Meteen in de eerste regels tekst van The Stanfields op hun nieuwe album ‘Limboland’ wordt duidelijk dat dit een politiek statement wordt. "A line was drawn in the sand by a fool with a big stick and tiny hands/He promised a wall, talked about greatness and dared to speak for me." Hoewel The Stanfields een Canadese band is, willen ze reageren op het beleid van de Amerikaanse president Donald Trump. Hun boodschap verpakken ze in een mix van folk en potige hardrock. De teksten zijn verhalend en toch heel erg to the point.

Je kan The Stanfields aanduiden als The Levellers zonder de punk-vibe. Het is maar waarmee je begint als referentie. Zonder de politieke boodschap hadden The Stanfields ook een Canadese versie van Mumford & Sons kunnen zijn: dezelfde degelijke, klassieke songs en melodieën, iets meer korrel op de stembanden en geen banjo maar een viool voor de extra folktoetsen. Het verschil maken ze vooral met een zachte ondertoon van country, zonder daarmee expliciet op de voorgrond te komen, behalve dan misschien op de meezinger “How Long Is The Road” en op “California Reaper”.

Zelf noemen ze ‘Limboland’ overigens geen politiek album, maar eerder het luid verkondigen van een algemeen ongenoegen en een vraag naar meer redelijkheid. Niet enkel van Trump, maar ook van mediamagnaat Rupert Murdoch, Justin Trudeau (eerste minister van Canada) en nog veel anderen die meeschrijven aan het verloop van de wereldgeschiedenis. “Iedereen slijpt maar zijn messen, zonder naar elkaar te willen luisteren. Op social media blijft de grootste groep politiek stil, omdat ze anders virtueel afgemaakt worden door een heel kleine groep van politieke extremisten”, verklaart zanger en songschrijver Jon Landry.

The Stanfields houden hun ogen en oren open en kijken ook geregeld naar het grotere geheel. "Your flag (won't save you anymore)” gaat over de klimaatopwarming en hoe de politiek er overal in de wereld maar niet in slaagt om daar een krachtdadig antwoord op te bieden. Het is in dit nummer duidelijk dat de politieke nood ook muzikaal vuurwerk oplevert.

Als geheel bevat ‘Limboland’ meer gebalde en minder uitdijende nummers dan op eerder werk.

Niet alleen politici en zakenmensen krijgen een veeg uit de pan. Op “Let It Run” wordt de luisteraars een spiegel voorgehouden. Hoe wij – als we thuiskomen na een werkdag – alle rede buitensluiten als we voor de tv plaatsnemen en totaal onverschillig blijven voor alle onrecht tot we in slaap vallen. Het is ook een song waarop de band tussen de lijnen zichzelf relativeert: ondanks de sense of urgency die uitgaat van hun teksten, beseffen ze bij The Stanfields dat zelfs hun eigen publiek veelal ‘in slaap’ gesukkeld is.

“Total Black” is een beetje een gemiste kans. Op dat nummer krijgen The Stanfields versterking van het Canadese folk-duo Cassie en Maggie MacDonald (viool en zang). De heldere stem van Maggie biedt een mooi contrast met brombeer Landry, maar ze zijn vergeten dat zoiets pas werkt als je ook nog een degelijke song schrijft. En dat kunnen ze nochtans goed op ‘Limboland’.

De sterkste nummers op ‘Limboland’ zijn behalve “Let It Run” nog “Light”, “Desperation” en “Lantern In The Window”.

