De Zwitserse singer-songwriter Mario 'Moe' Schelbert is een begenadigde muzikant die door middel van zijn project Moes Anthill een veelzijdig muzikaal universum open maakt. Waarbij grenzen tussen fantasie en werkelijkheid worden overschreden. De band timmert sinds 2011 aan de weg en wordt omschreven als Neo-Folk/Americana. Echter is de band een label opkleven, hen tekort doen. We citeren even uit de biografie: ''De Zwitserse singer-songwriter Mario Moe Schelbert geeft ons een uniek inzicht in zijn veelzijdige muzikale universum door ons uit te nodigen om met hem mee te gaan op een magische ballonvaart. Van bovenaf richt hij onze blik op de Lost, the Uncomfortable en The Unbelievable, waarbij de grenzen tussen uiterlijk en realiteit vervagen.''
Met zijn nieuwste album 'Quitter' blijft Moe Anthill deze grenzen verder aftasten. “Retire, Restore!” geeft al de toon aan. Een song die eigenlijk alle kanten uitgaat, en zowel veelzijdig als veelkleurig klinkt. Ook dat laatste kun je letterlijk nemen. We herkennen namelijk alle kleuren van de regenboog in de daarop volgende songs “New Age”, “Everyone Gets a balloon”, “Yours in mine”. Eenvoudige songs die een glimlach op de lippen toveren, waardoor de zon in je hart gaat schijnen.
Moe Anthill mag dan met zijn beide voeten in het heden staan, de knipoog naar de psychedelica van de jaren '70 en folk muziek uit die periode, zijn trouwens heel opvallend. Luister maar naar het enorm aanstekelijke “No Name brass Band”. Deze song is een schoolvoorbeeld van hoe de band schippert tussen toegankelijke meezingers, maar daar heel subtiel enkele experimentele sausjes aan toevoegt waardoor je geen label kunt kleven op de muziek van Moe Anthill. Vervormde gitaren, bijzonder aanstekelijk drumwerk en het voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten komen we ook tegen in daarop volgende parels als “Worthwile Waiting”, “Finding Stones” en “And Yet it Moves”.
Besluit: Country, pop muziek, folk invloeden, zelfs een streepje jazz, het passeert allemaal de revue op deze heel veelzijdige plaat. Moe Anthill laat zich niet in een hokje duwen maar wil een heel ruim publiek aan folk- en aanverwante liefhebbers aanspreken.
We raden de luisteraar dan ook aan al zijn zintuigen open te zetten voor deze knappe schijf, je komt oren en ogen tekort bij het horen en zien van zoveel uiteenlopende kleuren en geuren dat deze band op deze schijf aanbiedt. Bij voorkeur sluit je dan ook de ogen en laat je, door middel van enorm hypnotiserende klanken, wegdrijven naar heel andere al even kleurrijke oorden waarbij je zult dansen, dansen en dansen zwevende over de dansvloer.
Een plaat die je hart verwarmt, in deze donkere tijden de zon doet schijnen in het hart.
Tracklist: 1. Retire, Restore! 2. New Age 3. Everyone Gets a Balloon 4. Yours is Mine 5. Virtual World 6. No Name Brass Bands 7. Worthwhile Waiting 8. Finding Stones 9. And Yet It Moves 10. Quitter
Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'
Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.
In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na:
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan
STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32
Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion
Radio Oorwoud is een bijzonder project rond muzikanten die absurditeit en humor in al zijn vorm en kleuren in de kijker willen zetten. De band doet dit bij voorkeur in de Nederlandse taal, wat zorgt voor een heel unieke inbreng binnen het geheel. “We mogen trots zijn op onze Germaanse taal” zei Guido Belcanto me ooit in een interview, een artiest die trouwens de Nederlandse taal steeds in de verf heeft gezet , vergelijkbaar met het Franse Chanson, en daarin grenzen weet te verleggen.
Radio Oorwoud is puur muzikaal bekeken wellicht niet vergelijkbaar met deze klasse artiest. Ze brengen echter zodanig veel absurditeit binnen hun songs, vaak over eenvoudige onderwerpen als de natuur, of het spelen van luchtgitaar. En gebruiken dus eveneens die Nederlandse taal als speeltuin en amuseren er zich blijkbaar kostelijk daarmee.
De songs zijn vrij kort, heel aanstekelijk en sluiten eigenlijk totaal niet op elkaar aan. Ook daarvoor kiest de band heel bewust binnen het concept. Het lijkt dan ook alsof er een bont verhaal wordt verteld, maar zonder begin of einde. Gewoon korte verhaallijnen op een gezapige, vaak grappige wijze. Over allerlei al even gezapige onderwerpen. Maar vooral boordevol absurde teksten die een glimlach op je lippen zullen toveren.
Met songs als “Kijk Omhoog”, “De moppenkast”, “Luchtgitaar”, “Kom Buiten” prikkelt Radio Oorwoud duidelijk de fantasie van de aanhoorder, op een bijzonder eenvoudige en kinderlijke wijze. Tussen de regels door, hoor je eveneens een band die duchtig aan het improviseren en experimenteren slaat. Tot het oneindige. Niet alleen met de Nederlandse taal, ook de klanken die op jou afkomen gaan tussen bevreemdend, natuurgeluiden, of gooien alle registers open , en doen een chaos ontstaan in je hoofd. Wederom, heel bewust uiteraard.
