God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!

De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.

Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.

Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!

Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.

God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!

Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent

RAMKOT - Rammen doen ze als de beste!

Zelden zo thuisgekomen als woensdagavond … Met piepende oren, maar met een ongelofelijke smile van oor tot oor. We hebben naar een uitgesteld concert (oorspronkelijk gepland in december 2021) van het Belgische RAMKOT in de Vooruit geweest en het was verdomd ‘Supergoed’. Wat dat drietal uit hun muzikale hoed tovert, is nog maar zelden gezien. En zeker in het zware metalengenre.

Als één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2021 verwacht je natuurlijk wat. En het was er boenk op!! De broers Tim (gitaar) en Tom (drums) Leyman doen het samen met basgitarist Hannes Cuyvers.
Deze man konden we in november nog aan het werk zien in de AB als gitarist bij Rhea trouwens. Maar in tegenstelling dat hij bij deze groep een ingetogen, teruggetrokken rol heeft, neemt hij bij RAMKOT het voortouw. Zijn basgitaar doet de Vooruit en ons daveren; de haren op ons lijf trilden.
Hij vuurt het publiek constant schreeuwend aan. En de zang neemt hij uitstekend op, samen met Tim.
Maar ook de broers laten zich zien en horen. Tim als zanger maar ook als volwaardig metal-gitarist. Geen noot of akkoord is hem vreemd. Hij speelt met de elektrische gitaar alsof hij er mee geboren is. En grote broer Tom ranselt de drums alsof het zijn tweede natuur is. Met zijn lange kuif en brede glimlach is hij een ontspannende factor in het harde, strakke spel van RAMKOT.
Een uur lang geselden ze onze trommelvliezen met bonkende bassen , huilende gitaren en knallende drums. En dit allemaal verpakt in goed afgelijnde nummers. Dit is zo veel beter dan de vroegere muzikale chaos van het ter ziel gegaan Raketkanon. Halverwege hun set hervormden ze zelfs “Bangerang” van Skrylex. Man,man,man, wat was dat genieten.
Met zulk een sfeer kon het crowdsurfen niet uitblijven. En het was Hannes die het moshpitten in gang schreeuwde. Zowat de hele Vooruit deed hier aan mee. Wat een knallend , rammend feestje.
Na drie kwartier waren ze blijkbaar moe, maar dat pikte het publiek niet. “We want more” schreeuwde de zaal en het duurde natuurlijk niet lang of het trio keerde terug  om af te ronden met kopstootnummers “Red” en “Am I alright now”. We werden voor de laatste maal om medewerking gevraagd en dat kreeg de groep ook. Ze gaven zelfs zoveel energie dat ze die voor de volle 100% terugkregen.

Wat een professionele powergroep. We zijn er trots op! Alle coronastof en dito spinnenwebben zijn nu wel weggeblazen uit de Vooruit door dit Gentse Trio.

Setlist : Fever, Eye to eye, King of the Harmless, Valium, Dancing in a dream, Exactly what you wanted, Fire on, Tied up, Bangarang, Stevie, Broken thighs, Go see / /Red, Am I alright now

Vooraf kregen we DVKES te zien. Finalisten Nieuwe lichting 2020 en halve finalisten Rock Rally 2013!
Ook geen sukkelaars dus! En inderdaad. Met hun aanstekelijke indiepop konden ze ons bekoren. Het zestal (3 muzikanten en 3 achtergrondzangeressen) bracht frisse rock en new-wave doorspekt met elektrische gitaar en een zeer aanwezige drum. De backing vocals maakten hun songs tot aangename luisterstukken. De welbespraakte West-Vlaamse frontman Joos Houwen is een lust voor oog en oor. Hij houdt zijn vijftal perfect in het gareel. Doe zo verder!

Organisatie: Vooruit, Gent

Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre

De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.

Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.

Clannad  als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.

Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor. 
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19^e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.

Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine.  En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.

50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!

Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende

De slacker pop van Kurt Vile klinkt op ‘(watch my moves)’ zo relax en laid-back dat we nog niet goed weten of we hier nu gelukkig of slaperig van worden. Zal wel een beetje van beide zijn, zeker. Vile maakt in ieder geval geen haast, dat is duidelijk. Zijn songs zijn best te consumeren vanuit de luie zetel, hij heeft die dan ook in volle covidperiode op zijn gemakjes opgenomen in zijn home studio te Philadelphia. Tijd zat dus en niemand die achter zijn vodden zat, en dat is er aan te horen.
Maar liefst 15 bezadigde tracks en er zijn er een paar hele lange bij zoals de heerlijke kabbelende songs “Like Exploding Stones” en “Wages Of Sin”.
Kurt Vile laat zijn gitaar zonder enige vorm van uitspattingen gewoon rustig op de zacht stromende beekjes drijven. Het valt misschien niet meteen op, maar Kurt Vile is een begenadigd gitarist. Niet van het bekkentrekkende en wild rockende soort, eerder een anti-guitar hero zoals bijvoordeeld JJ Cale er ook één was, zeer relaxed maar wel virtuoos zonder dat het persé in de verf moet worden gezet.
Ook aan stemverheffing doet hij niet mee, Vile zingt en vertelt zijn liedjes alsof hij dagen aan een stuk aan de downers heeft gezeten. Zoals we al zeiden, ’t is op ’t gemak.
Als het u allemaal een beetje te rustig en te bedaard klinkt dan heeft u wel een punt. Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest.