caroline - Complexiteit met een warme gloed
caroline

Met ‘caroline 2’ (2025) bevestigt het Londense achttal caroline hun status als een van de meest avontuurlijke indiebands van het moment. De groep vermengt folk, postrock, elektronica en experimentele structuren tot een gelaagd geheel dat tegelijk chaotisch en verrassend toegankelijk klinkt. Ook live blijft die aanpak overeind.
In het Wintercircus stelde de band hun nieuwe plaat voor in een set die even uitdagend als meeslepend was.

De avond werd geopend door Gentenaar Abel Ghekiere, die samen met drie muzikanten een sfeervol halfuur neerzette. Vogelgeluiden, zachte klarinetpartijen, viool en subtiele folk smolten samen tot een warme en organische sound. “Tussen de zee en de bomen” balanceerde mooi tussen spoken word en melancholie, terwijl “caroline” langzaam openbrak in een intense climax. Het thuispubliek reageerde zichtbaar enthousiast op deze ingetogen opener.

caroline zelf koos voor een opvallende podiumopstelling: acht muzikanten in een halve cirkel rond een vintage versterker. Vanaf “Song Two” zat de focus meteen goed. Met feedbackexperimenten, complexe ritmes en onverwachte instrumentkeuzes bouwde de band laag per laag spanning op. “U R UR ONLY ACHING” en “Dark Blue” waren vroege hoogtepunten waarin breekbare samenzang en explosieve postrock perfect samenkwamen. Ook het nieuwe materiaal klonk live opvallend krachtig en goed uitgewerkt.
Toch zorgde die experimenteerdrang soms voor afstand. Samples, feedback en ongewone songstructuren overheersten geregeld de subtiele melodieën of vocals. Tijdens nummers als “Beautiful Ending” en de vreemde “Coldplay cover” dwaalde de aandacht hier en daar af, ondanks het indrukwekkende muzikale vakmanschap. caroline bleef boeien, maar maakte het het publiek niet altijd gemakkelijk.
Naar het einde toe viel alles mooi samen. Het uitzinnige “Skydiving onto the Library Roof” en het langzaam ontplooiende “Two Riders Down” brachten opnieuw volledige focus in de zaal.
Afsluiter “Total Euphoria” vat de avond misschien nog het best samen: complex, schurend en chaotisch, maar tegelijk verrassend meeslepend.

caroline bracht zo een uitdagend maar bijzonder sterk concert waarin hun nieuwe plaat volledig tot leven kwam.

Setlist: Song two - U R UR ONLY ACHING - Dark blue - When I get home - Tell Me I Never Knew That - Beautiful ending - Skydiving onto the library roof - Two riders down - Coldplay cover - Good morning (red) - total euphoria

Organisatie: Democrazy, Gent

Drie avonden Amenra in Brussel - Schreeuwen tot het stil wordt
van 06-05 t-m 08-05-26

De Grote Zaal van de Ancienne Belgique ademde een serene, bijna gewijde spanning. Dit was de eerste avond van een drieluik; drie uitverkochte concerten op rij waarin de Church of Ra Brussel weer even tot het spirituele centrum van de Belgische zware muziek zou maken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet elke dag naar Amenra luister. Het is geen muziek voor op de achtergrond tijdens het koken of in de file; in mijn beleving moet je Amenra echt beleven. Het is een fysieke en mentale noodzaak die je live moet ondergaan. Velen spreken over een religieuze ervaring, maar voor mij overstijgt het zelfs dat. Het is geen aanbidding, maar een collectieve ontlading.

De avond werd geopend door Blackwater Holylight, een volledig vrouwelijke heavy psych-band uit Portland. Sinds hun debuut in 2018 hebben ze een stevige reputatie opgebouwd op het RidingEasy-label met een geluid dat het midden houdt tussen psychedelica, shoegaze, pop en doom. Hun muziek is zwaar, maar tegelijkertijd melodieus.
Over dit voorprogramma liepen de meningen in de zaal wat uiteen. Het siert Amenra dat ze telkens een andere band de kans geven om te openen, ook al zal de keuze nooit voor iedereen goed zijn.
Ik vond het persoonlijk een oké opener; de contrasten tussen de zang en de riffs vormden een prima opwarmer voor het geweld dat nog zou volgen.

Wanneer Amenra het podium betrad en de eerste tonen van “Boden” door de PA denderden, viel de AB onmiddellijk stil. Wat volgde was een set van tien nummers die iets meer dan een uur duurde, maar de impact ervan was immens. Via “Plus près de toi” en het onvermijdelijke “Razoreater” werd de intensiteit naar een breekpunt gedreven. Alle hoofden in de zaal gingen in hetzelfde ritme vooruit en terug naar achter. Colin schreeuwde zich de longen uit het lijf, zo goed als de hele tijd met de rug naar de zaal, alsof alle emoties er met brute kracht uit geperst moesten worden. Mathieu vulde dit aan met een brul die mij persoonlijk wekenlang een hese stem zou opleveren, terwijl Lennart schijnbaar onderkoeld bleef spelen, maar wel met een gevoel dat je geen seconde losliet. Bjorn viel zijn drumstel aan op een manier die doet afvragen waarom die kit niet na elk optreden vervangen moet worden, terwijl Amy alles voorzag van een diepe, grondende baslijn en hier en daar wat subtiele vocals.
Na “Thurifer et Clamor ad te Veniat” volgde het kippenvelmoment van “A Solitary Reign” en het bezwerende “Salve Mater”. Het eerste deel van “.Terziele.tottedood” vormde een breekbaar rustpunt voordat de finale werd ingezet met “Am Kreuz”, “De evenmens” en het afsluitende “Diaken”.

