Mortier is de nieuwe band van Thomas Mortier die bekend is van De Ministers van de Noordzee. Herinner hun hitje uit 2014 “Opa’s Volvo”. Hij verzamelde mooi volk rond zich met o.a. Senne Guns, Nele Paelinck (ex-School Is Cool), Jesse Maes (Sophia) en Willem-Alexander Langlet (Emma Bale).
“Marie” is een zonnige song ( in observerende stijl) met de nodige melancholie in de stem. Men heeft aandacht gehad voor aansprekende melodie- en tekstlijnen. Denk daarbij aan artiesten zoals Spinvis, Nielson, Yevgueni, Het zesde metaal …
“Marie” is een mooi uitgebalanceerde song geworden die het beste doet vermoeden voor het album dat begin 2019 via Mayway Records zal verschijnen.
Ik kan er nog veel over vertellen maar ik zou zeggen luister er vooral eens naar.
Te spotten op o.a. Radio 1 en Radio 2.

In het begin van het jaar riepen we al van de daken dat Angèle de grootste revelatie van 2018 ging worden en gelijk kregen we. Na een meer dan uitgebreide festivaltour en enkele succesvolle singlereleases bracht ze een dikke maand geleden haar debuutalbum ‘Brol’ uit en kreeg ze bijna alleen maar positieve reacties. De hype blijft met de dag toenemen en ook Frankrijk is inmiddels helemaal gezwicht voor de charmes van de Brusselse zangeres want haar arenatour bij onze zuiderburen is bijna helemaal uitverkocht. Angèle speelde Angèle het eerste van twee uitverkochte shows in de AB waarin ze de hype helemaal waarmaakte en de hele zaal op stelten zette.

Een blauwtje lopen? Dat deed Blu Samu allesbehalve in een reeds stampvolle AB. Met een dik kwartier vertraging, maar ook een meer dan welgekomen enthousiasme trok Blu het podium op om de AB in lichterlaaie te zetten. In het begin van de set deed ze dat nog met haar souly nummers, terwijl ze op het einde al haar remmen losgooide en voor een echte turn up zorgde. Af en toe raakte ze buiten adem of zong ze naast de toon, maar net die onvolmaaktheid en haar sympathieke manier maakten haar des te populairder bij het publiek. Blu Samu is nu nog een voorprogramma, maar dat kan in 2019 veranderen.

Nadat er al bij Blu vertraging was, begon Angèle eveneens een kwartiertje later aan haar show en net die vertraging zorgde ervoor dat de spanning bleef stijgen en dat het publiek uit zijn dak ging wanneer de lichten doofden. Voorafgegaan van een intro inclusief oogverblindende lichten, weerspiegelde zich dan eindelijk de schaduw van Angèle die naar haar micro marcheerde en haar hit “La Thune” inzette. Aan humor geen gebrek bij de zangeres. In het energieke popnummer “Balance Ton Quoi” kreeg ze iedereen aan het lachen door hilarische visuals met vliegende katten. Een opening die voor een heleboel poespas zorgde.

Angèle is veel meer dan de doorsnee popact. Althans, dat was hetgeen ze ons wou laten geloven en dat deed ze ook. De vaak voorkomende mix tussen piano en elektronische invloeden klonk in o.a. “Jalousie” enorm fris en met momenten lichtjes ondeugend. We onthouden zo ook “T’es Beau” dat met een piano solo van Angèle begon en dan dankzij haar band evolueerde tot een echt trip-pop-nummer waar niet alleen Angèle haar danspasjes boven haalde. Met debuutsingle en megahit “Le Loi de Murphy” ging het nog energieker verder en kreeg onze Brusselse trots, door het oorverdovend luid meegezongen refrein, heel de AB mee.
Angèle ruilde Brussel nog maar recent in voor Parijs, maar de Belgische hoofdstad is en blijft haar eeuwige thuis. Met een tedere versie van Dick Annegarns “Bruxelles” bracht ze dan ook een prachtige, fragiele ode aan haar thuisstad waarmee ze heel de zaal stil kreeg om aansluitend met “Nombreux” in dezelfde sfeer te blijven hangen. Het anders zo rebelse en hilarische tieneridool sloeg de zachtere tonen aan en ook hierin bleek ze te brilleren. Uitstekend was overigens ook “Flemme” dat moody en catchy tegelijk klonk en – na het rustigere moment – weer stilaan vaart in de set bracht.
Aan gigantische hits en meezingmomenten allesbehalve gebrek in de snel voorbijgaande set, maar hét grootste moment van de avond was setafsluiter “Tout Oublier” waarvoor Roméo Elvis het podium opkwam en de hele AB in extase bracht. Broer en zus vormden het ultieme dreamteam dat de massa zonder probleem meekrijgt. In de bisronde liet Angèle haar fans ook niet op hun honger zitten, want met haar nieuwste hit “Ta Reine”, het niet zo wazige, maar wel zeer aanstekelijke “Flou” en haar aanstekelijke hit “Je Veux Tes Yeux” sloot ze haar show op een indrukwekkende manier af.
Lang was Angèle ‘de zus van Roméo Elvis’, maar in de AB bevrijdde de jonge artieste zich definitief van deze titel. Fris, monter en met een goed uitgewerkte set presenteerde Angèle zichzelf in een uitverkochte AB alsof het de normaalste zaak op aarde is, terwijl ze bij haar publiek voor massahysterie zorgde. Met grote ogen bewonderden we de veelzijdigheid, de charmes, de humor en de muzikaliteit van de Belgische zangeres en stelden we vast dat we met Angèle qua populariteit misschien wel een vrouwelijke Stromae hebben. Een ongelofelijk talent dat ons afsluitend maar één ding kan laten zeggen: ‘Angèle, vous êtes si belle que Bruxelles.’

Wie het concert moest missen en geen tickets voor de uitverkochte shows in de AB, Trix of Vorst heeft kunnen bemachtigen, krijgt van ons goed nieuws. Vrijdag zal Angèle nog twee extra Brusselse zaalshows aankondigen.

Setlist: La Thune  - Balance Ton Quoi  - Les Matins - Victime des réseaux – Jalousie - T’es Beau - La Loi de Murphy - Bruxelles (Dick Annegarn cover) – Nombreux – Flemme - Tout Oublier (met Roméo Elvis) - Ta Reine – Flou - Je Veux Tes Yeux

Foto Angèle @Festivaldranouter (4T6Photography)

Met dank  aan Dansende Beren (http://www.dansendeberen.be)

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

De opkomst was eerder mager op deze zondagavond maar dat kon niet beletten dat het een hele mooie en hartverwarmende avond werd.

Eerst werden we nog blootgesteld aan de exploten van Gezman, een geschift gezelschap uit Kortrijk dat intussen toch ook al zo’n 20 jaar aan de weg timmert. De groep rond zanger Steven Vervaecke opende ronduit schitterend met “Schmuck”, een nummer dat zowaar in het Engels gezongen werd en waarmee Gezman bewees het ook zonder dat sappige West-Vlaams te kunnen. Zwalpende americana waarin de Country Teasers Morphine ontmoeten na een nachtje stappen.
Met de tweede song werd nog even op hetzelfde elan doorgegaan maar daarna losten de vijf de teugels wat en werd het wat nonchalanter en cabaretesker. Er werd nu gegraaid in het oudere werk waardoor ik, die gehoopt had op een presentatie van de laatste plaat, ‘Olput blues’ (schitterende titel overigens), wat op mijn honger bleef zitten. Hoewel de band muzikaal duidelijk een stuk rijper geworden is , doorstond niet alles de tand des tijds. Toch viel er nog voldoende moois te rapen zoals “Veel dust”, “Blow Hotel Zulu” met een knipoog naar “Blue Hotel” van Chris Isaak of het wat vreemde “Evil”, een nummer van bassist Kris Demets. En werd het wat minder dan bleef er nog steeds die geweldige sax van Ruben Vercaemer. Ten slotte werden onze oren nog onverwacht zwaar op de proef gesteld met “Hotdog”, een noise explosie die zijn doel wat voorbijschoot.

