Op het allerlaatste moment werd Bront nog opgetrommeld om als eerste groep te spelen en dat bleek een goede zet. Bront (Gent/Antwerpen) heeft naast leden van Moar, O’Grady, Lagüna en Voodooland ook twee broers van Leopard Skull in de rangen. Een supergroep als het ware met maar liefst drie gitaren in de frontlinie. Die gitaren eisten meteen de hoofdrol op en leken de mosterd gehaald te hebben bij Ty Segall. Maar nog voor we halfweg het eerste nummer waren kantelde alles en dreef de band richting The Abigails. Daar zal de bijzonder lage en wat zwijmelende stem van de charismatische Brent Pauwels niet vreemd aan geweest zijn. Zo bleef de groep voortdurend switchen tussen verschillende genres en bleven de tempowisselingen elkaar voor de voeten lopen. Daarbij deden ze denken aan de meest uiteenlopende namen: Butthole Surfers, Evil Superstars, The Memories of zelfs The Mothers Of Invention. Soms werkte dat wonderwel, andere keren hing het met haken en ogen aan elkaar. Toch bleef de balans overwegend positief.
Er was iets vreemds aan de hand met The Buttertones (Los Angeles). In zowat alle artikels die ik over de band las worden ze steevast met The Cramps vergeleken, soms zelfs met The Gun Club (naast meer aannemelijke namen als The Beach Boys). Maar in Leffinge was daar tot mijn teleurstelling geen spoor van terug te vinden. Van genre veranderd? Moeilijk te geloven.
De vijf, duur gekleed (retro style) en netjes gekapt, zagen er ook niet uit alsof ze zich ooit aan zulke muzikale exploten zouden hebben vergrepen. Wat kregen we dan wel te horen? Bijzonder moeilijk te omschrijven. Verfijnde rock waarin de gitarist subtiel rockabilly en surf invloeden smokkelde terwijl de zang er dan weer onmiskenbaar een new wave draai aan gaf. Dit stond wel erg ver weg van de rauwe garagerockbands (zoals The Cramps en The Gun Club) die ik meestal ga bekijken maar naarmate de set vorderde wisten ze me steeds beter bij mijn nekvel te pakken om niet meer te lossen. Ook al omdat de groep de grandeur van vroeger (jaren ‘40-‘50) in hun muziek wist te loodsen net zoals hun (Innovative Leisure) labelgenoot Nick Waterhouse, iemand die ik een erg warm hart toedraag.
De zang van Richard Araiza, soms tegen het parlando aan schurkend maar altijd dwingend, deed me naast de naam, die me maar niet te binnen wil schieten, verder denken aan achtereenvolgens Scott Walker, Morrisey en Nick Cave. Dan heb ik het wel over de manier van zingen, niet de stemkleur. De gitaar van Dakota Böttcher drong zich nooit op maar klonk altijd inventief en had wortels in de rock’-n-roll. En dan was er nog de steeds mee toeterende saxofonist (slechts twee keer koos hij voor de toetsen), je ziet het bijna nooit meer in een rockgroep maar ik hou er wel van.
Bovendien bleken de jongens bescheiden en erg sympathiek en kwamen ze, ondanks de magere opkomst, na hun reguliere set maar liefst driemaal terug. En dat met dank aan de niet aflatende aanmoedigingen van Bront.
The Buttertones zorgden voor een alweer sterk concertje in De Zwerver!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
De Genkse Americana band Dumont brengt een gloednieuwe schijf op de markt. Dumont, herrezen uit de as van The Swish bestaat uit: Johan Dengis (Zang, Gitaar), Dirk Ulenaers (Gitaar), Michel Wouters (Drums) en Albert Claesen (Bas). Gastmuzikanten: Davy Jansen ( Mad About Moutains): steel pedal guitar en Pino Guarraci: piano.
De band bracht reeds op 19 januari een eerste single uit, en werkte daarvoor samen met songwriter Elliot Murphy. De legendarische singer-songwriter Elliot Murphy, één van de grote muzikale helden van de Dumont, was bijzonder enthousiast over de muziek en werkte maar al te graag mee aan de plaat die op 21 april in Het Debuut in Westerlo werd voorgesteld. ‘Stay A While’ is dan ook een bijzonder aanstekelijk tot warmhartige EP geworden, die niet alleen aan de ribben blijft kleven. Dumont heeft zijn nieuwe adem gevonden, klaar om de wereld compleet te veroveren.
Het meest opvallende, de jarenlange ervaring binnen de muziekwereld resulteert niet in een routineklus. Al vanaf die eerste song “100 Years” loeit de spontaniteit uit de boxen, en laat je niet meer los tot het einde. We houden van bands die ervaring combineren met een overvloed aan spelplezier. Dat is niet alleen tijdens concerten zo, als een band zo een EP of album aflevert d, at aanvoelt alsof het jonge wolven zijn in het vak, die nog alles moeten bewijzen? Dan gaan we nogal gauw overslag. Dumont blijft ook tijdens de tweede song “Big Bear Street” die ingeslagen wegen verder bewandelen.
De titelsong “Stay A While” doet je verlangen naar lange zomermaanden gezeten rond het kampvuur, met een frisse deugddoende bries in de haren en je geliefde aan je zij. Een pakkende song, die nog meer impact krijgt dankzij de medewerking van Elliot Myrphy. Hoewel zijn medewerking aan die EP een meerwaarde kan genoemd worden is dit pareltje van een Americana schijf echter vooral de verdienste van die bijzonder getalenteerde top muzikanten die Albert Claesen, Dirk Ulenaers en Michel Wouters toch zijn. Deze tovenaars met klanken, krijgen uiteraard voldoende ondersteuning van sprankelende piano huzarenstukken. Met dank aan Pino Guarraci, of Dave Jansen zijn verdovende inbreng. Maar het is vooral die bijzonder warme en heldere stem van Johan Dengis die je kippenvel bezorgt of een krop in de keel.
Afsluiter “Star Living Now” is niet een gewone kers op de taart. De registers worden hier compleet open gegooid in een wervelende en nog maar eens enorm aanstekelijke finale die we met geen woorden kunnen omschrijven. Het bewijst nog maar eens dat als je muzikanten, die muziek beleven in plaats van gewoon bespelen, samenbrengt iets onbeschrijfelijk en magisch moois kan ontstaat; wat ervoor zorgt dat de haren op de armen rechtop komen te staan van puur innerlijk genot.
