Amatorski - Terug van nooit echt weg geweest
Toen we in 2010 de formatie Amatorski (***1/2) leerden kennen op Humo’s Rock Rally finale , waren we direct onder de indruk. We zijn de band blijven volgen. Vooralsnog is hun debuut 'Same Stars We Share' een schijf die we regelmatig grijs draaien. Het is al enkele jaren stil rond Amatorski, maar nu slaan ze terug met een nieuwe plaat 'Curves and Bends, Things Veer' dat onlangs op de markt kwam. Deze werd nu voorgesteld in de AB Club en gaf aan dat ze eigenlijk nooit écht zijn weggeweest …
Inne Eysermans haalt haar inspiratie uit de dingen rondom haar, die haar aanspreken en diep raken. De pandemie en de golf van activisme, betrekking tot klimaatverandering en de Black Lives Matters-beweging, hadden een invloed op de nieuwe plaat. De muziek is gebed in melancholie en verder zijn er mooie beelden op het scherm geprojecteerd van de Koreaanse kunstenaar Che Go Eun. Een mooi geheel muziek en visuals … Amatorski intrigeert opnieuw op die manier en probeert de (dagdagelijkse) ellende om je heen een plaats te geven.
Het publiek is Amatorski door de jaren wat vergeten, zagen we aan de opkomst … Ook doordat Amatorski niet de meest toegankelijke of gemakkelijkste weg inslaat. Geen tierlantijntjes maar songs die diep raken en je doen nadenken over wat mis gaat om je heen, subtiel, zachtmoedig, innemend, pakkend …Intiem materiaal, gedragen door de ontroerende, warme stem van Inne. Af en toe klinkt het krachtiger en worden de registers open getrokken, o.m. op “Tiny Bird”.
Ingetogenheid is de rode draad doorheen de set. Aan bindteksten doet Amatorski zelden, of het is actueel nu een oproep naar de mistoestanden in Gaza … op het scherm komt de boodschap tot een minuut stilte, naar het einde van de set toe. Mooi.
De band laat dus vooral de muziek voor zich spreken. De set was na een dik uurtje al gedaan, we bleven lichtjes op onze honger zitten … Maar het is net die filmische sound en visuals, die introvertie die Amatorski belangvol maakt, met pakkende, rakende boodschappen.
Live moeten de nieuwe nummers nog een beetje groeien, maar de behaaglijke, warme gloed is tekenend, zeker als het gekende “Come Home” en “Never Told” de revue passeren. Amatorski is terug van nooit écht weg geweest … Komt goed dus!
Setlist: Years. To. Come / Welcome / High. The. Tides / Diatomea / Tiny Bird / Nebula / Echo Variations / 20/04 / U-Turn / Boy/Girl / Come. To. Dust / Unknown // Come Home / Hudson / Never Told
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Carousel of Doom 2024 - Rondjes draaien op de Carousel of Doom
Carousel of Doom 2024 - Columbarium, Lethvm, Growing Horns
JH Jakkedoe
Desselgem
2024-03-16
Filip Van der Linden
Het idee van de Carousel of Doom speelde al lang door de hoofden bij enkele leden van Columbarium. De carousel of muzikale paardjesmolen bestaat uit drie afzonderlijke podiumplekken voor drie bands, die elk om de beurt een eigen nummer spelen en het publiek dat rondjes draait om alles te volgen. Het idee werd vorige zaterdag realiteit in JH Jakkedoe in Desselgem (Waregem).
De bedoeling was om het publiek een unieke ervaring te bezorgen en uniek is het zeker geworden. In het jeugdhuis stonden drie bands in een U-vorm opgesteld. Met de grootste boxen in de scharnierpunten tussen de bands, en het mengpaneel centraal en tegelijk ongemakkelijk dicht tegen de toog aan. Het doet wat denken aan de quadrofonische opstelling van de Nederlandse band Kong, die in elke hoek van de zaal één bandlid met geluidsversterking zet, maar dan toch weer anders in de beleving.
De formule van de Carousel vergt wat meer activiteit van het publiek dan bij een klassieke concertavond met slechts één speelplek. Na elk nummer draai je je naar waar het podiumlicht aangaat op de volgende speelplek. Omdat de bands niet gewoon in uurwijzervolgorde speelden, was ook dat element telkens een verrassing. De coördinatie van elke verandering van speelplek verliep perfect en er waren geen pauzes nodig om nog een extra gitaar te stemmen. Wel was er weinig ruimte voor bindteksten tussen de nummers.
Op deze Carousel of Doom kreeg het publiek ondanks de naam van het evenement niet enkel doom voorgeschoteld, al was het wel een heel aanwezige gemeenschappelijke deler. Het initiatief kwam van Columbarium, een doommetalband die zich niet tot dat ene genre beperkt maar ook al eens elementen uit andere genres leent. Ze gaven de kans aan de populaire Waalse postmetalband (met sludge en doom) Lethvm om mee te komen naar de Jakkedoe. Om het concept te laten werken, heb je drie bands nodig, en dus haalden die van Columbarium er ook nog hun vrienden van Growing Horns (sludge, stoner, doom, …) bij. Geen bands uit 100% hetzelfde genre, terwijl ze toch dicht tegen elkaar aanschurken inzake sound.
De avond begon met het typische geluid van een kermismolen en een korte voorstelling van de bands door Iris die voor vzw Ondergrond een podcast maakte over deze Carousel of Doom. Daarna ging het in één ruk door tot aan een pauze, want ook bijzondere concerten moeten de dorstigen nog altijd gelaafd worden.
Dat Growing Horns erbij was, was niet echt gepland. De band was niet van plan om dit jaar op te treden. Growing Horns wil in de eerste plaats een nieuwe drummer inwerken. Dat is Kevin die je misschien nog herkent van bij Locus Control. En de band werkt al een tijdje aan nieuw materiaal, dat ze graag nog dit jaar willen gaan opnemen, voor de opvolger van de in 2019 uitgebrachte EP ‘Nobility of Pain’. Kevin werd op deze buitengewone concertavond voor de leeuwen geworpen en verdiende een onderscheiding voor dit ingangsexamen.