Besluit: Bij het beluisteren van deze klasse schijf raden we aan om, bij voorkeur met verstand op nul, u gewoon te laten meedrijven in die heel grappige en enorm absurde teksten over niet alle dagelijkse onderwerpen als “Pis, kak, Stink, Prot” bijvoorbeeld. Of “Pissepot”. Je moet er maar opkomen.
De dingen uit het dagelijkse leven worden op een zodanig gezapige wijze uitgelegd door Radio Oorwoud. Waardoor je als luisteraar prompt in een kleurrijke sprookjeswereld terecht komt. In circa 1 uur word je lam geslagen met allemaal van die grappige anekdotes. Vergelijkingen doen we niet aan, maar prompt doet het me denken aan die uitspraak van een grootmeester in absurditeit Frank Zappa ''Does Humor Belong to music?''
Radio Oorworm heeft in elk geval zeer goed naar Frank Zappa geluisterd want ze maken van diezelfde absurditeit een kunstvorm, zonder meer.
Setlist: Hey Ho Radio Oorwoud - Olifanten - Presentatoorn - Rare Dieren - Een tweede Poot - Vuil!Vuil!Vuil! - De Moppenkast - Kijk Omhoog - Een Eenzaam Familiefeest - Alleen Onderweg - Luchtgitaar - Egels of Death Metal - Boodschap ter bescherming - Kom Buiten - Het goede doel - Letterfreter - Pis Kak Stink Prot - Pissepot - Van Nature Tegennatuurlijk - Weg Met de natuur - De Manhoest - Propere lucht - Je innerlijke Flamingo - Klik Klik Klik - Een Lelijk nummer - Ze keek naar mij - Opgeruimd - Bommetjes - Flamingo to the left of me...
Experimenteel/Absurditeit
Radio Oorwoud
Vuil!Vuil!Vuil!
WWF
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
De nieuwste langspeler kwam op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel van een schijf, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. De breekbaarheid, waar Johan ons met zijn bijzondere stem in het verleden ontroerde, blijft op nummers als “Armchair Critic”, “24 weeks” en “Someday” stevig overeind staan. Je hoort en voelt echter dat de bandleden allemaal, meer dan ooit, dezelfde kant opkijken. Bovendien schippert Wardrobe voortdurend tussen weemoedige, aanstekelijke en toegankelijke popdeuntjes die aan de ribben kleven. Maar vooral creëert Wardrobe een dromerig landschap, waarbij de zon altijd schijnt achter de wolken. Van enige duisternis is geen sprake. Van klef gedoe ook niet, gelukkig.
Wardrobe is anno 2019 die de grens tussen kitsch en alternatieve muziek bewust aftast, en daarmee wegkomt. Door deze aanpak kan Wardrobe een ruim publiek aanspreken van inderdaad alternatieve muziekliefhebbers die graag vertoeven in hoge sferen, zonder echter daarvoor teveel inspanningen te hoeven doen.
Eenvoud siert hen namelijk. Luister maar naar het bijzonder hartverwarmende “Back Droubles” waar Jan zijn zachtmoedige stem wordt gecombineerd met soundscapes die lichtjes de experimentele kant uitgaan. De dromerige aanpak, waarbij je hart wordt geraakt op een bijzonder plaats, vind je op de hele schijf terug.
Nee aan geluidsmuren afbreken doet de band niet, maar evenmin wordt het de aanhoorder te moeilijk gemaakt. Binnen die eerder vernoemde eenvoudige maar magische mooie omkadering wist Wardrobe ons in 2017 al te raken, anno 2019 doet de band er gewoon een paar scheppen bovenop.
Wardrobe sluit af met een gewaagde cover “Come back and stay” en doet dit op een zodanig intensieve manier dat die song nieuw leven wordt ingeblazen. Wederom blijft de band bewust op de lijn zitten tussen aanstekelijke pop muziek en alternatieve indie/dreampop die door je hart boort als een scherp zwaard.
Besluit: We houden van bands die blijven hun eigen grenzen verleggen, en dat is bij Wardrobe zeker het geval. Waren we al onder de indruk van het debuut, dan zet Wardrobe een stevige stap voorwaarts naar eeuwige roem in zowel dat typische pop wereldje, maar worden subtiel ook de rock liefhebbers - waaronder mezelf- over de streep getrokken.
Armchair Critic 04:25 24 Weeks 03:15 King Of Clay 02:57 Someday 03:31 Live Forever 04:29 Distance 03:45 Long Gone 05:04 Back Doubles 04:29 Off the Reel 02:56 Nothing's Ever Gonna Change 03:11 Ice Box Man 02:56 Come Back and Stay 04:33
Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist. De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.
Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.
Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt . De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé” en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.
Een aangenaam toetje wordt geserveerd, het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.