Dumont verstaat die unieke kunst om emoties aan te spreken, toegankelijk te klinken en de aanhoorder aan te zetten de songs van begin tot einde stevig mee te brullen. Op menig festival deze zomer zorgen ze voor wervelende Americana feestjes van eenzaam hoog niveau.
Kortom. ‘Stay A While’ is een EP om te koesteren , net omdat de songs je hart verwarmen en je aanzetten tot dansen in de huiskamer, ook na zes luisterbeurten.
Dumont staat op vrijdag 22 juni op Genk On Stage, en speelt daar een thuismatch. Na het beluisteren van deze sprankelende EP , zij ze een aanrader van formaat, want pas 'live' komen die songs nog beter tot hun recht.
Meer informatie: http://www.genkonstage.be/nl/uurschema/8
Tracklist: 100 Years - Big Bear Street - Stay A While - Start Living Now
Wie synthpop zegt denkt meestal ook aan Erasure. In de jaren 80 waren ze groot met hits als “Sometimes”, “A Little Respect” en zoveel meer. De stuwende kracht en brein naast zanger Andy Bell is niemand minder dan Vince Clark die voor Erasure al actief was geweest bij Depeche Mode, The Assembly en Yazoo. Wat misschien minder mensen weten is dat het synthpop duo nog steeds actief is en op gezette tijden een album op de wereld loslaten. Zo scoren als in de jaren 80 doen ze niet meer maar ze blijven wel kwaliteit leveren. Intussen ben ik de tel kwijt maar ik denk dat deze (zonder de compilaties) nummer achttien is.
‘World Beyond’ is trouwens niet geheel nieuw. Het is in feite een bewerking van hun laatste album ‘World Be Gone’ uit 2017. Ze hebben de nummers van het vorige album, in samenwerking met het Brusselse post-classical collectief Echo Collective, in een nieuw jasje gestoken. Vince Clark herwerkte in de studio gedurende een week het album met tien muzikanten uit dit collectief. Muzikanten die o.a. viool, cello, dubbele bas en piano spelen. Het procédé hadden ze in 1987 al eens gedaan met hun album ‘Circus’. Toen brachten ze een EP uit met klassieke interpretaties van enkele nummers uit ‘Circus’.
Het resultaat mag er zijn. De tracks klinken iets ingetogener dan de originele. Mede dank zij het gebruikte instrumentaria. Doch wat opvalt is dat de tracks, ondanks het nieuwe jasje, stevig overeind blijven staan. Andy Bell kan hier met zijn stem ook meerdere kanten uit en lijkt op sommige nummers haast te croonen.
‘World Beyond”’mag dan misschien een album zijn dat vooral de fans van Erasure zal plezieren en minder de synthpop liefhebbers; het betekent niet dat dit geen geslaagde bewerking is. Integendeel zou ik zeggen.
Hoewel Poptone een gloednieuwe band is binnen de muziekwereld, hebben oprichters Daniel Ash en Kevin Haskins al meerdere water doorzwommen. Doen die namen een belletje rinkelen? Het gaat inderdaad om muzikanten die bij legendarische band Bauhaus, Tones on Trail en Rockets hun kunsten hebben vertoond. Voor dit nieuwe project Poptone gaat dit duo een samenwerking aan met Diva Dompe, de dochter van Kevin. Het resulteert in een best aardige post punk schijf, die verleden en toekomst fijn met elkaar verbindt.
“Heartbreak Hotel” geeft reeds de toon aan. Poptone blaast oudere songs nieuw leven in, waardoor het lijkt alsof de jaren '80 nu pas zijn begonnen. Het mag duidelijk zijn de geest van Bauhaus en vooral toch Tones on trail waait voortdurend voorbij bij songs als “Mirror People”, “Movement of Fear”, “Happiness”. Typische ingrediënten zo eigen aan post punk, ook dat vinden we telkens opnieuw terug. Maar net door die songs dus niet zomaar routineus te brengen, straalt dit trio duidelijk enorm veel goesting en spelplezier uit. worden we ook na meerdere luisterbeurten over de streep getrokken.
In tijden van Post punk oplevingen blijft Poptone dus verrassend vernieuwend klinken. Het gevoel dat ons overvalt bij dit debuut. Het is een band die fris en modern klinkt, met behoud van het typische vintage geluid uit die jaren '70 tot '80. Het duo Haskins en Ash ontpopt zich daarbij als ware virtuozen, waarop geen sleet lijkt te komen, gerugsteund door verschroeiende baslijnen van dochter Diva, die bewijst dat de appel nooit ver van de boom valt. Ook de daarop volgende songs “No Big Deal”, “Lions”, “Love me” tot “Ball of Confusion” zijn een rode draad .
Besluit : Heel bewust grasduint Poptone dus door zijn eigen verleden, maar voegt er nieuwe wendingen aan toe, zodat ze perfect passen in het plaatje anno 2018. Daardoor kan met dit debuut een ruim publiek aan post punk liefhebbers worden aangesproken. Gaande van fans van het eerste uur, en/of van voornoemde bands als Bauhaus en Tones on Trail, tot de jongere post punk liefhebber die zich door de jaren heen op de vele revivals heeft gestort.
Poptone bewijst in elk geval dat ervaring in het vak nooit hoeft te resulteren in een routineklus. Door te durven buiten je eigen lijnen te kleuren, verleg je als band ook je eigen grenzen.
Kortom, dit is gewoon een klasse schijf, van dinosaurussen in de post punk, met een kijk op de zaak als jonge leeuwen die klaar zijn om de wereld te veroveren.
Tracklist: Heartbreak Hotel - Ok This Is the Pops - Mirror People - Movement of Fear – Happiness - No Big Deal – Lions - Love Me – Performance - Christian Says - Ball of Confusion - Go! - Slice of Life
Een band met Spanjaarden die vanuit Duitsland Ierse punkrock en speedfolk maken. Om de Europese gedachte compleet te maken hebben ze ook nog één track in het Frans, maar hebben we daar ook muzikaal iets aan?
Malasaners brengt de working class-pub-variant van Celtic punk. Niet zo fel punky als de Dropkick Murphys en niet zo mooi verhalend als Flogging Molly, maar nog steeds heel verdienstelijk. “Sell The Night” en “Workers On The Run” zijn mooi uptempo en hebben veel power, een beetje rauw en rebels. “But Not Today” begint een beetje mellow om alsnog een furieuze finale te krijgen. “Long Live The Glory” is een knappe meezinger. Titeltrack “Footprints” heeft een intro die van The Levellers had kunnen zijn. Op “To The Border” tonen deze Spanjaarden dat ze mee zijn met de actualiteit.
Die van Malasaners hebben hun zaakjes voor mekaar: je kan ze nauwelijks op fouten betrappen: het Ierse accent, de smoothe Celtic punk, … Het zijn echt heel kleine details in woordkeuze en zinsbouw die verraden dat dit geen volbloed-Ierse band is. Maar dat mag geen probleem zijn. Het is hetzelfde met “can white men sing the blues?”. Tuurlijk wel. Die details zullen ons worst wezen. En aanstekelijke Ierse punkrock kunnen we nooit genoeg hebben. In een rokerige kroeg of na een paar biertjes op een festival, er zijn genoeg plekken en momenten waarop deze muziek goed tot zijn recht komt.
Om het met de titel van de voorlaatste track (een muzikale knipoog naar Dexys Midnight Runners) te zeggen: “Fun Has Just Begun".
Walhalla Records is een afsplitsing van Starman Records. Op dit label vind je obscure Belgische wave. Van synth wave tot cold wave. Zo zijn er de gekende Underground Wave compilaties waar ook deze artiest op voorkomt. Schicksal is het alter ego van Rudi Huybrechts die sedert 1982 probeert body beat in sterke songs te verpakken. ‘365 Days’ is een soort van compilatie album dat zowel heel oud als recenter werk bevat. Samengesteld door Huybrechts samen met Lieven De Ridder.
Aan wat moet je je verwachten als je deze schijf oplegt? Electro en body beat dat klinkt zoals we die kennen van het begin van de jaren 80. Rudimentair en embryonaal maar wel altijd zoekend naar een geschikte songformat en naar nieuwe geluiden. Denk aan bands zoals Zolex, A Split Second, Psyche of een voorloper van Front 242, Kraftwerk etc...
Ergens in dit braakland bevindt de muziek van Schicksal zich. Meestal vrij dansbaar en vooral boeiend vanwege zijn diversiteit ofschoon het album op zich wel consistent blijft klinken. Je hoort niet meteen welke de oudste en de recentste songs zijn op ‘365 Days’. Verder zit er fijne flow en ritmiek in de muziek waardoor de aandacht niet meteen dreigt te verslappen.
‘365 Days’ is een fijne plaat voor liefhebbers van minimal, electro en aanverwante genres. Ook mensen die de jaren 80 willen (laten) herbeleven zullen hiervan smullen.
Anna von Hausswolff is een 31-jarige Zweedse met een bereik van 4 octaven, die haar laatste album ‘Dead magic’ opnam op een kerkorgel in een kerk in Kopenhagen met producer Randall Dunn (Sunn O))), Marissa Nadller, Black Mountain). Een kerkorgel had ze niet meegebracht, niettemin stonden de orgelklanken centraal, en kreeg ze ondersteuning van een vijfkoppige band met duidelijk metalroots.
De muziek van von Hauswolff is niet voor een gat te vangen, hier toch een poging: experimentele klassieke muziek, gemengd met doommetal, gothisch en theatraal, met ongelooflijk veel sfeer, een uniek geluid dat de fans van Swans of Chelsea Wolfe enorm zal aanspreken. Zoals bij een optreden van Swans was dit zowel een fysieke als emotionele ervaring, in lange, uitgesponnen nummers waarbij de decibels in het rood geduwd werden en onder- en boventonen een totaalervaring creëerden.
Opener “The truth, the glow, the fall” deed door de zang en orgelpartijen denken aan This Mortal Coil, die cultband van 4AD-labelbaas Ivo Watts-Russell, om naar mate het nummer vorderde, uit te bloeien tot een metal-symfonie, het orgel van Anna zette de toon, waarop de bandleden invielen met gitaardrones. Niet alle nummers werden gezongen, er waren ook instrumentale nummers zoals bijvoorbeeld “The marble eye”, dat heel filmisch was. Vervolgens ging het de horrortour op met “Pomperipossa” waarin Anna ijselijke schreeuwen aan metal paarde.
Een andere overduidelijke invloed was David Lynch, we moesten onmiddellijk denken aan de sleutelscene in het theater in ‘Mulholland Drive’, met de Spaanstalige versie van Roy Orbison’s “Crying”.
Het magnum opus vanavond was het lange uitgesponnen “Ugly and vengeful”, een aanzwellende geluidstorm die de AB-Club op zijn grondvesten liet daveren en waar het publiek euforisch op reageerde: een oorverdovende fysieke ervaring die je gewoon moest ondergaan, het beste van Swans en doom-metal met een headbangende Anna die haar en onze duivels ontbond.
Daarna liet de band ons even op adem komen, op ”Källans återuppståndelse”, verrijzenis in het Zweeds, speelde von Hausswolff melodica, Twin Peaks was nooit veraf met zijn unheimliche sfeer. De single “The mysterious vanishing of Elektra”, begon met een akoestische gitaar, die beantwoord werd met een logge gitaarrif, en hoge uithalen van Anna, als een soort gotische, theatrale PJ Harvey. “Come wander with me/Deliverance” was het letterlijke orgelpunt van dit magistrale optreden: Julee Cruise die met een doommetalband in dialoog ging, drones, gitaarsolo’s en orgelklanken in een lang filmisch stuk.
Bissen deed Anna von Hausswolff tussen het publiek, een meter vijftig groot, maar wat een stem, met “Gösta” een wondermooie torch song die ons nog lang zal bijblijven, een nummer dat ze schreef voor een theatervoorstelling in het Göteborgse Stadstheater: Gösta Berlings Saga, naar een boek van Selma LagerLöf.
Wie er bij was, was getuige van een vijfsterrenoptreden, voor mij zelfs het beste concert dat ik ooit in de AB Club mocht meemaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anna-von-hausswolff-28-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/miaux-28-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sleep - Een oerknal, die ons met een dubbel gevoel achterlaat'
Sleep
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-27
Erik Vandamme
Sleep worden niet helemaal onterecht de grondleggers genoemd van het doom metal genre. Sleep bracht begin jaren '90 inderdaad enkele baanbrekende platen uit. Zoals ‘Sleep's Holy Mountain' en 'Dopesmoker'/'Jerusalem’.
Toen ze vorig jaar aantraden op Alcatraz Metal Fest was dat niet gewoon een mokerslag in het gezicht, over de drie dagen bekeken leverde Sleep één van de - naar mijn mening - beste concerten van Alcatraz Metal Fest 2018 af. We schreven daarover: "Live is een optreden van Sleep een oorverdovende mokerslag, die je niet zomaar verweest achterlaat. Vergelijk het eerder met een aardverschuiving, een muur van geluid dat op jou afkomt. Inderdaad bleek Sleep ook live grenzen te verleggen binnen het doom gebeuren. De slome maar loeiende harde gitaar en drum klanken gingen letterlijk door merg en been. Prompt voelden we ons wegdrijven naar wederom die verre, eerder donkere, oorden in onze ziel. Waar demonische wezens ons hart wilden verbrijzelen tot onze ziel vermorzelen."
Sleep zet op zondag 27 mei, in een al maanden op voorhand, snikhete Ancienne Belgique een verschroeiende set neerzetten. Helaas bleven we eveneens toch een beetje op onze honger zitten.
"Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren."
Nochtans legt de band de lat heel hoog door na een oerknal van een intro. Waarna op diezelfde elan wordt doorgegaan, om voor het eerst maar niet voor het laatst de trommelvliezen te doen barsten. Dit tijdens een lang uitgesponnen “The Sciences”. Prompt worden alle registers open gegooid. Als de ene mokerslag nog maar pas is verwerkt, krijg je namelijk een andere kopstoot vlak in het gezicht. Net door typische Doom elementen - bij bepaalde songs meenden we op een concert van Black Sabbath te staan - combineert met verdovende Stoner huzarenstukken. Valt er puur muzikaal en vocaal bekeken inderdaad geen speld tussen te krijgen. Ook bij daarop volgende kleppers als “Holy Mountain”, “Sonic Titan” kwamen we telkens met een knaller van jewelste tegen een muur van geluid terecht, en bleven totaal verweesd achter. Het zou de rode draad vormen doorheen de volledige set.
https://www.youtube.com/watch?v=ABT6_UzkyQ8
En toch bleven we dus een beetje op onze honger zitten. De lange pauzes tussen elke song haalden helaas telkens opnieuw de drive uit het concert. Ook al werd die gevolgd door een allesverwoestende wervelstorm, die je compleet murw slaat. We hadden ook gehoopt op een wervelende set van twee uur, zonder pauze.
Helaas was er dus wel een pauze van tien minuten voorzien. Op zich is dat geen probleem uiteraard, want we kregen dorst van de hitte in de zaal, en het hevig headbangen doorheen dat eerste uur hielp daar ook niet bij.
Echter, de orkaanuitbarsting van begin tot einde, die ons op Alcatraz Metal Fest doorheen schudde waardoor we dat veertien dagen daarna nog steeds voelden doorheen ons lijf, werd door die pauzes telkens opnieuw iets te abrupt afgebroken. Hoewel die rustmomenten je de tijd gaven om even tot rust te komen, bleek dit toch een klein minpunt aan dit voor de rest oorverdovend tot verschroeiend concert.
"Door wederom een abrupt einde, bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen."
https://www.youtube.com/watch?v=V89JtjisHr4
Echter, het grootste deel van de aanwezigen maalden daar niet om. Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren.
Want eerlijk is eerlijk, de muzikanten van dienst blijken ook na al die jaren nog steeds letterlijk je bij de strot te grijpen, waardoor je op je benen staat te trillen van zoveel intensiviteit die op jou afkomt.
Bovendien is de inbreng van drummer Roeder (Neurosis) die sinds 2010 Chris Hakius verving, die op zijn buurt de band na de reünie in 2009 verliet, een meerwaarde binnen het geheel. Door samenvoeging van al die elementen komt Sleep er dan ook gemakkelijk mee weg dat er bijvoorbeeld geen of weinig interactie is met het publiek.
Na een meer dan overdonderende finale met het onvolprezen “Dragonaut”, een song die de meeste bijval kreeg van het publiek, waardoor dat het dak van Ancienne Belgique er uiteindelijk compleet af ging, kregen we als kers op de taart nog een al even verschroeiend aanvoelende ingekorte versie van “Dopesmoker” over ons heen. Een song die in normale omstandigheden circa twintig minuten duurt per onderdeel van één uur, werd ingekort tot circa vijf minuten of iets meer … door wederom een abrupt einde.
Bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen.
"Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan. "
Besluit
Sleep bewijst in Ancienne Belgique wat Doom/Stoner betreft , nog steeds onvolprezen koningen en keizers te zijn. De heren soleren op zodanig eenzaam hoog niveau, dat je van de ene mokerslag naar de andere wordt doorverwezen, telkens de riffs doorheen je vege lijf klieven als botte bijlen, en je letterlijk gehypnotiseerd wordt door zoveel intensiviteit. Het voelt het aan alsof je in een diepe trance terecht komt, ver verwijderd van de harde realiteit, en niet alleen jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan.
De stille momenten tussen de songs, het ontbreken van bindteksten, de wat ingekorte set en die pauze zorgt er echter voor dat we dus toch een beetje op onze honger bleven zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? We veronderstellen dat de meningen hierover heel verschillend zullen zijn.
In elk geval, de aanwezigen lieten dit alvast niet aan hun hart komen.
Want we zagen naderhand niet anders dan blije, bezwete gezichten na deze verschroeiende orkaanuitbarsting bij hoogzomer, die Sleep doorheen de Ancienne Belgique joeg, tot geen spaander van de zaal geheel bleef.
Setlist: Moon Landing Radio Transmission
Set 1 The Sciences - Marijuanaut’s Theme - Holy Mountain - The Clarity - Sonic Titan *
Set 2 Aquarian - Antarcticans Thawed - The Botanist - Dragonaut
Encore: Dopesmoker
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Moaning - Echo’s van de jaren negentig hardcore
Moaning
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Nick Nyffels
Hoe zou het nog zijn in de Amerikaanse underground? Goed, op basis van twee nieuwe bandjes die we zondagavond in de AB Club aan het werk zagen.