Labadoux 2018 - 4-5-6 mei 2018 – 30^ste editie - Is en Blijft een Heerlijk festival!
Labadoux 2018
Festivalterrein
Ingelmunster
2018-05-10
Filip Gheysen

Op 4, 5 en 6 mei 2018 blies het Labadoux Festival dertig kaarsjes uit in Ingelmunster. Om dit te vieren werden enkele grote namen geboekt en werd het weer van Dranouter nu al uit de kast gehaald. (Alleen de grote vakantie van de jeugd kon niet verplaatst worden.) Bart Peeters mocht voor de vierde keer aantreden in de schaduw van de Wantebrug en ook Admiral Freebee en Ozark Henry waren grote publiekstrekkers. Voor de echte folkliefhebbers zijn The Chieftains uiteraard het neusje van de zalm en traditiegetrouw werd de zondagavond afgesloten met een grote naam uit eigen land. Daarmee waren Klaas Delrue en zijn kompanen met Yevgeni ook niet aan hun proefstuk!
Er zakte heel wat volk af naar het eerste folkfestival van de zomer en het was genieten van een ontspannen sfeer, een regenboog aan muzikale kleurschakeringen en Afrikaanse acrobaten onder de zomerse lentezon.
De politie leek ons nadrukkelijker aanwezig dan anders, maar ook zij konden genieten van een ontspannen sfeer en bleven gelukkig werkloos toekijken op een komen en gaan van musici en hun crew, muziekliefhebbers en drinkebroers, lanterfanters en luilakken!

dag 1 - vrijdag 4 mei 2018
Michelle David & The Gospel Sessions
Vanaf de eerste noot gaan de 101 luisteraars in de concerttent de rug wat rechten. Dit wordt geen simpel voorafje voor wat nog moet volgen! Een zwarte stem in een energiek lijf heeft meteen iedereen in de ban! Michelle David heeft présence, charisma en één regel voor haar optreden: NIET BLIJVEN ZITTEN HET HELE OPTREDEN LANG! Want dat vindt ze vervelend. Dat kan zeker niet gezegd worden van haar optreden. Het is altijd ondankbaar om de spîts te moeten afbijten, maar op vrijdagavond om zeven uur krijgen we al meteen een topper voorgeschoteld. Met een klok van een stem verheft deze Michelle de gospel naar een nieuw niveau. En daar is ze zich uiteraard bewust van: “Jullie hadden zeker gedacht Oh Happy Day hier te horen?”, vraagt ze plagerig. “Wel, ik breng jullie gospel zoals jullie die niet gewoon zijn!” Drie blanke mannen zijn haar Gospel Session en die gieten een Americanasausje over de zwarte muziek van David waardoor we een soort Motown Gospel te horen krijgen. “Give it to Jesus” kon net zo goed door Martha & the Vandellas gebracht zijn. Uiteindelijk slaagt ze er ook in om dansers op de plankenvloer te krijgen! Everybody gospelized! Missie geslaagd!

Verlin
Eén man en twee gitaren. Een flesje water en een glas Guinness. No nonsense.. Dat is Verlin, het muzikale project van Pascal Verlinden. Deze singer songwriter, gitarist performer en kunstschilder vertolkt zijn eigen nummers met een doorleefde stem in het Engels. Luistermuziek met gevoelige teksten. Ondanks de obligate babbelaars was er toch publiek voor een meezinger 123 set me free, 456… Beluister zeker zijn nieuwe EP ‘Soul Indian’ op iTunes of Spotify, etc.. Zou Nick Drake zo geklonken hebben als hij nu nog onder ons was geweest?