Organisatie: Live Nation
Het Duitse Nailed To Obscurity is een Melodieuze Death metal act die al sinds 2005 aan de weg. De band heeft door de jaren zijn stempel blijven drukken op dat typische Melodieuze metal gebeuren, maar is ook blijven evolueren in zijn sound. Daarvoor kunnen we enkel en alleen waardering opbrengen. Onlangs bracht Nailed To Obscuirty, zijn ondertussen vierde full album op de markt, 'Black Frost'. Je hoort een band die melancholie drenkt in duisternis, tot je tot bloedens toe wordt murw geslagen. Op een eerder langzame maar daarom niet minder meedogenloze wijze.
Gitaristen Volker Dieken en Jan Ole lamberti zorgen door hun verschroeiende aanpak voor het doen ontstaan van een doom sfeertje. Waarna een ijzingwekkende stem uit het duister je de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe deze schijf van start gaat met 'Black Frost' - waardoor je letterlijk naar dat donkere bos wordt gezogen door de hypnotiserende inwerking van die riffs en vocalen. Het is eveneens de rode draad op de volledige schijf geworden.
De vocale inbreng van Raimund Ennenga is daarbij een meerwaarde binnen het geheel om je naar de Hel door te verwijzen. Hij gromt, grunt , gaat clean tewerk en doet je oren letterlijk bloeden. Bij elke track voel je koude rillingen over je rug lopen, elke track is bovendien weer een nieuw hoogtepunt dat ons in hogere sferen doet belanden. Of eerder ervoor zorgt dat die wandeling door het donkere bos een Helse tocht wordt. Demonische wezens komen vanuit alle uithoeken je hart uit je vege lijf rukken. Je ziel verpletteren, tot je totaal verweest en waanzinnig geworden aan de rand van dat zelfde bos achterblijft.
Besluit: Nailed To Obscurity brengt anno 2019 een typische melodieuze Death metal plaat uit, boordevol donkere melancholie. Voegt daar enorm veel emoties en perfectie aan toe. Zowel vocaal als instrumentaal. Een intensief gevoel dat ons trouwens bij elke song opnieuw overvalt, waardoor er geen uitschieters en zeker geen teleurstellingen te vinden zijn op deze plaat. De volledige schijf is eigenlijk één en al uitschieter van formaat voor de doorsnee Melodieuze death metal fan. Die zich graag laat onderdompelen in die melancholische donkere atmosfeer die de band ons na al die jaren nog steeds aanbiedt.
Tracklist: 1. Black Frost 2. Tears Of The Eyeless 3. The Aberrant Host 4. Feardom 5. Cipher 6. Resonance 7. Road To Perdition
Hoe maak je een opvolger die een debuut overstijgt dat eigenlijk zo onaards mooi was, dat het niet meer is te evenaren? Dat is de vraag die we ons stelden bij het beluisteren van de nieuwste schijf van RY X.
Na zijn wonderbaarlijke EP 'Berlin' uit 2013 en debuut plaat 'Dawn' in 2016 lijkt dat een onmogelijke opdracht. RY X is bovendien één van die weinige artiesten die ons in het verleden live zodanig kon bekoren en ontroeren dat we daarover schreven: ''Ook wijzelf kregen er kippenvel tot een krop in de keel, dankzij dit prachtig schouwspel. Ook wij kregen tranen in de ogen, en voelden een soort innerlijke gelukzaligheid over ons neerdalen die ons liet zweven boven de wolken. RY X weet als geen ander zielen te verwarmen, en harten sneller te doen slaan. Nee, we gingen niet zomaar buiten met een stralende glimlach na dit prachtig concert. We waren plots een heel ander mens geworden door deze onaardse trip doorheen melancholische velden, binnen een weemoedige tot allesoverheersende sfeer gebracht door. Indrukwekkend!"
Op zijn nieuwste schijf blijft RY X begane wegen verder bewandelen. De man beschikt over een bijzondere tot de verbeelding sprekende stem die je in ieder geval hypnotiseert en tot tranen toe bedwingt. Zowel bij de songs “Body”, “Untold” tot “Body Sun” is dat ook nu weer het geval. Ook bij daarop volgende songs blijft RY X op dit elan doorgaan. Er worden eigenlijk over de hele lijn niet echt nieuwe wegen ingeslagen, RY X blijft dus gewoon zichzelf en daar is niets mis mee. Maar langs een kant is het eigenlijk wel een beetje jammer. We houden nu eenmaal van artiesten die hun eigen grenzen verder blijven aftasten en verleggen. Maar als een concept aanslaat, je ontroert en bedwelmt? Waarom dit veranderen, bedenken we daar prompt bij.
Besluit: Ondanks het telkens uit datzelfde vaatje tappen kun je niet voorbij aan de breekbare en weemoedige , bevreemdende manier waarop RY X je ook anno 2019 telkens opnieuw diep raakt. Dat de man nog steeds diezelfde lijnen blijft uittekenen als in 2013 of 2016 vergeven we hem om die reden. RY X beschikt nu eenmaal over een unieke stem en uitstraling waardoor hij het muisstil kan krijgen in ons hart, we zijn er zeker van dat hij dit live nog steeds zal doen. Want ook die nieuwe songs zijn bedolven onder walmen van melancholie en doen je tranen wegpinken van diepe emoties, binnen die strakke lijn, die je doet zweven over de dansvloer en in diepe ontroering zal brengen, zoals we dat van de man ondertussen gewoon zijn, op een eenvoudige maar doortastende wijze.