Holly Golightly werd door haar moeder gezegend met een naam die verwijst naar een personage uit ‘Breakfast at Tiffany’s’, een novelle van Truman Capote die ook succesvol verfilmd werd. Holly begon haar muzikale loopbaan bij Thee Headcoatees (1991-1999), aanvankelijk het achtergrondkoortje van Billy Childish’s Thee Headcoats maar die al snel als volledig vrouwelijke garage band naam wist te maken. Sinds 1995 maakt ze ook solo platen terwijl ze vanaf 2007 ook nog een nieuw project begint met haar partner Lawyer Dave : Holly Golightly & The Brokeoffs. De twee verhuizen enkele jaren later naar Georgia en sindsdien leidt ze eigenlijk een dubbelleven. In Amerika tourt ze met The Brokeoffs terwijl ze regelmatig de plas oversteekt om met haar Britse groep Europa te doorkruisen.

Holly Golightly begon haar set, net als twee jaar geleden in Het Bos, met “Crow Jane”, een traditional die vooral gekend is in de versie van Skip James. Dat terwijl de soundcheck eigenlijk nog niet afgerond was en er nog enkele techniekers de monitors kwamen checken op het podium. Tot grote verbazing van Holly die zoveel bezorgdheid niet gewend was en waarbij ze zich liet ontvallen dat de sound tijdens deze tour (het was trouwens de laatste dag) nergens beter geweest was dan hier. Ze zal het wel gemeend hebben want het geluid zat inderdaad perfect wat de schoonheid van dit concertje nog bedwelmender maakte.
Wat was het weer genieten van de souplesse waarmee deze band oude vergeten parels nieuw leven in blies: “Directly from my heart”, een zeldzame sleper van Little Richard die ooit nog door Frank Zappa werd gecoverd, “Your love is mine” van Ike Turner, hier met gitarist Bradley Burgess vertederend op tweede stem, “Mule Skinner” van Jimmie Rodgers, te vinden op haar laatste plaat met The Brokeoffs of  “Sally go ‘round the roses” van one-hit wonder The Jaynets. Maar ook de eigen songs getuigden van een tijdloze klasse. Onthaastende rock-‘n-roll gebracht met een ontwapenende bescheidenheid. Betoverend gezongen met die lijzige stem van een eeuwig mysterieus glimlachende Holly, geruggensteund door een uitmuntende, goed geoliede groep. Die bestond uit de wonderlijke gitarist Bradley Burgess, die geen noot teveel speelde, en een onwankelbare ritmesectie met Matt Radford op staande bas en veteraan Bruce Brand (Billy Childish, Hipbone Slim and The Knee Tremblers, The Dustaphonics, The Kneejerk Reactions, The Len Bright Combo, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Pop Rivets, The Voo-Dooms, The Masonics en zo kan ik nog een tijdje doorgaan...) op drums. Altijd een plezier om die laatste terug te zien, kurkdroog maar o zo efficiënt terwijl hij al eens een ander nummer dan de rest durfde in te zetten.

Heerlijk toch, die ongedwongen sfeer. Bij het afscheid zei Holly dat ze hier graag opnieuw geïnviteerd zou worden. Niet aarzelen zou ik zeggen, als de kans zich voordoet.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Sam Fender is een naam die u zeker moet onthouden. Eerder dit jaar verscheen hij op de shortlist van de BBC Sound of 2018 . Deze zomer maakte hij alvast die naam waar op Rock Werchter. Gisteren ging in de Witloof Bar van de Botanique zijn Europese tournee van start. Naar aanleiding van zijn debuut EP ‘Dead Boys’ die vorige week uitkwam, tourt hij de komende maanden door Europa.

Als voorprogramma had de band Apre op sleeptouw genomen. Deze Britse band schotelde ons gedurende een half uur de nodige portie indiepop voor. Veel variatie konden we in hun nummers echter niet vinden. Hun muziek deed ons denken aan van alles en nog wat, een eigen stempel had Apre nog niet op hun muziek gedrukt. Soms klonk het melig, dan weer aanstekelijk en uiteindelijk ook eens melancholisch. Bijna alle nummers hadden ze hetzelfde gitaarrifje en dezelfde opbouw, maar de klassieke indiepop formule werkte wel.

In een uitverkochte Witloof Bar weergalmde de intro van “Stranger Things”. Op deze mysterieuze tonen betrad Sam Fender het podium en zette hij ook meteen “Millenial” in. Met deze intro legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf en die verwachtingen werden niet meteen ingelost. Het nummer ontbrak pit, maar dat kan ook hebben gelegen aan het grote aantal die opeens voor zijn neus stonden. Gelukkige keerde al snel het tij en zorgde “Will We Talk In The Morning” voor een frisse wind.
De afgelopen weken waren geen lachertje voor de band. Hun gitarist kwam tijdens een trampoline avontuur slecht ten val en brak zijn been. Tijdens een andere show ontplofte zijn amp en vanavond zat de amp van hun basgitaar vast in de lift. Het is dus duidelijk dat bij Sam Fender niet alles van een leien dakje loopt. Tijdens hun Europese tour hebben ze een nieuwe gitarist die tevens ook goed bevriend is met Sam Fender. Zijn rol werd extra in de kijker gezet tijdens “Start Again”.
Momenteel tourt Sam Fender naar aanleiding van zijn ‘Dead Boys’ EP door Europa. De titeltrack mocht dan ook niet ontbreken in de setlist. Vreemd genoeg was er voor de andere nummers op de plaat geen plaats in de setlist. Zelfs zijn meest recente single “Poundshop Kardashians” kwam niet aan bod. Desondanks mochten we niet klagen. Nieuwe nummers als “All Is On My Side” en “The Change” mochten er duidelijk zijn. Vooral die laatste was enorm zwaar geladen en minder muzikaal agressief dan de voorgaande songs.
Tijdens “Friday Fighting” kregen we opnieuw te maken met de rechttoe rechtaan manier van muziek maken van Fender. Het nummer windt er geen doekjes om en heeft duidelijk ballen aan zijn lijf. Ook het tijdens het recentere “That Sound” weet hij ons te overtuigen met zijn gitaarwerk. Het hoogtepunt van de set vond deels plaats tijdens het nummer waarbij het allemaal begon voor hem. “Play God” werd gebruikt in FIFA 19 en sindsdien is zijn populariteit exponentieel gestegen.
Het moet gezegd worden, Sam Fender is een uitstekende zanger en dat kwam nog meer tot zijn recht toen hij solo op het podium stond.
Tijdens de laatste drie nummers bleef hij alleen achter. “Leave Fast”, wat op het eerste gehoor leek op een kerstsingle, is live iets helemaal anders. Het nummer is puur de breedste zin van het woord. Ook nieuw nummer “Use” is breekbaar, al heeft hij er andere plannen mee. Hij wist ons te vertellen dat hij in de studio met, bij benadering, 25 000 gitaren bezig is, een heleboel synths heeft en een groots koor heeft opgezet. Wij zijn alvast benieuwd hoe dat gaat klinken op plaat. Afsluiten deed hij met een “Dancing In the Dark” van Bruce Springsteen waarbij hij nogmaals bewees wat voor een klok van een stem hij heeft.

Met zijn show in de Witloof Bar van de Botanique bewees Sam Fender dat hij ‘the man of the future ‘ is. Zijn set was een combinatie van nieuwe en oudere nummers waarbij tot onze verbazing de nummers van zijn ‘Dead Boys’ EP opvallend afwezig waren. Enkel de cover mag naar onze mening verdwijnen uit de set, al is het wel echt een hele goede cover.
Sam Fender heeft genoeg sterk eigen materiaal dat gerust mag gedeeld worden met rest van de wereld. Wij zijn alvast benieuwd naar wat deze jonge Brit nog allemaal voor ons in petto heeft.

Setlist: Millenial - Will We Talk In The Morning - Start Again - All Is On My Side - Dead Boys - The Change - Friday Fighting - That Sound - Greasy Spoon - Play God - Leave Fast – Use - Dancing In The Dark

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel