Rex Rebel is het nieuwe muzikale project van transman Sam Bettens, vroeger de stem van K’s Choice. Het trans-gegeven is belangrijk genoeg om al meteen te vermelden, want in de lyrics van debuutalbum ‘Run’ en het daarvan afgeleide ‘Live At The AB’ is dat veruit het belangrijkste onderwerp.
Het lijkt wat vroeg om zo kort na de release van ‘Run’ en met nauwelijks concerten (corona !) op de teller al met een live-album te willen komen, maar dat maakt vast deel uit van het statement dat moet gemaakt worden dat dit echt het nieuwe project is van Bettens en dat K’s Choice misschien wel voorgoed in de ijskast zit.
Nochtans zaten alle leden van het trio Rex Rebel ook in K’s Choice en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit nieuwe muzikale project. Als je enkel de muziek beschouwt, lijkt het alsof men in de klassieke rockbandopstelling enkel de gitaar ingewisseld heeft door synths. De songopbouw, de melodie en de arrangementen ruiken nog hard naar die bij een rockband en missen de elementen van de synthpop-traditie, hoewel daar best wel nog ideeën voor het rapen liggen.
Op «‘Live At The AB’ klinkt die vaststelling nog wat harder door dan op debuutalbum ‘Run’, waar productioneel en in de arrangementen het rock-dna nog wat verdoezeld kon worden. Maar dat zegt niets over de kwaliteit.
Als je de tracks van ‘Live At The AB’, en dus ook die van ‘Run’ op de weegschaal legt, duidt de wijzer telkens ‘degelijk’ aan en een paar keer ‘fantastisch’ (op “Big Shot“).
In de lyrics geeft Sam Bettens ons een eerlijke en van overdreven pathos ontdane inkijk in zijn leven en gevoelens bij zijn transitie. Dat is mooi en moedig. Ook Sam’s stem is in transitie, maar in deze live-registratie wel nog duidelijk herkenbaar voor de fans van zijn oudere werk.
De keuze op ‘Live At The AB’ om de set af te sluiten met de cover van “Freedom“ van George Michael ligt voor de hand. Hoewel het geen albumtrack is op ‘Run’, heeft Rex Rebel deze cover immers reeds uitgebracht als single. De live-versie rammelt wat harder dan de single-versie. Het tempo van de zanglijn bleef onveranderd ten opzichte van het origineel, maar aan de muziek en melodie werd wel wat gesleuteld. Dichter bij het origineel van “Freedom“ blijven hadden we misschien meer gewaardeerd.
Dat er live geen K’s Choice-track werd gespeeld, heeft waarschijnlijk ook te maken met het willen benadrukken van Rex Rebel als nieuw en onomkeerbaar begin. Dat is zeker een te verdedigen keuze. Er blijft nog tijd genoeg om daar naar terug te grijpen.

Twee zomers geleden las Wim Guillemyn (The Other Intern) het berichtje van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Nebula-H, Pow(d)er Pussy) dat hij een creatieve, gemotiveerde bassist zocht voor Sygo Cries. Wim had de groep nog onlangs gezien toen ze voorprogrammma waren van Your Life On Hold. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs en meldde zich zonder verwachtingen aan. Na wat gechat, spraken ze af. Het klikte meteen. Een idee of een stukje melodie mondde elke keer uit tot een song. Inhoudelijk was het ook een match.
De volgende zomer (2021) kwam Olivier Moulin (The Mars Model) erbij voor live keys en synths. Kort erna kwam de vraag van een jonge hond genaamd Brooklyn Machet om gitaar te mogen spelen bij de band. Na een paar sessies vonden ze dat de andere invalshoek van Brooklyn een meerwaarde bracht en werd hij een vast lid. Een goed jaar later is er dit eerste mini-album op 12” clear blue vinyl.

Voor de productie van ‘Talking About Walls’ vroegen ze Jon Wolf (Your Life On Hold, Mildreda, Diskonnekted, Der Klinke, Dive). Het mini-album omvat vier songs met een mix van verschillende invloeden. De echoes van de Belgische coldwave-en postpunkscene zijn onmiskenbaar aanwezig.

Op de A-kant staan twee songs die zowel catchy als stevig klinken. “Spiders (in our head)” heeft een onderhuidse dreiging  en wisselt inventieve baslijnen met de klassieke ijle riffs van het genre. De tempowisseling bij elk refrein is bijzonder catchy. Van “End of the Century” konden we hier reeds de demo-versie bespreken. Het was de eerste song die Wim en Mika samen schreven. Waren we over de demo reeds lovend, dan is de afgewerkte versie nog sterker geworden, met opnieuw heel inventieve versnellingen en pauzes in het tempo. De dreiging is hier iets minder dan op de openingstrack, maar het gevoel van onbehagen is wel tastbaar. Live wordt deze A-kant een bommetje.
Op de B-kant vinden we een herwerking van “Ship of Friends”, een track van de ‘vorige’ versie van Sygo Cries, die op het album ‘Split’ (2016) stond. Hier krijgen de synths een hoofdrol en dat levert een bijzonder dansbare track op die flirt met EBM en EDM. Het mini-album eindigt met de duistere elektro-ballad “The Parting Glass” die mooi in laagjes opbouwt.

‘Talking About Walls’ is een prachtig mini-album. Het enige dat we kunnen opmerken is dat er ‘maar’ vier songs op staan, terwijl we al uitkijken naar een volledig album.

Stikstof - Een intense doortocht van een Brusselse hiphop wervelstorm, alles kapot!  

In de beslissingen van het Overlegcomité moet o.m. de evenementsector opnieuw schakelen, waardoor staande concerten voorlopig onhold worden geplaatst. We blijven in deze fase ferm geconfronteerd met dat taaie virus . Stikstof bracht net voor die definitieve beslissing een Brussels hiphop wervelstorm, een feestelijke avond , nog even proevend van de vrijheid. Kregen we dus nog even ‘adem’ruimte …

DJ Unregular (***1/2)  mocht de boel wat opwarmen. Er stond nog niet veel publiek en voor de meesten was het een aangenaam moment om een pint te halen aan de toog en lekker te keuvelen, iedereen genoot van de aanstekelijke hip hop.

De tweede act RonnyHuana (****) is een ‘coming up’ hip hop fenomeen, aan het doorbreken naar een ruim publiek, dankzij enkele knappe releases. Een donker kantje is verbonden met de hardheid uit de straat, de humor is niet veraf . RonnyHuana had het in het begin nog even moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar door z’n charisma en het klasse entertainment vormde dit geen probleem. Klaar voor de doorbraak dus!

Stikstof (*****) is uit het goede hout gesneden. Het trio bestaat op zich uit klasse muzikanten, die er live tegenaan gaan! Stikstof schakelde een versnelling hoger om iedereen aan z’n kant te krijgen.
De laatste omstandigheden omtrent de beperkingen (CST ticket, mondmasker en een laatste keer rechtstaand) zorgden ervoor dat het publiek eerst rustiger was, leek het.
In het begin dus namen velen een afwachtende houding aan. Maar Stikstof zijn hongerige wolven die hun prooi verslinden en dus live gretig klinken . Ze zoeken hun publiek op, doen al gauw enkele 'wall of deaths', en doen een pogo/moshpit feestje ontstaan.
Het publiek mag het podium op, tot groot jolijt van de menigte dus, waarna die gingen crowdsurfen tot voorbij de PA. Naarmate de set vorderde, stond dan ook niemand meer stil.
Bijna twee uur lang ging Stikstof op dit elan door, zonder adempauze. De Casino werd herschapen in dansende hiphopfans die nog eens goed uit de bol gingen. “Alles kapot” is niet alleen een energieke top song, het werkt even aanstekelijk, energiek op het publiek …
Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z’n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken.
Iedereen genoot van deze intocht; een laatste doortocht btw van deze Brusselse hiphop wervelstorm met een uitzinnig publiek, at last …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stikstof-26-11-2021.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Balthazar - Belgische klasse op internationaal niveau

Balthazar - Eén van de drie wijzen die mirre bracht aan het kindeke Jezus … En hier op muzikaal gebied is Balthazar één van de beste Belgische muziekgroepen op dit moment. Dit bewezen ze in de Lotto Arena met hun éerste concert van een tweeluik dat hun Europese tournee ter promotie van hun nieuwe plaat ‘Sand’ afsloot.
Voor we naar Antwerpen trokken hadden we al even de buitenlandse pers geraadpleegd en die waren bijzonder positief. We hoopten dan ook op iets moois.

In het voorprogramma kregen we Sylvie Kreusch, nu de ex van Balthazar-kopman Maarten Devoldere. Na haar avontuur met Maarten en het zijproject Warhaus, is ze solo gegaan en heeft ze net de soloplaat ‘Monbray’ uit. Ze trad op in een opvallend wit kostuum waar haar jas toch wel wat te groot was. Maar dit bleek helemaal bijzaak, want haar halfuurtje op het podium was er eentje om van te snoepen. Klare, heldere songs met regelmatig passende schrille screams ertussen; veel percussie en synthesizer aangevuld met slangenachtige dansmoves over het ganse podium van Kreusch zelve, maakten er een zeer aangenaam kijk- en luisterspel van. Hier is een nieuwe Fever Ray opgestaan , The Knife achterna. En dat weet je het muzikaal wel … Imponerend! Deze dame heeft héél wat in haar mars. Wat een songs. We duimen verder voor haar.

Playlist Sylvie Kreusch : Walk Walk, Seedy tricks, Haunting melody, All of me, Just a touch away, Please to Devon, Let it all burn

Een kwartier later dan aangekondigd kwamen de vijf heren van Balthazar de bühne op in een wat typisch lichtjes arrogante stijl. De twee directeurs van de groep, Maarten en Jinte, waren in stijlvol pak , in tegenstelling tot drummer Michael Balcaen , die op zijn kousen achter het summiere drumstel kroop.
Maar al vanaf de eerste minuten merkte je dat ze een zeer geroutineerde, opper-professionele groep zijn die niets aan het toeval overlieten. Ook hun zeer mooie bedachte lichtshow was hier een bewijs van. Ze timmeren dan ook al gestaag vijftien jaar aan hun muziekcarrière. En dat was dus te merken.
Meestal zet ofwel Maarten of Jinte op klaaglijke wijze het nummer in , maar dan volgt al héél vlug , en dat maakt Balthazar zo uniek , de samenzang . Op zowat alle nummers zingen alle bandleden mee en niet zomaar op de achtergrond. De schuiftrompet van Tijs Delbeke draagt bij tot het geheel . Sjeik en compact.
Dit resulteert in een unieke Balthazar-sound die door de bijna volledig uitverkochte Lotto Arena bijzonder werd gesmaakt. De nieuwe en oudere nummers zijn perfect over de set verspreid en lopen soms naadloos in mekaar over. Een zeer aangenaam luisterstuk dus.
De groep zijn geen echte publiekmenners en vragen ook niet constant om mee te zingen of mee te klappen, maar lokken dit spontaan uit met hun uniek funky speelstijl en zang.
Naar het einde toe stak iedereen dan ook enthousiast zijn drank omhoog bij de woorden “Rise your glass” van het nummer “Blood like wine”. En bij de nummers “Fever” en afsluiter “Losers” hadden ze het publiek volledig op hun hand en werd er dus duchtig meegezongen en geklapt. Wat een apotheose.
Daarvoor kregen ze dan ook , na ruim anderhalf uur, terecht minutenlang een staande ovatie. We hopen dat ze deze richting blijven uitgaan en bij hun volgende doortocht in ons landje zullen we zeker opnieuw op de afspraak zijn!

Playlist Balthazar : Hourglass, Grapefruit, Do not claim them anymore, Sinking ship, the boatman, Moment, On a roll, I’ll stay here, You won’t come around, Blood like wine, linger on, I want you(ode aan Sylvie ), Fifteen floors, Fever, Entertainment … Bunker, Losers

Organisatie: Live Nation