Bodega komen uit Brooklyn, hun debuut ‘Endless scroll’ komt volgende week uit en is geproduced door Austin Brown, de lange van Parquet Courts. Bodega, drie meisjes en twee jongens, worden als artrock of postpunk gecatalogeerd, maar wij hoorden toch iets anders: stevige collegerock met een politieke en maatschappijkritische inslag, een beetje punk, DIY-ethiek met veel scheurende gitaren, en dubbele percussie, waarbij frontvrouw Nikki Belfiglio het voortouw nam, en als ze niet drumde, wilde danspasjes ten berde spreidde. De zang werd gedeeld met gitarist Ben Hozie en als hij zong waren de gelijkenissen met Parquet Courts overduidelijk. Verder deed deze band ons ook denken aan Priests, al komt dat punkbandje dan uit Washington DC.
Van de andere kant van de USA komen Moaning, dit trio komt uit LA, en hebben hun debuut uit op Sub Pop records. Zanger Sean Solomon ziet er piepjong uit, maar was al tien jaar actief in verschillende bandjes voor hij met Moaning begon. Op basis van de plaat catalogeer je deze band ergens tussen postpunk (Interpol, Preoccupations) en shoegaze, maar hun liveklank ging het meer gaan zoeken in de melodieuze Amerikaanse hardcore punk van de jaren negentig: Fugazi, Shellac, Rival Schools en Quicksand: het recept is dus duidelijk, veel tempowisselingen op drums en bas, met een gitaar die daar door scheurt.
Het minpunt van deze band is toch wel de zang van Solomon, hier geen brulboeizang als bij Metz, de drummer had trouwens een t-shirt aan van die band, maar de fluisterzang van Solomon had te weinig melodie.
In Limburg zijn ze zot van dit soort bandjes, ze staan dan ook op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop op het Lift-podium, wat de juiste plaats is voor dit debuterend bandje. Zo verpletterend als bijvoorbeeld Shame of Metz zijn Moaning nog niet, maar geef ze wat tijd en het komt wel in orde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Brussels Jazz Weekend 2018 - Boggamasta & Glü – Brussels Jazz Weekend
Brussels Jazz Weekend 2018
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-26
Erik Vandamme
In het weekend van 25, 26 en 27 mei gaat het evenement Brussels Jazz Weekend door, op verschillende locaties rond en op de Grote Markt. Wij gingen de bijzondere sfeer gaan opsnuiven op zaterdag 26 mei. Een zonovergotene, snikhete dag die enorm veel volk lokte. Terwijl bands als Philip Catherine Quartet en Delv!s die grote markt liet vol lopen, en artiesten als Boucan in Bonnefooi het dak er deed afgaan, Of Stéphane Mercier 4tet bedwelmende klanken doorheen the Music Village joeg, was vanavond de AB niet echt vol gelopen. Maar daar malen zowel de bands als aanwezigen niet om. Wat we voorgeschoteld kregen waren twee bands die kleurrijke, experimentele muziek naar voor brengen. Met veel humor maar ook enkele donkere walmen van intensiviteit. Waarbij improviseren en het aanspreken van alle zintuigen, de rode draad vormde . Met Boggamasta en Glü stonden dan ook twee bands op het podium die we niet per se in dat keurslijf Jazz zouden durven onderbrengen. Het is hen zelfs tekort doen.
Boggamasta: Grensverleggend, kleurrijk pallet boordevol Humor en Absurditeit
Absurditeit met sausjes Jazz en aanverwante? Dat is het gedoodverfde ingrediënt waarmee Boggamasta ons circa één uur en dertig minuten om de oren slaat. Boggamasta is het project rond David Bovée , die met geschifte zangpartijen het publiek gemakkelijk inpakt. Bovendien ontpopt hij zich eveneens tot een multi-instrumentalist door o.m. zijn betoverende klarinet spel. Samen met Peter Vermeersch, die met zijn rauwe en vervormde stem en ruw gitaarspel, zich eveneens ontpopt tot een klasse entertainer, trekt hij dan ook de meeste aandacht naar zich toe.
Echter houdt het daar niet mee op. Dit gezelschap bestaat uit niet minder dan zestien leden. Op een rijtje: David Bovée (electric guitar, vocals & electronics), Peter Vermeersch (bassclarinet, vocals & electronics), Pierre Vervloesem (electric bass), Kristof Roseeuw (double bass &violin), Peter Vandenberghe (keyboards & piano), Teun Verbruggen (drums & drumpads), Wim Segers (percussion), Berlinde Deman (tuba & vocals), Benjamin Boutreur (alto sax), Michel Mast (tenor sax), Bruno Vansina (baritone sax & flute), Bart Maris (trumpet), Thomas Mayade (trumpet), Peter Delannoye (trombone), Marc Meeuwissen (trombone), Marti Melià (tenor sax).
Hoewel beide heren dus eerder op de voorgrond staan en de aandacht naar zich toe trekken, is het echter net de kruisbestuiving tussen elk van de bandleden dat ons het meest over de streep trekt. Is het nu de verdovende tenor sas, trompet, trombone of tuba klanken., die hun plaats krijgen in de schijnwerpers, maar ook door hun al bijzondere vocale inbreng ons met verstomming slaan. Of die lekker aanstekelijke drum salvo's tussen Teun en Wim, die een spelplezier uitstralen zoals we zelden tegen komen. Of het wervelende piano spel van Peter, die met dat instrument improviseert tot het oneindige.
Telkens haalt Boggamasta het onderste uit de kan om zijn publiek te bedwelmen, te betoveren en in vervoering te brengen, door het brengen van een bevreemdend aanvoelende soort Jazz en aanverwante, waar experimenteren tot improviseren tot het oneindige de rode draad vormt doorheen het geheel. Zoals we weten is bij een ketting elke schakel even belangrijk, als één schakel ontbreekt, is die ketting niet meer compleet. Dat blijkt dus ook bij Boggamasta het geval te zijn. Elke drum salvo of keyboard aanslag, tot vocale inbreng, past perfect in het plaatje. Elke schakel is bovendien even belangrijk binnen dit project.
