Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk  
Koninklijk Circus - Kursaal
Brussel - Oostende
2022-11-14 + 15
Filip Gheysen en Johan Meurisse

Een icoon in de progressive sound is zondermeer Jethro Tull, het alter ego van Ian Anderson. De Schot is de vaste weerkerende waarde. Eventjes voor het concert werden we schoolgewijs even geduid wat dit genre omvatte alsook welke belangvolle , invloedrijke bands in en met het genre te maken hadden , als o.m. Yes, Marillion, Rush, Mike Oldfield , Focus, Moody Blues of meer naar het heden toe Porcupine tree, Opeth en Dream Theater .
In die sound van Jethro Tull worden de elementen van de stijl  naar een hoger niveau getild en zijn retro, hardrock, blues, folk , klassiek , symfonie, soundscapes diep geworteld; hier worden melodie en ongewone, complexe constructies vol verrassende ,soms onverwachtse tempowissels met een alledaagse, maatschappijkritische, filosofische blik , met een zeker  relativeringsvermogen en fijngevoeligheid gecombineerd.
Het unieke dwarsfluitwerk met één been gekruist is en blijft het handelsmerk van Anderson . We werden 2x een uur lang ondergedompeld in die muzikale wereld , een fijne tocht van 67 tot nu, zeerzeker nu dat er na twintig jaar een nieuwe plaat verscheen, ‘The zealot game’ , waarvan vanavond een paar nummers zich goed konden nestelen in de rij sterke nummers en het rijkelijk gevulde oeuvre .
Al zijn de vocals meer verteltrant geworden, de danspasjes iets soberder, strammer, onvaster, we kregen hier een staaltje van mans meesterlijke flute spel , alsook de goed op elkaar ingespeelde muzikanten , die voldoende ruimte kregen om hun talent , kunde en vindingrijkheid te laten horen in de rits sfeervolle , bezwerende groovy (mooi uitgediepte) nummers die het publiek (op leeftijd) moeiteloos wisten in te nemen; ze werden steeds op een warm , welgemeend applaus onthaald. De spacey, kleurrijke projecties, clips , retrovisuals boden een meerwaarde.
Voor de minder goede Tull-kenners , neem alvast “Aqualung”, “Locomotive breath” , “Dharma for one” en “Bourrée” eens onder loep.
(Johan)

Een overzicht van de twee sets ‘Prog Years’, de voorbije dagen in het KC, Brussel en Kursaal, Oostende lees je hier

Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk 

Met “For a Thousand Mothers” en “Love Story” maakt de band een denderende entree. De band speelt professioneel en de dwarsfluit van Anderson is nog altijd flitsend als een eekhoorn die in het Engelse woud langs de eiken op en neer rent. De man heeft al driekwart van een eeuw op zijn teller en staat er nog altijd. Alleen zijn stem heeft wat te lijden onder de jaren. Mocht dit iemand verwonderen, laatst hoorden we Joni Mitchell ook zeggen dat ze nu een alt heeft i.p.v. een tenor en dan lukken die oude nummers niet zo goed meer.

De tour is getiteld THE PROG YEARS en van “Living in the Past” krijgen we een progversie met het orgel in de hoofdrol. Vintage beelden uit Top Of The Pops, Bob Kennedy, Vietnam en Neil Armstrong in een caleidoscoop flitsen voorbij. Het oog wil ook wat! We zien (niet voor het laatst deze avond) ook een royaal behaarde Anderson uit de seventies.
“Hunt by Numbers” is opgedragen aan Andersons Pussycat die "unlike Joe who is a vegan" (een sneer naar de drummer) vogeltjes de kop afbijt. Meteen maakt de frontman het weer goed met de drummer die in “Dharma for One” een drumsolo mag ten beste geven zoals in de tijd van de dinosaurussen. Hoeveel drummers heeft Jethro Tull intussen gehad? 127? Nee dat is overdreven, het waren er nog maar 43. De drumsolo mét cowbell (!) zorgt voor enthousiaste kreetjes in de zaal en een reuzeapplaus. "Not too much, he might play another one."
“The Clasp” gaat over deze tijd waarin mensen langs elkaar heen leven zonder echt contact te maken terwijl onze leiders op tv elkaar een ongemeende handdruk geven. We zien beelden van Trump, Merkel, Obama... die handjes schudden met Poetin.
De nieuwe plaat ‘The Zealot Gene’ moet ook de nodige aandacht krijgen: “Mine Is the Mountain” gaat over "The interventionist God, The one you pray to when you want to... have something!" Een lik fijne kritiek op de gelovigen die komen bedelen bij hun god. Anderson zingt de titel met falsetstem en drukt daarbij telkens een pedaal in. In “Black Sunday” (uit 1980) is een prominente rol weggelegd voor de gitarist als zanger. Hij is waarschijnlijk jonger dan de song en speelt een gitaarsolo rug aan rug met de dwarsfluit.
Vlak voor de pauze krijgen we nog een monument uit de geschiedenis van Tull dat 300 jaar terugkeert in de tijd: “Bourrée” van Johann Sebastian Bach. Geflankeerd door David Goodyear op bas, zet Anderson heel snel in met een barokorgel dat de progrock eer aandoet. Maar dan wordt het publiek bediend met de originele stapmaat wat resulteert in een meeklapper tot de jazzmaten het ritme verstoren en de klappers (gelukkig) de handjes weer stilhouden. En zoals op de iconische logo van de groep: Ian kan het nog op 1 been!

Na de pauze gaat er meteen een nieuw muntje in de jukebox voor “Too Old to Rock 'n' Roll, Too Young to Die”. Met beelden van zijn jongere zelf geschminkt als oude man (die er ouder uitziet dan hij nu is) brengt Anderson glamrock van de bovenste plank. Een interview op de website van de groep leert ons dat het nummer niet gaat over een oude rocker, maar wel “over de cyclische modeveranderingen in pop- en rockmuziek. Vrij voorspellend voor 1975 eigenlijk, gezien de eindeloze recycling van muzikale invloeden uit de jaren 60 en 70 die tegenwoordig de hitlijsten vullen.”
“The Zealot Gene,” titelsong van de nieuwe plaat gaat opnieuw de maatschappijkritische kant uit. Het gaat over Trump of welk populist dan ook die aan de macht wil blijven dankzij het gebruik van sociale media: like-follow-share!
Met de “Pavane” van Gabriel Fauré krijgen we een tweede stukje klassiek overgoten met een rocksausje. Misschien hoorde Anderson dit ooit in de ‘progjaren’ van Thijs van Leer die naast Focus ook de klassieke toer op ging?
Ook “Mrs Tibbets” is een nieuw nummer dat verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Besluit volgens Anderson: "She better kept her pants on"
Voor we aan de bisnummers toe zijn krijgen we nog twee klassiekers: “Songs From the Wood” en “Aqualung”. Het eerste wordt opnieuw ondersteund met beelden van ondermeer de platendraaier in de jaarringen van een boomstam die we ook op de platenhoes terugvinden. Ook oude beelden van lang vervlogen versies worden synchroon meegezongen zodat het bijna playback lijkt! Bij “Aqualung” helemaal geen beelden wat alle ruimte geeft voor improvisatie. Er wordt dan ook gefreewheeld op de fluit en orgel dat het een lust is. Pas na enkele minuten komt deze 50-jarige monsterhit echt op gang. Naast een machtige gitaarsolo krijgen we ook een stuk luchtgitaar op de fluit.
Het bisnummer kon niets anders dan “Locomotive Breath” zijn. Misschien te hoog gegrepen voor de stem maar voor de rest een energieke versie van deze classic hit.
Op de tonen van “The Dambusters March” verlaten we het Koninklijk Circus en marcheren we terug naar het station.

Nee, we zagen niet meer de band Jethro Tull die we kennen van de oude vinylplaten. Maar van wie zijn ook alweer de wijze woorden "Ne zanger is een groep"? Ian Anderson is Jethro Tull, hoeveel drummers of gitaristen of andere er ook worden ingeruild.
(Filip)

Setlist:
for a thousand mothers – love story – living in the past – hunt by numbers – dharma for one – clasp – mine is the mountain – black Sunday – bourrée (classic)
too old to rock’n’roll, too young to die – the zealot gene – pavane (xmas album) , mrs tibbets, songs from the wood, aqualung – locomtovie breath – the dambusters march (outtro)

Organisatie: Greenhouse Talent (ism o.m. Kursaal Oostende)

Sonic City Festival 2022 - De ultieme speeltuin voor de fijnproevers van alternatieve muziek
Sonic City Festival 2022
Départ
Kortrijk
2022-11-11 t-m 2022-11-13
Erik Vandamme

Sonic City Festival 2022 start met een treurige noot, het overlijden van een icoon. Low-drummer/zangeres Mimi Parker overleed op 5 november aan kanker. Als er een band is die mag gezien worden als pionier wat alternatieve muziek betreft, dan is het wel Low. De mooiste manier om haar te eren, is van Sonic City Festival drie dagen lang een ware speeltuin maken voor die fijnproever onder de alternatieve muziekliefhebbers. De intieme omgeving van Départ spreekt tot de verbeelding. Bij het binnenkomen voel je een gemoedelijke sfeer over je heen komen. Die komt zowel van de organisatie en alles daaromheen, maar ook vanuit het publiek. Iedereen kent iedereen, zo lijkt het wel.
Ook de bands doen hun duit in het zakje om van deze editie een onvergetelijke te maken, waardoor Mimi wellicht van hierboven toekijkt, met een brede glimlach dankbaar voor zo een mooie driedaagse ode aan de ultieme alternatieve muziek.

dag 1 - vrijdag 11 november 2022 - Goat/Gilla Band
Door onvoorziene omstandigheden arriveerden we op de eerste festivaldag pas laat in de avond. We waren daardoor helaas net te laat om de twee eerste acts aan het werk te zien. Er stonden vier bands op de affiche, enkel op de mainstage. Dat zorgde voor nog meer intimiteit, die perfect past bij zo een fantasieprikkelende avond die we kregen voorgeschoteld.

We waren dus wel ruimschoots op tijd om Gilla Band (****) , de postpunkband uit Dublin, aan het werk te zien. Met hun nieuwe album 'Most Normal' bewijst de band dat ze zich, wat muziekstijl betreft, niet in één hoekje laten duwen. Mensen die houden van een geordend leven zijn er bij Gilla Band dan ook aan voor de moeite. De band zet dat ook live in de verf. Soms ingetogen, en dan plots, vanuit het niets, een chaos doen ontstaan. Zelfs de rustigste momenten van de set eindigen daardoor in jankende gitaren en enorme baslijnen die tegen elke muur in de zaal botsen en in het publiek worden teruggekaatst. Indrukwekkend hoe Gilla Band lekker om zich heen stampt en, vooral dankzij die verrassende en chaotische wendingen, je uiteindelijk dan ook elke hoek van die zaal laat zien en horen.

Tijd voor een verkleed bal? Goat (*****) bracht eind oktober een nieuwe plaat uit 'Oh Death'. Een psychedelisch meesterwerk, met een hoes die tot de verbeelding spreekt. Ook zij houden van een potje chaos, ook al gaat het er bij Goat iets minder luidkeels aan toe als bij hun voorganger. Door de overdonderende sound, en tot de verbeelding sprekende omkadering, zowel muzikaal als visueel, werden we ruims een uur lang compleet van onze sokken geblazen. De twee frontdames hitsen het publiek op met bezwerende vocalen en sjamanistische danspasjes. Terwijl de muzikanten een verslavende sound produceren en prikkels uitdelen waarop je onmogelijk stil kunt staan.
Exotische ritmes overgoten met een psychedelische sound worden gecombineerd met een freakshow van verkleedpartijen wat zorgt voor een visuele totaalbeleving. Het publiek smeekt na de reguliere set om meer, en krijgt dat ook. Alle registers worden nog éénmaal compleet opengegooid, waarna we met een brede glimlach de zaal verlaten… diep onder de indruk.

dag twee - zaterdag 12 november 2022 - De emotionele viering van het leven
Waaide de geest van Mimi Parker het hele weekend doorheen Sonic City Festival, dan was die op de tweede festivaldag, de avond waarop Low curator van dienst was, nog het meest aanwezig. In een opvallende hoek, bij het binnenkomen, staat heel het weekend een mooie foto van Mimi, er liggen papiertjes waar de fans boodschappen kunnen schrijven, en die op het prikbord hangen. Wij deden dat uiteraard ook. In de geest van Mimi en Low brachten veel bands en artiesten trouwens een mooie ode. Vooraleer de laatste band het podium betrad, bracht Ayco Duyster een mooie hommage aan Mimi en Low, waarna "Laser Beam" van Low door de boxen loeide, wat op een laaiend en lang applaus werd onthaald. Het werd dus een emotioneel beladen, maar vooral magisch mooie dag waarbij het leven werd gevierd.

We starten deze tweede festival dag met Wu-Lu (***) die ons onderdompelt in een warm dub-sfeertje, waar het steeds fijn vertoeven is. De aanstekelijke sound en bijzondere warmhartige stem voeren je weg naar de mooiste oorden. De man verbindt uiteenlopende genres gaande van rap naar dub, maar ook postpunk-elementen vind je hier terug. Een overaanbod waar niet iedereen zich kon in vinden, aan de lege zaal te zien. Maar ook een best gevarieerde set die, als je er wat voor open staat …

De Australische postpunkers EXEK (***) geven het postpunkgenre een nieuwe impuls. De mooie mix tussen elektronische elementen, met typische postpunk, deden ons hart wel degelijk sneller slaan. Ondanks de spontaniteit en immense inspanningen die de heren leveren, met vooral messcherpe gitaarlijntjes die ons oogjes deden glinsteren, steekt deze band helaas niet genoeg boven het maaiveld van een overaanbod binnen het genre uit om ons compleet over de streep te trekken. Die dynamiek waardoor dit wel het geval zou kunnen zijn, kwam er pas op het einde van de set, wat bewijst dat EXEK over enorm veel potentieel beschikt om binnen dat postpunk genre weldegelijk potten te gaan breken.

Het eerste hoogtepunt volgde op de bovenverdieping met Sea Change (*****) die met haar adembenemende stem ons diep ontroerde. Op een poëtische wijze bezorgt ze ons een ware krop in de keel. Het is echter niet zo dat je in slaap wordt gewiegd, want Sea Change voegt daar best dansbare klankentapijtjes aan toe, die je doen zweven, terwijl hypnotiserende beelden zorgen voor een visueel spektakel. Compleet zen werden we ervan, we moesten dan ook even naar adem happen na zoveel onverbloemde en dansbare schoonheid, vooraleer we de trappen naar beneden betraden voor de volgende act.

Kali Malone feat Lucy Railton & Stephen O'Malley (****) bedwelmen min of meer op dezelfde wijze, al is het bij dit duo eerder met monotone drones klanken. Veel variatie zit daar niet in, enkel de kleuren, die voortdurend veranderen op het scherm achter het duo, zorgen ervoor dat je naar een sprookjesachtige wereld van oorverdovende geluiden wordt verbannen. De enige voorwaarde om de wereld van Kali Malone te begrijpen, is dit allemaal gewillig ondergaan, anders mist het zijn uitwerking. We lieten ons dan ook gewillig hypnotiseren door het spel tussen drones en een kleurrijk palet dat voor onze ogen verscheen, om ons gemoed op oorverdovende wijze tot rust te laten brengen.

Een meer dansbaar contrast bood Horse Lords (****) ons aan op de Club stage. Met twee drums en saxofoon krijg je een heel vol en vooral dynamisch geluid, dat als een mokerslag in je gezicht openspat. Met een aanpak die wat doet terugdenken aan postrock, lange nummers minimalistisch opbouwen naar een oorverdovende climax, binnen een instrumentale aankleding, zorgt Horse Lords er dan ook voor dat de dansspieren voldoende worden aangesproken. De dynamiek, gebracht door o.a. dus die dubbelle percussie, daarop kun je namelijk onmogelijk stil blijven staan. Het publiek ging dan ook laaiend enthousiast in op het aanbod en danste zich de adem uit het lijf.

Op de boven verdieping zorgde een duidelijk geëmotioneerde Chantal Acda (*****) eveneens voor een danspasje, overdekt met een zweem weemoedigheid. Het verlies van de hartsvriendin die Mimi voor haar was, valt haar bijzonder zwaar. Maar toch wilde zij het leven vieren, zoals Mimi dat zou hebben gewild. Met haar breekbare stem bezorgt ze je een krop in de keel. De sierlijke instrumentale aankleding vult haar zalvende stem zodanig mooi aan dat je er een totaal ander mens van wordt. Chantal Acda en haar band spelen dus in op emoties , op een uiteenlopende en uitgekiende wijze. We zweven dan ook allen samen over de dansvloer van het leven, elkander een figuurlijke maar welgemeende groepsknuffel gevende.

De mainstage was ondertussen vol gelopen voor één van dé hypes van het moment, Dry Cleaning (*****). We staan altijd een beetje sceptisch tegenover hypes. De band rond de timide Florence Shaw, die met haar kristalheldere, hoge vocals ontroert, voldoet echter met brio aan die hoogstaande verwachtingen. En dat is niet alleen de verdienste van haar act op het podium. Ze laat zich omringen door heel energieke, beweeglijke bandleden. De aanstekelijke gitaarlijntjes van Tom Dowse, die midden in de set trouwens even meedeelt dat de set is opgedragen aan Mimi Parker en daardoor de handen nog meer op elkaar krijgt, gaan recht doorheen je lijf. Bassist Lewis Maynard bedwelmt je met zijn baslijnen, terwijl de energieke drums van Nick Buxton het plaatje compleet maakt. Dry Cleaning doet de boel dan ook compleet ontploffen. Overtuigend dus.

We hadden al enkele knappe en ook emotioneel beladen optredens gezien, maar de echte knaller moest nog komen. Crows (*****) stelde zijn nieuwe plaat 'Beware Believers' voor; De heren brengen het postpunkgenre niet zomaar terug tot leven, maar voegen er energieke elementen aan toe dat het wordt heruitgevonden. En dat maakt Crows zo een bijzondere band. Een heel beweeglijke frontman, die met zijn stem de harten sneller doet slaan, en dynamische gitaristen die met verschroeiende gitaarriedels ons punkhart in vuur en vlam zetten, doen ook de zaal op zijn grondvesten daveren. De aanwezigen dansen zich lekker de benen uit het lijf en gaan lekker headbangen op de verbluffende muur van klanken die de band opbouwt. Volledig murw werden we geslagen door deze band. Afgemeten aan de grote opkomst aan de merchandise achteraf, waren we niet de enige die diep onder de indruk de Club verlaten.

Met een punk-attitude stipten we Billy Nomates (***) aan als een 'must see artist' na enkele luisterbeurten van haar muziek. Waren onze verwachtingen daardoor wat te hoog gespannen? Geen idee, maar overtuigen kon Nomates helaas niet. We houden wel van een eigenzinnige aanpak. Nomates maakt gebruik van tapes en staat zonder band op het podium. Ze port haar publiek voortdurend aan en haar tot de verbeelding sprekende danspasjes doen je glimlachen. Bovendien spuwt ze haar songs uit zoals enkel volleerde punkers dat doen. Doordat ook haar stem via backtrack werd gebracht, waar ze gewoon wat bovenuit stond te schreeuwen, voelde het allemaal niet echt aan als een 'live' optreden. Ondanks die punk-attitude die ze wel degelijk uitstraalt, had ze dit beter gebracht met een echte band. Wij bleven wat op onze honger zitten en verlieten samen met velen vroegtijdig de zaal.

Door overlappingen zagen we maar een heel klein stukje van Divide and Dissolve (****). Deze band creëert een instrumentale sound die zowel zwaar als mooi is, lezen we in een biografie. En dat zetten ze ook live in de verf: het mooi balanceren tussen licht en donker, omgeven van een duidelijke boodschap. Het korte stukje dat we konden zien, overtuigde.
Ook met Aoife Nessa Frances (****1/2) was dit geval … Op een ingetogen wijze bracht Anife gemoedsrust in ons hoofd, waardoor we het licht weer even zagen schijnen aan het eind van de donkeretunnel. Een gewaarwording waardoor het zo goed als muisstil werd op de bovenverdieping, en ook in ons hart.
Er was ook wat plaats voor experiment. Met een vrij energieke drummer en een multi-instrumentalist die als een klankentovenaar tekeer ging, werden de dansspieren lichtjes aangesproken. Een klarinet zorgde dan voor een mysterieuze tint. Maar het is vooral die adembenemende stem en uitstraling van Frances die ervoor zorgde dat we vertoefden ineen  heel mooie, andere wereld.

Na de toespraak van Ayco Duyster als hommage aan Mimi Parker maakten we ons op voor een psychedelisch slot van de tweede avond met Panda Bear & Sonic Boom (****). Zij zorgden op speelse wijze, visueel als muzikaal, voor een heel dansbaar sluitstuk. Door de beelden op het scherm, werd het zelfs een kleurrijk tafereel tussen klank en beeld. Met een zin voor experiment. Die magische botsing tussen klank en beeld, zorgde dan ook voor een sprookjesachtig slot van een bijzonder emotioneel beladen tweede festival dag, waar dus vooral het leven werd gevierd.

dag drie - zondag 13 november 2022 - Female Power!
Op zondag arriveren we reeds vrij vroeg in Départ, wandelen we in de gangen en snuiven we de sfeer op. Die sfeer was trouwens over de drie dagen  enorm gemoedelijk, alsof je met vele vrienden even drie dagen samen komt om te genieten van zoveel moois om je heen.
De derde festivaldag werd trouwens een topdag, met als rode draad een aanbod aan 'female power'.

De eigenlijke reden dat we zo vroeg arriveerden was Use Knife, die we al een tijdje volgen en die ons wel kan bekoren. Maar eerst stond in de Club het gezelschap BNNY(****) . Een zangeres met glitters in het haar en een band die op bedeesde wijze mooie liedjes brengt, die aanstekelijk inwerken. Zonder al te kitscherig te gaan klinken, raakt BNNY daarmee een gevoelige snaar. Het ging er, vooral dan in het eerste deel, net iets te gezapig aan toe, maar naar het eind toe werden wel registers opengegooid en liet BNNY horen dat ze veel in hun mars hebben. Van dromerig ging het prompt naar verschroeiend. Een band om in het oog te houden dus.
Use Knife (*****) houdt van experiment in hun klanken. Ze gebruiken ook niet-voor-de-hand-liggende instrumenten en verheffen experimentele muziek tot een ware kunstvorm. Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel. Eén keer kwam een van de bandleden vooraan staan om strofes te zingen, met 'Fucked' op de achtergrond geprojecteerd. Het publiek reageerde laaiend enthousiast en de bandleden kwamen vooraan hun dankbaarheid uitdrukken. Spectaculaire set deze Use Knife.

Met enkel saxofoon en drum betreedt ook O. (*****) het pad van het experiment, maar ook improvisatie is hier even belangrijk. Soms lijkt het alsof de saxofonist en drumster elkaar speels de loef willen afsteken, maar telkens vinden ze elkaar en vullen elkaar prompt aan. Dat speelse zorgt ervoor dat het zoveel kanten uitgaat. Een instrumentaal allegaartje aan sax en drum weerwerk, klinken enerzijds intiem en anderzijds ontstaat er chaos. De gevarieerde aanpak en de zin voor experiment en improvisatie wist ons te overtuigen.

KOKOKO! (*****) gooien het over een heel andere boeg, ook al blijft experiment bij dit duo bovenaan staan. Afrikaans getinte invloeden, zowel in zang als percussie, worden gecombineerd met krachtige elektronische beats. De klankentapijtjes gaan diverse kanten uit. KOKOKO! bleef gewoon doorgaan, zelfs wat langer dan gepland, om in een spetterende finale alle registers open te gooien tot daadwerkelijk bijna niemand stil zou staan.

Tijd voor een potje pure jazz. Saxofonist Muriel Crossmann (*****) zorgde ervoor dat we werden bedwelmd door de groovy klinkende saxofoon klanken, en ze staat ook heel beweeglijk op het podium. Het is in sterk contrast met de statische houding van haar bandleden die een soort onaardse magie spelen uit hun instrumenten; de ellenlange solo’s sieren de jazzsound. Muriel Crossman verlegt grenzen in die scene, zonder al teveel af te wijken van de basis. Er is dus duidelijk plaats voor improvisatie. Een aanstekelijk, groovy klankentapijt werd dus gecreëerd.

"Meisje met gitaar en engelenstem krijgt de hele zaal muisstil" het zou de titel kunnen zijn van een sprookje. Indigo Sparke (*****) beschikt over een sprankelende mooie stem, waar je inderdaad prompt stil van wordt. Ontwapenend mooi, hoe ze in haar bindteksten humor en tederheid met elkaar verbindt. Haar tourmanager vergezelde haar om enkele nummers mee te zingen van de nieuwe plaat 'Hysteria'. Een onaardse schoonheid verpakt in songs die één voor één  weten te raken. Magisch!

Ellie Bleach (****) moest het door omstandigheden zonder haar band doen, maar op haar eentje bleek ze ons ook wel omver te kunnen blazen. Met piano klanken, en muziek dus helaas op tape, maar met een zelfverzekerde houding straalt Ellie Bleach een sterk charisma uit. Bijtende en lekker om zich heen slaand, doet stem en uitstraling denken aan Nick Cave en Patti Smith. Haar poëtische, maatschappijkritische teksten doen je even stil staan .
We vragen ons af hoe dat moet klinken met band …


Arooj Aftab (*****) bezorgde ons ook kippenvel. De Pakistaanse frontvrouw beschikt over een kristalheldere, indringende stem. Intens mooi en hartverwarmend. Haar (soms lange) bindteksten, soms zelfs lange, waren vol humor. We zouden haast vergeten dat ze zich laat omringen door twee muzikanten die een betoverende mooie klank brengen, die zorgt voor een exotische, adembenemende, mooie sfeer, die wat doet denken aan het Midden-Oosten of een Arabische land. Prachtig.

"Een collectief aan multi-instrumentalisten zorgen voor een mediatieve totaalbeleving, sprookjesachtig en dansbaar tegelijkertijd”, schreven we over het optreden van Crack Cloud (****) op Rock Herk deze zomer. Op Sonic City maakte het collectief gebruik van de intimiteit van een clubsfeer. Het klinkt energiek, gedreven, oorverdovend als emotievol, zwevend. Niet iedereen zal zich binnen die muzikale chaos kunnen vinden. Alle registers werden dan ook breed open getrokken. Het publiek was te vinden voor deze uiteeenlopende brij.


Op Los Bitchos (****) stond de mainstage, voor het eerst, bijna helemaal vol. De band brengt een speelse set, vol aanstekelijke, groovy refreinen. Een beetje surf muziek met psychedelische invloeden. De band haalt alles uit de kast om hier een feestje te bouwen, en dat met quasi instrumentale muziek. De band, vier dames en één man, staan puur technisch sterk te soleren, met enkele knappe soli en percussie. Die speelsheid is een troef voor de komende festivals…

Het was een topdag, die derde festival dag, maar helaas was er ook één dikke tegenvaller. Special Interest (***) biedt een rauwheid die we wel kunnen waarderen, delen leuke uppercuts uit, staan zelfverzekerd op het podium, maar de arrogante houding van de frontvrouw, die zelfs een fotograaf een karate shop verkoopt en bespuwt, daar knappen we dan weer op af …Een te overdreven agressieve touch en houding …
Puur muzikaal is Special Interest nu ook niet wereldschokkend, wel lekker intens om zich heen schoppen zonder scrupules toe.

We waren, na het vertrek van de originele zanger/frontman benieuwd hoe Black Country, New Road (****) het er vanaf zou brengen. Want die stem van Isaac Wood bleek toch een grote meerwaarde binnen de band. Niet getreurd, de overige bandleden haalden alles uit de kast om het publiek te bekoren. Zangeres Tyler Hyde kweet zich met brio van haar job.
We kregen trouwens geen énkel nummer te horen van hun eerste twee albums, enkel recenter werk, hoe risicovol dit mag zijn. Het lijkt wel alsof de band, na die moeilijke tijden zijn nieuwe adem heeft gevonden. Het is een geoliede machine op het podium, goed op elkaar ingespeeld. Die magie slaat ook over het publiek. We zijn alvast benieuwd hoe de band verder zal evolueren.
De band ging er dus sterk tegenaan. De set werd afgesloten met een mooie ode aan Mimi Parker, de song "Nothing But Heart" van Low. Het zestal nodigde al de gecureerde acts uit; op die manier kregen we een enorm kippenvelmoment door een dertienkoppig koor. Sjiek.

Dit was een bijzonder emotionele editie, waarbij ‘het leven uitbundig als ingetogen werd gevierd’.

Organisatie: Sonic City festival + Wilde Westen, Kortrijk

Sherman - Mocht ik in ons land en in, zeg maar, Nederland of Frankrijk voet aan grond krijgen, ben ik een meer dan tevreden mens

Sherman (Steven Bossuyt) is een veelzijdige singer-songwriter die ondertussen al wat waterjes heeft doorzwommen. Zowel als acteur maar ook als songschrijver heeft hij zijn stempel gedrukt. Er verschijnt nu nieuw werk van Sherman ‘‘Perseverance of the foolhardy’ Een zeer warme sound komt ons tegemoet, het is ook een zeer persoonlijke plaat geworden waarin we ons herkennen. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Sherman en polsten naar zijn verdere toekomstplannen en ambities.

Van acteur in een kinderserie naar zanger en songschrijver in een poprockband, een grote maar ook boeiende ommezwaai, ondertussen heb je als singer-songwriter je stempel gedrukt, maar toch blijven journalisten er naar vragen (sorry e ) hoe is die ‘overstap’ verlopen? En ben je blij dat je het hebt gedaan…
Eigenlijk ben ik al lang met muziek bezig. Ik heb mezelf gitaar leren spelen toen ik ongeveer 12 jaar was en daarna heb ik in enkele bands gespeeld. 1 van die bands was Cream&Spices, waarmee we het toenmalige West-Talent (nu Soundtrack) wonnen en veel konden gaan optreden. Na mijn middelbare studies moest ik een keuze maken wat ik wou studeren en aangezien ik mijn muzikale ‘zijn’ puur wou houden heb ik toen gekozen om toneel te gaan studeren in Gent. Ik speelde ook al veel toneel dus dat interesseerde me ook heel erg. Tijdens mijn studies kon ik auditie gaan doen voor ‘Spring’ waarna ik gekozen werd om hierin mee te spelen. En dus deed ik 3 seizoenen mee in de reeks. Ondertussen bleef ik echter muziek maken en optreden. We namen een album op met de band er volgden veel optredens. Na 3 seizoenen voelde ik dat mijn weg niet die van acteren was maar die van muziek. Toen heb ik resoluut voor muziek gekozen en daar ben ik eigenlijk nog altijd blij om.

Heeft je verhuis naar Londen andere deuren geopend die niet of moeilijk zouden zijn open gegaan in eigen land?
Tijdens de periode dat ik Londen woonde, werkte ik in een koffiehuis in Hampstead. Daar kwam elke dag een jonge kerel langs om zijn koffie te halen voor hij naar zijn werk ging. Die kerel was Joe Haddow, toenmalig producer bij BBC Radio. Na enkele korte gesprekken  vroeg ik hem vrijblijvend wat zijn beroep was. Toen hij me vertelde dat hij voor de radio werkte heb ik hem verteld dat ik songwriter was en heb ik hem een demo van ‘On Your Side’ gegeven. Hij vond het nummer heel goed en stelde voor om er mee naar de Radio te gaan. Later konden we daardoor een sessie spelen op BBC Radio 2 bij Janice Long. Janice was een brits radio en tv-icoon die nog met John Peel had gewerkt. Zij is helaas eind vorig jaar overleden. Door deze sessie werd mijn muziek in België ook opgemerkt en opgepikt op de Vlaamse radiozenders.

Sommige Belgische muzikanten en performers breken meer door in het buitenland en worden in eigen land sceptisch bekeken, voorbeelden genoeg in de geschiedenis, ondervind je dat ook?
Het was inderdaad zo dat na dat we de sessie op BBC gedaan hadden er hier wel met andere oren naar mij muziek geluisterd werd.

Je nieuwe plaat ‘'Perseverance of the foolhard'  is (heb ik ergens gelezen dacht ik) een persoonlijke plaat geworden, geschreven in coronatijden. In hoeverre was die periode een inspiratie?
Door de algehele isolatie die die periode met zich meebracht ben ik me wel meer gaan afsluiten en dat is het creatieve proces wel ten goede gekomen. Maar om nu te zeggen dat corona een inspiratiebron op zich was is misschien een brug te ver.

Ben je niet ‘bang’ om jezelf teveel bloot te geven door het vertellen van een heel persoonlijk verhaal?
Ik schrijf zonder er bij na te denken wel altijd met mijn eigen leven als inspiratiebron. Soms  is het heel direct soms eerder onduidelijk. Ik denk dat ik geen andere manier van songschrijven zou kunnen hanteren dus voor mij is het de enige manier. Als ik mezelf daarbij bloot geef heb ik daar geen probleem bij. Misschien kunnen sommige zaken herkenbaar zijn voor anderen en hebben ze er op die manier ook iets aan.

Ik was onder de indruk van de warmte die op me afkomt. Ik had zin om lekker relax met een glaasje whisky languit te gaan zitten in de zetel, me laten wegvoeren naar je mooie wereld vol melancholie. Is dat een ‘gevoel’ dat je wil meegeven aan de luisteraar of hoe moet ik dat zien?
Da’s mooi. Bedankt. Ik ben zelf sowieso grote fan van melancholie en kan me er ook volledig in wentelen. Vroeger (en nu soms nog steeds) kon ik me voor een periode afsluiten van de rest van de wereld om dan gewoon naar muziek te luisteren en te dwepen met de melancholie. Dat hielp en helpt me altijd om daarna het leven opnieuw aan te kunnen gaan. Het zou mooi zijn mochten mensen hetzelfde hebben bij mijn plaat. Los daarvan heb ik de plaat gewoon gemaakt hoe ik ze op dit moment aanvoel zonder er bij stil te staan welk effect ze op mensen zou hebben.

Wat ik ook zo mooi vind, ik – en ik denk velen – herkennen zich in de verhalen die je vertelt, zie je jezelf als een soort troubadour, een verhalenverteller?
Daar heb ik eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Ik zie mezelf vooral als een songschrijver. Misschien komt het ‘verhalen vertellen’ daar automatisch bij?

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen, welk publiek wil je er eventueel mee bereiken?
Ik zou graag zo veel mogelijk mensen willen bereiken met mijn muziek.

Maar als je jezelf zou willen verkopen aan mij, wat maakt je uniek waardoor ik voor jouw muziek zou moeten kiezen?
Tijdens het maken van deze plaat ben ik gevoelsmatig beginnen nagaan welke ‘sound’ de songs nodig hadden die ik gemaakt had. Omdat ik nu eenmaal op dat moment veel naar folkplaten uit de seventies aan het luisteren was, werd dat een onbewuste inspiratie. Ik kon me heel hard vinden in meerstemmigheid,  in vele malen dezelfde muzikale partij boven op elkaar leggen (dubbing) zowel in stem als in instrumentarium. Ik voelde dat ik daardoor een andere, nieuwe ‘sound’ begon te vinden. Daardoor denk ik dat de plaat toch een eigen klankidentiteit  heeft.

Staat er een tour op de planning? Wat zijn de verdere plannen na de release van dit album?
Ik ga samen met mijn band (David Demeyere op drums, Gerben Hemelsoen op gitaar en Timothy Jacobs op bas) het album live gaan voorstellen tijdens enkele release shows. (Charlatan, Het Depot,..). Daarna hoop ik vooral nog veel meer te kunnen gaan optreden.

Mag ik ook polsten naar de ambities? Je hebt al wat bereikt ondertussen, maar zijn er nog bepaalde doelen die je nastreeft of wil bereiken met Sherman?
Ik zou het heel fijn vinden om volgende zomer grote festivals in België en Nederland te spelen.

“Het buitenland zal altijd een hoofddoel blijven. In België loopt het momenteel zeer aardig, maar het is de bedoeling om in de toekomst ook buiten de landsgrenzen iets te bereiken.” Zei je ooit in een interview. Hoe staat het nu?
Ik ben ondertussen vader geworden van 2 dochters, dus ik zou nu niet meer willen kiezen om 7 maanden op tournee rond de wereld te trekken. Mocht ik in ons land en in, zeg maar, Nederland of Frankrijk voet aan grond krijgen ben ik een meer dan tevreden mens.

Als je kon kiezen, Rock Werchter of Sportpaleis, of eerder een naam en faam in een club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Rock Werchter of Sportpaleis dan! Laat de mainstream maar komen! :-)

Pics homepag @ Francis Vanhee

Bedankt voor dit fijne interview

The Visual - Het wel of niet aanvaard worden, of zich ergens thuis of niet thuis voelen, is een unieke positie als singer-songwriter

Op het aankomende derde album ‘A Night By The Shore’, dat op 11 november uitkomt, verruilt The Visual melancholie voor avontuur en opwinding, lezen we in een biografie. Qua geluid neemt songwriter en muzikant Anna/Amor van Rij een grote sprong in het diepe: de chemie met bandleden Timon Persoon (synths/elektronica), Django Trienes (gitaar/effecten) en Christophe Claeys (drums/percussie) vormt het uitgangspunt voor verschillende experimenten met synths en elektronica.
We hadden een fijn gesprek met Amor over deze nieuwe release, maar ook het androgyne dat eveneens terugkeert op ‘A Night By the Shore’ komt aan bod, evenals m’n grote held David Bowie. Eveneens polsen we naar de ambities, de toekomstplannen, de impact van de corona- crisistijden alsook de inspiratie als muzikant op zich.

Je verliet Amsterdam en verhuisde naar België, omdat je je hier beter thuis voelt en muzikale gelijken vindt. En ik die dacht dat Nederland , en dan vooral Amsterdam een broeihaard van diversiteit was, of heb ik het mis …
Ik heb gestudeerd aan het conservatorium in Amsterdam, Er is zeker en vast diversiteit in Amsterdam, maar het is eerder gericht op Urban muziek zoals hip hop, Dj’s, elektronische muziek en dergelijk. Maar voor de echt alternatieve scene is er eerder weinig plaats in Amsterdam, ook al zijn er zalen als Melkweg en Paradiso. Maar dat is het dan een beetje in Nederland, terwijl in België toch een groter platform is voor die alternatieve muziek. Zoals meer aandacht op de radio, wedstrijden die worden georganiseerd zoals ‘De Nieuwe Lichting op Studio Brussel’ en dergelijke meer. Een grotere springplank dus voor alternatieve projecten. Acts in België als Sylvie Kreush, Tamino, Warhous. Dat zijn allemaal projecten waar ik me qua songwriting veel beter kan in vinden. Wat dat betreft, vind ik geen Nederlands project waar ik me als singer-songwriter echt toe verbonden voel.

En toch is het voor Belgische bands binnen die alternatieve scene best moeilijk om echt door te breken in eigen land, terwijl Nederlandse bands in eigen land sowieso op handen worden gedragen. De Belg is sceptisch naar eigen kweek toe…
Het is voor alternatieve muziek pur sang sowieso moeilijk om overal aan de bak te komen, daarom heet het ook alternatief. Als je voor mainstream wil gaan moet je andere keuzes maken, op dat vlak is er niet zo een groot verschil tussen Nederland en België denk ik.

‘The Visual’ - heeft die naam een onderliggende betekenis? Of hoe moet ik dat zien?
Dat is een beetje filosofisch, het brengt ons terug naar de zintuigen en hoe die te gebruiken. Het draait rondom die prikkels die binnen komen door al je zintuigen te gebruiken. We leven, met o.a. sociale media en dergelijke, ook in een visueel tijdperk waar zoveel te zien en horen is rondom ons. We worden erdoor overstelpt als het ware. Het visuele , het waarneembare is heel belangrijk  ins ons leven, en daar staat de naam ‘The Visual’ dus voor.

In de biografie lees ik dat je met je derde album de melancholie verruilt voor avontuur en opwinding, dat is wel zo, stel ik vast, maar ik hoor toch nog steeds veel melancholie en weemoedigheid terugkeren in je muziek, een mooie wisselwerking tussen die uiteenlopende kantjes van jezelf …
Die melancholie is er zeker nog, maar ik wilde vooral iets anders doen puur en alleen dat melancholische. Binnen muziekbeleving krijg je sowieso die dosis melancholie te verwerken, dat hoort er gewoon bij. Ik schrijf mijn teksten ook altijd van een soort poëtisch standpunt, of ervaringen die ik opdoe. Daardoor zit die melancholie er sowieso in, je kunt daar gewoon niet omheen. Maar wat belangrijk is dat de band veel meer inspraak heeft gehad in het schrijfproces , dat zorgt wellicht voor een andere aanpak.

De inbreng van je muzikanten is inderdaad groter dan ooit, wat een meerwaarde vormt. Los van die prachtige stem en uitstraling van jou op deze plaat. Hoe heb je deze top muzikanten gevonden ?
Timon ken ik al van het prille moment dat ik met dit project ben gestart. Ik heb hem altijd een bijzonder creatief persoon gevonden, hij is ook gegroeid in zijn kunnen. Django ken ik van het conservatorium. Hij is een waanzinnig goede gitarist. Christophe is na Pieter-Jan Coppejans gegaan Ik vond de omschrijving ‘Christophe drumt alsof hij landschappen schildert’ wel matchen bij de muziek die ik wilde brengen. Hij was enthousiast om aan dit project mee te werken.

Wat ik ook boeiend vind, je wenst te worden aangesproken als Amor, en bent enorm geboeid door het androgyne binnen muziek en kunst, dat boeit me al sinds ik mijn groot idool David Bowie volg, sinds mijn twaalfde jaar in 1977… Is er ondertussen veel verbeterd of veranderd, meer aanvaarding? Of zitten we nog steeds in de jaren ’70?
Vergeleken met vroeger, ligt het gesprek rond,  en dan vooral in de grote steden zoals Amsterdam, New York, Berlijn en dergelijke, toch al redelijk ver wat de genderneutraliteit betreft. Vooral dan dat meer mensen zich bewust zijn wat het is, en dat het er is. Maar ondanks de grotere aanvaarding dan vroeger, zal het wellicht nooit standaard of norm worden. Daardoor blijft er dat klein beetje onbegrip wel bestaan. En toch wordt bijvoorbeeld de zachte kant voor jongens, mannen die zich vrouwelijker gedragen wel meer aanvaard. Ik denk dus dat het op dat vlak, tegenover vroeger, zeker verbeterd is, maar er is nog een lange weg te gaan naar totale aanvaarding. Door er over te praten, blijft het begrip wel groeien. En dat is dan weer wel fijn.

Dat androgyne keert ook terug in je muziek op deze nieuwe plaat vind ik, een boeiende en meeslepende versmelting van zoveel aspecten die zowel ‘vrouwelijk’ als ‘mannelijk’ klinken (ik zet dat tussen haakjes omdat ik niet hou van hokjes duwen, we zijn in de eerste plaats mensen…). Is dat een bewuste keuze dan?
Ik sta er feitelijk niet bij stil. Ik dacht dat iemand dat ooit eens had opgemerkt, ‘er is iets androgyne aan je stem’ , zo had ik het eerlijk gezegd helemaal nog niet bekeken. Dus nee, ik sta daar niet bij stil, dat gebeurt gewoon heel natuurlijk. Ik ben dus gewoon bezig met wat ik mooi vind.

De nieuwe plaat is een prachtige parel geworden, die me heel diep raakt, maar het is voor jou ook een meer persoonlijke plaat geworden dan de vorige twee? Juist? Ben je niet bang jezelf hiermee teveel bloot te geven… Je weet hoe mensen op sociale media soms kunnen zijn…
Op zich is iedere plaat gewoon persoonlijk, zonder meer. Er is een soort balans tussen wat je ervaart in je leven, omzetten naar iets dat uit jezelf komt. Ik heb daar nog nooit slechte ervaringen mee gehad, met mezelf op deze wijze uit te drukken in mijn muziek. Of tenzij dat de muziek hen niet ligt, maar daar blijft het bij. Dus nee, ik heb zeker geen negatieve ervaringen gehad, er wordt dus doorgaans zelfs heel positief op gereageerd. Ik ben er dus ook niet bang van, om mijn ziel bloot te leggen.

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen voor deze plaat, welk publiek hoop je ermee te bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Uiteraard het publiek dat nu al luistert, blijven mee betrekken in het verhaal. Dat in eerste instantie. En ook zoveel mogelijk andere mensen aanspreken Ook al is dat nu merkelijk moeilijker na die corona heb ik de indruk. Op het moment, dat merken we ook, zijn er voor veel mensen andere prioriteiten en daardoor is het gewoon veel moeilijker is om dat ruimer publiek te bereiken. Willen is toch anders dan bereiken, op dit moment. Zoals de situatie nu is, de mensen die ik nu al kon bereiken, blijven bereiken dus.. en hopen dat er mensen bij komen.

Ik krijg vooral het gevoel dat de middenmoot het moeilijk krijgt. De top acts kopen nog moeiteloos uit, de kleintjes die in een café optreden kunnen hun ding wel kwijt, maar wie daartussen zit, en dus de clubs of iets grotere zalen aan wil aanspreken, moet vaak vechten tegen de bierkaai …?
Mijn motivatie zit wel nog goed, die drang om te creëren gaat niet weg, gelukkig maar. Maar je wil dus dat het groeit, maar je krijgt het gevoel dat het de andere kant uitgaat. Dat is frustrerend en nooit een goed gevoel. Persoonlijk vind ik dat je daar gewoon moet doorheen gaan, en hopen dat het later wel beter wordt. Dat is vaak een kwestie van de juiste mindset en de mensen om je heen.  En dat is bij mij dus zeker het geval, ik ben heel goed omringd.  Maar ik kan best begrijpen dat veel muzikanten en artiesten, vaak zelfs enorm getalenteerde, het daardoor niet meer zien zitten en de handdoek in de ring gooien.

Wat maakt ‘The Visual’ zo bijzonder?
Ik sprak ooit iemand die zei: ‘’het is je stem en uitstraling dat je uniek maakt’’. Ik ben steeds oprecht als mens, en wat ik uitdraag als mens komt vanuit mijn hart. Ik heb trouwens  altijd in een positie gezeten, ook als kind, om nergens bij te horen of niet echt thuis te voelen. Maar had wel altijd veel vrienden ... Ik ben dan ook veel bezig met ‘ongelijkheden’ in mijn teksten, net door die positie waarin me bevond en bevind. Dat wel of niet aanvaard te worden, of zich ergens niet thuis voelen, is  door de positie waarin in mezelf bevind een uniek onderdeel dat ik als singer-songwriter kan uit stralen. Lijkt me dan ook een antwoord op die vraag.

Wat zijn je uiteindelijke ambities als muzikant? En zijn er bepaalde doelstellingen die je wil bereiken in je leven?
Naast ‘The Visual’ ben ik ook bezig met een solo project. Dus als het gaat over de muziek en het overbrengen daarvan, hoop ik gewoon dat ik enorm veel mensen diep kan raken met mijn muziek. Met die vrijheid en die kracht, die je dus ook terugvond bij David Bowie. De  manier waarop hij dat deed daarin zie ik gelijkenissen. Dat onderzoeken, dat in vraag stellen van tot een eigen identiteit creëren. En daarmee in verbinding staan? Het zal altijd mijn uitgangspunt zijn en blijven. Om daarmee op grote podia te kunnen spelen, zoals Bowie heeft gedaan, dat moet gewoon prachtig zijn. En vooral dat het opgepikt wordt, en mensen het belangrijk vinden. Ik hoop dat het op die manier kan groeien in wat ik doe.

Sportpaleizen uitverkopen of iets uitbouwen binnen een club circuit, wat geniet je voorkeur?
Het moet, zoals ik aangaf, overweldigend zijn om voor duizenden mensen te mogen optreden. Dingen zoals bijvoorbeeld een Band Aid in de jaren ’80, als we toch even bij Bowie blijven hangen,  of zo, die massa voor je zien die puur komen voor jouw muziek… dat zou een droom zijn. Maar natuurlijk die clubs, dat geluid zit altijd goed, er heerst een intiem een gezellig sfeer en het is gewoon zalig om in dat circuit te kunnen spelen. Maar het zou dus gewoon een hele eer zijn om dat dus ook te mogen doen in bijvoorbeeld een Sportpaleis. Zoveel duizenden mensen die komen voor jou alleen? Dat is een droom.

Pics homepag @Lennert Madou

Ik hoop dat je je droom kunt waarmaken. Bedankt voor dit fijne gesprek , we blijven jouw activiteiten op de voet volgen. Veel succes met de release!