluiten en indrukwekkende doedelzakken vermengd met percussie en een vleugje hiphop” zuigen het laatste restje energie uit ons vermoeide lijf. We laten de tent aan de energieke dansers en zoeken onze kafzak op. Kortom: LX biedt voor elk wat wils!

dag 3 - zondag 5 mei 2024
SAX MINDED PEOPLE
Als een echte big band presenteert Sax Minded People een mooi aperitiefconcert op deze zonnige zondagmiddag. "You are the sunshine of my life" is de perfecte inzet van een medley ‘Stevie Wonder in concert’. Het repertoire van Sax Minded People overspant de diversiteit van onze muziekcultuur. Van jazzy composities van Duke Ellington, Herbie Hancock en George Gershwin tot hartstochtelijke tangoklanken van Piazzolla, popnummers van The Beatles en klassieke meesterwerken. Er staan ook crooners op het programma zoals "New York°" van Frank Sinatra. Daarvoor kunnen ze rekenen op special guest star Hans Denturck van de Wilfrieds die in smoking zijn beste Sinatra ten beste geeft!
Dirigent Rik Vaneyghen hebben we ooit als saxofoonleraar leren kennen. Een niet te onderschatten job! Misschien past de bâton van de dirigent hem beter? Al is dit een andere job waarvan velen geen idee hebben hoe moeilijk die is! We herkennen ook de huisfotografe van LX op de tweede rij! We zorgen ervoor dat ze zelf ook in het fotoalbum van deze editie terechtkomt! Misschien wordt dit wel een primeur?

SPILAR
LX heeft er in editie ‘24 voor gezorgd dat we geen enkel optreden moeten missen, in beide tenten wisselen de optredens elkaar netjes af. Alleen de buskerstage doorkruist dit programma. Toch is het niet evident om als verslaggever bij alles aanwezig te zijn.
We slagen er nog in om het laatste nummer van Spilar mee te pikken en herkennen onmiddellijk een mooie cover van Willem Vermanderes “Voor Marie-Louise”. LX programmeert altijd West-Vlaamse groepen met ‘korte-keten-muziek’ (zoals Spilar hun werk zelf noemen). We hebben duidelijk iets gemist maar herkansen kan gelukkig nog: check hun kanalen en gaat dat allen zien in Bredene, de Gentse Feesten of Dranouter, of iets kleiner in de Kloostertuinconcerten in Wevelgem. Wij zetten één ervan alvast in onze kalender!

MADOU
Misschien denk je dat Madou zo’n groep is die verder surft op de golven van enkele oude hits waarvan de golfslag na vele decennia nog niet uitgedeind is? “Witte Nachten” en “Niets is voor Altijd” uit begin de jaren ‘80 behoren nu tot het collectief geheugen van de Vlaamse muziek, maar intussen is een nieuwe generatie opgegroeid die muziek in de genen en de boterhamdoos mee kreeg. Madou is herrezen dank zij Thomas Devos, de zoon van Jan en Vera Coomans en muzikaal bekend van Rumplestitchkin en Tommigun. Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor de oude songs. "Is er iets" wordt omkaderd met minimalistische begeleiding die meestal haar stempel drukt op de nieuwe muziek: ingehouden slagwerk, spaarzame noten van de piano en de saxofonist blaast bijna met ingehouden adem. Een nieuwe klassieker in wording is "Roncqières" (dat regelmatig airplay krijgt op radio 1). Het werd ook door zoon Thomas bedacht toen hij langs het kanaal fietste. Het zou de prequel van “Niets is voor altijd “ kunnen zijn: vluchten uit een verstikkende relatie (“..hierbinnen word ik gek / ik wil naar buiten / laat me toch gaan / je adem in mijn nek…”) vooraleer er zich een onomkeerbaar drama voltrekt. Het lijkt op een zomers vakantieliedje: "...rijden langs 't kanaal...", maar met een bittere ondertoon: "...en nooit meer terug..."
Het is altijd mooi om te zien hoe muzikanten zoals Vera Coomans, Jan Devos en Wiet Van de Leest in de herfst van hun leven een nieuwe lente beleven onder impuls van hun eigen kroost.

SCOTT H. BIRAM
‘De kleine tent’ kreeg in ons geheugen voor altijd een link met de blues van Tiny Legs Tim. Hij blies de blues in verschillende edities nieuw leven in en wordt nog altijd gemist sinds hij overleed in 2022. SCOTT H. BIRAM herinnert ons met zijn speelstijl en stemtimbre aan Tim De Graeve. Voor even bracht de gebrilde Texaan de ziel van gebrilde Tim terug in de tent. Someone up there will like it!
Op de website van LX: Gezeten bovenop een stompbox waar zijn voeten het ritme aangeven, brengt deze muzikale krachtpatser een unieke mix van country, blues en punkrock. Doordrenkt met authentieke roots en doorgroefd met zijn karakteristieke rauwe stem, belichaamt hij de essentie van Amerikaanse muziek.
We komen de tent binnen tijdens een wilde rollercoaster op de slidegitaar. De snelheid waarmee zijn vingers de snaren mishandelen is adembenemend!  Even gas terugnemen met een soort roadmovie op de akoestische. Beide instrumenten tonen al de slijtsporen van rijkgevuld muziekleven. En dan begeeft de micro het plots, weg verhaal, weg sfeer. Maar Scott gaat meteen een handje toesteken bij de technicus van dienst en in een handomdraai kan hij weer de draad opnemen: "Hey, I've got cable! ...in my pants..."
Mondharmonica spelen en zingen tegelijkertijd, het moet kunnen: in "Ain't it a shame" klaagt hij het onrecht aan dat mensen elkaar aandoen. Die bril boven de vuisten met mondharmonica… dat lijkt wel het stoute jongere broertje van Toots Thielemans. Opnieuw is de kleine concerttent omgetoverd in een sfeervolle muziekpub met deze keer de blues in al zijn verschijningsvormen en de medewerkers van LX geven je gratis tips: Luister naar Dr. Boogie op de Franstalige zender Classic21, elke maandag van 21 tot 00 uur!

KADRIL & LIEVEN TAVERNIER
In de vorige eeuw waren we erbij toen Kadril optrad met Patrick Riguelle en hun live plaat opnamen in de Cactus in Brugge. We zijn enkele decennia verder en nu mag Kimberley Claeys sinds 2019 de zangpartijen invullen op de nieuwste plaat ‘Jolie Flamande’.
We kennen ook Lieven Tavernier als (toen nog) mysterieuze leverancier van een paar iconische nummers voor Jan De Wilde op zijn al even iconische plaat ‘Hè hè’. Hij brengt een ironisch lied waarin West-Vlaanderen in zee verdwijnt tot zijn eigen (gespeeld?) jolijt. Of de tent vol West-Vlamingen zich daar ook vrolijk over maakt, is een andere vraag…
Na een nummer uit de nieuwe plaat volgt een koppel instrumentals in de goede oude danstraditie van Kadril. Ze brengen ook een Franstalige versie van De Eerste Sneeuw ("Les yeux perdus dans les vagues...") waar ook een elektrische gitaarsolo in past. "Johnny en Alice" is ook een liedje waarin Tavernier met nostalgie terugkeert naar "de jaren van de liefde": "Iemand zei alles gaat voorbij, maar ik wist dat hij loog…"
Uit de jongste plaat van kadril “Jolie Flamande” , krijgen we “Paloma Dorada” met Peter en Erwin Libbrecht als ondersteunende vocals. Van hun optreden op de Gentse Feesten samen met Kommil Foo hielden ze "Eenzaam is de spits" over. De switch tussen Kadril en Tavernier zorgt voor de nodige afwisseling: één van de meest maatschappelijk relevante nummers uit ‘Sprokkelgoud’ van Tavernier: "Hij was een vreemdeling" met als afsluiter het titelnummer van “Jolie Flamande”.
Groepen als Kadril die decennia lang stand hielden in de woelige waters die de folk soms overspoelen; moeten op festivals als LX blijvend geprogrammeerd worden!

THE DEPUTEES
Het is zondagnamiddag en je familie komt ook genieten van zon, gezelschap en muziek op LX. Wat kan een mens nog meer wensen? Je tweejarige kleinzoon wil op je arm maar je neemt hem op de schouders zodat hij kan mee genieten van een Marleyklassieker: “Is this love?” Het antwoord is volmondig: Ja!
De 11-koppige Belgische formatie brengt covers van Bob Marley met een eigenzinnige toets. De muziek is pure klasse en de nummers zijn voor de hele tent gekend! De perfecte soundtrack voor een zondag die eindelijk naar de zomer begint te ruiken! Ook op mijn schouder zit er ééntje enthousiast mee te wippen! De toekomst van de reggae is verzekerd! Als we oud en krom gegroeid zijn, neemt hij ons misschien nog mee en duwt onze rolstoel tot voor het podium?

TINA’S LEGACY
In de grote tent staat een band geprogrammeerd met leden die stuk voor stuk hun sporen verdiend hebben bij artiesten als Axelle Red en Jo Lemaire of Vaya Con Dios. Na The Deputees die Bob Marley eren, krijgen we nu een tribute aan Tina Turner. “What's love got to do with it?”, we weten het niet. Op het podium staat in ieder geval een zangeres met een machtige stem die bij tijd en wijle aan “de échte” doet denken. De backing vocals en ook de bandleden geven het beste van zichzelf. Het zijn dan ook mega hits uit de muziekhistorie die ze mogen brengen: “Proud Mary” met twee zangeressen die een lange teasende intro geven die dankbaar met applaus onthaald wordt. Meteen volgt de snerpende gitaarintro van
“Nutbush City Limits”. Het songbook wordt vakkundig afgewerkt met “Disco Inferno”, “River Deep Mountain High” en “Simply The Best”: een mooi meezingmomentje van het publiek Dat ze ‘de ziel en passie van Tina tot leven brengen’ hebben wij niet gevoeld, maar dat kan aan ons liggen.

THE LUCKY TROLLS
De laatste band die de kleine tent op haar grondvesten mag doen daveren met Ierse Folk is van Luikse bodem. Opnieuw klinken luide gitaren in combinatie met krachtige keltische ritmes. We merken dat de violiste al enkele maanden zwanger is. Hopelijk zorgt het vruchtwater voor afdoende geluidsdemping! We zien in onze fantasie al een embryo met zo’n “koptelefoon” voor kinderen…
Het is alweer vollen bak feest in de kleine tent want “stilstaan op The Lucky Trolls is zo goed als onmogelijk!” (sic LX).
En nu bedenken we plots dat de folkmuziek uit de jeugdjaren van Jelle Denturck (zie verslag over DIRK op vrijdag) verworden is tot feest-punk-drank-muziek, om het even of die nu gebracht wordt door de feestbands van de kleine (pub)tent of door de bands in de grote concerttent (met uitzondering van Kadril dan). Blijkbaar is dit type muziek onverteerbaar geworden zonder het glijmiddel uit de tube met punk, harde gitaren en snelle ritmes. Voor ons mag er gerust nog een formatie in de traditie van Planxty of The Chieftains (een vijftal jaar geleden nog op LX) geprogrammeerd worden naast het geweld van Lucky of andere Trolls.

bvba Vandamme
Voor het eerst dit weekend komen we ook even postvatten vóór de busker stage. Deze groepsnaam die evengoed op een bedrijf in plastic rolluiken zou kunnen slaan, dekt een heel andere lading! Meteen horen we bindteksten en nummers in onversneden West-Vlaams van jonge dertigers. In de loop van onze carrière in het onderwijs (waar AN uiteraard de standaard was en is) moesten we met lede ogen aanzien dat de kennis van onze streektaal snel aan het verdwijnen was. Maar dat blijkt dus toch nog goed te komen!
Sam Vandamme en zijn vier kompanen spelen folk me nen ‘oek af. Intussen hebben ze ook al een plaat uit die ze op 5 juni voorstellen in De Leest! Check hun werk alvast op Spotify, kennis van het West-Vlaams is een vereiste, al wisten wij zelf ook niet wat “Fadroei” was. Dat blijkt te slaan op “vadrouille” dat uit het Frans komt, wat ons weer bij een film van De Funès en Bourvil brengt en daarmee zijn we weer bij bvba Vandamme: ook daar was het soms slapstick op het podium tussen de vijf bandleden die zich misschien nog meer geamuseerd hebben dan het publiek dat in veel te groten getale was toegestroomd voor de beperkte zitplaatsen. Maar zo gaat dat voor wie een thuismatch speelt langs het kanaal dat verder stroomt naar Oostrozebeke en omstreken… Volgend jaar rendez-vous met Vandamme en Co in de Kleine Concerttent en wie weet daarna??

AXELLE RED
Met haar album 'AR 30’ viert Axelle Red 30 songs van de voorbije 30 jaar. Met die release uit december 2023 herneemt Axelle Red de succesvolle ’30 ans de sensualité’ tour. En zo strijkt ‘de koningin van de Belgische pop’ ook neer op het Labadoux festival!
Over haar songwriting zegt ze zelf: "Ik schrijf in het Frans maar eronder zit de poëzie van Bill Withers, Carole King en Leonard Cohen”. Ze werkte samen met de grootste namen uit de Amerikaanse soul en is in Frankrijk één van de grootste artiesten, al kijken ze daar soms neer op ‘Les Petites Belges’. Maar in alle bescheidenheid en met duidelijk plezier komt ze het West-Vlaamse Ingelmunster verbazen met de warmste sensueelste klanken!
In de grote concerttent is het op de koppen lopen voor de afsluiter van dit weekend! De vakkennis straalt van het podium terwijl ze de ene na de andere ‘tube’ (zoals ze een “hit” noemen in het Frans) brengt. De schare topmuzikanten die ze meebrengt, blinken uit in virtuositeit. Het speelplezier druipt ervan af. Zelf beweegt ze over het podium met de elegantie van een balletdanseres. Dat haar liedjes niet zomaar leuke deuntjes zijn, maakt ze duidelijk met haar bindteksten: “Si tu savais” gaat bv. over poging tot loslaten. Zelf zegt ze: “Nu zoek ik alleen nog naar zoveel mogelijk manieren om met het publiek echt iets te delen, naar contact.”

Die connectie was duidelijk voelbaar op LX! Voldaan konden de festivalgangers naar huis. Een weekend vol muziek was in schoonheid afgesloten!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6015-labadoux-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster