Jera On Air 2026 – van 25 t-m 27 juni 2026 – Preview
Hallelujah! Hallelujah! Hallelujah! 25, 26 en 27 juni is het eindelijk weer zover en wordt het pittoreske dorp Ysselsteyn voor de 32ste keer omgetoverd tot een waar heiligdom voor alle trouwe aanhangers van punk, overtuigde volgelingen van hardcore en toegewijde adepten van metalcore en afgeleide genres.
Jaar na jaar kijken heel wat muziekliefhebbers, het gros afkomstig uit Nederland, België en Duitsland, ongeduldig uit naar de belangrijkste affiche van de zomer, althans voor wat hun persoonlijke muzikale smaak betreft.
En, ere wie ere toekomt, de line up van Jera On Air 2026 belooft weer te zorgen voor een heerlijk explosief en luid 3-daags hardcore feest.
Petje af voor het team dat telkens weer een dergelijke kwaliteits affiche in elkaar puzzelt en van dit festival een blijvend succes maakt. Sinds 1992!
En nu maar hopen dat eind juni ook de zon van de partij is om het helemaal te laten knallen op de vijf podia aan de Zeilbergseweg.
donderdag 25 juni 2026
De ‘opbouwdag’ voelt traditioneel aan als de aanloop naar het grote weekend, maar muzikaal is dit allerminst een rustige dag. Het is een dag waarin melodische metalcore en punkrock elkaar afwisselen, met sterke livebands die het terrein snel op temperatuur zullen brengen mocht dit nodig zijn.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Architects: Architects staat al meer dan 20 jaar bekend om hun combinatie van brute riffs en emotionele melodieën. Pioniers van metalcore maar met een heel eigenzinnige en herkenbare sound. Live betekent dit meestal enorme meebrulmomenten én breakdowns die het veld in beweging zetten. Maar ook ingetogen momenten die worden afgewisseld met helse geluidsuitbarstingen. Als zij afsluiten, kun je rekenen op een massale circle pit.
Rise Against: Een punkrock band met een geëngageerde boodschap, beklijvende songs, sterke hooks en pakken festivalervaring. Hun sets bouwen vaak op van energieke punktracks naar grote, verbindende afsluiters waarbij duizenden stemmen samenkomen en zanger Tim Mcllrath ondersteunen.
Trivium: Technisch sterk en strak. Hun set zal waarschijnlijk een van de muzikaal indrukwekkendste momenten zijn. Trivium speelt metal, pure metal. En ze doen dat fantastisch! Frontman Matt Heafy en zijn gevolg klinken op het recentste plaatwerk ‘Struck Dead’ nog altijd even furieus en wild als in hun beginjaren (1999).
Madball: Voor de hardcore-liefhebber is dit puur erfgoed. Legendarisch, rechttoe-rechtaan, korte songs, veel stagedives en altijd voor de volle pond gaan! De link met Agnostic Front is gekend, de thuisbasis is New York maar deze hardcore veteranen hebben zowat overal ter wereld hun intense visitekaartje achtergelaten. Tot groot jolijt van hun immense fanbase.
Pennywise: Wie kent deze godfathers van de skatepunk / punkrockscene niet? “Bro Hymn” en “Fuck Authority” zijn zowat de nationale volksliederen van het genre en worden moeiteloos meegebruld door de talrijke fans waar ook ter wereld. Elke show is nog steeds goed voor zo’n 45 min. puur amusement en energie. En ook al zijn de scherpe kantjes er stilaan af en is het verrassingseffect na meer dan 35 jaar grotendeels weg, Jim, Fletcher & Co worden bij elk optreden nog steeds als helden onthaald. Terecht.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer: Bury Tomorrow : stevige metalcore uit de UK, speelden eerder reeds meermaals op Jera en zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de grootmeesters van het genre. Staan garant voor een keiharde live reputatie waarbij echter nooit het melodieuse aspect uit het oog wordt verloren. “Cannibal” en “Choke” zijn 2 visitekaartjes van de band, al klinkt de laatste plaat ‘Will you haunt me with that same patience’ ook niet bepaald slecht. Integendeel! Ga dat zien!
Alexisonfire: een kwaliteitsinjectie uit Canada deze band! Ook al ruim 20 jaar actief in het wereldje van (post)hardcore en zeker niet te onderschatten. Live altijd een hele belevenis met een geslaagde variatie aan oude nummers (klassieker “Young Cardinals” is een pareltje) en meer recent werk uit de laatste plaat ‘Otherness’ uit 2022.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
vrijdag 26 juni 2026
De dag voor het grote publiek, met veel hits, energie en maximale meezingmomenten. Vrijdag is doorgaans de drukste dag.
Het terrein voelt voller, de camping is compleet en de sfeer is uitgelaten en van vermoeidheid is (bijna) nog geen sprake.
Headliners en verwachte hoogtepunten
The Offspring: Een ware punkrock hitmachine uit Californië Hun festivalset is meestal een aaneenschakeling van wereldhits, een best of live jukebox van meer dan een uur, met talloze singalong refreinen en interactie met een zowel jong als ouder publiek. Na al die jaren staan Dexter, Noodles en collega’s nog altijd vol ‘self esteem’ op het podium. Ideale en zeer aanstekelijke afsluiter van festivaldag 2!
A Day To Remember: De perfecte brug tussen metalcore en poppunk. Verwacht breakdowns gevolgd door luchtige refreinen — en veel publieksinteractie. Ook deze heren (uit Florida) timmeren al meer dan 20 jaar aan hun muzikale pad en hebben het succes stap voor stap opgebouwd en dubbel en dik verdiend met ontelbare straffe liveshows en intussen 10 albums (live incl.).
Ice Nine Kills: Boston based metalcore met een licht horror jasje. Vooral ‘big in America’ maar met de jaren toch ook in Europa en de rest van de wereld redelijk bekend geraakt met hun intensieve live prestaties en hun bloederige sound. Benieuwd hoe ze het Jeravolk zullen inpakken.
Alkaline Trio: Band van vakman Matt Skiba die een voorliefde heeft voor ietwat zwaarmoedige, donkere en alternatieve punkrock. Zijn intussen precies 30 jaar bezig en alom geprezen door collega’s en publiek om hun eigenzinnige geluid. Spelen live een evenwichtige bloemlezing van nummers uit hun 10 studioalbums verschenen tussen 1998 en 2024. “This Addiction” is het meest gekende anthem van de band.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer
Suicidal Tendencies : Mister Mike Muir en zijn kornuiten willen gewoonweg van geen ophouden weten en blijven sinds 1980 het publiek bestoken met hun typische crossover van metal en trash. Ondanks de leeftijd toch weer reikhalzend uitkijken naar deze bende veteranen uit Venice, Los Angeles. Pure nostalgie.
Annisokay : een post hardcore combo uit Duitsland dat door het vele touren en het uitbrengen van intussen 6 full albums kan rekenen op een groeiende aanhang en met succes hun moderne sound blijft verfijnen. Soms heel poppy en meezingbaar, soms heel kwaad en dol klinkend.
Check ter voorbeiding nummers als “Like a parasite” en “Calamity” en brul ongegeneerd mee.
Hollywood Undead : door velen verguisd als commerciële sellouts maar live altijd een knotsgekke belevenis en een vermakelijk spektakel. Hun aanstekelijke mix van metal, hip hop en electro beats werkt ofwel letterlijk ofwel figuurlijk op de heupen.
Volledige line up van vrijdag : The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2
zaterdag 27 juni 2026
De dag waarop vermoeidheid en adrenaline hand in hand gaan en een breed spectrum aan muziekstijlen voor elk wat wils biedt. Van pure rock over hardcore naar deathcore en punk met hip hop invloeden. Allemaal aanwezig op de festivalweide.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Papa Roach: Amerikaanse rock van de bovenste plank! Altijd goed voor een energieke live show o.l.v. podiumbeest en opper ADHD’er van dienst Jacoby Shaddix. Van “Last Resort” en “Infest” tot “Leave a light on”. De laatste jaren zijn de scherpe kantjes er misschien wat af en neigt de band meer en maar naar ultra gepolijste en moderne AOR.
Live nog altijd een heerlijke overdosis aan zweet en knappe songs.
Hatebreed: Ook deze metalcore legenden gaan al meer dan 30 jaar mee en blijven moeiteloos overeind in het specifieke wereldje. 9 albums hebben ze intussen op hun conto, de laatste dateert alweer van 2020 dus het is ongeduldig wachten op een 10de langspeler. Wedden dat ze in Ysselsteyn uitpakken met een paar nieuwe nummers. Afgesproken Jamey Jasta?
Turbonegro: Heel andere koek maar daarom niet minder interessant, deze zotte bende uit Noorwegen, gekend voor hun unieke blend van glam-, punk en hardrock, gecombineerd met veel ‘denim and leather’ on stage.
Kom dat spektakel zeker aanschouwen en meng u tussen de echte ‘turbojugend’ fans die ongetwijfeld in grote getale aanwezig zullen zijn vooraan het podium.
All Time Low: Pure emo highschoolrock en poppunk die het vooral moet hebben van lichtvoetige songs die vooral door jeugdige vrouwelijke fans vol overgave worden meegebruld. Benieuwd hoe de band zich tussen al het metalcore en hardcore geweld van de dag weet recht te houden.
Zondermeer ook de moeite om de laatste festival nog live mee te pikken zijn onder andere
Bob Vylan : elke set beginnen met wat yoga en relaxatie oefeningen, omstreden politieke uitspraken en standpunten niet schuwen en daar bovenop een geslaagde muzikale combinatie brengen van punk, hardcore, hip hop en rap : dat is Bob Vylan in een notedop. Check this out!
Get The Shot : Canada’s luidste export product van de laatste jaren moet toch wel deze metalcoreband uit Quebec zijn. Voor het eerst in Europa met een nieuwe zanger nadat oudgediende JP Lagacé er in 2025 de brui aan gaf.
Verwacht een meedogenloos harde en snelle set die tot ver buiten de festivalweide zal weerklinken.
We Came As Romans : metalcore met een boodschap, afkomstig uit Michigan en in hun 20-jarig bestaan al heel wat watertjes doorzwommen. Vooral de dood van vocalist Kyle Pavone in 2018 hakte er diep in. Na een periode van stilte en bezinning kwam de band sterk terug met het album ‘Darkbloom’ in 2022. Sindsdien draait de machine weer op volle toeren en brengen ze live heel intense en memorabele optredens.
