Oudenaarde’s finest Tien Ton Vuist hebben al een lange reeks catchy singles op hun conto en daar voegen ze met “I Only Think About Myself” nog een banger van formaat aan toe. Een flinke scheut Ramones-punk, wat extra jeuk van The Hives en de hitsigheid van de vroege Kaiser Chiefs, allemaal vermengd in hun eigen sound. Mooie opbouw, über-meebrulbaar en catchy as fuck!
Die grote doorbraak mag er nu stilaan gaan komen.
https://www.youtube.com/watch?v=lkRo-FtlhBQ
De legendarische rockband The Wolf Banes is nog niet uitgezongen en met een leuke single als “Julienne Brunoise” maken ze duidelijk dat ze nog steeds een hoog niveau halen. De grappige tekst gaat over een huisvrouw die heel handig is met een keukenmes en dat is meteen een reden om haar hart niet te willen breken. Dat moet ergens in deze mijmerende geschiedenis toch gebeurd zijn, maar Wimmeke Punk heeft het gelukkig overleefd en kan het nog navertellen.
Knappe single. Niet zo memorabel als “As The Bottle Runs Dry” of “Fire In The Woods”, maar we zijn blij dat de Wolf Banes het nog elk jaar opnieuw blijven proberen. Een wereld zonder Wolf Banes zou maar saai zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=MslENRtyqBU
België heeft een lange traditie in stoner en stonermetal, met onder meer Cowboys & Aliens, Fire Down Below, Beaten By Hippies en het recente internationale succes van Gnome.
Witch Piss is een nieuwe vaderlandse stonermetalband met muzikanten die nog in andere bands spelen, in andere genres vooral ook: Marche Funèbre, Drawn Into Descent, Akem Manah, Self Inflicted, …. Het moet zijn dat ze toch heel wat liefde voor en kennis van de stonermetal hebben, want hun debuut als Witch Piss is sterk.
Er zit bij momenten wat sludgy doom in de tracks van album ‘Witch Piss’, zoals op “Children Of The Fire”, wat de oorsprong van sommige bandleden wat verraadt, maar dat is meer een zegen dan een vloek. Ze mengen best wel veel verschillende invloeden: psychedelic rock, spacerock, desert rock, heavy metal, …. Daardoor meandert de band per track van de ene invloed naar de volgende. Misschien zullen er voor het volgende album keuzes gemaakt worden die tot meer consistentie kunnen leiden of net tot nog meer experiment. Maar muzikaal zit dit heel goed in elkaar.
De zang komt bij Witch Piss van Peter Egberghs, die zich bij Marche Funèbre vooralsnog beperkte tot backing vocals. Zijn volle stemgeluid is een aangename ontdekking en hij gooit alles in de strijd wat hij heeft. Tegelijk voel je dat hij vocaal nog wat groeimarge heeft. In de vocalen doet Egberghs mij wat denken aan Ben Ward van Orange Goblin.
De lyrics zitten meestal wel goed. Enkel “Me And My Camaro” is wat cheap, maar bij de nieuwste lichting stoner is het blijkbaar normaal om je als petrolhead te outen.
Afgemeten aan andere stonermetalbands heeft Witch Piss lange vocale stukken en missen ze nog een paar direct meebrulbare refreinen. Maar de vibe zit goed en dit klinkt zo ook al bijzonder catchy.
https://www.youtube.com/watch?v=I8fDTOmEphQ
Janez Detd., één van de populairste punkrockbands van België, stopte ermee in 20110. Sinds 2015 waren er geregeld reünie-optredens die bijna altijd als ‘eenmalig’ of als het ‘allerlaatste’ werden aangekondigd. Nu, 14 jaar na de laatste release, is er dan plots opnieuw een single.
“She’s My Ex” is een nummer van ALL, één van de favoriete punkbands van de bandleden van Janez Detd. De song werd vertimmerd tot een duet met Hanne Terweduwe van de Antwerpse punkband For I Am. Stef Exelmans nam de opnames voor zijn rekening en de mix werd verzorgd door de Amerikaan Jesse Cannon. De mastering werd gedaan door Bill Stevenson, drummer van ALL en de componist van “She’s My Ex”.
Janez Detd. weet doorgaans zijn covers wel uit te kiezen. Ze gaven een tweede leven aan “Take On Me” van A-Ha en aan “Mala Vida” van Mano Negra. Hun versie van “Your Love” van The Outfield behoort dan weer niet tot het collectieve geheugen.
De keuze voor “She’s My Ex” roept wat vragen op. Als het de bedoeling was om hiermee zo hard te scoren als met “Take On Me” of “Mala Vida”, dan is dit nummer toch wel bijzonder onbekend, in Vlaanderen. Dat klopt dan niet onmiddellijk met de ambitie rond deze release: er is een label, de Afrekening van StuBru halen is een absoluut eerste doel, het aan boord halen van de zangeres van For I Am, de optredens die waarschijnlijk binnenkort aangekondigd zullen worden, … Het is een leuke song, maar misschien geen hapklare meezinger.
Waar we wel blij van worden: Janez Detd. klinkt nog altijd als vroeger: energiek, catchy, snedig, …
https://www.youtube.com/watch?v=c7N2kwl7sUg
Silent Flag is een samenwerkingsproject in new wave/postpunk van Dirk Vreys (zanger van A Slice Of Life en van The Cure-tributeband the obsCURE). Voor deze single werden alle instrumenten ingespeeld door Bart Coninckx van het project Controversial. Die nam eveneens mix en master voor zijn rekening. Coninckx maakte eerder al een remix voor de eerste single van Silent Flag (“Enter The Batcave”).
Opnieuw een kale en kille uptempo-beat op deze derde single, met een zweverig laagje new beat-synths eroverheen, wat The Cure-achtig gitaargetokkel en de bezwerende vocalen van Vreys. Heel wat zaken zitten goed op dit nummer. Het is catchy en dansbaar en ademt de sfeer van de jaren ’80 en begin jaren ’90. Tegelijk is met deze derde single het wauw-gevoel wat weggeëbd en moeten we erkennen dat de twee eerder uitgebrachte singles net iets sterker waren.
Elektro/Dance
Move My Body -single-
Silent Flag
https://silentflag.bandcamp.com/track/move-my-body
Stanley Clarke - Een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader
Basvirtuoos Stanley Clarke (*****) is een levende legende … Bekend om zijn muzikaliteit, vingervlugheid en felheid op de akoestische en elektrische bas … Clarke was de eerste jazzfusionbassist die als headline optrad en optredens over de hele wereld uitverkocht. Samen met de in 2021 overleden Chick Corea wordt hij tot de twee beste bassisten ter wereld gerekend. Clarke's virtuositeit op de hoogste registers van de bas is ongeëvenaard, en de mate van expressie die hij uit het instrument dwingt, is nog verbazingwekkender.
Om maar te zeggen, er stond een levende legende in een volgepakt AB Theater. Stanley Clarke laat zich omringen door klasse muzikanten die dezelfde onaardse virtuositeit uitstralen, waardoor dit optreden uitmondt in een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader.
Al meteen is de aandacht scherp met “Return to Forever”. De bandleden van 4EVER brengen een dynamiek, een jeugdige energie en frisheid in de muziek. De 4EVER band bestaat uit Jeremiah Collier op drums, Beka Gachiashvili op piano en keyboards, Colin Cook op gitaar, Emilio Modeste op saxofoon en natuurlijk Stanley op akoestische en elektrische bas.
Ze tekenen voor een opwindend optreden, waarbij hun instrumenten onder spanning staan. Stanley’s verbluffende baslijnen staan centraal. De instrumentatie van de anderen wordt evenzeer in de spotlight geplaatst … Drum beest Jeremiah Collier overdonderde, het publiek ging compleet uit zijn dak, hij streelde zijn cimbalen, zalfde de oorschelpen, of sloeg zijn drumvellen gor, hij ging als een wildeman tekeer, waardoor de grond onder onze voeten trilde.
Veelzijdigheid troef dus …Ook in het gitaar spel van Colin Cook die ons koude rillingen bezorgde met zijn waanzinnige gitaarriedels, ondersteund van de groovende sax en de pianotunes. En Stanley zelf speelt op zijn bas perfect en uitgebalanceerd. Een knap zingende zangeres Natasha Agrama met haar soulvolle stem, siert in deze prachtige sound. Ze bracht een sublieme versie van “You're everything” van Chick Corea.
Deze reeks optredens zijn een ode aan gevallen vrienden als een Chick Corea en de in 2021 overleden legendarische keyboard virtuoos George Duke. Wat een ingenieuze werkwijze van deze band.
“No mystery” was één van de hoogtepunten in deze set, waarbij Clarke ingetogen als alles uit de kast haalt op z’n contrabas. De muzikanten kunnen er gretig op inpikken, o.m. de tweede solo van drummer Collier. Hilarisch.
Los van al die technische perfectie, is het dus vooral de speelse manier waarop deze muzikanten intrigeren. Het publiek ondergaat.
De band kreeg een staande ovatie. Het was de aanzet naar een spannende finale waarbij de band, inclusief Natasha Agrama, nog eens ten volle gingen. Een wervelende set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dunk!festival 2023 - Postrock in al z’n moves - Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2023
VierNulVier (Vooruit)
Gent
2023-05-18 t-m 2023-05-20
Jasper Vanassche en Erik Vandamme
Postrock in al z’n moves.. dat is Dunk!. Drie dagen lang was het, in alle vriendschap een verenigen en een muzikale ontdekkingsreis, die tekende voor een overweldigend, magisch totaalbeleven. Een overzicht.
dag 1 - donderdag 18 mei 2023 - Postrock-industrial kronkels
Godflesh was een beetje een vreemde eend in de bijt op een postrock festival, of zeg maar een vreemde eend die bijt. Met hun agressieve industrial-metal scheurden ze de grote zaal aan flarden. Misschien iets te hard en te frontaal voor de vele post-rock liefhebbers in de zaal, maar wel een welkome afwisseling op een festival waar een beetje te veel in dezelfde vijver gevist wordt.
Am Fost La Munte Si Mi A Placut is een Roemeense post rock band die enthousiast onthaald werd door een volle Balzaal, hun sound was best genietbaar maar wij konden ons niet ontdoen van het gedacht dat dit het soort post-rock band van dertien in een dozijn was. Best OK, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord.
Het Belgische Motek, dat na vele jaren nog eens op een podium stond, wist de Domzaal bij momenten muisstil te krijgen. Ze begeesterden het publiek met hun innemende songs en quasi volledig instrumentale sound. Wij weten het, een thuismatch zorgt altijd voor extra aandacht en sfeer, maar die verdienden ze echt wel met zo een sterke set. Laat dit niet zomaar een éénmalige reünie zijn, maar wel een nieuw begin.
Een briljant einde van de avond met alweer een bruisende instrumentale band God Is An Astronaut. Post rock die al eens naar metal neigde, met de neus richting Russian Circles en Maybeshewill. Hemelse sound, bij momenten stomend en loeiend, elders dan weer wiegend en zalvend, één van de betere post-rock bands van het moment. Dit was anderhalf uur begeestering.
(dank aan Sam De Rijcke)
dag 2 - vrijdag 19 mei 2023 - Een Verbluffende Reis Door Muzikale Genres (Jasper Vanassche)
De tweede dag van het DUNK Festival bood een breed scala aan muzikale stijlen en indrukwekkende optredens. Het was een dag vol intensiteit, emotie en ontdekking, waarbij zowel gevestigde namen als opkomende talenten het publiek wisten te betoveren met hun artistieke kunsten. Het speelveld van de post-rock is veel breder dan de meesten denken, dat is bij dezen weer bewezen.
Het podium was er één van een diverse line-up van boeiende artiesten.
De dag begon met Nordic Giants, een mysterieus duo dat zowel in hun muziek als visuele presentatie sterk leunt op cinematische composities. Ze speelden veel nummers van hun nieuwste album ‘Symbiosis’, waarin neoklassieke introspectie de boventoon voerde. De films die ze tijdens hun optreden vertoonden, zoals “Faceless" en "Illuminate", versterkten de sfeer van mysterie en meeslependheid.
Daarna was het de beurt aan Glaston., een Zwitsers kwartet dat melodische, kalme en soms gedurfde muziek bracht. Met piano als leidraad namen ze ons mee op een golvende stroom tussen eb en vloed. Ze hopen op een definitieve doorbraak met de release van hun album ‘I Am Whole’ en dat wordt alsmaar waarschijnlijker, zeker omdat ze ook na hun optreden sympathiek genoeg waren om kennis te maken met het publiek onder het genot van een pintje.
Het hoogtepunt van de dag was het langverwachte optreden van Maybeshewill, de band die in 2015 uit elkaar ging maar in 2020 weer bij elkaar kwam. Ze worden beschouwd als de architecten van de moderne postrock en hun set was energiek en zorgvuldig uitgebalanceerd. Ze schuwden metal- en punkriffs niet en brachten een dwingende performance die deed denken aan een orgie van King Gizzard, Explosions in the Sky en The Mars Volta. Het album ‘No Feeling is Final’ concurreert zelfs met het beste werk van 65daysofstatic. De muziek was rijkelijk ingekleurd met een breed scala aan gitaren, drums, toetsen, strijkers en zelfs blazers. Hoewel ritmisch soms complex, bleef het lied altijd centraal staan doorheen hun set en zo konden ook de strengste criticasters overtuigen.
Jose Tomas Molina bracht jazzinvloeden in de theaterzaal met zijn hypnotische soundscapes, uitgevoerd op virtuoze wijze op de piano. Deze Chileense multi-instrumentalist wist het publiek te betoveren met zijn muzikale kunsten. Vervolgens ruimde de piano plaats voor de gitaar en was het tijd voor een dosis harde doom van Morgensoll, een band uit Jakarta, Indonesië. Met hun donderende geluid vulden ze de Domzaal en lieten ze de VierNulVier schudden op zijn grondvesten. Le Temps Du Loup miste daarentegen wat melodie. Het Spaanse trio heeft nog maar net ‘Leteo’ uit, hun derde album bij dunk!records, afwachten welke weg ze verder in hun carrière inslaan.
And So I Watch You From Afar uit Belfast bracht een set met veel nummers van hun album ‘The Endless Shimmering’. Het was verrassend dat ze niet veel materiaal speelden vanop hun laatste worp ‘Jettison’, maar desondanks wisten ze met hun energetische riffs, creatieve melodieën en goed opgebouwde songs het publiek te boeien. De set werd nergens saai of voorspelbaar, iets wat vaak een valkuil is in dit genre. Er was ook ruimte voor interactie met het publiek toen een jongen uit de moshpit werd gehaald en mocht meespelen op het podium. Dit zorgde voor een bijzonder moment en toonde de connectie tussen de band en hun fans. Grappig trouwens dat de ene gitarist een voetbalshort droeg, terwijl de andere een T-shirt droeg van Amenra.
A.A. Williams, een Britse artieste die het alt-rock muzieklandschap verkent, bracht krachtige composities ten gehore. Haar explosieve nummers zoals "Evaporate", "Control" en "Melt" verdienden zeker een eervolle vermelding. Caspian, met hun baslijnen en autotune-stem die deden denken aan Daft Punk, raakten een gevoelige snaar met hun opbouwende muziek. Ze speelden veel nummers van hun album ‘On Circles’, waaronder "The Bluebird", "Wildblood", "Flowers of Light" en "Arcs of Command". Het publiek werd meegenomen op een sonische reis.
Het Contemporary Noise Ensemble bracht post-jazz met elektronische invloeden. Hun agressieve en futuristische geluid zorgde voor een interessante mix en maakte hen een vrolijke Poolse duo een ideale tip voor het Gent Jazz festival. Huracan, een Gentse band die bekend staat om hun strakke muziek, sloot de avond af. Ze speelden nummers van hun lovend ontvangen album ‘We Are Very Happy’. Hun nummers, waaronder "Bruises" met zijn punk-energie, intense riffs en dynamische drums, deden denken aan die andere Belgische top-band Brutus, maar dan iets zwaarder. Ze speelden ook een nieuw nummer genaamd "The Reverend" voor het eerst live, wat zorgde voor een laatste kippenvelmomenten.
dag 3 - zaterdag 20 mei 2023 - Een overweldigend totaalbeleven (Erik Vandamme)
Dunk!festival was voor mij persoonlijk een ontdekking van jewelste, we blikken terug naar 2007/2008 … Na Slint in de Ancienne Belgique, in 2007, heeft de postrock microbe me gepakt. In de zoektocht van dit genre botsten we op het interessante, magische festival Dunk!festival, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We zijn tien jaar na elkaar blijven gaan naar een festival waar we ons geborgen en verbonden voelden. Niet alleen door de muziek, maar ook door de bijzonder gemoedelijke sfeer, die het festival zo uniek maakt.
De doorgroei naar een outdoor festival, met concerten in het bos deden er nog een schepje bovenop. Wat een totaalbeleving.
Toen het festival, na de corona periode en een streaming editie in 2021, verhuisde naar VierNulVier (Vooruit), Gent, ervaarden we wat scepticisme. De 'magie' was een beetje weg, hier herrees een zoveelste indoor festival. Maar de prachtige locatie in al z’n aspecten spreekt tot de verbeelding, en dat heelt (spijtig wel, de vele trappen) .
We stellen nu vast dat die magie van toen er nog steeds is, het heeft alleen een andere vorm aangenomen. Dat is natuurlijk de verdienste van een super sympathieke organisatie , alles was tot de puntjes uitgewerkt om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken en de bands op het podium speelden een intense set. En er is de gemoedelijke, amicale sfeer, die ons allen verbindt.
Verslag van een boeiende dag …
Opvallend veel bands uit Australië op deze editie van Dunk!festival. Eén daarvan was Solkyri (***1/2) die een typische postrock set spelen, zonder echt iets toe te voegen. Interessant waren de drums, subliem van aard en tot de verbeelding sprekend. In een gezapig sfeertje, kreeg de doorsnee postrock liefhebber zijn eerste adrenalinestoot te verwerken.
Op naar de Balzaal … Svntax Error (****) zoekt de sfeervolle, bedwelmende sound van de postrock op, die een hypnotiserende invloed heeft. Er werd soms heel lichtjes geflirt met de geluidsnormen. Die intensiteit zorgt voor een oorverdovende totaalbeleving waardoor je compleet 'zen' de zaal verlaat.
‘Zen’ werden we ook van GGGOLDDD (*****) die op z’n beurt voor een occulte totaalbeleving zorgde, in grote mate door de act van frontvrouw Milena Eva; als een bosnimf zalft ze zacht strelend je ziel, om dan te veranderen in een demonisch wezen dat je hart uitrukt en je ziel doet branden in de Hel. Dynamiek door haar vocals en haar bewegingen. Contrasten tussen licht en duisternis. De instrumentatie is dreigend, ingetogen, spannend. Intimiteit als een poel van verderf. Een complete band stond hier.
Minpunt steeds, de overlappingen , waarbij je keuzes moet maken …We besloten dan zowel het optreden van Use Knife in de Domzaal als Muschroom Giant in de Balzaal mee te pikken. Use Knife (****) is geen onbekende, toen we de band zagen optreden op Sonic City festival vorig jaar schreven we:''Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel." Binnen het intieme kadering in de Domzaal kwam die beleving nog meer tot zijn recht in duistere klank en lichtgevende beelden. We werden meegezogen in dit muzikaal verhaal. Wat een magie tussen licht en donker, een ingetogen schoonheid en een oorverdovend lawaai.
Mushroom Giant (***1/2) maakt evenzeer gebruik van klank en beeld. De intense riffs en de drums zorgen voor rillingen. Niet dat ze direct het genre postrock een andere dimensie geven, maar met de beelden, werkt het geheel hypnotiserend; een totaalbeleving dus. We genoten, lekker headbangend, van dit spel van klank en beeld. Een kleurrijk ‘postrock’paradijs!
EF (*****) is een Zweedse formatie, die al meer dan vijftien jaar bezig is. De groep uit Göteborg lastte sinds 2018 een pauze in. En zijn dus nu terug … van eigenlijk nooit echt weg te zijn geweest. We zagen de band in 2011 en 2014 op Dunk!festival en werden twee keer compleet van onze sokken geblazen. De liefde voor EF is nooit voorbij gegaan, en ook nu in 2023 bezorgde de Zweedse postrock grootmeester ons koude rillingen. Het intense, kleurrijke klankentapijt brengt ons naar een sprookjesachtige wereld; de sound is fantasieprikkelend met tot de verbeelding sprekende wezens uit het sprookjesbos. De instrumentatie en de subtiele vocals overtuigden enorm. EF klonk groots.
Terug naar de Balzaal en de Domzaal voor twee acts. We hadden vóór het optreden een gesprek aan de merchandiser met SEIMS (****) uit Australië, een zeer sympathieke band die typische postrock speelt, en met de beelden op het scherm de zintuigen prikkelen. Een beleving van zalven en slaan, er zijn ingetogen, hartverwarmende soundscapes, en er zijn expressieve sounds, die alle registers opentrekken, en je in een wervelstorm doen belanden. Je wordt lekker door elkaar geschud.
De Duitse band [ b o l t ] (*****) tapt in de Domzaal uit een heel ander vaatje, en kan oorverdovend uit de hoek komen. Wat een noise. [ b o l t ] tekent voor een bijzonder donkere, grauwe wereld, de waanzin nabij.
'Intensiteit in het kwadraat', schreven we over het optreden van We Lost The Sea (*****) in de concertzaal. De band verkent wegen van intense stiltes én oorverdovende klanken, die de muren doen trillen.
In hun sound schuilt enorm wat emotie, sommige songs broos pakkend, andere als mokerslagen, stevig en hard. De sublieme lichtshow was terecht een overtuigend toemaatje.
We besloten ook even de Theaterzaal te bezoeken voor het duo Hauschka & Angermann (*****). In zijn vele experimenten heeft Hauschka (artiestennaam van Volker Bertelmann) de afgelopen drie decennia een revolutie ontketend in de neoklassieke muziek. De multi-instrumentalist is een klankentovenaar. Bertelmann brengt de Duitse percussionist Kai Angermann mee naar Dunk!. Een man die met percussie de grenzen van experiment aftast.
Beide improviseren en tasten de grenzen af. Een klankenpatroon in een paradijselijke omgeving binnen elektronische muziek en percussie. De staande ovatie was dan ook terecht!
Op naar de afsluiter vanavond MONO (****). De Japanse formatie zijn meesters in oorverdovende postrock met Midden-Oosterse sounds. Iets wat je hier niet elke dag tegen komt. De confrontatie van verschillende culturen intrigeert, de opbouw van een ondoordringbare muur van riffs en klanken, doen de oorschelpen trillen. Verschroeiend als de heetste lava van een vulkaan, doet MONO de temperatuur tot een kookpunt stijgen. MONO bouwt zijn geluidsmuur op, explodeert en brengt rust. Het kenmerkend Japans geluidje zorgt voor dat ietsje meer. MONO zorgt voor een overweldigend gevoel.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Dunk!festival 2023 - three days of Postrock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4872-dunk-festival-2023.html
Organisatiez: Dunk!festival + VIERNULVIER (Vooruit), Gent
Jef Neve - Het ideale muzikale recept tussen klassiek, soul en jazz
We citeren: ''Een goeie fles wijn, lekker eten, onder vrienden, wat kaarslicht erbij, kortom gezelligheid en alles wat het leven de moeite waard maakt, dát is ‘That Old Feeling’. Met dit nieuwe album laten Jef Neve en zijn band naast eigen werk ook bekende en minder bekende songs op je los; van Damien Rice tot Marvin Gaye en Paul Simon.''
