Simply Red - Simply Fabulous
Emmy D’Arc mocht 45 minuten voor de opwarming van het publiek zorgen. Deze 26 jarige Limburgse zangeres en gitariste deed het niet onaardig en beschikt over een doorleefde volle stem. Vooral haar covers (Sinead O’Connor) konden bekoren.
Maar we kwamen natuurlijk voor Simply Red. Dit optreden was reeds voorzien in 2020. Verplaatst naar 2021 maar opnieuw uitgesteld. Uiteindelijk werd het 9 december 2022 … Mick begon er ook over toen hij opkwam. Hallo, jullie leven nog. Wij leven nog. Simply Red vs. Covid 7-0. Ze brengen nog altijd nieuw materiaal uit maar uiteindelijk komt het publiek voor de hits van de jaren ’80 en ’90. Sinds de oprichting van de band in 1985 heeft Simply Red, geleid door ervaren hitmaker Mick Hucknall, meer dan 50 miljoen albums verkocht en fans van over de hele wereld verzameld.
En we kregen van de 62-jarige Mick ook wat er beloofd werd. Een soort ‘best of’. Het concert was niet volledig uitverkocht en ook het middenplein was volledig zittend.
Er werd geopend met “You’ve Got it”. Er volgden vele hoogtepunten maar een eerste was er met “You Make Me Feel Brand New”, dit is een cover van The Stylistics. Daar toonde Mick Hucknall hoe hoog zijn stembereik nog is. Met een eerste groot applaus tot gevolg.
Tijdens “Holding Back the Years”, een cover van The Frantic Elevators, mocht het publiek voor een eerste maal meezingen. Op de achtergrond werden er tijdens de song foto’s uit de oude doos getoond. Bij “A New Flame” kreeg hij de mensen voor het eerst recht en werd er gedanst. Nu was er geen houden meer aan en na “Your Mirror” was het vooral “It’s Only Love”, een cover van Barry White en “Come to My Aid” die het publiek volledig uit de bol deden gaan.
De hitmachine draaide nu op volle toeren en bij “Ain’t That a Lot of Love”, een cover van Homer Banks waanden we ons even in een discotheek. Vervolgens kwam “Stars” en “Sunrise”, deze laatste song bevat samples van Hall of Oates hit uit 1981 “I Can’t go for That (No Can Do)”. Het bevat voor een stuk zelfs dezelfde lyrics. Met “Something Got Me Started” en “Fairground” werd voor de eerste maal afgesloten.
Maar natuurlijk kwamen ze nog terug voor bisnummers. Het eerste was zowaar nieuw werk waar hij nog aan het werken is. Hij vroeg het publiek mee te zingen. De nieuwe song genaamd “Better with you” , daar werd gevraagd mee te zingen, “It’s so good to be together”.
Maar uiteindelijk kwam de hit “Money’s Too Tight (To Mention)”, een cover van The Valentine Brothers. Iedereen dacht dat het erop zat maar Mick zei: ‘zullen we er nog eentje doen. One for he road. Het werd dus “If You Don’t Know Me by Now” , een cover van Harold Melvin & The Blue Notes.
Ik ben nu al een paar keer naar Simply Red gaan kijken met het idee dat het de laatste keer was dat ik ze zou zien. Maar zolang Mick deze stemkwaliteit kan behouden en de uitstekende 6 koppige band dezelfde blijft, wil ik graag nog terugkomen. Zoals ik al zei Simply Red, Simply Fabulous!
Setlist: You’ve Got it - So Not Over You - Say you Love me - You Make Me Feel Brand New - For Your Babies - Holding Back The Years - Thrill Me - A New Flame - Your Mirror - It’s Only Love - Come To My Aid - Ain’t That a Lot Of love – Stars – Sunrise - Something Got Me Started – Fairground
Bis: Better With You - Money’s Too Tight (To Mention) - If You Don’t know Me by Now
Neem gerust een kijkje naar de pics @Frank Gevaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4552-simply-red-09-12-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Intergalactic Lovers - Belgische klasse … is terug!
De 5-koppige Aalsterse band rond Lara Chedraoui concerteerde afgelopen vrijdag in een volle AB . Ze hebben ondertussen al hun vierde plaat ‘Luiquid love’ uit , zijn daarmee op tournee door Europa, en nu was Brussel aan de beurt. Een uitverkochte AB kon hier uitgebreid van hun repertoire proeven en het viel dik in de smaak. Mede door een supergemotiveerde en uiterst enthousiaste groep die anderhalf uur het beste van zichzelf gaf.
Lara kwam op in een vedermantel maar floreerde en danste niet als een kip zonder kop op het podium . Het was een lust voor het oog hoe zij maturiteit en speelsheid met haar slanke lijf ten berde bracht. Bij ieder nummer had ze passende moves en dansjes. Met zo’n frontvrouw kan je uitpakken. Ook haar zachte, begerige stem was , na een zware covidbesmetting, toch weer helemaal ok. Van hoog naar laag, van helder luid naar diep emotioneel, haar stembereik en longcapaciteit zijn weer helemaal ok.
Met de vier andere bandleden , die multi-instrumentalisten bleken te zijn, werd dit een concert van hoog niveau. Nieuwe nummers als daar waren “Crushing” of ”La Folie” brengen een ingetogen sfeer, intimiteit en rust tijdens de set. De iets oudere bekende nummers zoals “Shewolf”, en “Delay”, waarvoor Lara het publiek indook , creëerden een kolkende massa van uitzinnige toeschouwers.
Een zeer goede en doordacht professioneel opgebouwde playlist blijkt essentieel en deed hier perfect zijn werk. Veel groepen kunnen hier nog wat van leren. Zonder ook maar één moment te vervelen of te verzwakken, was aldaar de pauze die onder luid gejoel en geklap bijzonder kort duurde voor de band. Iedereen , ook de niet op het podium verschenen medewerkers werden uitgebreid bedankt.
De bisronde was er eentje om duimen en vingers vanaf te likken en eindigde met het één voor één verlaten van de bandleden van het podium zodat elk apart zijn applaus en bedanking kon in ontvangst nemen. Amaai , wat een prachtige muzikale avond was dat.
Na de set bleek toch nog maar eens wat voor een goede groepen we toch hebben in ons kleine Belgenland. In september zagen we hier nog Laïs met hun nieuwe ‘De langste nacht’, vorige maand mochten we in de kerk van Maarkedal Mooneye (ook op tournee met hun nieuwste ‘Big enough’, (staan hier volgend jaar op 23 maart 23) bewonderen en nu dit. We kunnen nog diverse bands en artiesten van eigen bodem opsommen , die momenteel sterk overtuigen.
Een gouden tip van onzentwege : geef uw zuurverdiende centen aan dit soort kleine hypergezellige Belgische concerten in plaats van aan megaoptredens van Buitenlandse groepen waar er soms amper interactie is. Koesteren moeten we ze doen en vooral véél mondelinge reclame voor maken. Dus chauvinisme op z’n plaats en bands van eigen bodem, een must to see!
Setlist: The Heart Beaten Beats / Bobbi / No regrets / La Folie / Crushing / In Limbo / Shewolf / Waves of desparation / My low low / Lost / Give it up / Two to one / Bruises / Delay / Between the lines / Northern Rd.
Pretty baby / Islands / The Fall Pt. 2
De Nederlandse zangeres Robin Kester mocht de avond openen. Met de hulp van twee muzikanten die toetsen, bas- en gitaar combineerden, bracht ze zweverige , iets te stille, schriele elektropop. Het geroezemoes onder het toestromend publiek overstemde regelmatig en wees er op dat dit nog niet volledig ok is. Enkel naar het einde van haar set , toen het tempo wat werd opgetrokken en de bassen wat dieper klonken , kreeg Robin de hoofden naar het podium gekeerd en de handen op mekaar.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Karate - Backcatalogue van 25 jaar!
Karate en VENTILATEUR
Er zijn zo van die verborgen parels … Karate is er zo eentje. De band uit Boston rond Geoff Farina bracht een handvol platen uit tussen 96 en 2005 en was een paar keer te gast in de 4ad, Diksmuide. Na een kleine twintig jaar is het drietal terug bij elkaar en nog steeds zijn zij goed op elkaar ingespeeld met hun uniek luistermateriaal van broeierige , sfeervolle en zalvende emo-postrock. Een klein anderhalf uur werden we ondergedompeld in hun muzikale leefwereld , die vooral een publiek bereikte …, die hen 25 jaar terug alle lof toewees.
Karate - Een warm onthaal en een aangenaam weerzien na al die jaren . Wij herinneren ons vooral de set nog met Unwound uit 98 (in de oude 4ad aan het station btw!), twee bands uit de alternatieve scene , die net twee verschillende polen waren.
Het trio heeft een vijftiental nummers opgestoft en ingestudeerd om ze live te spelen . Een backcatalogue van hun zes langspeelplaten , waarvan wij er drie in ons bezit hebben om te koesteren, ‘Karate’ , ‘In place of real insights’ en ‘Some boots’.
Ze grossierden in hun oeuvre met een aantal nummers uit elke plaat . De aandacht gaat vooral uit naar het samenspel van gitaar , bas en drums , een stilistische aanpak die intens , dromerig, repetitief, meeslepend als strak, extravert van aard is, gedragen door die warme , hemelse zegzang en verteltrant van Farina.
“If you can hold your breath” en “Gasoline” van hun debuut zaten vooraan de set . Samen met “Bass sounds”, die de set opende , en “There are ghosts”, werden we meegesleept in die aangename sound, die ingetogenheid en dynamiek samenbracht, zacht zalvend , snedig , gedreven, maar nergens uit de bocht. Meer naar het eind hadden we Tthis + slow song” en “This day next year”, die eveneens dit patroon bewandelden.
In hun werk evolueerde hun sound meer richting jazzy postrock, met een 70s retropsychedelische en symfonische inslag . Op die manier werd het sfeervolle karakter en de gemoedelijkheid in een ‘dusyter’ concept benaderd en beklemtoond; we voelden en ervoeren meer ademruimte voor de drie instrumenten, o.m. met een “Diazepam” , “Small fires”, “First release”, “Original spies” , met een opbouwend hoekiger, directer “Water” als absolute apotheose. Die dwarrelende sound van referenties Slint, Tortoise is onmiskenbaar verbonden met Karate.
‘Music for the old guys’, prevelde Farina tussenin. Ze werden sterk onthaald. Ze excuseerden zich nog op het eind, in de bis , dat ze niet meer nummers hadden ingeoefend. We koesteren alvast en hoesten met plezier die uiterst genietbare, subtiele en emotievol dwarse luistermuziek van Karate na al die jaren terug op . Misschien een aanzet om er terug tegen aan te gaan met nieuw werk …
Als support van Karate was er een ideale sfeerzetter door VENTILATEUR, een trio uit het Brugse . Hun instrumentale sound zoekt net als Karate die verbinding van gitaar , bas en drums . De repeterende , opbouwende ritmes , de verrassende en onverwachtse wendingen , het maakt het geheel boeiend . Aangenaam luistervoer die veel aan de verbeelding overlaat . Postrock en jazz vinden elkaar hier met een Nordmann en Dans Dans in het vizier . Meeslepend dus , waar je moeiteloos in werd gezogen. Af en toe waren er wat op tape backgeluiden op z’n Godspeeds door sirenes , toeters en draaiende motoren als afwisseling, tja letterlijk, een ventilator.
VENTILATEUR stond in voor een prachtige wandeltocht van een druilerige , mistige avond in deze vriestemperatuur.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Haunted Youth - Muzikaal warm geknuffeld in de donkere kilte
Een van de betere Belgische bands nu is ongetwijfeld The Haunted Youth, die ons het voorbije jaar intrigeerden met prachtnummers, een zinderend Pukkelpop concert en onlangs met het debuut ‘Dawn of the freak’. Ze zijn nu begonnen met een succesvolle clubtour, en dié clubconcerten zijn zo goed als steeds uitverkocht. Hun indie-droompop met een ruwer randje slaat in, jong en oud(er) zijn onder de indruk , zowel van hun nummers als van hun concert, en vanavond ook net over de landsgrens in Noord-Frankrijk waar die Fransen en onze West-Vlamingen samen warm geknuffeld konden wegzweven in de donkere kilte …
Ze brachten een debuut uit alsof het een best of was met een handvol sterke , overtuigende singles , ze wisten in volle coronatijd De Nieuwe Lichting naar zich toe te trekken, en “Teen rebel” werd hun statement voor een nieuwe soort verloren generatie.
Een sound om u tegen te zeggen die oud en jong verenigt met die gemoedelijk opbouwende, aanzwellende droomsongs die pop , rock , psychedelica en shoegaze mengt. Het klinkt lekker in het gehoor , is radiovriendelijk, goed voor in den otto , in de zetel , is goed om een danspas te wagen, er even tegen aan te gaan of je in vervoering te brengen .
Een goed uur lang werden we meegesleept in die muzikale wereld van Joachim Liebens , een wazige antister (zoals men hem durft te noemen) , die een hechte liveband rond zich wist te verzamelen om zijn nummers intensiteit , groove en diepgang te bieden .
In een donker lichtdecor die vooral blauw , paars en rood door en naast elkaar laat vloeien, stappen we uitnodigend in die benevelde leefwereld, die eigenlijk al bij al niet te vrolijk klinkt , maar door de klanken en melodietjes aangenaam, relaxt is, en die subtiliteit , finesse de hand reikt met een rockend hart en door de regelmatige pedaaleffects genadeloos wordt.
Het instrumentale “Dawn of the freak” leidde de set in , een beetje Morricone on keys . Een mooie aanloop naar puike sfeervolle, broeierige nummers als “Broken”, verdomd sterke poprockende opener door het gitaarspel, “Stranger” en het emotievolle , hemelse “I feel like shit & i wanna die”, de huidige single. Meteen opgezogen werden we in die unieke muzikale leefwereld. Soms mooi uitgesponnen als op “Gone” , iets verderop , die een integer, melancholisch en fris sprankelend karakter heeft. De sterkte zit ‘em in die zalvende, repeterende ritmes, opengetrokken door noisy vertier ,met een natuurpracht voor zich van een vulkaanuitbarsting in de verte , waarvan je de lava ziet stromen in een eigen geplaveide weg. Intussen was doorbraak “Teen rebel” ook al gepasseerd , die kon rekenen op een sterk applaus. Elke keer kregen ze een warm onthaal en over de landsgrens is dit een opsteker en doet dit meer dan deugd.
‘Het klinkt goed , ik hou ervan om op die manier muzikaal op sleeptouw te worden gevoerd’, zei m’n partner; gitaar, bas, drums en die allesbepalende keys van het kwintet tekenen het uit.
De vocals van Liebens worden mooi ondersteund door de andere leden . Het geeft kleur aan het materiaal en de liveset.
Het wisselende “House arrest” en het semi-akoestische “Fist in my pocket” (even zonder die keys) boden rust en deden ons totaal opgaan in die muziek.
“Coming home”, die niet kon ontbreken, duwt ons letterlijk naar een wereld aangenaam vertoeven, de lekkere melodietjes deinen uit naar één van hun favorits Oasis met” Cast no shadow”, die rock, hard-zacht, combineerde.
MGMT DIIV, War On Drugs , My Bloody Valentine, Oasis en 70s psychedelica, het zijn mooie referenties voor het opkomend talent Liebens alias The Haunted Youth, die iedereen in een volle zaal kon ontroeren en overtuigen . Puik werk van die gasten , die bijna het clubcircuit ontgroeien!
Support was het Noord-Franse Pastel Coast , een ideale geleider in het genre naar The Haunted Youth , met z’n drie, met hun zweverige, golvende sound, lekker voortkabbelend en heupwiegend.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Winston is de band rond guerrilladichter Simon Alice René. Met zijn electro-pop vertelt hij verhalen in ruige rock, dansbare electrobeats of zeemzoete popsongs, maar steeds met het hoekig guerrilla-kantje. De tweede single van Winston heet “Rambo” en is al een maandje oud. Het is een rocksong met een lyric en thema recht uit het hart van de jaren ’80. Winston sluit met deze single mooi aan op de reeks van knappe en interessante Nederlandstalige releases die we dit najaar reeds bespraken (Little Kim, ZeeSter, Oorpool, Misprint, Bliek, Maanyak, BEUK, …).
“Rambo” is een autobiografisch nummer waarin Simon zijn eigen jeugd bezingt. Het nummer vertelt over zijn eigen kinderlijke fantasie, beginnend ‘op de bodem van een zwembad ergens in de Franse zon’ tot over de voetbalcarrière die hij in het kielzog van Luc Nilis najagen wou. Maar er was ook een eikel, een vijand. In dit nummer neemt Winston een beetje wraak op die vijand. Het is de woordelijke/muzikale uppercut van de ‘Rambo’ (of ‘Rocky’) die hij toen had willen zijn.
De sfeerzetting in de lyrics is subliem en herkenbaar voor iedereen van ongeveer dezelfde leeftijd. En muzikaal klopt het plaatje met snedige rock die niet zou misstaan hebben op de soundtrack van één van de latere ‘Rambo’-films. Voor een dichter benoemt Winston de dingen echter wel heel hard zoals ze zijn. Van een dichter verwacht ik toch net iets meer beeldspraak of dubbele bodems, of een onderliggende boodschap. In dat opzicht was “Versailles”, de eerste single, dan toch iets beter.
Winston is een verrijking voor de Vlaamse/Nederlandstalige scene. Het potentieel is er zeker, maar je moet niet te snel willen gaan.
https://www.youtube.com/watch?v=Hel6ZcET2MU
De Gentse band Yokan deed het bijzonder goed in een hele reeks bandbattles, van de Rock Rally en Sound Track tot de Maanrockrally en de Student Rock Rally. De bandnaam ontleenden ze van een gesuikerd Japans dessert. Hun EP ‘Koi No Yokan’ heeft de liefde in al zijn facetten als thema en is bij momenten ook al wat aan de zoete kant.
De openingstrack is meteen de sterkste van deze EP. “Mess With Me” is een stevige, ietwat agressieve urban synth/gitaarrocker waarvan de songopbouw en de lyrics ook overeind zouden blijven in een blues- of hardrockjasje. Op de andere songs horen we eerder een band op het kruispunt van High Hi, Warhaus en Jamiroquai. “Toxic” heeft de meest uitgesproken sweet Jamiroquai-vibe. “Best Served Cold” drijft op hoekige synth-funk. “For Ya” heeft een zomerse, fruitige vibe, maar mist toch vooral wat diepgang in de lyrics. Het is van alle tijden: verliefdheid is moeilijker onder woorden te brengen dan liefdesverdriet, maar je kan toch proberen om de clichés te overstijgen.
“Don’t Mind To” is voor mij één van de interessantste songs, met doorwrochte lyrics en ritmes. Hier zitten de laagjes heel juist op elkaar. Ook op “Strangers Again” is het bluesy urban hartzeer bijna tastbaar.
Yokan heeft met ‘Koi No Yokan’ een uitdagende EP uit. Geen hapklare brok, wel gelaagde, broeierige urban poprock die zeker zijn weg zal vinden naar een breed publiek.
https://www.youtube.com/watch?v=sO4OL5Go4N0
Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.
‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.
Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.
Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril
Starman Records maakte een tijdje geleden furore met Belgian Vaults, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En de eerste releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …). Hun jongste EP heet ‘No Rewind’ en werd opgenomen met David Meredith uit de UK.
Deze EP omvat vier songs. Openingstrack “Friends” is een ongecompliceerde poprocksong. Een beetje klassiek, maar wel met veel passie gebracht. Een beetje als het recente werk van William Souffreau van Irish Coffee. “It Ain’t Easy” is gesmeed uit bluesrock-goud en heeft een catchy refrein. Nelen klinkt prima als zanger: patine rules over vitaliteit. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee.
“Make My Day” heeft meer een folky singer-songwriter-vibe die de lyrics nog meer in de kijker zet dan de andere songs op deze EP. Hier klinkt Vilter een beetje als Johnny Cash op zijn American Recordings. Subliem. De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Stoned”, misschien ook omdat deze song een lichte countryrock-vibe heeft.
Vilter is geen roedel jonge wolven die volgend jaar op Rock Werchter zullen staan, maar ze brengen hun rock met veel passie.
https://www.youtube.com/watch?v=Re8H47BIJ8Y&list=OLAK5uy_lZ37yEa_EtPP7FvOEYq4ELzUyUjpMSkyI
Bimfest 2022 - Het ultieme EBM feestje in een gezellige club sfeer
Bimfest 2022
2022-12-02 +03
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme
Na een geslaagde 19ste editie eerder dit jaar – het verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85638-bimfest-2022-vinger-op-de-pols-in-het-ebm-genre.html - ging op het eerste koude winterweekend van het jaar de twintigste editie door. Met een uitverkochte eerste festival dag, uiteraard dankzij de absolute EBM goden Front242 en een tweede dag vol ontdekkingen voor de fijnproevers binnen de donkere elektronica, was het een geslaagd weekend, waarbij de dansspieren voortdurend werden aangesproken.
vrijdag 2 december 2022 - Front, Front, Juggernauts
“Het ultieme EBM feestje. Tof en overtuigend is dat ze een mix brengen van gekend en minder gekend materiaal. De energie, de opwinding, de levendigheid blijft ‘iets ongewoons’, leuk, met een dansende ‘pogo’ menigte, als in de old days .“ schreven we over het optreden van Front242 in de Ancienne Belgique deze zomer, naar aanleiding van hun veertigjarig (ondertussen 42) bestaan. Het verslag kun je hier eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/87043-front-242-front-242-na-veertig-jaar-brengt-nog-steeds-het-ebm-feestje-bij-uitstek.html
Hoewel Front 242 de kers op de taart vormde, viel er uiteraard veel meer te beleven op deze eerste festivaldag.
Het Duitse duo Amnistia (****) confronteert je door klank en beeld met wat mis gaat in onze maatschappij. De verschroeiende beats gecombineerd met messcherpe vocalen, bezorgen je koude rillingen. De band noemt hun muziekstijl ‘Bodywave’, en dat is de juiste omschrijving van hun muziek. Want een ding is zeker, niet alleen wordt de dansspieren aangesproken, de subtiele boodschap in beeld en klank grijpt letterlijk bij de keel. Indrukwekkende start van de avond.
De combinatie van beeld en klank vormt de rode draad doorheen de volledige avond, ook Severe Illusion (***1/2) maakt er gebruik van, ook al is alles letterlijk omgeven door een walm van rook. Daardoor dompelt Severe Illlusion je onder in een bevreemdend aanvoelende totaalbeleving, waarbij je fantasie wordt geprikkeld. Niet echt vernieuwend, alles is ietwat op dezelfde lijn, met een walm van rook. De sound is als een ondoordringbare muur van klanken en beats.
Over een frisse wind gesproken, The Juggernauts (*****) blijkt de perfecte opwarmer voor wat nog moet komen. Ze doen meer dan dat! Wat The Juggernauts zo bijzonder maakt is dat ze het EBM genre heruitvinden maar de basis ervan trouw blijven. We worden dan ook een klein uur lang ondergedompeld in een intense EBM sfeer die verleden, heden en toekomst samenbrengt. De heren staan met opvallende maskers op het podium, en brengen een zeer gevarieerde set die naar elke hoek van de zaal uitgaat. Zij maken ook gebruik van passende beelden die de zaal donkerrood, gitzwart, tot een ware regenboog kleurt. Wat een combinatie!
Aan afsluiter Front 242 (*****) om nog beter te doen. Front 242 teert niet op routine. Integendeel zelfs, met plezier en vol enthousiasme verleggen ze hun eigen grenzen en gaan tekeer alsof het hun eerste optreden is. Dat siert hen! Hoewel de heren na meer dan veertig jaar niets meer moeten bewijzen, gaan ze dan ook vanaf die eerste song tot de laatste beat tekeer als jonge wolven . Met de ervaring en routine van doorwinterde EBM pioniers als extra wapen, doen ze de Casino op zijn grondvesten daveren; iedereen is aan het bewegen en staat te dansen. Zelfs de bovenverdieping gaat uit de bol.
Kortom: Front 242 zorgt in een overvolle zaalvoor het ultieme EBM feestje. Nog steeds klasse!
Setlist: First In/First Out //Take One //Don't Crash //Funkhadafi //Generator //Quite Unusual //No Shuffle //Commando Mix //Red Team //Deeply Asleep //Operating Tracks //Tragedy >For You< //Fix It //Headhunter //W.Y.H.I.W.Y.G. / U-Men //Moldavia ///Encore://Agressiva //Body to Body //Welcome to Paradise
zaterdag 3 december 2022 – Muzikaal over duistere paden en donkere walmen
Op de tweede festival dag BIMfest liep De Casino ook heel goed vol, al zou dat eerder naar de avond toe zijn. Met een fijn aanbod aan bands die op eigenzinnige wijze duister paden opzoeken en op intense, opzwepende wijze donkere walmen over ons hoofd doen waaien. Het werd vooral een dag avond vol ontdekkingen en bevestigingen.
Met zijn project Amnistia kon Tino Claus ons compleet overtuigen. Op zaterdag mocht hij met zijn solo project TC75 (***1/2) de tweede festival dag openen. Met zijn messcherpe vocalen greep hij ons bij de keel, en liet ons verweesd achter.
De muzikale omlijsting op tape kon ons helaas wat minder bekoren. Want vaak leek het alsof Tino stond te roepen in de woestijn. Het geheel klonk wel intens en emotioneel, mede door z’n vocals.
We misten zijn compagnon die hem bij Amnistia zo perfect aanvoelt en aanvult alsof ze een Siamese tweeling zijn, waardoor we nu lichtjes op onze honger bleven zitten.
De visuele aankleding blijkt bij veel acts dat extraatje, waardoor het plaatje compleet is. Dat is ook zo bij Tilly Electronics (***1/2), een keyboard speler en danseres/zangeres getooid in opvallende pakjes , met veel glitter en pracht komt het kitsch over maar dat is totaal niet storend. Het is net dat balanceren tussen die donkere sound , de opzwepende klanken en de vocals, niet vies van een vleugje humor, dat Tilly Electronics een uitbundige act en performance is.
Het kleine minpunt aan de twee eerste acts is een gemis aan echte variatie. Bij de daarop volgende act Alvar (****1/2) was dit toch wel even anders. Een percussionist die breed-gewijs percussie verbindt met elektronisch vernuft. Op een bepaald moment vreesden we zelfs dat hij zijn instrument tot gor zou slaan, zo intens ging hij tekeer. De sound is voorzien van doorleefde vrouwelijke en mannelijke vocals, die door merg en been gaan.
Iets apart deze wall of sound in een chaotisch kader. Klasse
Even op adem komen, konden we met Soft Riot (****) op zijn eentje, hij combineert een vernuftig spel met klankentapijtjes op zijn keyboards en met een stem die de snaren raakt, speels, maar ook intens mooi ,dat je er stil van wordt. Niet dat het er rustig en relax aan toe ging, de best opzwepende beats doen je zweven en prikkelen de dansspieren.
Helaas had Soft Riot af te rekenen met technische problemen waardoor hij zijn veel te korte set vroegtijdig moest afbreken. Het smaakte alvast naar meer.
Hetzelfde scenario speelde zich helaas ook af bij de Duitse formatie Fïx8:Sëd8 (*****) die poppen en andere attributen op het podium zetten; ze combineerden het met best wel intrigerende beelden op het scherm. Soms wondermooi, en ook soms op het randje van ritueel en lichtjes luguber. De klanken bezorgden je koude rillingen, en er was een opvallend geklede zanger/performer, die als een klasse verteller op bijzonder spookachtige wijze verhalen door de strot ramt, dicht bij de beste horror . Zeer fantasieprikkelend dus.
We leken op weg naar een onvergetelijke occulte totaalbeleving. Helaas had FÎx8:Sëd8 tot twee keer af te rekenen met technische problemen, de eerste keer opgevangen met een kwinkslag ook al duurde het best lang eer het was opgelost. De tweede keer werd het optreden helaas stil gelegd en kwam de imposante frontman zich verontschuldigen. Een domper op de feestvreugde; de occulte totaalbeleving bleef daardoor wat zoek
Herkansing in 2023 op ‘International EBM Day’ in De Casino - https://www.facebook.com/events/665043204775722
Ook bij het duo Potochkine (*****) komt dat occulte en die fantasieprikkeling de kop op steken. Meer nog, deze formatie ontpopt zich tot dé revelatie van BIM fest XX. De zangeres intrigeert met haar stem en tot de verbeelding sprekende dansmoves; je wordt onder hypnose gebracht naar donkere gedachten. Een keyboardspeler/zanger vult aan met intense en opzwepende klankentapijtjes. Je wordt meegesleurd naar een donkere wereld, die toch enige rust aanbiedt.
Stilstaan was zo goed als onmogelijk, want de dansspieren werden steeds aangesproken, tot je totaal verweesd en buiten adem achterblijft.
Op zijn eentje op het podium, in de schaduw en dus niet echt herkenbaar, zorgde Radical. G. (****) wellicht voor de meest bevreemdend aanvoelende set van de avond, en dat is veelzeggend. Zelfs de beelden op het scherm onthullen niet alles, waardoor de luisteraar met veel vragen achterblijft. Door de opzwepende klanken en intense vocals, werd wederom de fantasie geprikkeld. Radical. G. drijft je dan ook visueel en vocaal/instrumentaal tot een punt van totale waanzin, door een spel van tot de verbeelding sprekende schaduwen en kleine lichtpuntjes. Prachtig!
Afsluiter was Test Dept (*****) die visueel, in instrumentatie als in vocals heel sterk waren. Het was allemaal binnen een experimentele aankleding. Ze doen een huivering door ons lijf ontstaan, meer dan een uur lang. Soms worden de registers open getrokken. Soms gaat het zelfs de meer ingetogen kant uit. Vervelen deed het nooit.
Bovendien reflecteren ze beelden op het scherm met opvallende boodschappen die je confronteren met wat vaak mis gaat in de wereld. Test Dept preekt echter niet, en neemt ook niet echt een standpunt in, maar confronteert je er wel mee en doet je erover nadenken. En dat maakt dit concept zo uniek. Een totaalbeleving dus. De bijzonder instrumentale aankleding met percussie en niet alledaagse instrumenten, spraken tot de verbeelding.
Test Dept verheft percussie, drums en alles wat ermee te maken heeft tot een ware kunstvorm die elke verbeeldingskracht overtreft. Indrukwekkend!
Ondertussen was het al bijna één uur, tijd om de nachtraven aan het dansen te krijgen tot de vroege uurtjes. De nog aanwezigen danslustigen werden op hun wenken bediend door het duo Sonar (****), doorwinterde muzikanten die binnen de scene ruimschoots hun sporen hebben verdiend.
Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.
We sluiten af met een feestje, is dan ook een understatement! Wat een oerknal van dit duo, die mee tekende van een geslaagde tweedaagse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4524-bimfest-xx.html?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
The Hooten Hallers - Op sleeptouw door een baritonsax
The Hooten Hallers uit Columbia, Missouri begonnen in 2007 als een duo maar de bezetting viel pas in 2014 in een definitieve plooi met de komst van baritonsaxofoniste Kellie Everett, die de band meteen een unieke sound bezorgde. Het trio kwam hun gloednieuwe plaat, ‘Back in business again’, waarop onder andere een gastbijdrage van James Leg te horen is, voorstellen.
De set begon veelbelovend met een zittende John Randall die een vijfsnarige lapsteel op de knieën had waarop hij verschroeiend met een slide tekeer ging. Dit leek wel een alternatieve versie van Left Lane Cruiser. Gruizige blues gezongen met die ongelooflijk rauwe rasp van Randall, voortgestuwd door de mokerende drums van Andy Rehm en van een swingende factor voorzien door de baritonsax van Kellie Everett. Wat mij betreft was zij de ster van de avond. Met een schijnbaar log instrument zorgde zij toch voor een onverdroten dynamiek. Toen Randall zijn lapsteel wisselde voor een elektrische gitaar werd het iets minder. Niet dat zijn gitaarspel plots niet deugde. Nee, het waren de songs die soms van beduidend minder allooi waren. Ze leken het nu meer te gaan zoeken in de mainstream rock of zelfs pop waardoor de beperkingen van Randall als zanger plots hoorbaar werden.
Toch bleven er genoeg mooie momenten over zoals "My own kick going", dat van George Thorogood had kunnen zijn maar een excellente cover was van vergeten cultfiguur, Ronnie Self, die net als The Hooten Hallers een inwoner van Missouri was. Na de pauze werd het niveau terug opgekrikt en wisten ze met een aanstekelijk enthousiasme, dat me deed denken aan Reverend Peyton's Big Damn Band, alle harten voor zich te winnen.
Eén keer liep het nog fout toen ze het laatste nummer, "Rhythm & Blues" te lang bleven uitmelken maar dat werd dan weer onmiddellijk goedgemaakt door een onverhoopte bisronde met als blikvanger een opmerkelijke cover van Louis Armstrong's "What a wonderful world".
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
They Feel Nothing is een zijprojectje van Kevin Van Volcem van de Brugse newwaveband We Are Ooh People. Dit is darkwave met vervormde vocalen. “Not In A Million Years” is de derde Spotify-single, na “Rebirth” en “Run!”.
Deze derde single mengt analoge, oldschool-geluiden met – zeker in de finale - moderne beats. Die finale (pakweg de laatste minuut) is het sterkste deel van de track. De intro klinkt bijzonder klassiek en het komt allemaal een beetje moeilijk op gang. De promesse van een eruptie zit er wel in, maar de opbouw gaat wat met de handrem op.
Die opbouw was sneller en misschien beter op “Rebirth”, maar daar zitten de lyrics dan weer te ver verstopt onder alle laagjes synthmelodieën en gebeurt er te weinig in de track om de volle vijf minuten interessant te blijven (sorry, we zijn streng).
Dat maakt dat “Run!”, met een aanzet die schatplichtig is aan de EBM, tot de voorlopig sterkste single van They Feel Nothing: straffe intro, goede lyrics (misschien een beetje stereotiep maar dat kan dit genre wel hebben), mooi spelen met twee soorten vocalen, knap hoe de melodielijnen het van elkaar overnemen, een track die de volle zes minuten interessant blijft, eenvoudig en direct meezingbaar refreintje, een finale die bijblijft, … Op “Run!” zit dus bijna alles goed.
They Feel Nothing is een interessant zijproject en we zullen vast nog meer intrigerende singles voorgeschoteld krijgen. Ik ben alvast benieuwd welke richting dit uiteindelijk zal uitgaan.
Misprint is een in ons land nog relatief onbekende Nederlandse en Nederlandstalige band. Deze band bracht zopas haar tweede EP ‘Binnenkant Van Een Raam’ uit. Het indiepoprockkwartet verkent in vijf nummers de vele gezichten van eenzaamheid – van gebroken relaties, onbereikbare vriendschappen tot het verwerken van rouw. Toch is het geen neerslachtig album geworden: de melancholie wordt afgewisseld met momenten van uitbundige euforie en er zijn refreinen die je spontaan kan meezingen.
“Weidegang”, de eeste volledige track van de EP, doet wat denken aan Spinvis, terwijl “Lege Koelkast” best een snedige track is over een gebroken hart. De track “Heavy Metal” is veruit het meest ‘heavy’ nummer van deze EP, maar nog lang geen echte heavy metal, eerder hardrock of zelfs maar harde rock. Wel een leuk onderwerp: moet je je muzieksmaak aanpassen om bij een groep mensen te kunnen horen? In de lyrics zitten behalve stevige riffs nog knipogen naar Henny Vrienten van Doe Maar en zelfs naar het Gent van Gorki. Ze kennen hun klassiekers bij Misprint. Behalve het onmiskenbare Nederlandse accent had dit een track kunnen zijn van BEUK. “Langs De Lange Lindelaan” – het had de titel van een Suske en Wiske-album kunnen zijn – en afsluiter “En Soms” zijn wel heel braaf en beleefd, meer naar Yevgueni. Het maakt dat deze band twee gezichten heeft: kwajongens en ideale schoonzonen tegelijk.
Deze EP heeft een spontane cameo van Pavement-gitarist Spiral Stairs, die Nederlands probeert te spreken op “Heavy Metal”. ‘Binnenkant Van Een Raam’ verschijnt in een gelimiteerde editie op het cassettelabel Schmetterling Records en in eigen beheer op CD.
Cuberdon is een instrumentaal psychedelisch-progressief postrocktrio uit Leuven dat zopas zijn eerste EP uitbracht. De band vernoemde zich naar een kleverig, paars kegelvormig snoepje uit Gent en vooral dat kleverige en paarse typeert misschien ook wel hun muziek. Hun songs hebben vaak – net als het snoepje - zowel een harde als een zachte kant.
De EP telt vijf tracks en start met “Whirl”, veruit de meest melancholische van dit debuut. Alle punten voor sfeerzetting, maar muzikaal mocht er wat meer vlees aan dit been zitten. “Viscous” heeft een psychedelische toets die eerder aan Jimi Hendrix dan aan pakweg Pink Floyd doet denken, maar mogelijk wordt dat versterkt door de trio-bezetting waar ook Jimi aan vasthield.
“Eunice” opent in de sfeer van desertrock en stoner, met hints van Fire Down Below & Cowboys & Aliens en gaat dan meer richting Atomic Vulture. Die laatste band is op basis van deze track misschien nog wel de beste referentie voor wie een vakje wil om de sound van Cuberdon in te stoppen. Een lichte laag melancholie wordt gekruid met virtuoze riffs. Het massieve in het geluid komt er nog niet genoeg uit hier, maar dat ligt misschien aan de opnames.
“Gizmo” wordt verdeeld over een deel 1 en 2. Part 1 is instrumentale progrock van de bovenste plank met leuke tempowisselingen. In de trage tussenstukken zit hier wel een knipoog naar Pink Floyd, maar zodra de intensiteitsmeter de hoogte ingaat klinkt het meer als Russian Circles of Turpentine Valley. Knappe opbouw en goed gespeeld met de spanningsboog. Dat moet ook wel om bijna zeven minuten interessant te blijven. Epic!
De intro van “Gizmo Pt 2” is degelijk, maar het gitaargetokkel is misschien ook wat gewoontjes in verhouding tot het grilliger drumwerk. Als de distortion-pedaal ingedrukt wordt en de gitaar als een synth gaat klinken, bloeit deze song wel open.
Cuberdon heeft een intrigerende EP afgeleverd. De vijf songs laten nog heel wat opties open voor de toekomst. Wij willen alvast op de eerste rij zitten om te zien en vooral te horen wat die toekomst in petto heeft voor Cuberdon.
Een tijdje geleden kreeg ik deze toegezonden en bijna was hij onder het stof weggekropen maar gelukkig kwam ik hem per toeval terug tegen want deze plaat is heel aangenaam luistervoer. Voor wie Siger niet kent… Deze band bestaat uit de gebroeders Ward en Hartwin Dhoore. In folkmiddens zijn ze intussen heel gekend. Ze wonnen al prijzen en toerden de halve wereld rond met hun Trio Dhoore. De laatste tijd houden ze zich voornamelijk bezig met Siger. Dit ‘Rodeland’ is hun debuut onder de naam Siger en beschrijft muzikaal het ‘Land van Rode’ aka hun thuisstreek.
De instrumentale stukjes muziek bestaan hoofdzakelijk uit diatonische accordeon en octaaf- mandoline. De sfeervolle muziekstukjes stralen veel melancholie uit. Het is warm luistermateriaal voor op een koude winteravond met een deken, een goed boek en een stuk wijn erbij.
Zonder vocals kan muziek toch veel vertellen en dat is wat zij hier doen. Live vertellen ze er bij en dat vinden ze op het podium minstens even belangrijk als het muzikale verhaal. Met de plaat moeten we het met enkel het muzikaal verhaal doen maar dat is al minstens even boeiend.
‘Rodeland’ is goedgemaakte en sfeervolle volksmuziek. Een pretentieloos pareltje in het genre.
Volksmuziek
Rodeland
Siger
Nederlands 
Français 