Volledige line up van zaterdag : Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco
Nog toegevoegd at last aan de affiche: Viagra Boys, Bad Nerves en Decapitaded
Check de site voor meer info www.jeraonair.nl
Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics
Sigrid, Norwegian pop powerhouse
Voorbije zomer blies ze het publiek op Rock Werchter omver met een energieke show. De Noorse popsensatie Sigrid keerde nu terug naar België! om haar gloednieuwe album ‘There’s Always More That I Could Say’, dat in oktober 2025 verscheen, live voor te stellen.
De rijke discografie van Sigrid bewijst haar talent om popsongs te creëren die blijven hangen. Sinds haar debuut in 2013 bracht ze hit na hit uit, die emoties zoals vreugde, kwetsbaarheid en kracht met elkaar verbinden. Haar eerste single “Don’t Kill My Vibe” groeide meteen uit tot een klassieker en werd een onvergetelijk feministisch anthem. Met “Mirror” vertaalt ze haar persoonlijke zoektocht naar zelfvertrouwen in een gedeeld moment van vreugde op festivals en in “Strangers” zingt ze in alle eerlijkheid over verdriet.
Na twee uitverkochte wereldtournees en meer dan 2,2 miljard streams wereldwijd, besloot de Noorse zangeres zich in 2024 even terug te trekken om zich artistiek opnieuw uit te vinden.
Haar recentste nummers zijn daar het resultaat van. “Two Years”, “Fort Knox” en “Jellyfish” tonen een artiest die teruggrijpt naar haar instinct en authenticiteit.
Sigrid haalt inspiratie uit de uitdagingen van het leven, en haar nieuwe album belooft opnieuw eerlijk, krachtig en menselijk te klinken.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9061-sigrid-9-3-2026?temid=0
Org: Live Nation
Pukkelpop 2026 – 20 augustus t-m 23 augustus 2026 – Nieuwe namen
35 NIEUWE NAMEN VOOR PUKKELPOP!
Er zijn 35 nieuwe namen voor Pukkelpop dat al records brak nog voor de eerste noot op de wei klonk! Inclusief Violet Grohl, Jalen Ngonda, MEROL, Basement, Ravyn Lenae, The Subs, Audrey Nuna, NU GENEA Live Band, Earl Sweatshirt + MIKE.
VRIJDAG 21 AUGUSTUS
Mocht er een kliklijn bestaan voor ‘schandalig veel talent op één line-up’, dan vroegen we meteen de klokkenluidersregeling aan. Euh ja, hallo? Op vrijdag, helaas volledig uitverkocht dus sorry voor de fans van, de confessional pop van Alessi Rose en die andere popster in wording Chloe Qisha. BLOND:ISH is veel meer dan een DJ. Ze verbindt muziek, welzijn, technologie en eco-activisme via Sustainable Raving. Basement’s back (alright!) en de Engelse bro’s brengen hun vijfde album Wired mee. Earl Sweatshirt, ooit ontdekt door onze zondagse headliner Tyler, The Creator, komt samen met MIKE, zijn maat van jaren en een main character binnen de lo-fi rap. Ja hoor, we blijven nog even aan de lijn met hype Hudson Freeman, de indie rockfilosoof die toevallig viraal ging, al klinkt dat tegenwoordig bijna als een cliché. Nieuwe soul, oude ziel Jalen Ngonda komt zijn net gereleasete tweede plaat Doctrine of Love voorstellen. Mala, de Britse dubstep pionier, bevestigde eveneens. Net als de Rode Seks Feeks MEROL, provoceren is topsport. We sluiten af met een hekje en de sound van Australische producer Ninajirachi, underground en mainstream tegelijk, Nxdia met persoonlijke altpop voor de internetgeneratie, dansen + huilen is Sef, de ene helft van IJSLAND en Surusinghe is DJ, producer en genrekameleon.
ZATERDAG 22 AUGUSTUS
Ook teruggevonden in de geheime contactenlijst en oh ja sorry, zaterdag is ook uitverkocht: DJ, producer en bekendste buff in wording bullet tooth, de intense blackgaze van Deafheaven en Elmer scalpeert het man zijn met rauwe hiphopelectronica en een plaksnor. Voor zomerse soulvolle vibes pakken we door met Leisure. Eerder last van liefdesverdriet, dan is Love Spells de aanbevolen soundtrack. Of Maruja, dat kan ook. Nog onder de M vinden we Maan, een van de populairste exportzangeressen van Nederland. De pizza Napoletana is UNESCO erfgoed en Nu Genea Live Band lijkt met hun vette mediterrane vibes de volgende Napolitaanse klassieker. Kiewit’s Next Top Party komt van het Amerikaanse hiphop duo PARTYOF2. Show Me The Body doet een oproep aan hun CORPUS fam in de Limburg area. Skye Newman is een jonge Britse singer songwriter en een van de opvallendste nieuwe namen uit de UK scene en The Subs zijn terug met Substance, hun eerste album in tien jaar, rave recht van de dansvloer naar het binnenste van je ziel.