Jef Neve kwam in een volgelopen Ha Concerts in Gent deze plaat voorstellen, met een ritmesectie die op speelse wijze zijn virtuositeit aanvult, surplus vocals die de warmte van soul linken aan de jazz van de jaren '40.
Na een instrumentale intro van improvisatie en virtuositeit, worden bij het wondermooie ‘That old feeling’ alle registers opengetrokken . Een kleurrijk palet laat zich ontdekken . Er is o.m. de prachtige soulstem van Monique Harcum en er is een verbluffende versie van “Here comes the rain again”, waarbij de stem van Sam Merrick je doet genieten in de regen.
Jef zelf is een bijzonder piano virtuoos die voortdurend eigen grenzen verlegt; en hij laat zich verdomd goed omringen. We waren onder de indruk van de blazers, trompet, saxofoon en trombone, die zorgden voor de groove. Met het drumwerk van Jens Bouttery en de fijnzinnige baslijntjes van Nathan Wouters erbij, (die op het eind van de set met een warme solo wist te ontroeren), kregen we een sterk samenspel en magisch beleven.
Bijna twee uur lang Jef Neve en zijn band ons te intrigeren, hij dirigeert zijn band en plaatst iedereen zachtmoedig in de schijnwerpers. Er ontstaat een soort jamsessie tussen de muzikanten en de vocalisten. De speelsheid en de improvisatie maken de set, o.a. op het eind tussen Jef en drummer Jens, tot hilariteit van het publiek en de band zelf. In de bis ronde kunnen de zangers een duet brengen, waarvan het speelse er van af spat.
Er is de brug tussen diverse stijlen, klassiek , soul en jazz, alsook naar meerdere decennia toe, van de jazz van de jaren '50, naar de soul over pop en klassiek, tot zelfs naar de jaren '20; moeiteloos gaat het over.
Een meer dan geslaagde avond, iedereen was onder de indruk van deze trip vol variaties en decennia heen …
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Bij het uitkomen van hun gelijknamig debuut was ik wel onder de indruk van donkere, eerder logge en diepe Doom metal. Bovendien hadden ze ook wel melodieuze stukken in hun muziek.
Intussen is dit toch al 9 jaar geleden en is dit hun vierde album. Bij deze vierkoppige Amerikaanse band uit North-Carolina krijgen we op ‘Chthonic’ terug het vertrouwde geluid waar ze sinds 2014 om bekend staan. Dat zijn lange, donkere lappen muziek met daarbij een getormenteerde stem die rechtstreeks uit één of andere grafkelder komt. Het soort muziek dat, wanneer je door een donkere periode gaat, je zal herkennen maar je niet meteen zal opvrolijken. Nou, ik kan dat wel smaken en dit album evenzeer.
Tevens zijn er ook wel melodieuzere passages zoals de intro op “Petroglyph” met zijn gitaarmelodietje of de instrumentale interlude “Chthonic” waarin ze de toon en het thema van de plaat neerzetten. “Passage” is voor mij het boeiendste stuk dat ze hier hebben neergezet: donker, zwaar en met veel variatie in alle geledingen. Voor mij het piece-de-resistance van de plaat.
Vijf tracks lang nemen ze je bij je nekvel. De intro en outro zijn samen goed voor tien minuten en de drie tracks ertussen draaien allen rond de tien minuten maar het voelt niet als tien minuten aan.
Een aanrader in zijn genre! Met een mooie cover van de Oekraïense kunstenaar Vladislav Cadaversky.
Doom/Death Funeral metal
Chthonic
Mesmur
Nile On Wax is een trio dat in bepaalde kringen wel bekend is en terecht ook, want ze brengen hoogstaande en smaakvolle muziek. Als we de naam van de violiste noemen dan zal bij het breder publiek wel hier en daar een frank of een euro vallen. Catherine Graindorge kwam een tijdje geleden wel vaker in de media vanwege haar samenwerking met Iggy Pop. Daarnaast heeft ze ook al met o.a. Nick Cave, John Parish etc…
Daarnaast mogen we bassist David Christophe en drummer Elie Rabinovitch zeker niet vergeten. Met ‘After Heaven’ zijn ze aan hun eerste album voor hun nieuwe label, nadat ze al drie albums op Dépot 214 uitbrachten. En ze hebben hun start bij Tonzonen Records niet gemist.
Opener “In Heaven” verzoent een beetje elementen uit verschillende stijlen om tot een homogeen en sterk opgebouwd stuk muziek te komen : het klinkt soms filmisch, Oosters en bij momenten naar de post-rock van Explosions in the Sky. En dat geldt meteen voor al de tracks op dit rijk gekleurd en klinkend album. Een pareltje om te ontdekken. Ik kan natuurlijk nog talloze vergelijkingen maken en met superlatieven gooien maar je moet het vooral zelf ontdekken en je laten meenemen in hun boeiende wereld.
Jazz, Epische soundscapes, post-rock
After Heaven
Nile On Wax
De periode dat Smashing Pumpkins een toonaangevende gitaargroep was ligt ondertussen al 3 decennia achter ons, maar de overmoedigheid van Billy Corgan kent nog steeds geen grenzen. Destijds maakten de Pumpkins, als opvolger van het onovertroffen ‘Siamese Dream’, het epische ‘Mellon Collie and The Infinite Sadness’, een ambitieuze dubbelaar die als klassieker de geschiedenis in ging maar die wel al duidelijk de eerste symptomen van bombast en hoogdravendheid vertoonde. Daarna kon ‘Adore’ nog net door de beugel, maar de pompeuze en inferieure albums die er op volgden, inclusief de recente comeback platen ‘Shiny and Oh So Bright” en ‘Cyr’, hebben er definitief voor gezorgd dat wij de Pumpkins al lang niet meer serieus nemen. Met het vehikel ‘Atum’ zullen ze ons alleszins niet van gedacht doen veranderen.
Je zou denken dat Smashing Pumpkins, nu ze in hun originele line up herenigd zijn, zouden teruggrijpen naar de bruisende gitaarrock van hun betere dagen, maar niets is minder waar. Ze leggen het er hier immers nog wat dikker op, de pathos wordt in volle containers aangevoerd. ‘Atum’ is een drievoudig album geworden dat aangekondigd wordt als een rockopera. Hier houden we al de adem in, het begrip rockopera werd eind jaren 60 in het leven geroepen door bands als The Pretty Things en vooral The Who, die er trouwens bijzonder goed mee wegkwamen met kleppers als ‘Tommy’ en ‘Quadrophenia’. Maar sinds ‘Bat Out Of Hell’ Van Meat Loaf ervaren wij de term rockopera eerder als een verschrikking dan als een verademing, en het gedrocht ‘Atum’ bevestigt dat alleen maar.
De rockers zijn pompeus, de ballads zijn stroperig, de gezwollen sound komt te pas en te onpas naar boven en het kale opperhoofd Billy Corgan waant zich meermaals in de hemel, zijn eigen hemel wel te verstaan, waar hij zelf de plak zwaait. De songs halen nergens het niveau van de Pumpkins hun hoogdagen en met de regelmaat van de klok verzandt het hele zootje in het soort pathetische synthrock die ook hoogtij viert op de laatste wansmakelijke platen van het al even diep gezakte Muse. Wij moeten ook regelmatig aan het meest weerzinwekkende werk van Depeche Mode denken. Dit kan toch allemaal niet de bedoeling geweest zijn, menen wij dan.
Maar met Billy Corgan, wiens ego hoger reikt dan de Mount Everest, weet je nooit, het is was waarschijnlijk wel zo bedoeld. We kunnen ons ook niet van de indruk ontdoen dat dit album Corgan’s visitekaartje is en dat de inspraak van de overige groepsleden herleid is tot het absolute nulpunt.
Met een beetje goeie wil selecteren we uit deze drie pafferige brokken misschien één deftige plaat. Laat het ons op een EP houden, eentje die dan nog maar op zijn best de stempel ‘middelmatig’ kan meekrijgen. Daarop de tracks “Empires”, “Beguiled”, “In Lieu Of Failure”, “That Witch Animates The Spirit” en “Harmageddon”, de enige songs die ergens nog een zweem van dat originele pompende Pumpkins bloed in zich hebben.
Als u zich toch geroepen voelt om deze zogenaamde rockopera in één ruk uit te zitten, dan wensen wij u veel sterkte toe. Inmiddels zetten wij nog eens ‘Siamese Dream’ op om de pijn wat te verzachten.
Polyphia - Masters at work op gitaar
De gitaarliefhebbers kwamen optimaal aan hun trekken met het fenomeen Polyphia. Deze instrumentale progressieve rockband uit Plano, Texas, werd opgericht in 2010, en heeft intussen een ruim parcours afgelegd. Naast de knappe, overtuigende platen vol oorgasme, spelen ze live elke zaal of club gewoon plat.
De band bracht onlangs een nieuwe schijf uit 'Remember That You Will Die! ' en is daarmee op tour doorheen Europa.
In een uitverkochte Trix ontstond een gitaarrockend feest, met alle mosh, crowdsurf en wall of deaths er bovenop.
Johan Lenox (***) opende met een bevreemdend mooie set, waarbij vooral een zwevende viool intrigeerde in een sfeervol kader, in instrumentatie als in de vocals. Johan Lenox deed zijn best om het publiek te hypnotiseren, zoals dat kan met psychedelische muziek, maar helaas zat er nog te weinig muzikaal venijn in om de aandacht te behouden. De GSM lichtjes omhoog steken, zorgden voor een magische, mooie sfeer. De band had een charismatische uitstraling.
Kortom, door het theatrale en de orkestratie ervaarden we deels een spannende visuele totaalbeleving.
Polyphia (*****) op zijn beurt intrigeert door de complexiteit in hun gitaarspel. Masters at work in de instrumentatie en in dit spel! De band toont instrumentaal zoveel speelvreugde, dat je geen vocale inbreng nodig hebt. Het geluid in de Trix was perfect en het kwam hun gitaar virtuositeit ten goede. Wat een gedrevenheid.
Naarmate de set vorderde, reageerde het publiek uitzinniger. In het eerste kwartier kwam men op dreef, het prachtige “Goose” palmde iets later het publiek volledig in. Polyphia kon alle registers opentrekken. Wat volgde was een rollercoaster aan mokerslagen op “All Falls Apart” “The Worst” en “Playing God”.
De Amerikaanse grootmeesters overtuigden in hoogstaande technische bagage en in het etaleren van tonnen spelplezier. Kippenvelmomenten, lekker headbangen, luchtgitaar spelen, en de stevige mokerslagen waren een finesse.
Wat een verbluffende instrumentale performance. Gaandeweg had de security meer werk met het opvangen van crowdsurfers, en ontstonden er moshpits. Er werd zelfs opgeroepen tot een heuse wall of Death. Iets wat we doorgaans meemaken op een ruig metal optreden. Hier spraken en schreeuwden de gitaren. Met “Euphoria” werd de avond letterlijk euforisch besloten.
De pakkende composities, de complexe riffs en een uniek geluid, tekenen hier een band ‘hors categorie’. Polyphia zijn masters at work op de gitaren. Klasse!
Setlist: Genesis //Neurotica //O.D. // Goose // 40oz // Icronic // Champagne //All Falls Apart //Drown //The Worst //Reverie //The Audacity //Playing God Encore: G.O.A.T. //96 Quite Bitter Beings (CKY cover) //Euphoria
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Polyphia
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4868-polyphia-15-05-2023.html
Johan Lenox
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4867-johan-lenox-15-05-2023.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sabaton - Samen met het Belgische publiek gegroeid tot een absolute headliner!
Sabaton toert door Europa met ‘The Tour To End All Tours’, genoemd naar het album ‘The War To End All Wars’. Er is niks profetisch aan de naam van de tour. Na deze volgen er nog vele. En maar goed ook, want deze band heeft hard gewerkt om te staan waar ze nu staan en waar ze straks zullen staan. Op deze tournee bracht Sabaton twee supports mee: Lordi en Babymetal.
Lordi won het Songfestival voor Finland in 2006 met “Hard Rock Hallelujah” en in Antwerpen speelden ze op de avond dat de Duitse heavymetalband Lord Of The Lost dat Eurovision-exploot nog eens probeerde over te doen. Hun “Blood & Glitter” eindigde evenwel roemloos als laatste.
Lordi had moeite om in 2006 het Eurosong-succes te verzilveren naar een internationale carrière. Heel wat metalheads keken meewarig naar dat Eurosong-gegeven en haalden de schouders op. Nochtans is deze band live best leuk en is hun hardrock bij momenten best catchy, als je voorbij de groteske verkleedparty als monsters kijkt. Mr Lordi had zelfs een paar woorden/zinnen Nederlands geleerd om het publiek in het Sportpaleis te plezieren.
Met de set met de helft oud werk als “Would You Love A Monsterman?” en “Who’s Your Daddy?” en de helft songs uit het recente album ‘Screem Writers Guild’ oogstte Lordi makkelijk enthousiast applaus op het middenplein. De applausmeter ging serieus de hoogte in toen de set werd afgesloten met “Hard Rock Hallelujah”. Net als veel mensen in het publiek zijn we blij dat we Lordi eindelijk eens live gezien hebben en willen we ons vooroordeel in de positieve zin bijsturen. Lordi is geen superband met een lange reeks fantastische songs, maar voor een leuke avond zorgen ze wel.
Babymetal was de vreemde eend in de bijt. Deze Japanse metal-, zang- en dansgroep wordt al eens aangekondigd als de ‘toekomst’ van de metal, omdat ze heel wat jonge en Aziatische fans naar het metalgenre als geheel kunnen loodsen.
Qua concept en ook muzikaal staat dit niet zo heel ver van pakweg Ghost: een anonieme, gemaskerde begeleidingsband, die heel catchy en melodieuze metal brengt en dan frontpersonages die vasthouden aan een thema.
Live draait alles rond het synchroon dansen van de frontdames in een spectaculaire lichtshow, meer dan rond het zingen of de muziek. Aanvoerster Su-metal had net als Mr Lordi enkele woorden in het Nederlands ingestudeerd.
In de lyrics moet je geen grote of zware thema’s verwachten. Eén van de nummers in Antwerpen was “Gimme Chocolate!”. Dat is overigens niet zo ongewoon voor Japan. De Japanse punkband Shonen Knife scoorde daar een dikke hit met “Hot Chocolate”. Don’t mess with Japanese girls and their chocolate!
Babymetal wordt vaak snel weggezet als de metal-variant van K-pop of K3, maar wat als het hen nou eens lukt om een jong publiek te lokken en dat die tieners daarna alsnog Slayer, Aborted en Carcass gaan ontdekken? Hoe mooi zou dat wel niet zijn?
Wij schrijven dit leuke trio niet zomaar af, maar vermoeden dat hun show beter overkomt in een grote club als de AB (waar ze al eens stonden) dan op een zomerfestival of als support van Sabaton.
In het Sportpaleis reageerde het middenplein beleefd enthousiast, zo zijn wij Belgen nu eenmaal denk ik dan, maar aan de merch-stand gingen de shirts van Babymetal niet in grote aantallen over de toonbank.
De lopende tournee brengt Sabaton naar 21 steden in 14 landen. Voor de Zweden is het hun grootste en meest spectaculaire show tot nu toe in de grootste arena's van Europa, en daar komen vele decor-stukken, acteurs en een paar kledingwissels aan te pas. Op het podium stonden uitkijktorens van waarop de gitaristen konden soleren, het drumstel zat in een tank met een lange loop en de rand van het podium lag bezaaid met zandzakken en prikkeldraad. De acteurs waren leuk, maar voegen enkel iets toe voor wie de onderwerpen van de songs niet kent. Bij twee rustige nummers begon het zeep te sneeuwen en er was vooral heel veel rook en vuur. De gasprijzen zijn in Europa duidelijk gezakt naar een ‘betaalbaar’ niveau.
Sabaton werd al opgericht in 1999 en mag dus volgend jaar zijn 25-jarige bestaan vieren. Dat is best lang voor een metalband en heel wat fans zijn al benieuwd hoe de Zweden dat zullen vieren. Van de oorspronkelijke band zijn nog Joakim Brodén (zanger) en Pär Sundström (basgitaar) aan boord. Joakim en Pär blijven het herhalen: België was het eerste land buiten Zweden waar Sabaton succes oogstte en daarom heeft ons landje een speciaal plaatsje in het hart van de twee Zweden, en van de later toegetreden bandleden.
De relatie tussen Sabaton en België leest als een Disney-sprookje: in 2006 stond Sabaton in de Biebob als support van DragonForce en nog maar een jaar later stonden ze al op Graspop. Op de middag als openingsband in één van de tenten, maar toch. Vandaar ging het in grofweg 15 jaar crescendo naar headliner op Graspop en in het Sportpaleis, met bijna elk jaar een passage in ons land. Ze speelden op andere festivals (Lokerse Feesten en Alcatraz) en in andere zalen (AB, De Mast in Torhout), maar in grote lijnen houdt de Zweedse band vast aan tradities: Antwerpen en Graspop.
Voor wie Sabaton al even niet meer live gezien heeft: de vroegere intro met de integrale “The Final Countdown” van Europe, dat doen ze niet meer. In de plaats kregen we in het Sportpaleis de gesproken intro van “Sun Tzu Says”. Het eerste nummer was het oudje “Ghost Divison” en ook het nog oudere “Into The Fire” zat nog vooraan in de set. Joakim vertelde dat ze bij Sabaton onderzoek doen naar wat de fans live willen horen en dat zijn de snellere tracks en de oudere tracks. Daar was dan toch weinig van te merken in de set in Antwerpen, met vooral recent werk, van het album ‘The War To End All Wars’ en van een reeks EP’s, en best wel wat ‘trage’ nummers. Maar dus geen publieksfavorieten als “Attero Dominatus” of “The Art Of War”. Wel leuk was de Motörhead-cover “1916”.
Sabaton schreef al heel wat nummers met een rechtstreekse of onrechtstreekse verwijzing naar oorlogen in België, maar voor deze tournee stond geen daarvan op de oorspronkelijke setlist. “Race To The Sea”, over het onder water zetten van de IJzervlakte in WO I, werd speciaal voor ons land toegevoegd aan de set. Een mooi compliment voor ons land, want Sabaton past niet in elk land zijn setlist aan met een nummer over een lokale veldslag, al hadden een paar fans vooraf gerekend op “The Price Of A Mile”.
De fans schreeuwden tussen de songs door om “Swedish Pagans” en werden met dat nummer beloond in de bisronde, naast “To Hell & Back” en de Sabaton signature song “Primo Victoria”.
De hanekam van Joakim wordt elk jaar wat dunner en zijn buik wat dikker, maar voorts zit er nog niet veel sleet op de formule van Sabaton. Over elk nieuw album kan je zeggen dat het een kopie is van het vorige, maar de lijst met aan te snijden onderwerpen zal nooit volledig afgevinkt zijn.
En zolang deze Zweden elk jaar een reden vinden om hier te komen spelen, zullen de Belgen massaal komen kijken en luisteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Van der Linden
Lordi
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4864-lordi-13-05-2023.html?ltemid=0
Babymetal
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4866-babymetal-13-05-2023.html?ltemid=0
Sabaton
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4865-sabaton-13-05-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Biebob
Channel Zero - 30 Years of F** rock'n'roll!
Uitstel is geen afstel … na al die jaren … Het feestje moest in 2020 doorgaan, maar door de coronapandemie werd het telkens uitgesteld. Enfin, nu was het dan eindelijk zover.
Channel Zero verkocht drie keer de AB compleet uit, en bewees nog steeds een ijzersterke band te zijn, '30 Years of F** rock'n'roll' waarop geen sleet of routine te noteren was. De band speelt strak, is gedreven en heeft oog voor zijn fans, die ze letterlijk opzoeken.
Als een horde jonge wolven, deden ze de AB bijna twee uur lang op z’n grondvesten daveren, met o.m. hits als “Black Fuel” of “Suck My Energy”.
Mikey Doling (naast Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome, vormen ze samen de metal band Woyote (****).
Tonnen ervaring hier van muzikant tot entertainer. De band klonk energiek, strak, en zorgde voor heel wat sfeer. De spraakzame frontman heeft een stem als een klok, en port het publiek voortdurend aan, balancerend tussen speelsheid en technisch vernuft. Ze lieten een sterke indruk na, met voldoende muzikale uppercuts om het lont aan het vat te steken.
Channel Zero (*****) is een ander verhaal en tekende voor het ultieme verjaardagsfeest, met alles erop en eraan. In eerste instantie kwamen Mikey en Franky De Smet-Van Damme vooraan het podium; de rode doek was nog niet open … Franky hield een mooie speech om zijn dankbaarheid uit te drukken. Ze eerden ook hun gevallen vrienden met een korte, ingetogen, pakkende versie van “Angel”. Kippenvelmoment …
Het doek ging omhoog en de set wed ingezet met een verschroeiende “No Light (at the End of the tunnel)”; we vertrokken voor een bijna twee uur durende rock-'n-roll rollercoaster. Emoties en het leven vieren …
De eerste schuchtere moshpits ontstonden al vrij vroeg in de set, “Fools Parade” was meteen een voltreffer. Er waren de verbluffende gitaarriffs van Depree-Doling, de verschroeiende bas van Tino De Martino en het drumwerk van Seven, die als een beest tekeer ging op zijn drumstel, de ene mokerslag na de andere, alsof hij zijn persoonlijke demonen moest overwinnen. In een drum solo , later op de avond, haalde hij alles uit de kast om te bewijzen wat voor een uitzonderlijk en gedreven drummer hij wel is. Het beest in hem, kwam meerdere keren tot leven, een extra 'punch into the face', wat Channel Zero zo bijzonder maakt.
Franky van zijn kant profileert zich als een ware volksmenner; hij spurt van de ene naar de andere kant van het podium, en laat geen moment over om zijn publiek te betrekken in deze feestelijke trip. Op “Bad to the Bones” wandelt hij gewoon doorheen de zaal, tot op de tribunes om mensen te knuffelen, kinderen op zijn arm te nemen, enz; een klasse entertainer.
Genoeg hoogtepunten trouwens en een langgerekte aaneenschakeling van hoogtepunten dus.
We onthouden een verbluffende “Heroin”en “Help” - dat door tweeduizend kelen werd meegebruld. Indrukwekkend. “Dark Passenger” was een mokerslag ‘in the face’, door die drum solo’s.
Afsluiten deed de band met “Suck My Energy”, wat zorgde voor een moshpit die de AB op zijn grondvesten deed daveren; “Black Fuel” werd de kers op de taart.
In 2021 hadden we nog een fijn gesprek met Franky De Smet-Van Damme: "Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg.", vertelde hij ons op de vraag of er na al die jaren nog ambities zijn.
En ook “Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico's nemen, binnen je mogelijkheden''.
Na dertig jaar gaat Channel Zero nog steeds voluit voor goud, en durven ze risico's nemen.
Channel Zero tekende voor het ultieme metal feestje voor jong, oud en alles tussenin. Na dertig jaar nog steeds een toonaangevende Belgische metal band!
Setlist: Angel //No Light (At the End of Their Tunnel) //Tales of Worship //Repetition //Chrome Dome //Fool's Parade //Dashboard Devils //Heroin //Call on Me //Mastermind //Bad to the Bone //Help //Unsafe //Drum solo //Dark Passenger //Ammunition //Hot Summer //Suck My Energy //Black Fuel
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set met Destroy Humanity op 11 mei 2023 @Romain Ballez
Channel Zero
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4828-channel-zero-11-05-2023.html
Destroy Humanity
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4829-destroy-humanity-11-05-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