Growing Horns bracht nog twee oude tracks: “2084” en “Mountains of Pain”. Van het nieuwe materiaal onthouden we vooral “Big Fat Nun” en “Lust For Knife”, een nummer dat we al bij eerdere concerten hoorden. Leuk ook hoe gitarist Sven een beetje met de voeten van het publiek rammelde door bij het laatste Growing Horns-nummer vanop de podiumplek van Columbarium te gaan spelen. Waarop iemand van Columbarium zijn plaats bij Growing Horns innam en de riffs nabootste (maar niet in het geluid zat). Growing Horns stond hier als een heel gretige band, met veel focus, discipline en overtuigingsdrang.
Lethvm is geen onbekende naam in Vlaanderen. Ze worden al eens weggezet als de Waalse versie van Amenra, hoewel dat wat kort door de bocht is. Deze band heeft een heel eigen gezicht, al valt er moeilijk een etiket op te plakken. Lethvm-zanger Vincent was vooraf het moeilijkst te overtuigen van het carousel-concept. In hun genre is een concert heel vaak een zorgvuldig opgebouwd geheel, met een logische volgorde van nummers om te zorgen dat het publiek in de juiste sfeer zit. Om dan te gaan ‘shuffelen’ met nummers van andere bands zoals op Spotify, dat zag Vincent aanvankelijk niet zitten. Het waren de andere bandleden die hem er toch van konden overtuigen. En gelukkig maar.
De tracks van Lethvm zijn verhalen op zich en ze duren – net als bij Columbarium en Growing Horns – lang genoeg om het publiek erin op sleeptouw te kunnen nemen.
Lethvm greep voor deze uitdagende avond vooral naar tracks uit hun recentste album ‘Winterreise’, aangevuld met de titeltrack van het vorige album (“Acedia”) en de losstaande singles “Confessions” en “Shine”. Vincent is de centrale spil bij de concerten van Lethvm. Verschillende keren liep hij het publiek in om zelfs zonder microfoon zijn lyrics te schreeuwen, één keer zelfs vanop de toog. De synths en backing vocals van Elena zorgden voor welgekomen rustpunten bij de uitbarstingen van emoties van de zanger. Een concert van Lethvm is een ervaring die moeilijk in woorden te vatten is. Eén van de volgende haltes voor Lethvm in het veroveren van Vlaanderen is hun passage op het volgende Desertfest in Antwerpen.
Columbarium verraste vorig jaar vriend en vijand met het fantastische album ‘The Morbidious One’. Dat album was dan ook het reservoir waaruit rijkelijk geschonken werd, met onder meer krachtige versies van de singles “Eyes Bleed Black” en “Rivers of Blood”. Van het album werd enkel “Our Glorious Ways” ingeruild voor “Longing and Regret”, wat misschien al een nieuwe track is voor een volgend album. Dat zou niet onlogisch zijn, want Columbarium verkeert als band in de vorm van zijn leven. Zoals ze dat in West-Vlaanderen zeggen: ze stonden te ‘blinken in hun vel’.
Ook Columbarium stond als initiatiefnemer voor deze Carousel of Doom heel gretig te spelen in Desselgem. Strak ook, al leek het ruim aanwezige speelplezier belangrijker dan de juistheid van elke noot. Zanger-bassist Pete ging met veel branie tussen het publiek spelen en brullen en gitarist Biezie volgde hem daarin. Columbarium kan niet enkel in de studio maar ook live iedereen overtuigen. Dat ze deze zomer op Alcatraz Open Air spelen, is dan ook meer dan dik verdiend.
Nog even terugkeren op het concept van de Carousel of Doom. Is het roteren tussen bands een geslaagd experiment? Dat wel. Het was onuitgegeven. Een nieuwe belevenis in metalconcerten. Iets wat je nog jaren zal doorvertellen. Tegelijk beseffen we maar al te goed dat er na dit experiment genoeg praktische en inhoudelijke redenen zijn waarom we dit niet voor elke concertavond willen, kunnen of zullen zien. Je hebt flink wat ruimte nodig, je kan geen drumstel delen, alle bands moeten heel vroeg opstellen en soundchecken, het mengpaneel moet drie bands tegelijk aankunnen, …
Het telkens draaien naar de volgende band is op zich geen inspanning. Wel vergt het wat inzicht in je eigen ‘hygiëne’ of beleefdheid als concertbezoeker. Je wil als ‘grote’ bezoeker niet lompweg pal voor een kleiner iemand gaan staan, maar met al dat gedraai is dat wel een aandachtspunt. Je hebt als concertbezoeker ook wat meer discipline nodig. Als bands gewoon klassiek na elkaar elk hun eigen set in één keer afwerken, kan je rustig naar de toog gaan voor een praatje en een drankje als één van de support-bands niet helemaal je ding is. Hier werd je gedwongen om te blijven staan en te luisteren. En zo zullen de aanwezigen – met een kleine honderd waren ze – bands en muziek ontdekt hebben waar ze anders zelf nooit voor zouden gekozen hebben. In die zin is de Carousel of Doom geslaagd in zijn opzet.
Toch een paar opmerkingen. Heel wat mensen in het publiek rekenden erop dat de bands het carousel-concept meteen naar een next level zouden halen, daar bijvoorbeeld met de drie bands tegelijk één gezamenlijk nummer of een cover te brengen, als afsluiter van de avond of als toegift bijvoorbeeld. Of met van elke band een paar mensen die samen één nummer brengen. Daarvoor was er misschien te weinig tijd in de voorbereiding.
Het is op zich een hele prestatie dat geluidstechnisch alles perfect verliep. Een deel van het publiek had zich voorbereid op een avond met minstens fluitende boxen en storende feedback. Een pluim dus voor de durf en materiaalkennis bij de technici die dit in goede banen hebben geleid. Wel jammer dat daarbij de verlichting van de podiumplekken zo ondermaats bleef. Dat zal de volgende keer vast beter geregeld zijn.
Want willen we dit experiment herhaald zien? Eén keer per jaar of één keer om de twee jaar, daar moet toch wel een publiek voor te vinden zijn?
Organisatie: VZW The Lizard
Rhea – Try-out vol adrenaline!
De Kelk in Brugge was de place to be voor Rhea vanavond … Rhea belooft om er een try-out te geven als aftrap voor hun nieuwe tournee. Weken op voorhand zijn de 120 kaartjes al de deur uit, het mag dus niet verwonderen dat iedereen met hoge verwachtingen naar hier is afgezakt.
Ik leerde Rhea voor het eerst kennen via de radio en kort daarna als voorprogramma van Royal Blood. Dat was in 2019. Na de corona periode en enkele radio hits later, mochten ze ook de grote podia van o.a. Rock Werchter aandoen. Als warm-up voor dat concert kozen ze toen ook voor De Kelk. De eigenaars van De Kelk hebben de laatste jaren kosten noch moeite gespaard om een prachtige nieuwe zaal in de binnenstad te openen. Met een voorliefde voor muziek in het zwaardere genre programmeren ze regelmatig intieme optredens.
Als voorprogramma stond Lightspeed op de planken. De band rond zanger Rik Bontinck met op gitaar Jens Verbraeken, drummer Laurens Demaertelaere en op bas Fieke Soete (ook bekend van Ratmosphere) begint goed aan de set en kan de zaal laten vollopen. Als warm-up kwijten ze zich behoorlijk van hun taak. De muziek van Lightspeed klinkt iets ruiger dan wat we konden beluisteren op Spotify, geen slechte start van de avond.
Na een volledige podium wissel kwam Rhea op de planken. En hoe! De band stak meteen af met “Stuck in the Middle”, wat een bom, dat beloofde voor de rest van de set. Daarna volgde een afwisseling van oud en nieuw werk. Het was duidelijk dat deze band grotere podia aankunnen en verdienen, maar ze bleven zich ook in deze beperkte setting nummer na nummer smijten voor het publiek. Met veel goesting blijkbaar want een jaar gevuld met het schrijven en opnemen van de nieuwe plaat was blijkbaar veel te lang geweest, dus alle opgekropte energie moest er nu in één keer uit.
“Underground” volgde, een nummer van de plaat die binnenkort uitkomt en daarna “Creeping” dat eind vorig jaar op ons losgelaten werd. Beide nummers voelen fris aan en krijgen veel bijval van het publiek. Daarna volgt met “Shut up & Take My Money” weer wat werk uit de vroegere catalogus. Het publiek herkent meteen de beat en gaat helemaal op in de muziek. De laatste single “Meet with you” volgt op “The Medicine” die beiden ook op laatste release te horen zullen zijn. Nog steeds horen we de gekende sound waar Rhea voor staat. Rock met invloeden van Royal Blood en Black Box Revelation. Good old fashioned rock’n’roll met andere woorden.
Met “Ready to Rumble” laten ze De Kelk op z’n grondvesten daveren, ik vrees er even voor dat de decibelmeter het zal begeven. “Baby I’m Sorry” volgt en er wordt afgesloten met “BTG”, ook een nieuw nummer, een oorwurm van jewelste.
Omdat het een try-out is lijkt de setlist wat ingekort, maar gelukkig komt de band nog terug voor 2 bis-nummers. Eerst “Rather Be Nothing” dat gretig wordt meegezongen door het publiek. Finaal wordt afgesloten met het onbekende “Crawling”. Dat belooft voor de nieuwe plaat.
Na het concert konden de fans beide bands nog terugvinden aan de merch waar de T-shirts en vinyl gretig over de toog gingen en met plezier gesigneerd werden door de bands. We zagen met Rhea een band die duidelijk zin heeft in het festivalseizoen, maar eerst in maart en april nog een aantal clubconcerten afwerkt in binnen- en buitenland. Als je ze nog niet aan het werk zag, aarzel dan niet om ze nog in een kleine zaal aan het werk te zien, je gaat gegarandeerd vol adrenaline terug naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Rhea
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5810-rhea-16-03-2024.html?Itemid=0
Lightspeed
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5811-lightspeed-16-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Rhea ism De Kelk, Brugge
Takuya Kuroda – Kleurrijk en energiek!
"Takuya Kuroda overstijgt moeiteloos de jazzgrens in z’n virtuositeit met z’n trompet, waarin souljazz, soul, funk, post-bop en hiphop samensmelten. Als getalenteerde trompettist uit Japan verhuisde hij naar New York, waar hij naast José James zijn carrière begon.", lezen we in de biografie. Een bijzonder man, in een goed vol gelopen Flagey, Brussel kwam hij zijn uitgebrachte album 'Midnight Crips' (2022) voorstellen.
Takuya Kuroda (****) tekent voor een dosis positieve energie door groovy, aanstekelijke beats. Een goed uur lang hield het gezelschap ons in de ban. Er viel van alles te beleven; er was een mooie samenhang van saxofoon, trompet en een pianorecital, ondersteund van een groovy bas en een opzwepende drumritme. Kleurrijk, energiek, magisch klinkt het als geheel.
Wat een virtuositeit van deze Takuya als trompetspeler met verder de piano/keys van Takahiro Izumikawa. Er zijn de uitdagingen met zijn medemuzikanten die elkaar speels overbluffen, o.m. tussen hem en drummer David Frazier Jr, die goed op elkaar ingespeeld zijn. Wat een klankenspectrum.
Soms gaat Takuya even opzij, zichtbaar genietend van wat de muzikanten spelen. Saxofonist Craig Hill vult perfect aan, alsook is er het overweldigend trompetgeschal van de meester zelf. Wat een improvisatie. De groovende soli (ook die van Reuben Cainer), doen ons wegdromen.
Een twee uur lang werden we in deze unieke wereld gedropt door het prachtige samenspel, de mooie soli en de trompetsounds in de gevarieerde, soms lange nummers. Kleurrijk, energiek, magisch!
Organisatie: Flagey, Brussel
The Gaslight Anthem - Weer van helemaal terug !
Eindelijk , Brain Fallon en zijn groep zijn terug. Na jaren van stilte en negen jaar na hun vorige plaat, brachten ze in het najaar van 2023 hun zesde plaat uit, ‘History Books’. Ze zijn nu op tournee en hielden terecht halt in ons landje … Ohja, deze door Bruce Springsteen ferm gerespecteerde band is na vanavond nog te zien op Rock Werchter …
Met hun onvervalste, doorleefde retrorootsrock konden ze ons vroeger al bekoren en we waren hoe dan ook nieuwsgierig of ze nog altijd bij ons in één van die bovenste rockschuiven mogen liggen … Als zevenkoppige formatie waren ze nu op het podium. Zanger Brian heeft de reputatie om niet zo toonvast te zijn en dat was helaas ook nu nog steeds merkbaar, zeker het eerste halfuur. De extra kilo’s die hij nu moet meesleuren, doen er misschien geen goed aan.
De bijna volledig uitverkochte AB was omringd door doorwinterde fans! Zij hielpen hun idool , hun meester Brian door het moeilijke eerste half uur, door zo goed als alle nummers luidkeels en woord voor woord mee te brullen. Tja, soms luider dan de groep zelf. Mooi, Indrukwekkend om te horen en … te zien!
De stevige nummers doen regelmatig denken aan Dropkick Murphys, In de rustige songs hoor je duidelijk die sound en klankkleur, niet veraf van The Boss. Een leuke, geslaagde afwisseling hoorden we , waarbij tot tweemaal toe Emily Wolfe kwam meedoen (“The weathermen”, “Bluejeans & white t-shirts”) . Ze had zich inderdaad zeer verdienstelijk gemaakt als support en werd op deze manier extra beloond.
Na iets meer dan anderhalf uur viel het doek over een aangenaam stomend concert. Klasse. “Er is inderdaad toekomst voor dit genre van muziek”, liet de meegereisde bassist van Old Town Lewis (Belgische groep, zelfde genre) mij weten.
Het valt wel op bij de return van verschillende bands na zo een lange stilte, dat de oudere songs sterker scoren o.m. een “Old white lincoln”, “Great expectations”, “Mae” en verderop “45”, “The ’59 sound” en “The backseat”. Hartverwarmende, emotievolle , intens spannende straight forward rock’n’roll, puur oprecht , zonder al te veel poespas.
Terecht op Rock Werchter, maar de mainstage lijkt me na vanavond iets te hoog gegrepen, live eerder het clubgevoel als in The Barn of The Klub.
We besluiten intussen dat ze nog steeds in diezelfde ‘muziek’ kluis liggen … Goed toch …
Organisatie: Live Nation
Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende
Op deze druilerige avond waren we onder de indruk van de magie van de Ierse muzikale diva Róisín Murphy. Het Koninklijk Circus werd omgetoverd tot een waar circus met royale allures.
Het publiek, een diverse mengeling van fans oud en nieuw, werd opgewarmd door de eclectische dj-set van Ruf Dug terwijl ze wachten op het optreden van de iconische zangeres.
Zodra de lichten in de zaal dimmen en het geroezemoes van de menigte verstomt, verschijnt Róisín Murphy op het podium, gekleed in een eerste van vele extravagante outfits.
Het concert opent met "Pure Pleasure Seeker", één van de hits van Moloko. Terwijl velen Murphy nog altijd associëren met Moloko, wordt het met ieder concert toch duidelijker dat Moloko maar de eerste act in haar carrière is.
Wat een charisma heeft ze toch, haar plaats tussen andere acts meer dan waard! Daarna gaat het in een steeds hoger tempo verder met een mengeling van oud en nieuw werk, een gegoochel aan klanken, ritmes en beats , een potporri van electro, pop, disco , soul, r&b, funk, disco en kitsch in een theateract.
En Murphy zweept het publiek op als een ware circusdirecteur, iedere song heeft zijn eigen outfit en verhaal. Murphy zoekt en vindt ook connectie met het publiek, ze gaat meerdere keren tegen de eerste rij aan staan, o.m. geeft ze iemand een roos, daarna haalt ze sensueel een lintje vanonder haar bloes en daarna eerder suggestief en seksueel vanonder haar rok, waarna ze de lintjes ook telkens het publiek in gooit. Het voelt als een vlam in de pan, het publiek is in extase.
Maar daarmee is het nog niet gedaan. Iets later gaat ze nog een stap verder, met haar rug naar het publiek zingt ze eerst naar een camera terwijl dat alles op groot scherm in zwart wit terug geprojecteerd wordt naar het publiek. Het creëert een sfeer van oude cinema, maar doet ook denken aan ‘Erotica’ van Madonna. Naarmate het nummer vordert, escaleert de suggestie ook, tot de camera bijna alleen haar mond en tong registreert. Je voelt je voor een stuk voyeur, maar wegkijken lukt niet, want dit is een show die subtieler is dan Madonna hem nu brengt en daardoor voelt het ook origineel en vernieuwend.
Sommige songs zijn net als Murphy na iedere songwissel in een nieuw jasje gestoken. “CooCool” is er zo één. Het duurde zelfs even voor we door hadden dat ze dit nummer had ingezet. "The Time Is Now' en "Sing It Back" mogen natuurlijk niet ontbreken, maar ook eigen interessant werk als "Overpowered" en "Ramalama" komen aan bod.
Naarmate het concert tot een climax komt, wordt de sfeer in de zaal steeds meer uitgelaten. Het publiek is helemaal mee en danst, zingt en wordt meegesleept door de muziek en de show. Het is een avond vol extase en vervoering, waarin iedereen verenigd werd door een gedeelde liefde voor de muziek van Róisín Murphy.
Na twee indrukwekkende toegiften "Forever More", "Flash Of Light" en een outro van "Pure Pleasure Seeker" verlaat Murphy het podium onder luid gejuich en applaus, haar legacy als een van de meest invloedrijke en iconische artiesten van haar generatie stevig verankerd. Voor het publiek in het Koninklijk Circus is het een avond om nooit te vergeten, doordrenkt van de magie en het talent van een ware legende.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5812-roisin-murphy-13-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Zimmerman - Rijker van klank, dieper in emoties
Zimmerman vindt naast het touren als bassist met Balthazar toch voldoende tijd en energie om zijn persoonlijk ei kwijt te geraken. Simon Casier bracht zo’n klein jaar geleden een albumlange single uit ‘Wish You Were Here’ (2023), als eerbetoon aan zijn overleden broer. Onlangs broedde hij het zeemzoete ‘Love Songs’ (2024) uit, een plaat over - hoe raad je het? - de liefde. In die laatste langspeler breidt hij verder zijn composities uit en voegde er wat meer instrumentatie aan toe dan zijn debuutplaat ‘The Afterglow’ (2016) en opvolg EP ‘Chances, Changes, Choices’ (2017). Wat wel ongewijzigd bleef, waren de doodeerlijke onversneden lyrics en emoties.
Het podium gebaad in een rode gloed, gedrapeerd in een zachtroze gordijn, en gedecoreerd met een hartjesballon, maakte die oprechtheid al meteen duidelijk. Uiteraard is ie al wat meer gewoon dan een vol AB Café, maar hij zocht al meteen contact op tijdens opener “Hold me Close”. Na de eerste drumslagen van Laurens Billiet was het ijs dan volledig gebroken en slaakte het publiek al kreten. In “Other Plans” kwamen enkele Balthazar-gewoontes op vlak van geluid en présence naar boven, maar toch brachten hij en zijn tweede bandleden het met veel gevoel en kracht. “I Don’t Want It That Bad” stak dan in een nieuw jasje met een funky pianosolootje van toetsenist Senne Guns.
Casier is muzikaal een vat vol emoties en gevoel, in de omgang is hij wel heel nuchter. Zo leidde hij al lachend “Perfect Guy” in nadat hij even zijn laatste plaat ‘Love Songs’ vermeldde. Dat hij iets meer effort steekt in zijn muziek, klonk ook in zijn goede zang. Meer van datzelfde in “Hard to Pretend”, een complexe song die nu wat meer pit kreeg en het publiek aandachtig deed luisteren. Billiet aan de drum kreeg even de basgitaar uit Casier zijn handen waardoor Zimmerman zelf zijn huwelijksaanzoeknummer “Noémie” volledig kon uit de doeken doen. Het mag dan wel klef aanvoelen, maar dit toont hoe Casier authentiek is. Of het nu een klucht was of deel van de oprechtheid, hij kreeg iedereen aan het zingen om Noémie, die ook aanwezig was, zowel ongemakkelijk als geliefd te doen voelen.
Met “Choices” en “Someday Maybe” grabbelde hij even in de oldies bak en slaagde erin op die voller te doen klinken en goed te laten aansluiten op de lange intro van “The Way to My Heart”. Opnieuw overladen met liefde in “How Much I Love You” dat met kracht bijgezet werd door opnieuw een rake freewheelende solo van Gunns. Na een klein uur van oprechte emoties van zelfrelativering en liefde, was er nog tijd voor één nummertje.
“Wish You Were Here” kon uiteraard niet ontbreken en werd voor de gelegenheid ingekort tot ruim een half uur. Met een krop in de keel, kippenvel, oorverdovende stilte nam Casier en de zijne ons mee op een rollercoaster van emoties. Van een rustige opbouw tot een kale gestripte piano solo om terug naar een opborrelend hoogtepunt te gaan waar de drummer zich nog eens volledig gaf… En dat alles getemporiseerd met de rake, trieste woorden van Casier. De afsluiter was een totaal nummer waar het verdriet en het gemis van zijn broer, Wannes Casier, ons raakte in het diepste van ons hart.
Als soloartiest is Zimmerman ontbolsterd naar een wat geserveerd persoon, naar een doodeerlijke en pakkende artiest. Zijn keuze voor rijkere verfijnde composities in zijn laatste plaat trok hij live door zonder gevoel en oprechtheid te verliezen. Eens over liefde, eens over verdriet, in zijn eenvoud wist Zimmerman ons te raken.
Setlist
Hold Me Closer - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy - Doing Nothing - Hard To Pretend - Noémie - Choices - Someday Maybe - The Way To My Heart - How Much I Love You — Wish You Were Here
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Metejoor – Metejoor trekt de kaart van Samenhorigheid
Metejoor blikt terug en kijkt vooruit … Hij is onder de indruk van de sterke respons op één van z’n grotere optredens tijdens deze (theater)tour. Metejoor weet met z’n band anderhalf uur lang de kaart van samenhorigheid te trekken, reikende hand te zijn en te ontroeren. Hoedanook de hartslagen in het publiek waren duidelijk voelbaar …
het Nederlandstalige lied zit in de lift , zie maar wat een Clouseau , Bart Peeters, een Willy Sommers, verder jongere wolven Bazart, Pommelien Thijs, de Nederscene met Meau, Eefje de Visser, de mooves van Regi en zelfs de hippopscene weten los te maken met een tHof, Brihang, Zwangere Guy. We mogen dit koesteren. Even verenigbaar voor iedereen wordt, is Metejoor momenteel, die met pop, rock, schlager en een ballad de mensen bij elkaar brengt … ‘Erop’ is het nu want naast de clubs, de theaters, de lokale festiviteiten, lonken de grote zalen als een Sportpaleis. Metejoor blikt terug en kijkt vooruit …
Joris van Rossem, 33 intussen, heeft intussen twee platen uit en een rits singles die een breed Nederlandstalig publiek aan het hart houdt; hij is niet meer weg te denken uit de hitlijsten (o.m. met “1 op een miljoen”, “Rendez-vous”, “Dit is wat mijn mama zei”, “Wat wil je van mij”, “Laat ons een bloem” en “Eigen schuld”). Een droom die in vervulling ging voor dit opkomend talent. De enthousiaste leerkracht uit Vosselaar, deelt het met z’n publiek.
We krijgen een uiterst aangename, leuke, ontspannende, opwindende als emotievolle, intieme set, dit door de recente persoonlijke plaat ‘Joris’.
De diversiteit en variatie sprak iedereen aan, zeker door z’n enthousiasmerende aanpak. De voltallige band is goed afgestemd op de artiest en krijgt voldoende ruimte te soleren, waar nodig; samen met zus Lisa, die meezingt, krijgen (sommige) nummers een Meatloaf-Ellen Foley jasje aangemeten.
Uiterst genietbaar avondje dus, die met “Groot”, “Kom dichterbij” wordt ingezet. “Curaçao” is één van de nieuwtjes die hij tijdens deze tour stilaan vorm heeft gegeven en het met iedereen wenst te delen, in een soort kampvuur aanvoelen met de band rond zich, een sobere aanpak van ingehouden instrumentatie en akoestische gitaren. Bart Peeters is meteen één van de referenties die hier opborrelt. Het volgende “Cappuccino” is zelfs bijna a capella. Het illustreert de brede aanpak van deze artiest, die iedereen in zijn verhaal wenst te betrekken (lijkt wel een geboren presentator) en er met verve in slaagt. Zijn muzikaal verhaal overtuigt en vertaalt zich steeds in een warm aandoenlijk applaus.
We worden verder gezwind geswitcht in zijn oeuvre met “De zijlijn”, “Het pleintje”, “Laat me los” (zijn knipoog naar Daan, die het voor hem deed in het nummer “Metejoor” in ‘Liefde voor Muziek’), en de resem hitsingles die hier vanavond niet worden vergeten en de revue passeerden.
De set eindigt bijna in schlagergehalte met “Dit is wat mijn mama zei“, “Eigen schuld”, “1 op een miljoen” en “Laat ons een bloem”; de handclaps, het handjeszwaaien, het heen en weer wiegen en de outtro voor beter mentaal zijn en voor mensen met een beperking tonen hoe dynamiek en kwetsbaarheid elkaar vinden.
Op een paar tijd heeft Metejoor zich sterk weten op te werken. Sjiek, hoe hij een breed publiek aanspreekt, animeert, enthousiasmeert in zijn muzikaal verhaal dat tot slot het Nederlandstalige lied (en beter welzijn) sterker maakt … Wordt vervolgd …
Organisatie: Basketvrienden, Hansbeke ism Live Nation
Instrumentale spacerock uit Zwitserland. Niet bepaald iets om grote stadions en arena’s te laten vollopen, maar wel het soort muziek dat onze aandacht meer dan waard is, en de uwe.
Monkey3 is immers een band die verdomd bedreven is in het genre, getuige hun vorige albums die stuk voor stuk adembenemende instrumentale krachttoeren waren.
Deze ‘Welcome To The Machine’ zou wel eens hun voorlopig meesterwerk kunnen zijn, want alles zit perfect. Monkey3 speelt vakkundig met tempowisselingen, elektronische spielereien, melodieuze intermezzo’s, virtuoze gitaarpartijen, stevige riffs en glooiende keyboards.
Opener “Ignition” is wat dat betreft al een voltreffer. Geen idee of het toeval is dan wel zo bedoeld, maar hier is het duidelijk dat niet alleen de albumtitel verwijst naar Pink Floyd. Ook in de epische afsluiter “Collapse” kunnen we er niet omheen, Floyd is in the house.
“Collison” pakt dan weer uit met progrock-hoogstandjes die wel eens naar Rush neigen. In “Kali Yuga” en “Rackman” balanceren de keyboards geweldig met de gitaren, het heeft soms wat van Ozric Tentacles, maar dan met zwaardere riffs en zonder de hippie-streken.
U merkt het, ‘Welcome To The Machine’ heeft heel wat in huis, en dat allemaal samengebald in 5 uitvoerige tracks. Benieuwd welke vonken dit live zal geven. Kunnen we alvast checken in de Casino, St Niklaas (16/05), Magasin 4, Brussel (17/05) of op Alcatraz (09/08).
Waterproov - We willen vooral gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we andere mensen, dan is dat mooie meegenomen!
Lara en Rosi beginnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besluiten ze dat ze meer in hun mars hebben dan alleen covers spelen: ze starten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Zelf zeggen ze dat hun nummers zich tussen verschillende stijlen bewegen, met duidelijke invloeden van pop en indie. Zichzelf begeleidend op gitaar en piano, gaan de twee bandleden de uitdaging aan om in het Nederlands tweestemmig te zingen. Dit wordt ook duidelijk in hun eerste echte release ‘Ode Aan Ons’ met de volgende ‘o’ zo interessante nummers: “Overal”, “Oogcontact”, “Oorsprong” en “(On)verbloemd”. Het duo houdt een releaseshow voor de EP ‘Ode Aan ons’ in de Torenzaal, Lokeren op 29 maart 2024.
We hadden een fijn gesprek met het duo, in de gezellige Bar Clementine, Lokeren.
Wie is Waterproov? Heeft de naam een bepaalde betekenis, hoe zou je je muziek omschrijven?
We zijn begonnen in 2018, na onze middelbare te hebben afgerond, ons eerste optreden was in december 2018. We hebben daarna nog enkele optredens gedaan en zijn wat nummers beginnen schrijven. Waarna met corona , wat optredens betreft, alles plots een beetje stil viel.
Die corona heeft er dus niet voor gezorgd dat je plots toch de handdoek in de ring hebt gegooid? Want veel beginnende bands of artiesten gaven het toen wel op … Wat is voor jullie de drijfveer geweest om toch door te gaan?
Tijdens corona hebben we wellicht niet meer fysiek samen gezeten, maar zijn wel contact blijven houden via sociale en andere media. Het heeft dus niet gezorgd voor het stopzetten van onze creativiteit. We konden, buiten uiteindelijke enkele zomer bars niet meer optreden, dat was de enige domper. Dus , behalve het gemis van concerten doen, viel dat al bij al nog goed mee.
De dromerige muziek en het verhaal, doet wat denken aan Kids With Buns die nu toch wat aan het doorbreken zijn. Waren zij een inspiratie? Of wie dan wel/niet?
Er zijn wel gelijkaardige ideeën tussen ons en Kids With Buns, maar echt ons laten door inspireren niet direct. Alle Nederlands talige anders denkers vormen sowieso een inspiratie voor ons, artiesten die een deurtje durven open te stampen en niet bang zijn om moeilijkere thema’s aan te brengen. We zouden Merol als voorbeeld kunnen geven voor een artiest die ons inspireert, ook al verschillen haar teksten toch nog veel van de onze.
Binnen het genre zijn er veel … Wat maakt ‘Waterproov‘ uniek(er)?
We laten ons niet sturen door een markering of wat bepaalde labels of media ons opleggen ‘om te doen’. Dat is voor ons wel heel belangrijk. Wat we zeggen of zingen komt vanuit onszelf, onze eigen ervaringen en onze eigen gedachtengoed. We laten ons door niemand beïnvloeden wat dat betreft. Onze teksten zijn heel persoonlijk, we brengen het gemeend en vanuit een buikgevoel. En we proberen ook vernieuwend te zijn in onze teksten en muziek. Net dat maakt ons toch wel uniek binnen dat overaanbod.
De Nederlandse taal is een mooie taal, je ziet tegenwoordig wel meer bands en artiesten die in de eigen taal zingen, ze hebben er allemaal een bepaalde (logische) reden voor. Waarom doen jullie het, in het Nederlands zingen?
Lara: Omdat wij het leuk vinden met woorden te spelen. En dat lukt voor ons veel makkelijker in het Nederlands. Ook komt de betekenis van een tekst veel directer binnen als je in het Nederlands zingt (voor Nederlandstaligen)
Rosi: Onze woordenkennis in het Nederlands is veel rijker dan in andere talen, wat onze muziek daarmee ook verrijkt.
De EP is een mooi pareltje, vol breekbare en persoonlijke songs. Je geeft jezelf prijs, je weet hoe hard social media kan zijn … Hoe sta je er zelf tegenover?
We proberen ervoor te zorgen dat we niet alles bloot geven, dat er een soort vaagheid blijft bestaan binnen onze nummers. Waardoor mensen hun persoonlijke ervaringen zelf kunnen invullen daarin. Dat is althans de bedoeling, dat mensen in onze songs hun eigen ervaring kwijt kunnen. Door enkel dat tipje van de sluier op te lichten, wordt dat risico dus omzeild. We geven niet zomaar alles prijs.
Dat lijkt me een zeer goede ingesteldheid. Welk publiek zouden jullie graag willen aanspreken met jullie muziek? Of ben je daar niet echt mee bezig?
Het is niet dat we daar echt mee bezig zijn, iedereen is welkom. Maar ik denk vooral een luister publiek hier zich zal kunnen in vinden, dat kunnen jongeren of ouderen zijn. Maar vooral dus een publiek dat de intimiteit van onze muziek begrijpt en daadwerkelijk naar ons verhaal wil komen luisteren, dat is het publiek dat we graag zouden aanspreken. En dan komen we toch eerder bij onze leeftijdgenoten terecht die met dezelfde problemen worstelen waar wij over zingen. Denken we toch. Maar, iedereen is welkom!
Hoe waren de eerste reacties op de EP?
Toch wel positief, al moeten mensen er blijkbaar toch een inspanning voor doen om de songs echt te begrijpen. Althans dat maken we uit die reacties op. Het is geen hapklare brok vlees dat we voorschotelen. Mensen die dus open staan voor dat avontuurlijk kantje, vinden hun weg hier wel in. We hebben ook positieve reacties gekregen uit onverwachte hoek, mensen die ons persoonlijk laten weten dat ze onze muziek erg appreciëren, dat is heel leuk!
Het is geen muziek waarmee je Sportpaleizen zult uitverkopen, wat jullie gegund is natuurlijk, en wellicht is dat niet jullie ambitie. Maar wat is dan wel jullie ambitie, wat wil je ermee bereiken? Lokerse Feesten?
We passen niet echt in een genre of hokje, maar willen graag optreden op plaatsen waar de aanwezigen daadwerkelijk luisteren naar onze muziek. Op het moment kijken we gewoon wat er op ons afkomt, en zien wel wat er gebeurt. We nemen wat dat betreft een beetje een afwachtende houding aan.
Niet in een genre passen? Ik zou zeggen ‘singer-songwriter’ of niet? Indien een organisator jullie wil boeken, welk genre zou je zelf zeggen …
Indiepop, dreampop, Nederlandstalige muziek … dat vat het beetje samen
De release show is op 29maart in eigen stad; Zenuwen? Waaraan mogen de fans zich verwachten? Visueel spektakel, vuurwerk? Vertel maar
Het is uitverkocht, dus dat is al positief. Gezonde zenuwen toch, we zien het zeker zitten. Er zullen wel beelden te zien zijn, en er zal dus zeker een visueel iets worden aan toegepast. Maar we willen vooral de muziek voor zich laten spreken en tonen aan de mensen wat we in die vijf jaar hebben opgebouwd: De luisteraars kunnen zich dus verwachten aan een divers repertoire: van acapella tot elektronisch ondersteunde songs en dat in verschillende talen! We zijn er dus nog wat mee bezig om alles uit te werken maar zien er echt wel naar uit om voor eigen volk te spelen.. we hopen op die manier ook wat Lokeraars tegen te komen en te bereiken. En op die manier wat herkenning te krijgen.
Wat na deze EP? Is het de bedoeling een full album uit te brengen, of is het nog niet aan de orde? En wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
We willen ons vooral focussen op deze EP en dat promoten, door eventuele optredens en zo. we wachten ook wat af wat er door die release show eventueel uit de bus komt wat dat laatste betreft. Op basis daarvan kunnen we onze plannen aanpassen. Een full album is dus nog niet aan de orde, we gaan stap per stap te werk. En jagen ons niet op. Alles van de EP release 30 maart en de reacties daarop …dat is iets waar we al een jaar naartoe werken, en daarna nog wat optredens die ons al gevraagd hebben. En de rest is dus even koffiedik kijken.
Waar willen jullie naartoe werken?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden , omdat het dus afhangt van de EP die op 30 maart op de markt komt, en de reacties daarop. Het belangrijkste is als we toch optredens kunnen boeken daardoor, dat er daadwerkelijk mensen op afkomen die voor onze muziek komen. Hopelijk gaan die deuren open naar optredens in die richting, maar zoals daarnet gezegd, het is allemaal beetje afwachten nu wat toekomstperspectieven betreft eerlijk gezegd.
Wat zijn jullie ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Een echt doel ? niet direct, in die zin dat we dus gewoon wel zien wat er op ons afkomt. We willen gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we daar andere mensen mee is dat mooie meegenomen. Kunnen we daar veel mensen mee bereiken ook goed. Maar we leggen de lat niet te hoog, omdat je als je dat doet te snel ontgoocheld kunt worden en dat willen we dus vermijden.
Jullie zijn nog jong, de jeugd houdt van prikkels (op korte termijn), zit op TikTok en youtube en andere streamings … Is het in deze tijden nog interessant om platen uit te brengen fysiek?
Als je dat kunt verkopen en het loont de moeite om het dan uit te brengen, lijkt ons dat wel leuk en interessant om te doen. want er is nog wel een publiek dat platen koopt. Maar dan moeten we er zeker van zijn dat er voor onze muziek een publiek is dat daarvoor open staat. Zo niet heeft dat weinig zin om daar zoveel geld en tijd in te steken eigenlijk.
Sociale media is heel belangrijk, maar hoe belangrijk is het voor jullie?
We hebben een video op YouTube uitgebracht, https://www.youtube.com/watch?v=wbavhPjWahY
en zijn actief op sociale media. Wat dan weer een medium is om onze identiteit te uiten Het is toch een belangrijk barometer om te zien hoe onze muziek wordt opgepikt, je kunt dat dus niet uitschakelen binnen de muziekindustrie in deze tijden. Op die manier kunnen we ook ontdekken welk publiek we echt kunnen bereiken. Dat merken we nu ook al. En ook daarvoor is die sociale media wel belangrijk, om dat te ontdekken en daarop in te kunnen spelen.
In die ambitie … Een naam worden binnen het club circuit (AB, Botanique, Casino etc) of de grote zalen … Wat geniet je voorkeur en waarom?
Toch liefst het club circuit dan, dicht bij je publiek kunnen staan. Lijkt toch leukere. Een heel andere sfeer dan in een Sportpaleis, de sfeer in zo een Club als AB of zo is veel gezelliger. Club circuit dus.. maar moesten we die kans krijgen gaan we natuurlijk geen nee zeggen.
INFO https://www.facebook.com/events/344095128260947
Optreden in CC Lokeren op 29 maart 2024 (EP voorstelling)
EP uit op 30 maart 2024
Bedankt voor dit fijne interview, we zien uit naar jullie optreden in mijn geboortestad
Diepe bassen, knarsende hip-hop beats, ruis, gekraakte elektronica en als er eens een gitaar langs komt, dan is die door de vleesmolen gedraaid. Geen zondags plaatje dus, maar we hebben hier dan ook te maken met de immer dwarse en legendarische Kim Gordon. Als Sonic Youth coryfee is zij diegene die met haar solowerk het verst is afgedreven van de originele sound, maar tegendraads is het des te meer, en dat is natuurlijk ook hetgeen waar Sonic Youth al die tijd voor stond.
Net als op voorganger ‘No Home Record’ is producer en geluidskunstenaar Justin Raisen, geen onbekende in hip-hop middens, mee verantwoordelijk voor de gekraakte soundscapes. Het klikt tussen die twee, zoveel is zeker, Raisen zet de juiste beats en ondertonen op de donkere en declamerende stem van Kim Gordon.
Het resultaat is even verrassend als vernieuwend. En dat voor een madam van 70!
Maar liefst 7 jaar zit er tussen voorganger ‘Why Love Now’ en dit nieuwe album. Geen idee wat die gasten al die tijd hebben uitgevreten, maar ze zijn er alleszins niet braver op geworden, integendeel. Op hun vorige platen verbleven ze nog in een vuil hol waar hardcorepunk à la Part Chimp en Fucked Up stuiterde tegen gekraakte rock à la Birthday Party en Jesus Lizard.
Met de oplawaai ‘Half Divorced’ lijkt Pissed Jeans nu bijna volledig de kaart te trekken van schuimbekkende hardcore die langs alle kanten scheurt, sneert en briest. De band jaagt zichzelf aan een hels tempo doorheen een stel gemene kopstoten van songs die in vele gevallen de twee minuten grens niet overschrijden. Met hardvochtige lellen als “Killing All The Wrong People”, “Anti-Sapio”, “Cling To A Poisoned Dream”, “Sixty-Two Thousand Dollars in Debt” en “Alive With Hate” is het echt naar adem happen, maar daar is geen tijd voor, Pissed Jeans raast genadeloos door.
In het geweldige “Junktime” en in afsluiter “Moving On” wordt het tempo enigszins teruggeschroefd, maar de sound blijft dirty as hell en de gitaren branden van vernielzucht.
Een muilpeer van een plaat.
Jelle Denturck is de frontman van rockband DIRK.. Als Dressed Like Boys toont hij zich op single “Nando” van een heel andere kant. Ergens in het universum waar David Bowie, Jasper Steverlinck, Perfume Genius en Elton John samenkomen.
Dat deze pianoballad met gospelfinale niet past in het plaatje van DIRK., is wel voor iedereen duidelijk. Denturck zingt over de zoektocht naar zijn persoonlijke vrijheid, zijn homoseksualiteit en relatie, maar gaat ook lelijke thema’s als gaybashing niet uit de weg. Persoonlijker en breekbaarder wordt het niet. “Nando” is zijn liefdesverklaring aan zijn sweetheart Nand
Producer Bert Vliegen (Whispering Sons, Meltheads, DIRK., Teen Creeps, …) en mixer Tobie Speleman (The Haunted Youth, Brihang, J. Bernardt) wisten de juiste toon perfect te vatten. Ergens tussen “Perfect Day” van Lou Reed en “Man Made Paradise” van Freddie Mercury in.
Op deze debuutsingle volgt in het voorjaar van 2025 een debuutalbum.
https://www.youtube.com/watch?v=RpfYQ-klq-g
Pourquoi Pas is het alter ego van een jongeman uit Deinze. Sinds 2021 maakt hij springerige, vrolijke electropop die vooral bedoeld lijkt om een feestje op te bouwen. Met ‘Teleurgesteld’ wordt het net iets ernstiger en ook muzikaal zit hij hier op een iets ander pad, ondanks de pompende beats aan het begin. “Teleurgesteld” is een track van 6 minuten en die wordt elke minuut beter.
In het nummer haalt hij uit naar het soort mensen dat overal te laat komt en daarin bekent hij ook meteen zelf schuld. Het is nog altijd luchtig, een beetje grappig en een beetje naïef, maar minder dan op bijvoorbeeld “Alles Vergeten”, één van zijn vorige singles, over wakker worden met een black out na een veel te leuk feestje.
Muzikaal en met het Nederlands als taal doet dit wat denken aan Winston en Sige en nog meer aan Bazart, al mag deze jonge artiest nog wat groeien en misschien moet hij zijn team wat uitbreiden. Afhankelijk van de richting waarin hij doorgaat, kan hij uitkomen bij wat het vroegere Feliz deed of bij de treurende eurodance van Stippenlift. We houden het voor u in de gaten.
https://www.youtube.com/watch?v=O0kiSWluB5k
Nederlands 
Français 