ZONDAG 23 AUGUSTUS
Conform de meldprocedure moeten we officieel meegeven dat ook zondag helaas helemaal uitverkocht is. De 19-jarige Amerikaanse zangeres Violet Grohl groeide op tussen de platen. Van meezingen met Beatles-vinyl in haar slaapkamer tot haar eerste eigen song op haar twaalfde. Van kleine clubs naar grote podia: Violet is er klaar voor. Audrey Nuna is momenteel twee van de meest gestreamde artiesten ter wereld. Huh? Ja, enerzijds als zichzelf en anderzijds als Mira, lid van de fictieve groep Huntr/x uit K-Pop Demon Hunters. Daar valt serieus wat voor te zeggen, inderdaad! Om over de droge spoken word van Baxter Dury nog maar te zwijgen. BLUAI brengt songs van hun nieuwe album Sober mee, niet te verwarren met SOMBR die later op de avond speelt. Ravyn Lenae is er voor de liefhebbers van dromerige R&B en alt soul. Breekbaar mooi heeft een nieuwe golden boy en hij heet Iskander Moon. Shaking Hand gaat voor traag gelaagde post rock. ‘Let’s give them something fun to talk about,’ zei frontvrouw Karla Chubb van de Ierse garagepunkband SPRINTS en van daar is het nog maar een klein opstapje naar de Amerikaanse hardcore punkband Trash Talk.
Meer namen volgen binnenkort! Alle info: www.pukkelpop.be
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prong - Nineties Metal is very much alive
U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.
Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.
Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.
Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.
Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang
Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen. Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!
The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”, die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.
In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.
Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!
The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Heavy Sound Festival 2026, Maeke Blyde, Poperinge op 16 mei 2026 – Programma
Nieuwe editie van het Heavy Sound Festival op zaterdag 16 mei in de Maeke-Blyde in Poperinge
Vanaf 13h30 met o.a. Lee Aaron (die Ross The Boss vervangt), Raven, Angel Witch, Girlschool, Tytan, Elixir & Existance
Lee Aaron
De Canadese rocklegende Lee Aaron keert terug naar Poperinge als headliner voor het Heavy Sound Festival 2026. Ze speelde voor het eerst op Heavy Sound in 1985, en nu, 41 jaar later, brengt ze een unieke oldschool setlist mee. Boordevol onvergetelijke klassiekers uit de jaren 80, zoals Metal Queen en Lady of the Darkest Night, aangevuld met haar krachtige nieuwe nummers, levert Lee Aaron pure, compromisloze rock & metal met de energie, attitude en uitstraling van een echte pionier!
________________________________________
Raven
Raven is een Britse heavy metalband, opgericht in 1974, en een van de pioniers van de New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM). Ze staan bekend om hun snelle, energieke stijl (“athletic rock”) en hadden grote invloed op speed- en thrash metalbands in de jaren ’80.
________________________________________
Angel Witch
Angel Witch, opgericht in Londen in 1977, is een van de meest invloedrijke NWOBHM-bands. Hun debuutalbum Angel Witch (1980) wordt gezien als een klassieker, met donkere, occult getinte teksten en zware, doomy riffs die latere doom- en heavy metal sterk beïnvloedden.
________________________________________
Girlschool
Girlschool is de meest iconische volledig vrouwelijke heavy metalband uit het NWOBHM-tijdperk. Ze werden in 1978 in Londen opgericht, toerden met Motörhead en brachten klassiekers uit zoals Hit and Run. Girlschool speelde in 1980 in Poperinge in 't Belfort en keert na 46 jaar terug naar Heavy Sound met dezelfde rauwe rock-'n-rollspirit!
_____________________________________
Tytan
Tytan is een Britse heavy metalband uit de NWOBHM-scene, opgericht begin jaren ’80. De band combineert melodieuze zang met krachtige riffs en klassieke metalstructuren. Hun album Rough Justice (1985) geldt als hun bekendste werk.
________________________________________
Elixir
Elixir is een Britse heavy metalband, opgericht in 1983 en eveneens onderdeel van de NWOBHM. Ze staan bekend om hun epische, melodieuze stijl en fantasy-geïnspireerde teksten. Het debuut The Son of Odin (1986) is een cultklassieker binnen het genre.
________________________________________
Existance
Existance is een Franse heavy/thrash metalband, opgericht in 2008. De band haalt sterke invloeden uit de jaren ’80, met snelle riffs, agressieve zang en klassieke metal-esthetiek. Ze worden vaak geprezen om hun old-school sound met moderne productie.
_____________________________________
Rechtstreeks uit Brooklyn, New York, Alex Kayne is de huis-dj van Heavy Sound, die pure heavy metal uit de jaren 80 draait voor de shows, tussen de bands door en tot aan de afterparty!
Contactgegevens
Facebook
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata
Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was, werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.
Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.
Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!
The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.
Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren, bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.
Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0
The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0
The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0
Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Psychonaut, Huracan, Trix, Antwerpen op 5 maart 2026 – Pics
Weidse klanken, loodzware riffs en spirituele intensiteit: PSYCHONAUT is terug met hun nieuwe album World Maker.
PSYCHONAUT - PSYCHONAUT is een drieledig Belgisch collectief dat een duister, melancholisch en spiritueel geladen geluid neerzet. Hun sound doet denken aan Tool en Amenra, maar knipoogt ook naar grootheden als Led Zeppelin en Pink Floyd. Na hun sterk onthaald debuut en het meeslepende 'Violate Consensus Reality', dat hen tot op podia als Roadburn en Alcatraz bracht, keert de band terug met 'World Maker': een persoonlijker, hoopvoller album waarin contrast en variatie centraal staan. Rauw, overtuigend en ontworpen om een eeuwig fascinerende ervaring te creëren.
HURACÁN - Huracán is een vierkoppig beest uit Gent/Antwerpen dat al enkele jaren de Belgische underground vakkundig aan flarden scheurt. Verwacht je aan opzwepende sludge metal vol tempowisselingen, vlijmscherpe riffs, stuwende drums, energieke screams en opzwepende vocals.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9056-psychonaut-05-03-2026
Huracan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9055-huracan-05-03-2026
Org: Trix, A’pen
Lowlands 2026, van 21 augustus t-m 23 augustus 2026 – Het nachtprogramma van Lowlands!
HET NACHTPROGRAMMA VAN LOWLANDS!
KETTAMA, Boys Noize, Helena Hauff, Theo Parrish, Chloé Caillet en meer bevestigingen voor Lowlands
No sleep till Lowlands: dit is het nachtprogramma van LL26! Van warme house, trippy techno en opzwepende UK garage tot hiphop en popbangers. Met meer dan 30 nieuwe namen voor nachtbrakers dans je door tot laat in Bravo, Heineken, India en X-Ray.
Basshall: Kybba, Tribal Kush & NEMS: Traditiegetrouw overziet Kybba de muzikale stookruimte Basshall. Met dancehall, Caribische- en afromuziek samengesmolten tot een clubby smaakexplosie. Ook Tribal Kush en NEMS staan op de rol.
Ben UFO: Ben UFO's hybride van duistere techno en onstuimige Britse rave was een grote innovatie in de avontuurlijke clubmuziek. Zijn onvoorspelbare sets onderstrepen dat de beste dance het onbekende omarmt.
Boys Noize: Boys Noize (Alexander Ridha) blaast al jaren dansvloeren omver met eclectische en knotsgekke dancesets die de beste kantjes van house, techno, electro, hiphop en pop belichten. Vreemd en vunzig.
Chloé Caillet: Dj/producer Chloé Caillet zit beter in haar vel dan ooit tevoren. Tijdens haar SMIILE-avonden mengt ze de queer mindset met muziek. Haar groovende housesets voeren je ouderwets diep de dance-extase in.
Djrum: Verbluffende elektronica die uitblinkt in spontaniteit. De Brit Felix Manuel was altijd al een muzikaal wonderkind, en maakt als Djrum de meest smaakvolle en artistieke dansmuziek van dit moment.
Flava D: Achter de decks is ze genadeloos: de Britse Flava D pompt, jaagt, temporiseert even, en sleurt uiteindelijk alle UK bass- en drum-'n-bassregisters open. Daar ga je je zeker spierpijn op dansen, no worries.
Freddy K: In de jaren 90 was Alessio Armeni een levende legende van de Italiaanse ravescene. Dus was het in Berlijn voor de zelfverklaarde techno-activist makkelijk landen. Grandioze technosets van epische proporties.
Héctor Oaks: Voor zijn puntgave en hyperenergieke sets put deze in Berlijn woonachtige Spanjaard uit een imposante collectie vinyl, die hij met gusto aan elkaar rijgt. 'FUEGO': vurige techno met passie gedraaid.
Helena Hauff: Als producer blijft dit Duitse clubkopstuk experimenteren door de rafelranden van techno, industrial en EBM met elkaar te verweven, terwijl ze als dj elke dansvloer transformeert in een roestige loods vol technohedonisme.
KETTAMA: De wereldwijde house-innovator blijft trouw aan zijn roots: een 'no fucks are given'-houding ten opzichte van maximalistische dance. Er moet gefeest worden en dat kan deze Ierse party boy als geen ander.
MARRØN: Strijdbaar benadert MARRØN muziek en het leven. De hypnotiserende percussie van zijn vroegere, diepe afrostijl is getransformeerd in een uniek technogeluid. Authentieke Amsterdamse underground.
Nene H: De in Istanbul geboren Berlijnse Nene H. gebruikt techno als een canvas voor urgente reflecties op de staat van de wereld. Haar loepzuivere techno is keiharde feestmuziek met veel diepere lagen.
S-candalo: Dit dj-duo uit Berlijn met Colombiaans-Chileense roots gaat voor scandaleuze house- en technosets met nasty grooves, dik aangezette akkoorden en extatische zangpartijen. Passievol en intens.
Skee Mask: Deze grootheid uit München opereert geheel onafhankelijk van de muziekindustrie, waardoor hij telkens blijft verrassen – met jarennegentig-IDM, electro, house, grime of techno. Eigenwijze Duitse elektronica.
Skream & Benga: Deze clubiconen en boezemvrienden uit het Britse Croydon staan eindelijk weer samen achter de decks om aan te tonen dat dubstep nog altijd even urgent en gruwelijk klinkt. Laat die bass maar droppen!
This Must Be the Pace with Theo Parrish: This Must Be the Pace is hoe de zondagnacht in X-Ray voortaan heet, dé plek voor dj's en dansers die niet willen haasten. Detroit-icoon Theo Parrish opent de eerste editie all night long.
TLM: Met een wilde mix van trance, maximalistische house en vreemde elektronica van het dj-trio Tjade, Lucky Done Gone en Moody Mehran klonk een enkeltje naar de dansvloer nog nooit zo goed.
Voices From The Lake: Hun debuutalbum is voor velen de bijbel der ambient techno. De Italiaanse producers kwamen in 2025 met hun nieuwe testament, 'II'. Live is het duo als een seance: subtiel, spiritueel, sensationeel.
Afra: Amsterdamse rave-purist die met knaldrang perfecte vinylsets aan elkaar draait. Bij Clone Records in Rotterdam slaat ze haar zwarte goud in voor feestjes in onder meer Club RAUM en Berghain.
Andromedik: Andromedik (Axel Demarbaix) reikt naar de sterren. Geen podium is te groot voor de Belgische drum-'n-bass-sensatie. Het bewijs dat zijn melodieuze en puntgave D&B gemaakt is voor een dansende massa.
Bassvictim: Waarom we dit Londense duo er zo graag bij willen hebben? Omdat ze in élke track verrassen met vernieuwende en verslavende chaos. Een aangename verkeersopstopping van hyperpop, EDM en hiphop.
Benny Rodrigues: Na een dj-sabbatical waarin Rotterdammer Benny Rodriguez met succes veel eigen muziek uitbracht, legt hij nu weer pure housesets neer. Zonder opsmuk, zonder gedoe, alleen de echte muziek.
ICONIC: De queer pop party place to be veroverde de harten op #LL25, met muziek van Chappell Roan, Charli xcx, Doechii, Froukje en anderen. Curatoren van dienst zijn ook dit jaar Vera Siemons en Liza van den Brink.
Identified Patient: Als Job Veerman achter de decks wordt geïdentificeerd, dan is het altijd dringen. Iedereen wil horen hoe de Amsterdammer als een sprinkhaan van bass via techno en rave naar acid springt.
Kaboutertje Putlucht: De Nijmeegse ravepunkers zijn de diepte ingegaan op hun debuutalbum. Barry zingt over zijn drankprobleem, de ggz en dat-ie een mooie champignon had willen zijn. Niemand kan om Kaboutertje Putlucht heen.
Mary Lake: Deze Amsterdamse brengt een vooruitstrevende mix van techno en meer abstracte beats. Mary Lakes eclecticisme hoor je terug in de energieke, emotievolle soundscapes die ze achter de decks creëert.
NALA: NALA is van alle markten thuis. De Utrechtse dj/producer en oprichter van clubnacht Dots schotelt haar publiek een verrukkelijke curatie voor van onder meer hiphop, grime, future beats, juke en jungle.
S!RENE: De Nigeraanse roots van dit aanstormende Amsterdamse talent hoor je terug in zijn tracks: wulpse en zwoele dance met swingende percussie en zomerse instrumentaties. Helende bpm voor ziel en lijf.
SAIDAH: UK garage blijft een typisch Brits fenomeen. Niet gek dus dat we met SAIDAH de kennis in huis halen, zowel in Nederland als op Lowlands. De in Amsterdam wonende Britse draait voor het derde jaar op rij in de polder.
SMIB: Ray Fuego, Nnelg, GRGY, Loopey en Ploegendienst cureren een heuse lifestyle, en hebben met artistieke projecten de Bijlmer pontificaal op de kaart gezet. De muziek van SMIB is Nederhop ten top.
Tantu Beats: De vaste producer van Joost neemt overal geluiden op, om die vervolgens een plek te geven in zijn speelse techno. Als dj vuurt Tantu Beats ook gabber, hiphop en bizarre mash-ups op je af. Vrolijke anarchie.
upsammy: Weinig producers graven zo diep in de mysterieuze kracht van elektronische muziek. En nog minder performers komen in de buurt van de weergaloze sets die upsammy aaneenrijgt. Voor dromers en dansers.
Violent Magic Orchestra: Snerpende black metal en hemelse trance? Gitzwarte techno en vrolijke hardstyle? Prima combinaties volgens het Japanse VMO! Onstuimige, extreme metalrave voor festivalgangers met een stevige muzikale maag.
WaxFiend: WaxFiend zit al 25 jaar in het vak en richt zich de laatste tijd vooral op de Afrikaanse diaspora. Elektronische riddims vol percussie en chants, gecombineerd met futuristische synths en hypnotiserende basslines.
Deze namen werden eerder aangekondigd voor Lowlands 2026:
Tyler, The Creator | Lorde | New Wave | Parcels | SOMBR | TURNSTILE | 2hollis | Amyl and The Sniffers | Antoon | Blood Orange | Clipse | Dijon | Eefje de Visser | Geese | Hermanos Gutiérrez | Kneecap | Major Lazer | Maribou State | Nia Archives | Noord Nederlands Orkest | S10 | ADÉLA | Ana Frango Elétrico | Bassolino | Bassvictim | Buraka Som Sistema | Chloe Qisha | Cobrah | DIKKE | Dove Ellis | Durand Bernarr | Fcukers | Floating Points (live) | Guilt Trip | IJSLAND | JPEGMAFIA | Keo | Ko Shin Moon | LEISURE | Maruja | Milolaathetlukken | Nu Genea Live Band | Nusantara Beat | Pale Jay | PRESIDENT | Ravyn Lenae | Richie Hawtin DEX EFX X0X | Skye Newman | SMIB | sor | SPEED | Steel Pulse | Tyler Ballgame | Violent Magic Orchestra | Voices From The Lake | Wunderhorse
Binnenkort worden meer namen bekendgemaakt. Op lowlands.nl is een uitgebreide omschrijving van de aangekondigde acts te vinden en via de officiële Lowlands 2026 Spotify-playlist kan alvast worden beluisterd wie er deze zomer naar Lowlands komen.
New LLowcast alert! In de tweede aflevering van 2026 nemen Justin en programmeur Michiel Peeters je mee in het nachtprogramma van Lowlands. Festivaldirecteur Camiel belt in met een huishoudelijke mededeling: Heineken blijft dit jaar langer open om meer ruimte te maken voor alle nachtdieren. Ontdek de persoonlijke favorieten en krijg alvast een korte preview van alle geluiden die je straks in augustus om de oren vliegen: van warme house, trippy techno en opzwepende UK garage tot hiphop en popbangers. Beluister de LLowcast via Spotify of zoek naar LLowcast in je eigen podcast app.
Tickets voor Lowlands 2026 zijn te koop via Ticketmaster. Een festivalticket voor het volledige festival (drie dagen en vier overnachtingen), inclusief een plek op de tentencamping met je eigen tent, vervoer per pendelbus van en naar treinstation Lelystad en toeristenbelasting kost €365,-. Er worden geen dagkaarten verkocht.
Uitgebreide informatie over alle ticketsoorten staat op lowlands.nl. Informatie over de accommodaties op het Gllamcamp, de verschillende soorten Groepscampingplekken, de nieuwe Partyplekken en de Campercamping staat op www.gllamcamp.nl.
SPREAD THE LLOVE!
LOWLANDS
21 + 22 + 23 augustus 2026
A Campingflight to Lowlands Paradise
21 + 22 + 23 augustus 2026
Evenemententerrein Walibi Holland, Biddinghuizen
www.lowlands.nl
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 - Synth/wave XXL dag!
THE HUMAN LEAGUE, GARY NUMAN, SOFT CELL
Zondag 2 augustus wordt een volledige synth/wave XXL dag, met alvast een unieke triple headliner bill: zowel THE HUMAN LEAGUE, GARY NUMAN als SOFT CELL komen naar de Grote Kaai! Don’t You Want Me! Being Boiled! Cars! Are ‘Friends’ Electric?! Tainted Love! Torch! Drie iconische pioniers, samen goed voor ontelbare hits en miljoenen verkochte albums.
Meer namen voor deze unieke dag worden later bekend gemaakt.
De 51e editie van Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 31 juli tot en met zondag 9 augustus 2026. Eerder werd de komst aangekondigd van LENNY KRAVITZ, EDITORS, TOM ODELL, OSCAR AND THE WOLF, THE KOOKS, SUEDE, XAVIER RUDD, ZAZ, POMMELIEN THIJS, ROXY DEKKER, DROPKICK MURPHYS, ZWANGERE GUY en THE STREETS.
Meer nieuwe namen volgen binnenkort.
www.lokersefeesten.be
Twintig jaar tijdloos: het onverminderde vuur van ‘Everything All The Time’
Twintig jaar na de oorspronkelijke release krijgt het meesterlijke debuut van Band of Horses een uitgebreide jubileumeditie. ‘Everything All The Time’ verschijnt opnieuw als een geremasterde 20th Anniversary Edition via Sub Pop, aangevuld met extra tracks, waaronder het nieuwe nummer “(Biding Time Is a) Boat to Row”, de zeldzame bonustrack “The End’s Not Near” (ooit te horen in The O.C.) en een demoversie van klassieker “The Funeral”.
Het album kreeg een frisse mastering, een vernieuwde gatefold-hoes, en nieuwe liner notes van producer Phil Ek, opgenomen in de vertrouwde omgeving van Avast Studios.
Een debuut dat alles al zei
Toen ‘Everything All The Time’ in 2006 verscheen, voelde het meteen als iets bijzonders. Dit was geen zoekende eersteling, maar een plaat waarop alle troeven direct op tafel werden gelegd. Voor mij is het nog altijd het sterkste album uit hun catalogus. De opvolger, ‘Cease to Begin’, kwam dichtbij, maar de consistente klasse van dit debuut hebben ze nadien nooit meer helemaal geëvenaard - al stonden er op latere platen zeker nog prachtige nummers.
Wat dit album onderscheidt, is de combinatie van ijzersterke, aanstekelijke songs en een heldere, pure productie. Je hoort een hechte band, zonder overbodige opsmuk. Geen modieuze trucs, maar een organisch bandgeluid dat nog altijd fris, dynamisch en energiek klinkt.
Een unieke eigen signatuur
Van de dromerige opener “The First Song” tot het gruizige “Wicked Gil” en het opzwepende “Weed Party” (inclusief bijna jolige cowboy-yell) spat de energie ervan af. “Our Swords” is compacte gitaarpop in zijn meest directe vorm. Daartegenover staan verstilde momenten als “Part One”, het met banjo versierde “Monsters” en het ingetogen “St. Augustine”.
En dan is er natuurlijk “The Funeral”, een nummer dat uitgroeide tot hét visitekaartje van de band en inmiddels een iconische status heeft bereikt. Het begint broos en melancholisch, bijna berustend, om vervolgens open te barsten in een golf van gitaren. De hoge, zuivere stem van Ben Bridwell snijdt dwars door alles heen. Zelden klonk kwetsbaarheid zo krachtig. Het is zo’n lied dat je confronteert met vergankelijkheid, zonder in zwaarmoedigheid te blijven hangen. Ook “The Great Salt Lake” hoort bij de hoogtepunten: rafelig, meeslepend en groots zonder bombastisch te worden. Het is precies die balans tussen wanhoop en hoop, rust en onrust, die deze plaat zo bijzonder maakt.
Tijdloos
Er worden vaak vergelijkingen gemaakt met andere indie- of southern rockbands, en soms hoor je echo’s van invloeden. Maar wat vooral opvalt, is hoe sterk hier al een eigen geluid aanwezig is. Geen kopie, geen trendvolger, maar een band die meteen herkenbaar klinkt. De oorspronkelijke bezetting, met onder meer Ben Bridwell, Mat Brooke, Chris Early, Tim Meinig en Sera Cahoone, legde hier de basis voor een carrière die inmiddels zes studioalbums telt.
Toch blijft dit debuut de maatstaf.
Twintig jaar later bewijst deze jubileumeditie hoe tijdloos Everything All The Time eigenlijk is. De remaster laat details nog beter naar voren komen: de subtiele pianopartijen, de gelaagde gitaren, de ruimte in de productie. Het voelt alsof je de plaat opnieuw binnenstapt, precies zoals Phil Ek het in zijn liner notes beschrijft: muziek die een driedimensionale wereld opent.
Sommige albums verliezen na verloop van tijd hun glans. Dit is er geen van. Het blijft een plaat vol perfecte popsongs, emotionele diepgang en een zeldzame oprechtheid. Een debuut dat meteen alles zei… en dat twintig jaar later nog niets aan kracht heeft verloren!
Ásgeir zoekt zichzelf op Julia
Met ‘Julia’ levert de IJslandse singer-songwriter Ásgeir een ingetogen, zachte, en verfijnde plaat af. Uitgebracht via One Little Independent, klokt het album af op een compacte 37 minuten waarin sfeer en subtiliteit centraal staan. Geen grote gebaren, geen uitgesproken climaxen, alles draait om nuance, melodie en stem.
Wie, zoals ik, elk nieuw album van Ásgeir nieuwsgierig opzet, merkt dat de aanvankelijke magie van zijn vroege werk wat is getemperd. ‘Julia’ sluit aan bij de lijn van zijn vorige platen: degelijk, verzorgd en emotioneel oprecht, maar minder verrassend dan zijn beginjaren. Toch is dat geen zwaktebod, eerder een bewuste keuze voor consistentie en ambacht.
Julia als spiegel
De naam ‘Julia’ fungeert als personificatie van zijn innerlijke stem: twijfel, verlangen, richting en herinnering krijgen een gezicht. Waar blueslegende B.B. King zijn gitaar Lucille noemde en coureur Sebastian Vettel zijn racewagens jaarlijks doopte, gebruikt Ásgeir Julia als metafoor voor zijn innerlijk kompas.
Dat kompas wordt meteen hoorbaar in opener “Quiet Life”, een aangename, breekbare start waarin onzekerheid en overgave hand in hand gaan. “Against the Current” verkent identiteitsverandering, terwijl “Smoke” kwetsbaar en eerlijk klinkt. Het titelnummer “Julia” vormt het emotionele middelpunt: een verstilde ballade. “Ferris Wheel” bezingt teder ‘the great unknown’, en in “Universe Beyond” snijden de strijkers en zijn breekbare timbre diep. Dit zijn momenten waarop Ásgeir nog altijd excelleert: sfeer neerzetten met minimale middelen.
Een subtiele tweedeling
Met “Sugar Clouds” verschijnt voor het eerst een duidelijke beat; het voelt als het begin van een tweede hoofdstuk. De sfeer wordt iets opener, iets lichter. “Stranger” suggereert herwonnen zelfbesef, terwijl afsluiter “Into the Sun” thematisch balanceert tussen opstijgen en vallen, een subtiele verwijzing naar de mythe van Icarus.
Muzikaal blijft alles vrij conventioneel van opzet. De songs zijn helder opgebouwd, met nadruk op melodie en zang. Verwacht geen experiment of radicale wendingen; Julia is vooral een sfeeralbum. In een tijd waarin veel artiesten kiezen voor volume en effectbejag, is deze verstilling bijna tegendraads.
Finesse boven vuurwerk
Toch wringt daar ook iets. Waar zijn vroegere (IJslandstalige) werk nog een zweem van mystiek en eigenheid had, klinkt dit album internationaler… en daardoor ook iets gewoner. Zijn Engels is hoorbaar verbeterd en zijn blik lijkt meer naar buiten gericht, maar daarmee is een deel van het raadselachtige karakter verdwenen.
Dat maakt ‘Julia’ geen zwakke plaat. Integendeel, het is een fijne, introspectieve singer-songwriterrelease met meerdere lagen voor wie die wil horen. Maar het is ook een album dat zich comfortabel nestelt binnen het genre, zonder het wezenlijk te verrijken. Misschien is dat precies wat Ásgeir hier beoogt: geen groots statement, maar een rustige reflectie. Een album dat niet schreeuwt om aandacht, maar zachtjes fluistert. En soms is dat genoeg.
Nederlands 
Français 