Gelukkig zorgt die perfectie niet voor een gevreesde routineklus. Integendeel zelfs! En ja daar zetten we een uitroepingsteken achter. Want het spelplezier en de spontaniteit vloeit uit elke vocale en instrumentale inbreng, waardoor de aanwezige - die eerst wat onder de indruk was van zoveel absurditeit - prompt mee gaat dansen en deinen tot het oneindige.
Boggamasta kreeg op het einde van de set dan ook een warm, en dik verdiend applaus na het afleveren van een grensverleggende set waar Jazz, improviseren, Humor en absurditeit binnen een kleurrijke omgeving, hand in hand bleken te gaan.
Glü: Een optreden waarbij alle zintuigen en emoties ten volle worden aangesproken, tot het oneindige
Ter introductie van Glü citeren we even uit de introductie die staat te lezen op de website van Ancienne Belgique:'Raw diamond discovered in Brussel's underground scene, GLÜ is a hybrid electronic machine. Connected by kilometers of cables, four musicians and a Vj brew electronic, drum&bass & break-core into a living world... To be heard. To be seen. To be felt.' Dat laatste blijkt te kloppen. Een optreden van Glü moet je vooral zien, horen en voelen. Want alle zintuigen en emoties worden vanaf de eerste tot de laatste noot aangesproken. De bandleden maken er niet veel woorden aan vuil, maar laten de hypnotiserende klanken voor zich spreken. Enerzijds worden geluidsmuren gesloopt, door het creëren van een oorverdovend klankenbord. Anderzijds, door daarbij tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm te tonen, word je letterlijk meegezogen in de bijzonder kleurrijke wereld die Glü je meer dan een uur lang aanbiedt.
Glü brengt een potje trance, Drum'n'bass tot triphop. Dat, in zekere mate, ligt ver verwijderd van het aanbod Jazz. Maar net doordat die muziekstijl tegenwoordig zo veelzijdig is geworden - kijk maar naar een band als STUFF. – zijn ze net nauw verbonden met die muziekstijl. Dat die Jazz echter nog steeds, heel subtiel, terugkeert in de sound van Glü, is ook niet verwonderlijk. Omdat oprichters Martin Daniel en Dorian Palos een verleden blijken te hebben in dat genre. Met dit project gaan de heren, gerugsteund door al even begenadigde muzikanten, eerder duchtig aan het experimenteren met elektronische klanken. Net als bij hun voorgangers, vormt ook hier improviseren tot het oneindige een rode draad doorheen het geheel.
Dit wonderbaarlijke spel tussen klank, beeld en oorverdovende drum'n'bass deden dan ook elk van de aanhoorder wegzweven naar onaardse oorden. Sommigen dansten alsof ze onder invloed waren gedreven van dat vaak oorverdovende klankenbord tot waanzin . Anderen stonden in diepe gedachten te genieten, en bleken eveneens naar andere oorden te zijn doorverwezen. Wij gingen prompt neerzitten, om met de ogen gesloten die betoverende tot oorverdovende klanken compleet op ons te laten inwerken. Waardoor we heel even - of toch meer dan een uur lang - volledig buiten onszelf waren getreden. In zoverre zelfs dat we in een staat van diepe trance terecht kwamen, waaruit we niet meer wilden ontsnappen. Pas toen een bezorgde security me kwam vragen of alles in orde was, kwam ik weer terecht in de bewoonde wereld.
Dat Glü het zichzelf niet gemakkelijk maakt, merkten we ook. Maar eens gegrepen door die indrukwekkende samensmelting tussen klank en beeld, is inderdaad geen weg terug meer mogelijk. Na deze avond waar alle zintuigen ten volle werden aangesproken, gingen we nog even de gezellige sfeer opsnuiven op de omstreeks 23u nog steeds goed vol gepakte Grote Markt. Om vast te stellen, dat dit project Brussels Jazz Weekend, duidelijk een schot in de roos is geworden. Voor herhaling vatbaar, en geheel gratis!
Ook vandaag (zondag 27 mei) gaat op verschillende plaatsen nog steeds concerten door onder de noemer '’Brussels Jazz Weekend'’. Voor een overzicht van het aanbod, verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.brusselsjazzweekend.be/index.php
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wacken Battle Belgium 2018 – België stuurt Behind Bars naar Wacken
Wacken Battle Belgium 2018
Zaal Volkskring
Zingem
26-05-2018
Filip Van Der Linden
Wacken Open Air in Duitsland geldt als één van de grootste metalfestivals ter wereld. Naast o.m. Nightwish, Judas Priest, Helmet en Solstafir staat ook de jonge Belgische hardcoremetalband Behind Bars op de affiche van Wacken. De band uit Geel won zopas de finale van de Belgische Wacken Battle in Zingem en mag zich begin augustus meten met de winnaars uit tientallen andere landen. In een spannende finale haalde Behind Bars het van Our Hate, Signs Of Algorithm, Innervate en Turbowarrior Of Steel. Violent Sin moest verstek geven voor de finale.
De Wacken Battle is voor Belgische bands die niet bij een label zitten nog steeds de beste kans om op Wacken Open Air te kunnen spelen. Voor heel wat bands was het de start van het internationale luik van hun carrière. De wedstrijd werd reeds gewonnen door Powerstroke, Trouble Agency, Carrion, Speed Queen en Evil Invaders. Die laatste band mocht toen evenwel niet aantreden omdat ze tussen het winnen van de battle en het spelen op Wacken een platendeal getekend hadden. Evil Invaders staan dit jaar overigens wel gewoon op Wacken, net als Diablo Blvd (Alex Agnew) en Spoil Engine.
Dit jaar waren er opnieuw meer dan 100 metalbands die hun kans waagden voor de Belgische Wacken Battle. Na de halve finales waren er nog zes finalisten. Voor die finale was het net als vorig jaar opnieuw snikheet in zaal Volkskring in Zingem.
Signs Of Algorithm mocht om 18 u als eerste band aan de bak voor een setje stevige metalcore. Je merkt meteen dat deze band een goed geoliede machine is die veel in binnen- en buitenland speelt, maar in Zingem sloeg de vonk niet meteen over naar het publiek. De band ging er nochtans vol voor en haalde alles uit de kast.
Voor de West-Vlaamse thrashers van TurbowarriorOf Steel was het omstreeks 19 u misschien nog wat vroeg op de avond. Hun turbo-thrash lijkt eenvoudig omdat ze – door het vele spelen - alle songs zo goed in de vingers hebben. Het is een hele kunst om een song zo catchy en meezingbaar te componeren en te brengen, maar dat zie je er niet altijd aan. Het trio amuseert zich steevast op het podium en dat wist het publiek te waarderen.
De melodische deathmetalband Innervate komt uit Heist-op-den-Berg. Met shirts van Insomnium en At The Gates was meteen duidelijk waar zij de mosterd gehaald hebben. Innervate deed verdienstelijke pogingen om hun set toegankelijk te maken voor een breed metalpubliek, maar deathmetal blijft natuurlijk, net als bv. black- en extreme metal, een subgenre dat het niet makkelijk heeft in dergelijke battles.
Our Hate is een relatief jonge band, maar de leden hebben duidelijk al meer jaren op de teller dan die van de andere bands in Zingem. Our Hate bracht een venijnige mix van metal en hardcore, met heel veel energie en een verbeten trek op de gezichten.
Behind Bars was die avond al de derde band met een mix van hardcore en metal. Ondanks de hitte, het late uur en het goeddeels uitgeputte publiek was er nog veel beweging op en voor het podium. Behind Bars werd in Zingem de verdiende winnaar, al kunnen we moeilijk duiden waar ze precies het verschil maakten.
Organisatie: Vzw RTP
Louane - Franse electro-pop voor de (aller)jongsten
Louane
Vorst Nationaal
Brussel
2018-05-25
Eva Coudyzer
Louane Emera, kortweg Louane, is de artiestennaam van Anne Peichert, een 22-jarige Noord-Franse zangeres die vooral bekend werd door haar deelname aan The Voice. Een jaar na haar deelname speelde ze al de hoofdrol in La Famille Bélier, een tragikomedie over een familie doofstommen waaruit de getalenteerde dochter probeert te ontsnappen om het te maken in de muziekwereld. In 2015 ontving Louane hiervoor een César in de categorie meilleur espoir féminin. Haar eerste plaat ‘Chambre 12’ werd in Frankrijk het best verkopende album uit 2015. In 2017 jaar lanceert ze haar tweede album ‘Louane’ waarmee ze nu de zalen rondgaat, en waarvoor o.a. Loic Nottet een nummer voor schreef.
Een rijzende ster in Frankrijk dus, én ook favoriet van Belgische wielrenner Philippe Gilbert, maar haar deelname aan The Voice levert haar toch vooral minderjarige fans op: het merendeel van het opgedaagde publiek bestaat uit kinderen met in hun kielzog mama en papa. Strak op tijd valt het grote doek op het podium en verschijnt Louane– onder luid en hoog gekrijs – tegen een enorme hologram van de maan. Ze gaat van start met “No Secrets” en “Tourne”, pop-nummers waarin af en toe een valse noot klinkt. Zijn het de zenuwen?: Louane vertelde dat ze genomineerd is voor Chanson de l’année , een populaire tv-programma op TF1, en dat er voor die gelegenheid beelden worden opgenomen tijdens het concert in Vorst.
“On était beau” combineert een Afrikaans ritme met electro-vibes, “Blonde” schreef Louane toen ze zich als tiener slecht in haar vel voelde en ze regelmatig een ‘blonde’ opstak en een biertje nuttigde. “Lego” en “Chambre 12” maken gebruik van veel ‘aaahs’ en ‘oohs’, zodat meezingen niet te moeilijk wordt gemaakt. “Avenir” brengt Louane akoestisch, terwijl “Midi sur novembre” traag begint maar dan explodeert in een disco-fuif.
“Jour 1”, uitgegroeid tot de hymne van de jeugd in Frankrijk en Wallonië, wordt luidop meegezongen en tekent voor één van de highlights van een avond die wordt gekenmerkt door een opeenvolging van quasi identieke popnummers, waarop de knappe Française uitbundig staat te dansen.
Rustpunten zijn er met het mooie “Si t'étais là” op piano. Het nummer gaat volgens de zangeres over ‘algemeen gemis’, maar wordt in de media vaak in verband gebracht met de dood van Louane’s ouders die allebei overlijden net op het moment dat Louane haar eerste successen boekt. Ook de cover “Un homme heureux” van William Sheller brengt wat intimiteit in de broeierige zaal.
Louane is met haar catchy synthpopnummers momenteel de populairste en meest gedraaide aller zangeressen in Frankrijk, de ‘Ellie Goulding van Frankrijk’. De stem en de présence heeft ze alvast, net als een geweldige backoffice van producers en bekende namen die voor haar songs schrijven. Nu nog afwachten of ze blijvend haar stempel kan drukken, want zoals zoveel exponenten van tv-formats blijkt dergelijk succes vaak van korte duur.
Organisatie: Live Nation
Hidden Trails + Colour Haze - Freaky psychedelica en ongeremde gitaren
Hidden Trails + Colour Haze
Muziekodroom
Hasselt
2018-05-25
Sam De Rijcke
Hidden Trails is een beetje een buitenbeentje in de Belgische rockmuziek, ze zijn mijlenver verwijderd van de populaire elektro-kitsch à la Oscar en andere wolven, en ze springen ook niet op de trein van rechttoe rechtaan luide gitaarbandjes als Sons, Equal Idiots of Teen Creeps.
Hidden Trails begeeft zich immers in een door lsd aangetast straatje van psychedelische rock, een plaats waar songs niet hoeven in een keurslijf van maximum vier minuten gewrongen te worden en waar gitaarsolo’s een vrijgeleide krijgen. Daarom is deze band, die ontstaan is uit de restanten van Hypnos 69, steeds een goed bewaard geheim gebleven. Ze spelen een soort muziek die helemaal niet past in de playlists van StuBru, het strookt niet met de jingles, de reclameblokken en het oeverloos gelul van de presentatoren. Bij Radio 1 zit men dan weer te weinig aan de paddenstoelen om dergelijke bands een kans te geven.
De passage in de Muziekodroom is pas onze eerste kennismaking is met Hidden Trails, vergeef het ons. We zijn in ieder geval sterk onder de indruk van de freaky songs met een prog-randje, een hallucinogene Pink Floyd toets en een hoop schitterende en zweverige gitaarsolo’s. Wij lusten hier wel pap van, wij houden met name ook van Weedpecker, Motorpsycho en Crippled Black Phoenix.
Hidden Trails krijgt een uur lang de mogelijkheid om hun kunsten te tonen, en daar maken ze gretig gebruik van. Enig minpuntje vanavond is dat de vocals er maar wat flauwtjes doorkomen, voor zover dit belangrijk is in dit genre. Daardoor komt de nadruk nog meer op de fantastisch gitaaruithalen van Jo Neyskens te liggen, en die zijn om van te smullen. Heerlijke gitarist, heerlijke band, wij gaan ons verdiepen in hun album ‘Instant Momentary Bliss’ en hopen van u hetzelfde.
Al even onhip bij populaire radiozenders is Colour Haze, een Duitse band die de door Kyuss ontworpen stonerrock hoog in het vaandel draagt en die live nog een stuk uitvergroot via minutenlange gitaarsolo’s, splijtende riffs en glooiende rustige passages. Met bovendien een heus kleurenspectrum op de achtergrond en wat heerlijk gerstenat binnen handbereik vertoeven wij zo algauw in een trance-modus. Denk bij Colour Haze qua sound gerust in de richting van Motorpsycho of Causa Sui, wij doen het ook. Maar denk vooral aan een jam-interpretatie van Kyuss ten tijde van ‘Welcome To Sky Valley’ (en vraag u tegelijkertijd eens af waarom een geniaal gitarist als Josh Homme nu zo zit te klooien op die laatste drol van QOTSA terwijl hij destijds de meeste geniale stonerrock uit zijn gitaar toverde).
Op de laatste Colour Haze plaat ‘In Her Garden’ zijn er wat strijkers en blazers binnengeslopen en die staan daar trouwens mooi op hun plaats, maar live gaat het er in de aloude bezetting gitaar-drums-keyboards-bass wat steviger en rauwer aan toe. De ritmesectie zorgt voor een solide groovy onderbouw en de keyboards creëren een knoert van een seventies sound, maar natuurlijk is het de gitaar die hoofdrol wegkaapt. Virtuoos van dienst is Stefan Koglek, een freak die geregeld de Jimi Hendrix in zich loslaat en die vervolgens inlijft bij Black Sabbath en Hawkwind. Live zijn de gitaarpartijen nog iets meer freaky, de riffs nog een stuk vetter en de songs nog een pak langer dan op de albums. En dat wil wat zeggen, want hun platen lopen zo ook al over van ontspoorde vette psychedelica en uitgesponnen stoner-songs met hoog acid-gehalte. Kun je nagaan.
Colour Haze, geen spek voor ieders bek. Wel voor de onze.
In Duitsland vind je wel vaker dit soort uitfreakende psychedelische rock, een band als Samsara Blues Experiment bijvoorbeeld mag je gerust in één adem noemen met Colour Haze. Meteen onze tip voor het najaar : Samsara Blues Experiment staat op 17/11 in Le Magasin 4. U mag eens raden wie de support act verzorgt. Yep.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ons ticket voor het concert van Katy Perry lag al een jaar in de schuif te wachten. ‘De Witness Tour’ die 115 show bevat in alle uithoeken van de wereld. Het is haar manier om 10 jaar Katy Perry te vieren en ook om haar nieuwe album die ze de naam van haar tour gaf voor te stellen.
We hebben het even opgezocht, het was in 2009 dat Perry geprogrammeerd stond op Rock Werchter. Hetzelfde jaar dat ook Lady Gaga op de affiche stond. En kijk, zo veel jaar later zijn beide dames toonaangevend wat de hedendaagse hitlijsten betreft.
Het is al lang meer dan de zang alleen. Het is een totaal entertainment geworden. Aan fantasie geen gebrek. Een ledwand in de vorm van een oog die knipoogde naar ons, alsof ze wou zeggen dat alles in orde kwam. De zee die open ging en daar kwam ze neergedaald uit de lucht. Klaar voor bijna twee uur spektakel dat niet altijd een even hoog niveau kon aanhouden.
Als we basket willen zien gaan we wel eens naar de zaal naast het Sportpaleis en een haai, tja die komen we liever niet tegen. Ondertussen draaide de hit-machine rustig door want vergis u niet, Katy Perry heeft de laatste jaren heel wat leuke singles op ons losgelaten. “Dark Horse”, “Teenage Dream”, Hits en Cow alias “Hot ’n cold”, “California Gurls” en “I Kisses a Girl” kregen we in één rechte lijn.
En daartussen nog “Chained to the Rhythm”. Wie die clip heeft gezien kon al vermoeden waar we gingen terecht komen, jawel in het decor van de Efteling. Dat terwijl de synchroon dansende dames aan de zijde van Katy ons deden denken aan de Moulin Rouge. Mooie combinatie. En neem er nog een vleugje Cirque du Soleil bij. Bij momenten vliegend door de hemel van het Sportpaleis. Bij “Wide Awake” maakte ze een baan rond de aarde op een vliegende planeet. Aan hoogtevrees ook zeker geen gebrek.
Na de vierde kostuumwissel ging het richting finale met “Part Of Me”, “Roar” om af te sluiten, letterlijk met “Firework”. De liefde voor extravagante outfits zijn overduidelijk, net als de sfeer die gecreëerd wordt rond de figuur ‘Katy Perry’. Ze ging niet met de billen bloot, figuurlijk dan want laat nu haar mooi stel benen één van haar handelsmerken zijn.
Was dat allemaal niet te bloot voor wat ons opviel, toch wel een heel jong publiek? Vier kostuumwissels, grote nepflamingo’s, wandelende tv’s, een spelletje basket, een haai die de show probeerde te stelen, een enorm stel lippen, een angstaanjagende tijger, heen en weer geslinger doorheen het decor. Het was me wat. Daarom een speciale vermelding voor de vele krachten achter de schermen die alles strak getimed toch tot een goede einde hebben gebracht. Muzikaal ontplofte het niet. Alle hits bleven overeind, soms licht herwerkt, iets meer ingetogen. Laat dat nu het verschil zijn van de beginperiode van Katy Perry, toon de jonge dames hip waren als ze een “Cherry Chapstick” in hun zak hadden.
We hebben al heel wat vrouwelijk geweld gehad de afgelopen maanden in de Antwerpse zalen, deze kon niet ontbreken. California gurls we're unforgettable!
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