Tracklist: 1. Body (Ambient) 2. Untold 3. Bound 4. Body Sun 5. Foreign Tides 6. Hounds 7. Sun (Ambient) 8. Yayaya 9. The Water 10. Coven 11. Mallorca 12. Fumbling Prayer
We werden niet bepaald verwend vanavond. Vooreerst moesten we de schabouwelijke vertoning van de support act Thot doorstaan en daarna hield Young Widows het met amper drie kwartiertjes toch wel heel kort.
Laten we u eerst even Thot voorstellen, en moge dat de laatste keer zijn. Een vijfkoppig gezelschap uit Brussel, en dat waren al minstens twee koppen te veel. Bij de eerste noten leken we nog een zweempje van The Soft Moon te herkennen, de frontman toverde immers wat verstoorde noise en echo’s uit zijn gitaar. Dit kon best wel interessant worden, dachten we toen. Maar we waren er snel aan voor de moeite, want van zodra de kerel aan het zingen sloeg ging het danig mis. De zang was, hoe zouden we het noemen, nogal beschamend. Wij werden algauw overmeesterd door een gevoel van ergernis die we de ganse set niet meer kwijtspeelden. Het werd nog erger toen ook één van de twee dames in de band haar strot opentrok. De jongedame zag er misschien wel bevallig uit maar haar vocale capaciteiten waren deze van een ekster met een zware keelontsteking. In hun bio op vi.be (jawel, wij maken steeds flink ons huiswerk) lazen wij al iets in de trend van ‘passionele zangpartijen’ en -hou u vast- ‘een Bulgaars koor’. Ook in Bulgarije leven er eksters.
Muzikaal ging het ganse zootje ook helemaal nergens naar toe. De band had een koffer noise meegebracht maar geen songs. Resultaat : een ongeregelde brij waar zelfs een rioolrat haar eigen jongen niet in terug vindt. Geen wonder dat zo een beest dan begint te janken.
Snel naar Young Widows dus. Fantastische band, maar aan de magere opkomst te zien zijn er maar weinigen die dit weten.
Zoals eerder gezegd, een korte set. Te kort, absoluut. Maar wel krachtig en furieus. Young Widows liet ons proeven van hun snerende post-hardcore die ergens het midden hield tussen Girls Against Boys, The Jesus Lizard en Metz. Met de immer dreigende basgitaar, de droge drums en de striemende gitaar die daar dwars doorheen sneed, brouwden Young Widows een bijzonder krachtig en gevaarlijk mengsel. Het soort powertrio waarbij de leden elkaar perfect aanvullen zeg maar, met een kenmerkende, vaak harde totaalsound als gevolg.
De band had niet echt nieuw werk voor te stellen, wel een kersvers compilatie-album met nogal wat eerder onuitgegeven materiaal. De plaat heet ‘Decayed : Ten Years of Cities, Wounds, Lightness and Pain’ en is een knappe weergave van de kracht, furie en energie die het trio in de loop der jaren heeft voortgebracht.
Dat vertaalde zich op het podium naar een strakke, stomende sound waarbij Young Widows steeds gedrevener en potiger uit de hoek kwam. Vandaar een beetje onze ontgoocheling, het trio leek steeds beter op dreef te komen en op het moment dat zowat iedereen voelde dat hier een heuse apotheose stond te gebeuren, hielden de heren er doodleuk mee op. Balen was dat.
Maar goed, hetgeen we op ons bord kregen was straf en potig genoeg om te mogen vaststellen dat Young Widows een verduiveld snedig bandje is. Maar de volgende keer mag het iets meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Magasin 4, Brussel , één dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/young-widows-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/thot-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/shoeshine-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/pink-room-30-03-2019
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Even de pauzeknop induwen, velen denken er aan, maar er zijn er maar weinig die het doen. Sharon Van Etten deed het: na ‘Are we there’ uit 2014 en de bijbehorende tour die haar naar Les Nuits bracht, gaf ze het artiestenbestaan voor even op: ze ging psychologie studeren, begon te acteren (onder meer in ‘Twin Peaks The Return’) en beviel van een zoontje. Maar de muzikale drang kwam toch weer naar boven, met als resultaat de nieuwe plaat ‘Remind me tomorrow’, die net als de vorige plaat ‘Are we there’ vooral op keyboards steunt en veel minder op gitaren zoals haar doorbraakplaat ‘Tramp’. Van Etten staat tegenwoordig heel zelfzeker op het podium, de leren broek en de podiumprésence gaven het weg, hier was een frontvrouw in de traditie van Joan Jett (die pikzwarte haren) en PJ Harvey opgestaan die met de ervaring van de jaren het podium inpalmde, waar ze bij de vorige passage in de Salon van de Botanique, toch nog timide overkwam in haar bindteksten, en toen eigenlijk vooral in haar nummers moest overtuigen.
Sharon Van Etten - Net zoals in 2014 werd ze begeleid door onder meer Heather Woods Broderick, met wie ze mooie harmonieën opbouwde. Van Etten heeft een meesterlijke stem, die ze laat slepen, die is heel bepalend voor de melodie, ze kan grandeur en tristesse oproepen, en al haalt ze dan niet de hoogste noten zoals een Florence Welch, ze mijdt wel de pathos van die laatste. De keyboards kleurden volledig de klank, dreigend in “Comeback kid” bijvoorbeeld en in combinatie met de drums klonk het toch heel erg rockend, ondanks de afwezigheid van gitaren. Van Etten speelde haar volledige nieuwe album, met hier en daar een oudje zoals “Tarifa”. Een eind weg in de set omgordde ze toch haar gitaar, en toen ging het even de countryrock toer op. Maar de synths kregen snel weer de bovenhand, zo werd “You Shadow” gedomineerd door de orgelklank. Het hoogtepunt van de set? Een trio bestaande uit een solo gespeelde, aan haar zoontje opgedragen “Black boys on mopeds” van Sinéad O’Connor, de moordsong , absolute meezinger en toekomstige klassieker “Seventeen”, Springsteen meets The National, en het melodieuze “ Everytime the sun comes up”, waarin Van Etten zo heerlijk haar stem liet slepen. De bis had nog een topper in petto, een werkelijk furieus “Serpents”, dat de innerlijke demonen aan flarden reet.
Sharon Van Etten bewees vanavond dat een sabbatical je kan toelaten om veel sterker terug te komen, haar stem is haar grote troef, en met de nieuwe sterke songs die ze op haar konto heeft staan ziet de toekomst er veelbelovend uit voor de 38-jarige New-Yorkse.
Setlist: Jupiter 4 - Comeback kid - No one’s easy to love - One day - Tarifa - Memorial Day - You shadow - Malibu - Hands - Black boys on mopeds (Sinéad O’Connor-cover) - Seventeen - Everytime the sun comes up - Stay
Bis: I told you everything - Serpents - Love more
Organisatie: Botanique, Brussel
Lone Wolf - Wie graag wat jong Brugs talent aan de slag ziet, moest afgelopen zaterdag bij Daverend/Unplugged zijn. In een gezellige setting kregen we een mooie double bill voorgeschoteld.
Eerst was het de beurt aan de Lone Wolf, aka Sammy Maipauw. Hij ging ons helemaal alleen te lijf met een mix van covers en eigen nummers en zijn gewaagd muzikaal strijdwapen: de ukelele. Sammy trof onmiddellijk raak met “Creep” van Radiohead. Een gevoelige openingsong, waarbij we onmiddellijk hoorden dat Lone Wolf een heel ander geluid voortbracht dan de bekende maar doodsenge ukulelespeler, Tiny Tim.
Daarna was het tijd voor enkele eigen nummers. Eerst kregen we “Treason”, waarin ondanks een zware boodschap wat meer schwung in zat. En ook in “Devil” merkten we een coole melodie. Dat Sammy Maipauw niet alleen een ukulele meester is, bewees hij met het volgende nummer. Voor “Liquor Lust” haalde hij zijn basgitaar boven, waardoor alles onmiddellijk een beetje zwaarder klonk. Gecombineerd met een klinkende stem, bleven we genieten van zijn breekbaarheid. Niets te merken van de verkoudheid die hij naar eigen zeggen had.
Na een versnelde cover van Nancy Sinatra’s “Bang Bang” mocht het publiek genieten van het nieuwste nummer van Lone Wolf: “Society Kills Creative Minds”. ‘Een hele mond vol’, gaf Sammy toe, waarna hij het breekbare nummer inzette. Steeds spelend met het tempo, slim gebruik makend van stilte en tussenpauzes in zijn ukulelespel, zorgde hij voor een prachtige broosheid. Met de erg originele “Shape of Scrubs” haalde hij “Shape of You” van Ed Sheeran en “No Scrubs” van TLC bij elkaar. Bij “Run” haalde Lone Wolf weer zijn basgitaar boven. De snelheid in de set ging weer wat omlaag, al werd het wel afgewisseld met vlug gitaargetokkel. Eén van de topsongs van deze avond. Ook de zachte cover van “Pillow Talk” van Zayn Malik was erg overtuigend. Je kon bij bepaalde momenten een speld horen vallen. En we waren ook blij om de schitterende cover van “Billy Jean” te horen. Laat die maar horen op de radio als het wrang aanvoelt om Michael Jackson zijn stem te horen. Om af te sluiten kregen we nog “Red & Blue” en bisnummer “Broken Promise”.
Voor ons was het duidelijk: na deze fragiele set mag de Lone Wolf alle onzekerheid laten varen. Sammy Maipauw bezorgde het publiek een fantastisch eerste deel van deze Daverend/Unplugged.
The Yellow Machine - Na Lone Wolf was het de beurt aan The Yellow Machine. Voor hen geen primeur bij Brugotta, ze speelden er al eerder tijdens WAcKo en Daverend. Maar toch een spécialleke, want tijdens deze Unplugged brachten ze een akoestische versie van hun rauwe rockmuziek.
Ze startten met “Badunga Bells” en “On a Roll”, twee coole songs. Voor “On a Roll” haalde de basgitarist zelfs zijn contrabas boven. “Marka” klonk dan weer iets gevoeliger dan de rest van de set. Drummer Eewoud zong zelfs een stukje mee, sterk als je die twee kan combineren. Van alle markten thuis, heet dat.
Dat de band ook fan is van de muziek van Maarten Devoldere, Jinte Deprez en consorten werd ook al gauw duidelijk. Eerst mochten we een heel sterke cover van “Love’s a Stranger” van Warhaus beluisteren, later in het optreden kregen we ook “Leipzig” van Balthazar. Volgens frontman Jebbe de favo band van The Yellow Machine, al “is vooral de Frederick een absolute fanboy”, klonk het.
Het publiek werd ook verwend met twee nieuwe eigen nummers. Met een lange intro waar we de bandleden leerden kennen en de drummer even een kabeltje uittrok werden we meegesleept in het catchy ritme van “Conrad”. Jebbe zorgde voor een stem à la Jan Paternoster in deze akoestische/americano versie van het nummer. De andere kersverse plaat “Factory” onderging hetzelfde lot. We houden hun FB-pagina in de gaten voor de ongetwijfeld rauwere versie van deze twee topsongs.
Daarna waren we bijna weer aanbeland bij het einde van deze Daverend/Unplugged. Met hitje “This Is My Island” zat er nog een kleine oorwurm in de set, met op het einde de gevoelige samenzang van de vier Bruggelingen. Opnieuw heel erg intiem. Zo ongewoon voor deze jonge rockers, dat ze zich er misschien een beetje ongemakkelijk bij voelden: “Jullie mogen babbelen hoor”. Ook een primeur in ons leven als concertganger. Afsluiten deed de band met de perfecte unplugged klassieker “Nobody Knows You” van Eric Clapton.
Deze Daverend smaakt dus naar meer, we houden Lone Wolf en The Yellow Machine in het oog.
Setlist Lone Wolf: Creep - Treason - Devil - Liquor Lust - Bang Bang - Society Kills - Shape of Scrub - Run - Do Me - Pillow Talk - Billie Jean - Red & Blue - Broken Promise
Setlist The Yellow Machine: Badunga bells - On a Roll - Marka - Love’s a Stranger - Conrad - Marvin - Factory - Leipzig - Island - Lazy - Nobody Knows You
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/lone-wolf-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/the-yellow-machine-30-03-2019
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Lone Wolf + The Yellow Machine - Daverend - Unplugged
Lone Wolf + The Yellow Machine
Daverlo Brugge
Brugge
Les Paradis Artificiels 2019 - The Liminanas - Triggerfinger - dEUS: TriggerdEUS!
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Franse The Liminanas, die met maar liefst 8 man op het podium stonden en een gortig potje garage stonerpsychedelica speelden . Tien jaar zijn ze al bezig , de band rond Lio en Marie Limiñana, de ene die de zang op zich neemt , en de andere op drums (een zonder cymbalen ). Drie gitaristen, een bassist, keys en een verdwaald dansende vioolspeler op de background zorgden voor een uurtje energiek en aangenaam speelplezier , die ergens Brian Jonestown Massacre, Moon Duo, Spiritualized , Spacemen 3 en Black Angels doet opborrelen . De eighties wave is eveneens verstrengeld in het repertoire . Een repetitieve opbouw , een sound die aanzwelt en durft te exploderen. Heerlijk werden we meegezogen . The Liminanas , wat een fijne ontdekking …
We vergeten al te vaak dat we al twintig jaar Triggerfinger hebben. Belgisch scherpste powertrio sloeg met ‘Collosus’ een andere weg in, maar liet met graagte en tot het groot plezier van het publiek de gepolijstheid en het laagje FM-vernis achterwege om ons vakkundig te pletwalsen en een lel van jewelste te verkopen. Bassist Lange Polle en drummer Mario beheersen hun vak als geen ander en gaan met hun ronduit fantastische percussie als een sneltrein door heel de set.
Stijlicoon Ruben pleegt de ene aanslag na de andere op zijn zessnaar en laat zich bijstaan door een tweede gitarist , niemand meer of minder dan Geoffrey Burton, die toont wat ‘less is more’ is. Hij beperkt zich tot wat accentjes en tapijtjes. Het is een heel eenvoudig recept: Meteen de beuk erin en ervoor zorgen dat ontsnappen onmogelijk is. Een rollercoaster met de ene climax na de andere: de dubbele bas op “Colossus”, een heuse drumles (vier muzikanten op één drumstel) en met als absoluut hoogte punt “Is it?”. Eindigen met een cover van Rihanna was iets overbodig. We waren al knock out geslagen. Loodzware vette riffs en catchy melodieën vol passie en enthousiasme gebracht. Tiggerfinger had er duidelijk zin in. Benieuwd of dEUS het beter zal doen.
Besluit: Triggerfinger : Buiten Categorie
I’m coming for you/First taste/Let it Ride/Short time memory lane/By absense of the sun/Flesh tight/My baby’s got a gun/on my knees/Colossus/Drum solo/All This dancing around/Is it/ man Down (Rihanna cover)
Over dEUS zijn de meningen verdeeld. Er zal na het optreden menig gediscussieerd zijn of ze nu gewoon hun ding met een zekere routine deden, of ze al dan niet goddelijk waren. Ondergetekende rekent zich tot de laatste categorie. Al van bij opener “Slow” was het al meteen duidelijk dat Bruno De Groote een waardige opvolger is voor Mauro. Hij beheerst de typische Deus-riffs minstens even goed en met zijn backing vocal kwaliteiten doet hij even aan Stef denken. Bruno’s grote sterkte is dat hij Mauro absoluut niet kopieert en er toch in slaagt een grote persoonlijkheid op het podium neer te poten. Wat wil je, met zoveel geloofsbrieven uit de jazz scene tot en met Raymond.
We krijgen vier frontmannen die bijna Kraftwerksgewijs op één rij staan te spelen. Het mooiste decor is geen decor, maar de belichting. En dat weten Barman en Co. Jammer dat het geluid niet zo kien was uitgebalanceerd. De outro van “Instant Street” denderde briljant om klokslag middernacht en deed de ganse Zenith stomen.
Heel het concert was een uitgedokterde gestileerde bloemlezing uit jong en oud werk, met een knipoog naar ‘The Ideal Crash’, twintig jaar oud nu . Allemaal met de nodige passie en power gebracht zonder veel franjes en parfums. In ons landje wordt dit album trouwens maar liefst 8x centraal geplaatst in mei in de AB, Brussel! Je kon Tom Barman zowaar betrappen op een aanval van bescheidenheid. Variatie troef met het energieke “Fell Off The Floor Man”, het zoete “Sister Dew”, het zwoele “Quatre Mains” en het tot op het eind gespaarde “Suds and soda”; It’s ok with me. Jammer dat “Roses” er niet bij was.
Besluit: dEUS : Lang leve de dissonanten
Slow/Constant now/Girls keep drinking/Fell of the floor man/Let’s See who goes down first:Sister Dew/Instant street/ Quatre mains/Magdalena/Put the freaks up front/Sun Ra/Hotellounge/Bad Timing/Suds and soda
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/deus-29-03-2019-les-paradis-artificiels
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/triggerfinger-29-03-2019-les-paradis-artificiels
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-paradis-artificiels-2019/the-liminanas-29-03-2019
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Les Paradis Artificiels 2019 - The Liminanas - Triggerfinger - dEUS: TriggerdEUS!
Les Paradis Artificiels 2019
Zénith
Lille
SX is momenteel tamelijk hot. Hun nieuwste album ‘Eros’ kreeg overal lovende kritieken. De show was dan ook heel snel uitverkocht. Niet alleen in De Kreun trouwens. In februari deden ze nog een tournee door Italië, deze maand was Vlaanderen aan de beurt met als apotheose de AB in Brussel.
Low Hill, een Antwerps éénmansproject, mocht de nog halflege zaal komen opwarmen. Daar slaagde hij eigenlijk niet in. De man heeft een geweldige stem die hij uitsmeert over trage beats en synthklanken. Ideaal als achtergrond bij een goed glas wijn of een boek maar live wekte het verveling op.
Daarna was het aan SX. De zaal was intussen volgelopen. Er hingen achteraan het podium witte doorzichtige gordijnen en op de grond lagen lange lampen. Er werd gestart met “Devotion” waarbij Stefanie Callebaut een deel van de song achter de gordijnen bleef staan om te zingen. Het was een soort van schaduwspel.
De nadruk van de set lag natuurlijk op hun nieuwste album waarvan ze enkel “Gone” niet speelden. De set was trouwens goed opgebouwd. Het begon met een reeks nieuwe nummers. De meesten waren vrij rustige nummers. De uptempo songs zaten voornamelijk in het tweede deel van de set. “Tango” en “Hurt” waren prachtig. Callebaut was heel goed bij stem en de twee andere bandleden speelden foutloos. Callebaut had stijlvolle witte kledij aan. Naast haar machtige vocale uithalen was het ook genieten van haar moves. Ze was als een furie, zoals een Roisin Murphy van Moloko om maar iemand te noemen. De poses waren vrij theatraal maar toch zat er zoveel emotie en betekenis in de stem.
In de tweede helft kwam er samen met de meer dansbare songs meer schwung in het optreden. We kregen een prachtige reeks nummers na elkaar: “Give”, “The Future”, “Falling”, “The Dancers” (heel mooi), “Black Video” en het meer ingetogen “Eros”.
Bij enkele nummers zaten er passages tussen die haast naar clubmuziek ging. Daarna leek het feestje afgelopen maar kwamen ze terug met “Sunrise” en “Gold”.
Wat een band, wat een madam! Gewoonweg klasse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/sx-29-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Niet dat we ons in de categorie van fangirls willen plaatsen, maar de appreciatie na Zwangere Guy's debuutplaat was tot wel zeer groot te noemen.
Zijn ‘Wie Is Guy?’ werd overal goed ontvangen en lijkt een klassieker van de vaderlandse hiphop te worden. Superlatieven schieten bij momenten tekort voor de zogenaamde messias van de Belgische hiphop. Maar goed, genoeg pluimen in de man zijn gat gestoken zeker? Benieuwd of Guy ons ook live kon roeren en dat mocht hij een eerste keer proberen in een uitverkochte AB. Een kunstje die hij trouwens tweemaal weet te flikken. Say Whut? Achteraf gezien een memorabele avond die niemand onbewogen liet.
De verdienstelijke eer om Guy's avond te openen was weggelegd voor de West-Vlamingen van NTREK. Na de release van hun gesmaakte tweede plaat ‘Calping’ staan de heren meer dan ooit op de Belgische hiphopkaart. Hun vuur zat meteen aan de lont en het koste hen dan ook weinig moeite om de zaal te ontdooien. Nummers als "Nieuwe Wind", "Jaknikker", "Nog Een Geluk Da" en het heerlijke "Flip" passeerden de revue en even leek het alsof de AB een West-Vlaamse nederzetting was geworden. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als thuiskomen en zo hebben we het wel graag. NTREK bleek de ideale opener te zijn en zij zorgden er zonder problemen voor dat de handen al vroeg de lucht in gingen. Een voorbode voor wat komen zou zo bleek.
De gezonde spanning was duidelijk voelbaar in de zaal en die werd verdienstelijk tegengehouden door het imposante theaterdoek. Een doek die de AB enkel uit het stof haalt voor speciale aangelegenheden. Niet veel later is het showtime en het lijkt even alsof de deur naar de hel werd geopend. Vanachter een sobere en naakte setting zien we de eerste verloren ziel tevoorschijnen en dat is jawel, Zwangere Guy himself. Een entree met de nodige theatraliteit alsof Guy een wereldster was.
De logische opener "Wie Is Guy?" werd onthaald alsof de man zijn laatste nummer aan het afwerken was. Het is moeilijk van zijn gezicht af te lezen, maar de uitzinnige menigte moet Guy ongetwijfeld een kick hebben gegeven. Al snel volgt het zwoele en met humor overgoten "Jij Niet Zien". Opnieuw gaat de massa total loss en iets zegt ons dat daar vanavond geen einde aan zal komen.
Voor wie had gedacht dat Zwangere Guy zomaar twee shows kwam spelen in de AB had het grondig mis. Het geheel klinkt heel natuurlijk, maar vergis u niet. Guy's set is vanaf het begin tot in de kern uitgedokterd, zonder dat het er te dik op lag. Het begin is verschroeiend hard, maar Guy neemt zijn opgefokte publiek mee naar "Brede Jongens". Zijn maten Berry en Jazz delen mee in de uitzinnige koek en wij zagen dat het goed was.
Naast al dat geweld is ‘Wie Is Guy?’ ook de plaat die pakkend kan zijn. Guy is dan ook niet bang om zich ook live van zijn stoerheid te ontkleden. De minimalistische pianoslagen willen de gevoelige snaar raken en doet het met verve. "Beter Leven" laat een krop in de keel achter en dat klinkt op zijn minst indrukwekkend. Niet veel later plaatst Guy zich op een kruk voor het publiek. Het antwoordapparaat gaat af en eigenlijk weet het publiek dan al hoe laat het is. "Gorik Pt.1" werd een moment om te koesteren en dat werd met veel dankbaarheid onthaald.
Van werken in de keuken van de AB, tot twee uitverkochte zalen. Het moet toch een speciaal gevoel geven. Maar Zwangere Guy lijkt geen last te hebben van stress, integendeel. Hij lijkt zich rot te amuseren en is niet vies om het publiek nog wat meer te mennen. En alsof dat niet genoeg was werd het tijd om nog wat meer van zijn homies op het canvas uit te nodigen. Zowel Peet, Félé Flingue en $KEER EN BOO$ kregen hun kans om te shinen. Dat voelde zeker niet verkeerd aan, maar geef ons toch maar Zwangere Guy hoor. Eén enkel moment bleek die verbroedering op het podium goud waard en dat was toen niemand minder dan Selah Sue en Darrell Cole ons het dansbare Guy-Funk kwamen voorschotelen. Er volgde een heus meezing moment die de AB in lichterlaaie zette, zonder dat het maar even aangebrand klonk.
Na een goed uur verlaat Guy het podium, maar veel tijd kreeg hij niet om zich even op te frissen. De lokroep van het publiek was zo onweerstaanbaar groot, dat hij niet anders kon dan snel terugkeren. Een terugkeer die we gevoeld hebben, want met ”R.À.F. (Rien à foutre)” stond de tent een laatste keer volledig op zijn kop.
Zwangere Guy speelde een uitgekiemde thuismatch, die bol stond van de hits en de opgefokte massa. Diezelfde massa lag al snel aan zijn voeten en daar had hij geen imposante lichtshow of whatever voor nodig. De pure en volwassen nummers deden hun job en meer vroegen wij ook niet. Zonder het zelf te beseffen werd er vanavond een nieuwe standaard gelegd voor hoe Belgische hiphop moet klinken en voelen. Het idee dat wij daar zomaar bij mochten zijn voelt zonder twijfel goed aan. Wie denkt dat ‘Wie Is Guy?’ straf klinkt , heeft gelijk, maar wacht maar tot je de man ook live aan het werk ziet. Pas dan zal je zien wie de echte koning van Brussel en ver daarbuiten is. En die titel werd geen moment beschaamd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