De band speelde met een overgave die de grens tussen artiest en publiek deed vervagen. Toen de laatste feedback uitstierf en de bandleden zonder een woord het podium verlieten, bleef de zaal in een soort collectieve trance achter.
Ik ging naar buiten in een totaal andere staat van zijn; emotioneel uitgeput, maar vreemd genoeg ook gelouterd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Amenra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9539-amenra-06-05-2026?Itemid=0

Blackwater Holylight:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9540-blackwater-holylight-06-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Public Image Limited (P.I.L.), Kregel, Trix, Antwerpen op 5 mei 2026 – Pics

John Lydons legendarische band Public Image Ltd. (PiL) streek nu neer in België voor een exclusieve show in Trix, met hun 'This Is Not The Last Tour' naar ons land.
PiL bewist dat ze nog altijd op volle kracht draait.
Sinds de oprichting in 1978 groeide PiL uit tot een van de meest vernieuwende en invloedrijke acts binnen de post-punk, met hun eigenzinnige mix van rock, dance, folk, pop en dub.
In 2009 blies Lydon de groep nieuw leven in, gevolgd door intensief touren en drie geprezen studioalbums: This Is PiL (2012), What The World Needs Now… (2015) en End of World (2023).
Met meer dan vier decennia op de teller blijft PiL een unieke, compromisloze liveband, van onversneden energie.

KREGEL - Het Limburgs trio Kregel, met in de rangen onder meer gewezen of huidige leden van onder meer Vandal X en Flipo Mancini, brengt een volstrekt uniek geluid. Snijdende gitaren, die zowel aan de postpunk als aan de gitaarbands van de 80s doen denken, maar dan met intelligente Nederlandstalige teksten waarin de absurditeit van onze maatschappij haarfijn wordt ontleed.

(bron: Trix/Greenhouse Talent)

Neem gerust een kijkje naar de pics
PIL
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9538-pil-05-05-2026?Itemid=0
Kregel
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9537-kregel-05-05-2026?Itemid=0

Lives
2023 PIL - Muzikaal Tijdloos (K)Rakend
2013 Public Image Ltd - De terugkeer van de geloofwaardigheid

Org: Greenhouse Talent (ism Trix, A’pen)

Tinariwen - Een hypnotische tocht door zand en sterren

Tinariwen De woestijn was dinsdagavond even niet in Kidal, maar in de Ancienne Belgique. Tinariwen, de legendarische Toearegband uit het noorden van Mali, bracht met hun ‘Hoggar Tour’ een wederom bezwerend concert. Geen grote verrassingen, wel een band die na tientallen jaren nog altijd meesterlijk beheerst hoe je een zaal langzaam in trance speelt.

Vanaf opener “Alkhar Dessouf” hing die typische sfeer meteen in de lucht: golvende gitaren, repetitieve ritmes en samenzang die eerder bezweringen lijken dan klassieke refreinen. Tinariwen speelt geen nummers die naar een climax werken; hun muziek beweegt in cirkels, als een karavaan die onverstoorbaar verder trekt. Het publiek in de uitverkochte AB liet zich gewillig meevoeren.
Centraal stonden opnieuw de karakteristieke gitaren van Ibrahim Ag Alhabib en Abdallah Ag Alhousseyni. Hun blues-spel bestaat nog steeds uit schurende riffs en spacy uithalen. Vooral tijdens “Imidiwan Takyadam” en “N'ak Ténéré Lyat” kregen die gitaarlijnen iets bijna psychedelisch. Het was een voortdurend pulserend geluid dat onder je huid kruipt.
De kracht van Tinariwen zit echter evenveel in het collectief. De muzikanten op scène vormden één bewegend organisme, met ritmisch handgeklap, call-and-response-zang en een groove die langzaam maar onverbiddelijk intenser werd. Hassan Ag Touhami ontpopte zich daarbij opnieuw tot de natuurlijke sfeermaker van de groep: dansend, zwaaiend en voortdurend contact zoekend met het publiek. Zijn bewegingen leken soms even belangrijk als de muziek zelf.
Opvallend was hoe organisch oud en nieuw materiaal in elkaar vloeide. Tinariwen blijft trouw aan het recept waarmee ze de desert-blues wereldwijd introduceerden: repetitieve grooves, slepende chants en dat onverwoestbare gevoel van heimwee - assouf in het Tamasheq. Sommigen zullen zeggen dat de band weinig vernieuwt, maar live blijkt net daarin hun kracht te zitten. Dit is muziek die niet mikt op verrassing, maar op verdieping.
Tijdens “Amidinim Ehaf Solan” begon de AB steeds nadrukkelijker mee te klappen, terwijl “Soixante Trois” de zaal volledig losweekte uit haar aanvankelijke concertreserve. Ook de politieke boodschappen over een vrije Sahara en vrouwenrechten hadden hun werk gedaan.

Tinariwen blijft een bijzonder fenomeen: een groep voormalige rebellen die hun cultuur wereldwijd uitdraagt zonder haar glad te strijken voor een westers publiek. Zelfs na al die jaren klinkt hun muziek nog alsof ze rechtstreeks uit de Sahara komt aangewaaid. Misschien zat daar dinsdagavond net de magie: niet dat de band zichzelf heruitvond, wel dat ze opnieuw bewees hoe tijdloos hun hypnotiserende woestijn-blues eigenlijk is.
Uitkijken nu naar hun kleine broertjes van Tamikrest volgende week dinsdag in diezelfde AB.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel