Spinvis & Saartje Van Camp - Fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
Spinvis & Saartje Van Camp
We citeren: ''Spinvis en Saartje Van Camp zijn gidsen in een wereld die half zichtbaar, half werkelijk, half tastbaar is. In een wonderlijk decor dwalen we door liedjes en verhalen die deze nevelwereld opeens heel dichtbij brengen. De bewoners ervan lijken verrassend veel op ons.'' Het duo stelde dit bijzonder interessante project live voor in een uitverkochte HA concerts Gent. Twee avonden lang zelfs, met telkens een andere insteek en setlist.
Wij waren er de tweede avond, en genoten met volle teugen van een bijzonder muzikale fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit.
Zoals in het donker van de nacht waarbij de schijnwerpers van de straatverlichting je een rustmoment geven , terwijl bepaalde geluiden, al dan niet in je verbeelding, je hart in de keel doen bonzen van pure angst … op die manier opent Spinvis & Saartje Van Camp een magische sprookjeswereld.
Spinvis (Erik De Jong) is een multi-instrumentalist. Hij speelt gitaar, toetsen, koto, gebruikt samples en z’n drums. Samen met z’n aparte stem word je meegevoerd met tot de verbeelding sprekende oorden. Saartje Van Camp heeft haar belangvolle inbreng met haar warme vocals en in instrumentatie een sprankelende cello, toetsen, erhu en prachtige samples. Binnen die context overlappen humor en bittere ernst elkaar voortdurend, maar het bijzondere aan deze cabaret /theater voorstelling is dus eerder dat de fantasie geprikkeld wordt. Het publeik kan er een eigen gevoel hebben of insteek toevoegen. De ene voelt die waas van angst over zich, donkere zielen als ons voelen zich veilig in die bevreemdende omgeving met geluiden van dieren of wezens waarvan we het bestaan niet weten of kennen. Anderen zitten ademloos weg te dromen in het betoverende muzikale spel en visuele effecten.
Hert is als een spannend boek, waarbij elke bladzijde zijn inhoud heeft en tot de verbeelding kan spreken. Er zijn de speelse schaduwspelletjes op de doeken en de prachtige beelden op het scherm; soms lichtjes dreigend en angstaanjagend, dan weer intiem en rustgevend. Met de muzikale omlijsting is het plaatje dus echt compleet.
Het duo spreekt op het einde van hun set dan ook hun lof uit over de man aan het mengpaneel achteraan de zaal; hij is een belangvolle meerwaarde , die bijdraagt tot een sterk geheel.
Na de regulaire set brengt het duo nog twee verzoeknummers, waarbij het publiek zelf mag aangeven welke.
Spinvis & Saartje Van Camp zetten hun virtuositeit en speelsheid in de verf. De song “Picasso” sluit terecht de fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
in schoonheid af.
Organisatie: HA Concerts, Gent
Ozark Henry - ‘Birthmarks’, 20 jaar later in een strakker jasje
Ozark Henry is het alter ego van de West-Vlaming Piet Goddaer, gehuisvest in de kuststreek Koksijde. Hij kon nu ten volle gaan om, na de coronapandemie, z’n finale doorbraak ‘Birthmarks’ nog eens in de spotlights te plaatsen. Hij heeft reeds een rijkelijk gevuld oeuvre. Hij doet dit via een rits ‘rewind concerten’. De plaat verscheen ‘twintig + twee’ jaar terug.
In een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in z’n muzikale leefwereld. De instrumentatie werd met een extraverte touch opgestoft en de set werd aangevuld met heerlijke nummers die z’n werk kenmerken.
Ook al is het de laatste tien jaar eerder stil qua songmateriaal, naast zanger/componist tekende hij voor soundtracks, werkte hij samen met modeontwerpers, bedrijven, zette hij zich voor allerlei campagnes in en was hij één van de pioniers van het 3D geluid, wat hem z’n studio Ozark Henry opleverde .
Een bedrijvig man dus die muzikaal het klankbord was van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Melodie , durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
‘Birthmarks’ was de aanzet van radiovriendelijkheid met een boodschap en de poort naar de grotere podia en festivals. De melodieuze lijn van het album bezorgde hem een handvol singles als “Rescue me”, “Sweet instigator”, “Seaside”, “Word up” en “Intersexual”, songs die energie putten uit verlies en verdriet om er dan gelouterd terug tegenaan te gaan, en met die ervaringen er iets van te maken in het leven.
‘Birthmarks’ werd muzikaal wat aangepast , de sfeervolle, knusse, groovy sound kreeg een meer intense, directe, dynamische aanpak. Een goede, spannende opbouw, ingenomen, pittig van aard dus, mooi uitgebalanceerd, zonder de emotie te verliezen en zonder zich te verliezen in enige orkestratie. Elk instrument eiste hier z’n plaatsje op.
We hebben een Goddaer die nu op het voorplan treedt, expressief en energiek is, z’n publiek meekrijgt in z’n verhaal en hen weet te bespelen.
Het kwartet geeft een fraaie insteek van het materiaal met scherpere gitaarakkoorden, -effects, zalvende electro-/synthbeats en strelende, hitsende drums . “Seaside” en “I’ll be rain” zetten meteen deze toon . De plaat heeft een sterke melodieuze kern, “Do you love me” , “Sweet instigator” en “Rescue me” volgden en werden warm onthaald; de piano kreeg hier een wat meer prominente rol en Goddaer positioneert zich centraal. “Tattoo” is er eentje die de link maakt met vroeger door de synth/triphop invloeden en experimentjes. De bevreemdende geluidjes passen in een science-fiction concept.
Even wordt het album opzij geplaatst en krijgen we een recentere song te horen van het ‘Us’ album, met “A dream that never stops”. De groove in de electro-/synthbeats prikkelt de dansspieren. Hij betrekt het publiek nauw bij de song door zich bij hen te begeven en samen met ons de eerste handclaps te delen. Schitterend trouwens hoe Ozark Henry het dansbaarder maakt.
Soberder zijn “This is all I have” en de instant hit “Radio” van ‘This last warm solitude’ (98), de pianoloops en zijn weemoedige, indringende vocals maken het sterk. Een stevig klinkende “Intersexual” en iets verderop het soulful/jazzy “Word up” (met op tape de vrouwelijke backing vocals) besluiten het twintig jaar oude ‘Birthmarks’ luik.
Een bezwerend, snedig “Indian summer”, met talrijke gitaareffects en keys, vat het tweede luik aan, het gitaartrippende “Hope is the dope” grijpt terug naar Goddaers begindagen; talrijke geluidjes, samples op z’n The Clash’s ‘Sandinista’ passeren de revue in zo’n song, ritme en avontuur vinden elkaar; trouwens, het nummer komt van hun debuut dat enorm werd geprezen door David Bowie. Ere wie ere toekomt “Heroes” van Bowie himself werd op innemende, broeierige wijze gecoverd en besloot de set.
Het publiek werd nog verwend met een paar sterkhouders , een rockende “At sea”, alsof de onstuimige zee een bron van inspiratie was en de melodieuze “This one’s for you”, “These days” en “Weekenders” . Ze hebben een popeffect, meezinggehalte en brengen de mensen in beweging met handmoves en danspasjes .
Verdomd , de set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een strakker jasje, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen . Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt .
Ze voegen er nog een fijne bis aan toe met recentere nummers o.m. het sfeervolle “We will meet again” en een groovende “I’m your sacrifice”. Het klinkt allemaal een beetje gemoedelijk tijdens de live , maar met “This the end” van The Doors werd het zwaarbewolkt in ‘t Kursaal door de dreigende, repeterende ritmes op synths.
Een welgemeende ‘Merci’ van Goddaer en z’n band wuifde ons definitief uit van een bijna twee uur durende set. Het maakte van hem een publiekstrekker door de jaren. Het hoofdstuk ‘Birthmarks’ mocht terecht na twintig jaar nog eens opgerakeld worden; door het strakkere jasje toont Goddaer dat hij mee evolueert.
We zijn benieuwd hoe z’n muzikale ervaringen nu zullen evolueren.
Ook de support act was niet te onverschatten … Berre Vandenbussche, goed twintig jaar, plaatste zich in de kijker. Hij droomt luidop van een muzikale carrière ; door het viraal gaan op TikTok , wist hij met een rits covers de jongeren voor zich te winnen.
Hij heeft een aparte stem, een innemende, warme, lichthese, grauwe stem, die plots hoog kan uithalen en die ons koude rillingen bezorgt. Cover of geen cover, hij zit ergens tussen George Ezra, Tom Odell en Piet Goddaer in. “Better off alone”, "Thrill of it all", “Lost without you” of “Say my name”, ze overtuigden sterk, ondersteund van ingehouden piano/keys en cello .
Deze Berre houden we maar best in het oog , hij is een talent en klonk dus ‘bèrre’ goed!
Organisatie: Pm live events ism Kursaal, Oostende
Wanneer je de naam Dirk Da Davo laat vallen dan weten de meesten dat het om die ene helft uit The Neon Judgement gaat. Wat minder mensen weten zijn misschien zijn solo werk en zijn samenwerkingen met o.a. DD Sanchez, Radical G en Jean Marie Aerts. Welnu, dan is deze bloemlezing misschien wel een ideaal instapmoment voor mensen die ook dat werk willen ontdekken. Dirk is verhuisd na Fuenteventura maar niet om ganse dagen met een cocktail aan het strand te liggen. Hij houdt zich best vaak bezig met muziek te maken. Het bewijs vind je ook hier op de plaat terug.
Het overzicht loopt van 1987 tot nu. Het is geen ‘best of’ geworden maar een soort bloemlezing in zijn oeuvre. Er wordt gestart met het vrij recente “King Of Fools” (2022) dat persoonlijk één van mijn favorieten is. Een solonummer geschreven door Dirk en waarop de bass en gitaar van de hand van Joerg Schanze aka Sanchez is. Die Mexicaanse invloed van Sanchez is hier in dit gitaartje duidelijk aanwezig en geeft het een duister, sinister en zuiders tintje. “OZZ” betreft een samenwerking met Jean-Marie Aerts en komt uit hun gezamenlijk album ‘DDDJMX’ uit 2020. Een vrij dansbare track dat wat van de grootsheid en het DNA van het Neon Judgement oeuvre in zich heeft. “The Unreal” is terug een single uit 2022 onder Dirk Da Davo zijn eigen naam. Een heerlijk dansbaar nummer dat teert op een simpele maar wel verslavende melodie. Het heeft een unieke sound waardoor het heel aangenaam en herkenbaar luistervoer is geworden.
Uit 1987 komt “Where Even Angels Falls” en het is Dirks eerste solo EP. Later gaat hij verder onder de naam Neon. Ook “Sexhead” komt uit diezelfde periode en is met zijn vette beats nog steeds bruikbaar in je dj set. Hetzelfde geldt voor “Meat Cathedral” waar er een verschijning van If It Moves op gebeurt.
Neon Electronics is dan weer een samenwerkingsproject van Dirk samen met Glenn Keteleer aka Radical G. Het resultaat hoor je op “157”. Een vette clubby track uit 2015. “Strive” en “Cities in Dust” (geen Siouxsie cover) komen terug uit de plaat met Sanchez uit 2022. Van die twee nummers is de laatste het meest spannendste en catchy nummer. Er wordt afgesloten met een dance track uit 1992. Je hoort zo de echo’s van de dancings/house temples zoals The Zillion, Boccaccio etc...
Het is een retrospectieve waar de verschillende muzikale vormen en gedaanten van Dirk Da Davo de revue passeren. Het klinkt wat divers maar draagt toch telkens de intussen bekende DDD-stempel. Een geslaagde plaat dat ook op rode vinyl te verkrijgen is via het Je M’en Fish-label.
Electro/Dance
Retrospective 1987-2023
Dirk Da Davo
Jaouad schreef mee aan “Because of You” waarmee Gustaph ons land vertegenwoordigt op het Eurovisie Songfestival in mei in Liverpool. Hij toert ook al geruime tijd met de door hem geregisseerde en samen met Jeroen Vanluyten geschreven voorstelling ‘Venus in Libra’.
Na het succes van zijn debuutalbum ‘Messias’ en singles als “Hard To Love”, “Light” en “Be Mine” brengt Jaouad als voorbode van een nieuw album de Spotify-single “I’m So Tired” uit, een intense, eerder minimalistische jazzy song waarmee Jaouad aangeeft nieuwe muzikale wegen te verkennen.
De song vertelt volgens Jaouad hoe het hoofdpersonage van ‘Venus in Libra’ als dragqueen en eigenaar van een cabaret nachtclub moe is van alle mannen die gepasseerd zijn en die maar één ding zoeken. Het is een eerbetoon aan de vele queer mensen die voor de zoveelste keer door nieuwsgierige mannen worden benaderd om uiteindelijk leeg achter te blijven.
Muzikaal had deze song van Tamino kunnen zijn.
De nieuwe single van de 27-jarige Nederlandse zangeres en songwriter Irene Hin heet “Blijf Nog Even”. Ze schreef de pianoballad voor haar overleden vader die aan de ziekte van Alzheimer leed. De titel refereert aan de door haar gekoesterde momenten waar haar vader nog helder was. Het artwork heeft een bijzondere betekenis: Irene draagt op de foto het racepak en de helm van haar vader, die racepiloot was.
Het is voorlopig nog wat moeilijk om Irene te vatten als artieste. Op deze single en op haar debuutsingle“Schaduw Van Jou” overstijgt ze in haar teksten de banaliteit van heel wat andere Vlaamse en Nederlandse artiesten die in het Nederlands zingen. Maar ze blijft dan ook bij onderwerpen waarvoor je als luisteraar meteen de rode loper uitrolt. Ik ben vooral benieuwd of ze ook in andere songs, over kleinere gevoelens, net zo diep of liefst nog dieper graaft in haar eigen leven en dat van de mensen die haar omringen, maar ze krijgt op basis van deze twee songs het voordeel van de twijfel.
https://www.youtube.com/watch?v=KLrFHA4Fnfg
Oorpool brengt op zijn nieuwe digitale single “My Dark Side” bruisende, dansbare synthwave die doet denken aan het meest swingende van Pet Shop Boys en Yazoo. Muzikaal herken je het origineel vanTthe Waterboys nauwelijks. In de – onderkoeld gezongen - lyrics uiteraard wel, maar daarbij hebben die van Oorpool het voordeel dat “My Dark Side” dan weer niet het meest bekende nummer van The Waterboys is en zo kunnen ze dat nummer ongestoord helemaal naar hun hand zetten.
Knap gedaan, deze single.
Elektro/Dance
My Dark Side -single-
Oorpool
Voor hun nieuwe single “Comedown” hebben The Calicos goed geluisterd naar The War On Drugs en Bruce Springsteen, maar goede voorbeelden garanderen daarom nog geen goede song. En hun “Comedown” is meer dan gewoon goed. Wat een catchy nummer. Een sound met een gloed als een ondergaande zomerzon, een drive die je meteen aan het dansen krijgt, lyrics die je uitnodigen om zomaar te gaan meezingen. What’s not to like?
Als er op dat volgende album van The Calicos nog een paar van dit kaliber staan, dan wordt dat het album van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=mC4rRmHpyx8
Augustijn kan het ijzer smeden terwijl het heet is. Nu hij op steeds meer radiozenders opgepikt wordt, heeft hij net een nieuw album klaar. Daarvan mogen we al een eens proeven op “Gie En Ik”.
Aan het concept werd weinig veranderd. Muzikaal heeft deze single niet de Elbow-flair die we hem eerder al meermaals toegeschreven hebben. De begeleiding en het arrangement zijn zo mogelijk nog kleiner dan op zijn eerdere albums en dat past perfect in het plaatje, want zo kan de prachtige tekst zich in al zijn laagjes ontvouwen. Augustijn zingt ook ‘klein’ – bijna fluisterend - en verontschuldigend over een onbeantwoorde jeugdliefde die ook nog eens heel lang onuitgesproken was, op een zatte verspreking na. Het is uit het leven gegrepen en herkenbaar op velerlei manieren. Het is bijna zonde dat zo’n onderwerpje zelfs maar geopenbaard wordt, want het zou in het grotere geheel der dingen misschien nog mooier zijn om de lijn niet te breken en het hele gevoel voor eeuwig onuitgesproken te laten sudderen in de diepste kronkels van zijn ziel. Maar dan zouden we deze prachtige, breekbare liefdesverklaring nooit gehoord hebben en dat zou ik Augustijn ook niet vergeven.
https://youtu.be/T08VHMg3al8
Sprints is een punkbandje uit Dublin dat met “Literary Mind” een dijk van een single uit heeft. Het is uptempo punk met twee voeten vooruit, vinnig bijtend, een beetje slordig uiteraard, maar met een refrein dat zo catchy is dat je het een week na je eerste luisterbeurt nog spontaan kan meeneuriën.
En je voelt in heel de track de gelukzaligheid van de prille verliefdheid waarop zangeres Karla haar lyrics gebaseerd heeft.
Muzikaal doet dit mij wat denken aan Eden, de band van Roos Van Acker, en de eerste demo van Magnapop.
Bij de single-versie hoort ook een bijzonder leuke live-versie. De remix van Tom Sharkett van WH Lung kan ons veel minder bekoren.
https://www.youtube.com/watch?v=2hes7OfoHl0&list=PLfANLWXYrTBpIXinl0owgE2CFJj04wZKu
Shorty Jetson & The Lefthands
Er kwam een crowdfunding aan te pas om de clip op te nemen en het moet gezegd: deze single verdient ook echt een degelijke clip. “Dynamite” is een heerlijke single die in zijn tweestemmigheid met mannelijke en vrouwelijke vocalen mooie herinneringen ophaalt aan The Beautiful South, Cock Robin en Fleetwood Mac, maar ook aan de vroegere Belgische band The Establishment en aan Nighthawker uit Nederland en Thee Holy Strangers uit Griekenland. Met die twee laatste bands hebben Shorty en zijn band ook hun losse, rafelige, catchy bohemian-americana poprock gemeen.
Inzake productie wordt op “Dynamite” nog niet het onderste uit de kan gehaald, maar dat hoeft ook niet altijd. Deze song is zo sterk dat hij waarschijnlijk zelfs in een a capella-versie nog overeind zou blijven.
https://www.youtube.com/watch?v=PCU83ri04_Y
Lamb of God en Kreator, Ancienne Belgique, Brussel op 28 februari 2023 - Pics
LAMB OF GOD en KREATOR moesten helaas hun 'State Of Unrest'-tour uitstellen naar 2023. Ze worden vergezeld door new wave-reuzen, Thy Art Is Murder en de Amerikaanse death masters, Gatecreeper.
Kreator vormt samen met Destruction en Sodom de Grote Drie van de Duitse thrash metal. Deze bands hebben in de jaren tachtig het genre mee vorm gegeven en zijn ook nu, meer dan dertig jaar later, nog steeds een vaste waarde in de metalscène. Kreator is ongetwijfeld de bekendste en meest succesvolle van de drie. Tussen het loeiharde, primitieve geweld van het debuut ‘Endless Pain’ en het recentere werk van ‘Phantom Antichrist’ mag speltechnisch dan wel een wereld van verschil zitten, de band rond zanger/gitarist Mille Petrozza is ondanks enkele zijsprongetjes in de jaren negentig nog steeds trouw aan zijn thrashroots. Het vuur bij Kreator brandt nog steeds als vanouds. Verwacht je aan een fraaie bloemlezing uit ondertussen al vier decennia thrash metal. Komen terug naar Alcatraz deze zomer .
Lamb of God is ook een aanrader en staat tekstueel bol van politieke ontevredenheid. De Amerikanen uit Richmond hekelen het beleid van de vorige president Trump. De teksten zijn vaak donker en dreigend.
Muzikaal: naast de typische hoge tempo’s, is er voldoende plaats voor heel wat trager beukwerk en onheilspellende riffs.
(bron: Biebob/AB, Brussel)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Lamb of God
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4649-lamb-of-god-28-02-2023.html
Kreator
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4648-kreator-28-02-2023.html
Municipal Waste
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4647-municipal-waste-28-02-2023.html
Organisatie: Biebob + Nuclear Blast
Fuzz - Schuimbekkende psychedelica, garage- en seventiesrock
De multigetalenteerde Ty Segall moet zowat de meest bedrijvige muzikant/producer/songschrijver zijn die er op deze aardkloot rondloopt, met uitzondering van John Dwyer dan misschien. Net als bij Dwyer trouwens bevindt zijn biotoop zich in zowat alles wat zich afspeelt in een gruizige wereld van garagerock, punkrock, psychedelica en vuile seventiesrock. Er is geen beginnen aan om alle bands waar Ty Segall zich als muzikant of producer mee inlaat te gaan opsommen, want die zijn even talrijk als de rimpels op het bovenlijf van Iggy Pop (ook een invloed nota bene, The Stooges daar kan je nooit omheen als je smerige rock speelt).
Vanavond staat Ty Segall met het geweldige powertrio Fuzz in de Trix. Bij Fuzz neemt ie trouwens plaats achter de drumkit en laat hij de gitaar over aan de ook al fantastische Charles Moothart (tevens frontman/gitarist in CFM en op zijn beurt dan weer regelmatig drummer in Segall’s diverse andere projecten). Op basgitaar nog zo een krak, met name Chad Ubovich, die ook frontman/gitarist is van Meatbodies, nog zo een pittig bandje uit die creatieve stal.
Fuzz is dus eigenlijk een hobbyclubje, een zijstapje voor elk bandlid, maar wat voor één. Bij Fuzz krijgt goeie ouwe seventies hardrock de bovenhand, denk Blue Cheer, Groundhogs, Black Sabbath en Jimi Hendrix. Die hardrock wordt overgoten met een schuimbekkende laag psychedelica, een explosieve dosis garagerock en natuurlijk een guitige klomp fuzzgitaar (kan een groepsnaam beter gekozen zijn?). Er komen knetterende vonken uit, live zorgt dit voor meer vuur dan de gemiddelde Californische bosbrand.
Wij hebben de geniale Ty Segall al eerder als bezeten frontman en gitarist aan het werk gezien met zijn bands The Mugglers en Freedom Band. Zelden zo een intensiteit meegemaakt. Nu blijkt dat hij ook een uitmuntend drummer is, hij mept zich de pleuris en stuwt Fuzz van het ene hoogtepunt naar het andere. En dan is er die geweldige gitarist Charles Moothart, hij raast ergens in een splijtend universum tussen Jimi Hendrix, John Dwyer en Jay Mascis. De gitaar scheurt, giert en soleert met de gedrevenheid van een botergeile dekhaan tussen een batterij hitsige legkippen. Moothart smokkelt af en toe een stel gevoelige gitaarriedels in de songs om dan nadien zijn gitaar in alle hevigheid te laten exploderen, zo krijgen die vlammende psychrocksongs op het podium nog meer ademruimte en adrenaline. Geen strak keurslijf dus, bij Fuzz mag er al eens heerlijk buiten de lijntjes gekleurd worden.
De setlist bestaat uit een potige selectie van hun drie stomende albums ‘Fuzz’, ‘II’ en ‘III’ (in al zijn muzikale bedrijvigheid heeft Ty Segall geen tijd om naar originele albumtitels te zoeken). U durft ons te vragen welk van die drie platen u moet kopen? Alle drie, godverdomme! En u durft ons ook nog eens vragen welke songs de hoogtepunten van het concert waren? Allemaal godverdomme! Geef ik u meteen dan maar de hele setlist cadeau, dan moet u zelf niet naar setlist.fm surfen: “Let It Live – “Fuzz’s Fourth Dream” – “Loose Sutures” – “Sleigh Ride” – “Nothing People” – “Returning” – “Rat Race” – “Spit” – “Jack the Maggot” – “Pipe” – “Say Hello” – “What’s in My Head” – “Time Collapse II/ The Terror”.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in l’Aéronef, Lille op 4 maart 2023 @Ludovic Vandenweghe
Hooveriii (support)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4667-hooveriii-04-03-2023.html?catid=category
Fuzz
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4666-fuzz-04-03-2023.html?catid=category
Fr review https://www.musiczine.net/fr/concerts/item/89590-back-to-the-end-of-the-sixties-fuzz.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Perfect Tool - Je doet het goed, of je blijft ervan af…”
Ik val meteen met de deur in huis. Heel eerlijk? Het was één van de eerste keren dat ik bewust naar het concert ging van een tributeband en net daarom wist ik totaal niet wat te verwachten. En dan nog een band die zich eraan waagt om TOOL te coveren: je doet het goed, of je blijft ervan af… Denk ik dan.
Bij aankomst leek de uitverkochte zaal al zo goed als volgepakt, maar het was aangenaam dat iedereen toch nog voldoende bewegingsruimte had. Er werden al gretig biertjes gedronken en ik voelde een ontspannen sfeertje hangen. Een kwartier later, om half negen vuurde A Perfect Tool de eerste noten van “The Grudge” op ons af. In mijzelf dacht ik: “nu is het alles of niets”. Met een open geest probeerde ik alles in mij op te nemen en ik had de indruk dat vele mensen het ook op deze manier trachtten te percipiëren. Het publiek moest precies een beetje ontdooien. Maar na enkele minuten werd duidelijk dat het menens was: de drums van Steve Kilroy zaten er boenk op, het gitaarspel van Dave Eve stond op scherp en bassist Scott Baylard had ook geen moeite om bij te blijven. Op dit moment bleef ik toch nog wat in angstzweet baden, omdat ik niet wist wie in godsnaam even sterke vocale prestaties kon neerzetten als de heer Maynard James Keenan zichzelve. Maar wanneer “The Grudge” na ongeveer zeven minuten ontploftte en Spencer Fenimore z’n stembanden erop los schreeuwden, wist ik dat het ècht goed zat. Vanaf dit moment liet ik alles los en hadden ze me volledig mee.
Met “Aenema” als tweede nummer werden vele longtime TOOL-fans meteen op hun wenken bediend en iets later werden ook “Undertow”, “Swamp Song”, “Bottom” en “Intolerance” gespeeld. Het publiek kwam volledig los en het was schoon om te zien hoe niet alleen jong, maar vooral ook ‘ouder’ publiek gewoon gek werd van enthousiasme. ’t Gaf een gevoel van verbondenheid, het gevoel dat alle zorgen even konden vergeten worden en alle mensen in de zaal begrepen waarover het hem op dit moment echt ging. Als je het mij vraagt is dit de kracht van muziek en het op deze wijze ervaren, maak ik heus niet mee op ieder concert.
Na de serie nummers vanop de plaat ‘Undertow’ - die trouwens bijna 30 kaarsjes mag uitblazen - werden nu ook verschillende hits gespeeld vanop ‘Aenema’ en ‘Lateralus’. Niet geheel onverwachts werd enkel “Fear Inoculum”, het titelnummer vanop TOOL’s laatste plaat aangedaan. Misschien bleef ik hier wel een beetje op m’n honger zitten, ik had zo graag gehoord wat ze van het nummer “7empest“ zouden gemaakt hebben en diens bijhorende breakdown. Maar deze honger werd al snel gestild met nagenoeg perfecte versies van “The Pot” en “Pushit”
Nadien volgde een groot applaus en daar bleef het niet bij. Het publiek drong aan op bisnummers en in tegenstelling tot wat TOOL zelf altijd zou weigeren, klom deze tributeband toch nog eens het podium op. We kregen nog een magistrale “Third Eye” en “Lateralus” op ons bord en ook nu genoot ik trouwens niet alleen van de muziek, maar ook van de bijhorende visuals. Met “Sober” als afsluiter werd het nu één groot feest en nadien merkte ik enkel voldane gezichten op bij het verlaten van de zaal.
Deze avond was top, merci Muziekcentrum Goedleven voor de puike organisatie en meer dan degelijke zaal, voor herhaling vatbaar!
Setlist The Grudge - Aenema - Vicarious - Undertow - Swamp Song - Bottom - Intolerance - Stinkfist - Forty Six & 2 - Fear Inoculum - The Pot – Pushit
Third Eye - Lateralus - Sober
Organisatie: OMGtributebands ism Muziekcentrum Goedleven, Gent
Brutus - Razende pletwals
The Christian Club is geen onaardig bandje. Maar met zulke gevoelige liedjes die al eens naar Tindersticks neigden was het een beetje ongelukkig om als support van het verpletterende Brutus te moeten aantreden. Het geroezemoes van het publiek oversteeg de intieme sound van de band en dat verdienden ze niet. Ze hadden wel degelijk een stel sterke songs in de aanbieding, maar stonden die voor het verkeerde publiek te spelen. Alsof je Marble Sounds in het voorprogramma van pakweg Rammstein zou laten opdraven. Doe je ook niet.
Maar goed, tijd voor de pletwals genaamd Brutus. Het gaat de band voor de wind. Een alweer beresterke nieuwe plaat ‘Unison Life’, lof alom en een internationale tournee voor de deur die hen ook naar de States brengt. Door corona werd de steile opgang een beetje opgehouden maar nu gaat het weer volle bak vooruit.
In de AB was het al overduidelijk, in de Kreun werd het gewoon nog eens bevestigd, Brutus is nog sterker, straffer en intenser geworden. Een band die in enkele jaren tijd een unieke en stevige sound heeft ontwikkeld die zijn gelijke niet kent. Voor het algemeen gemak wordt het trio doorgaans als metalband geklasseerd, maar ze zijn zo veel meer dan dat.
En dat bewezen ze in de Kreun. Stefanie Mannaerts was indrukwekkend, ze mepte, zong en schreeuwde gensters uit de muren. Knallers als “Liar”, “Brave” en “Dust” beukten dat het een lust was, songs als “War”, “What Have we Done” en “Sugar Dragon” waren je reinste kippenvelmomenten. Niet alleen Mannaerts is bepalend voor die robuuste sound, ook gitarist Stijn Vanhoegaarden heeft een ferme poot in dat explosieve Brutus geluid. De meest splijtende riffs en echo’s reeg hij aan elkaar, maar evenzeer deed hij zijn gitaar naar gevoeliger oorden reiken om ze dan abrupt terug open te laten splijten. De loden basgitaar van Peter Mulders zorgde daarbovenop voor de super-glue die het hele zootje zo indrukwekkend maakt.
Brutus is een superhecht combo dat briest, stoomt en overrompelt. Ze zijn absoluut klaar voor de rest van de wereld, laat ons hopen dat die wereld ook klaar is voor Brutus.
Live review + pics , AB, Brussel begin febr 23
Brutus - Eerst nemen we uw stad in, dan veroveren we de wereld! (musiczine.net)
Pics homepag @Romain Ballez
Pics concert AB
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4598-brutus-03-02-2023.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