The Chieftains
The Chieftains zijn één van de bekendste folkgroepen uit Ierland en in de folkwereld. Zij veranderden de Ierse muziek die tot de jaren ‘50 van de vorige eeuw in een vast ritme met één melodielijn gespeeld werd, in een levendige dansmuziek met ritmewisselingen (jig/reel) die nu standaard geworden zijn. Met Paddy Moloney aan het roer doorkruiste deze groep de laatste 56 jaar alle continenten. Dat werd vóór het optreden ten overvloede geïllustreerd met een presentatie uit het familiealbum van de band.
Voor de feesteditie van Labadoux hadden ze een recept bedacht met alles erop en eraan: Canadese dansende mannen met rubberen benen en een Newyorkse ravissante danseres die nu en dan uit de coulissen kwam als een ricochetschot. Daarnaast waren er de Roeselaarse Pipe Band:  FIELD MARSHAL HAIG’S OWN PIPES & DRUMS en het koor THE LITTLEST BIRDS. Alles bij elkaar toch wat veel voor het podiumpje van Labadoux.
Dit zorgde nu en dan voor chaos waarbij iedereen elkaar wat voor de voeten liep. Gelukkig was er nog voldoende muziek waarbij ambiance afgewisseld werd met ingetogen nummers (geïnspireerd door de Ierse natuur) zoals Moloney solo op fluit met Easter Snow. De Canadese violist (één van die 2 paar rubberen benen) bracht een solo uit eigen land waarbij hij ons even herinnerde aan het busongeval met een hockeyteam, juist een maand geleden.
Met een trots gevoel liet Moloney ons ook de beelden zien van Cady Coleman, een NASA Astronaut met een oude dwarsfluit van Matt Molloy in het ISS. (Typ eens “St. Patrick's Day in Space” in YouTube!).
De folkies in de tent kregen op tijd en stond een portie jig & reel toegediend, zodat iedereen tevreden was. Toch bleven wij achter met een gevoel van less is more...

Bart Peeters
Reeds voor vierde keer staat deze hyperkinetische troubadour op Labadoux, trots als een aap dat hij dit keer na de beste folkband ter wereld mocht komen (sic). Hij heeft zich omringd met een stel Ideale Mannen: Amel Serra Garcia (Cubaans percussionist), Westvlaming Emile Verstraeten op viool/gitaar/trompet, Ivan en Mike Smeulders op accordeon en last but not least Piet Van den Heuvel (ja, die van Scooter) op gitaar.
Speciaal voor ene Freek die een handje komt geven bracht Peeters Wifi, waarna hij met een viervoetig genie over de Hongaarse poesta gaat struinen. In 2005 zou het publiek Tot je weer van me houdt met een zee van aanstekervlammetjes opgeluisterd hebben. Nu zien we alleen nog lampjes van smartphones voor de zelfverklaarde digibeet op het podium die er met de smartphone een haat-liefdeverhouding op na houdt.
In de voetsporen van Wannes Vandevelde zaliger probeert ook Peeters Vlaamse flamenco uit: “Slaapwals” is minder slaapverwekkend dan de titel doet vermoeden, maar een nummer vol maatschappijkritiek met een hoek af. Peeters is een vakman en het instrument dat hij het beste bespeelt is het publiek!
Met een perfecte afwisseling van een lach en een traan (na Als je mij zou verlaten volgt Konijneneten) zijn er geen babbelaars meer die de stilte verstoren. Of zou het Nederlands ervoor zorgen dat meezingen voor iedereen een makkie is? “Heist Aan Zee” is het nummer waar volgens Peeters alles mee begon, 15 jaar geleden. “Labadoux, wij rekenen op jullie” is voldoende om de hele tent met “hohohohohohoho…” tot een duizendkoppig voorgrondkoor te verheffen.
Uiteindelijk wordt het tijd om af te sluiten en krijgen we de raadom uit te kijken naar “Brood voor morgenvroeg”.
Wij trekken zelf huiswaarts om onze broodtrommel te checken. Langs het kanaal vergezelt de stem van Bart –“Wil er iemand mijn Messias zijn”- Peeters ons met een achtergrondkoor van kikkers.
De sfeer zit er dus goed in …

dag 2 - zaterdag 5 mei 2018
Douglas Firs
Toch niet de minste aan ons Vlaamse filmfirmament, maar wel de opener op zaterdagmiddag. Als we de tent betreden vullen stevige gitaarriffs de concerttent. Maar ook zonder de fantastische band blijft de muziek van Douglas Firs overeind!
Frontman Gertjan Van Hellemont trok voor zes weken moederziel alleen naar Montreal -volgens eigen zeggen een stom idee- waar hij bijna wegkwijnde van eenzaamheid maar meteen ook de mooiste songs schreef.
De naam van de stad was in ieder geval de titel van een droevig klein liedje (sic). De instrumental ontstond op de verkeerd gestemde gitaar die zó van het vliegtuig kwam. Ademloos luisterde de hele tent naar de breekbare klanken die voor niemand “ongestemd” leken.
De band ademt Americana en nummers zoals “Caroline” zouden even goed klinken mochten Jackson Browne of wijlen Tom Petty er zich aan wagen. In tegenstelling tot heel wat andere artiesten heeft Gertjan alle begrip voor wie niet wil dansen (want dat zou hij zelf nooit doen).
Hij merkt nog fijntjes op dat ze achter in de tent niets anders te koop hebben dan muziek. Wie een T-shirt wil van Douglas Firs, zal die zelf moeten maken! Met “Judy” horen we nog een radiohit als afsluiter. Deze zomer is hij nog op heel wat festivals te zien, o.a. op Cactus en Dranouter, om er maar twee te noemen!

King Dalton
Na optredens in Dranouter en op Pukkelpop komt King Dalton zijn ijzersterke live reputatie waar maken op Labadoux. Het vijftal rond broederpaar Pieter en Jonas De Meester levert al tien jaar een mix af van folk, funk, blues en country. Naast een drumcomputer, steelt ook een échte drummer de show met zijn energieke slagen die zijn muts over zijn ogen doen zakken. 
Zoek hun derde CD, ‘The Third’ op via Spotify! “Blue Rain” sleept je mee met een stevig ritme, terwijl je in “Light on the Water” door frontman Pieter De Meester op sleeptouw wordt genomen met een stem die ons aan Stef Kamiel Karlens doet denken. Hij wordt geflankeerd door Jorunn Bauweraerts die zich in nummers als “Secrets” incognito voordoet als een tweede Kate Pierson. Opnieuw een ontdekking op Lx voor wie hun muziek nog niet kende!

Tiny Legs Tim
Enkele jaren geleden speelde Tim De Graeve een elektrische zet in de clubtent van Lx. Deze keer speelt hij volledig akoestisch de muziek uit zijn nieuwe cd 'Melodium Rag'. Samen met Steven Troch die de mondharmonica zoetgevooisd en loepzuiver bespeelt, brengt hij klassiekers van Robert Johnson (Crossroads) of Lightnin’ Hopkins met eigen teksten of eigen arrangementen. “Hard to admit” was voor sommigen heel herkenbaar: hoe moeilijk is het soms om toe te geven dat je fout bent? Net zoals in elke tent staan hier ook mensen te kletsen alsof ze ergens aan de toog staan met wat muziek uit de radio op de achtergrond. Een korte technische uitleg over akoestisch spelen zonder monitors, gekoppeld aan het vriendelijke verzoek buiten verder te babbelen, lokte enerzijds een welgemeend applaus uit van de luisteraars en legde de kletsers meteen het zwijgen op. Maar verder was Tim The Happiest Man In Town: “Voor wie is het te warm vandaag?” Nee, wij hadden geen klagen van dit optreden!

Faran Flad
Meer dan 12 jaar geleden nam Heather Grabham uit Engeland samen met Kadril ‘De andere kust’ op. Nu maakt ze hier nog steeds muziek met Erwin Libbrecht, één van de founding fathers van Kadril. Samen zijn ze Faran Flad, (Oud germaans & Keltisch voor ‘een reis met veel pracht’). Enkele jaren geleden stonden ze ook in de grote tent op Lx en in 2018  palmen ze opnieuw het publiek in met hun rustige romantisch muziek, enerzijds met de kristalheldere stem van Heather en anderzijds instrumentaal met bv. Zweedse en Canadese vioolklanken met een wisselend tempo. Nadat het dameskoortje op het overvolle podium van de Chieftains de mist inging, mogen ze bij Faran Flad herkansen onder de naam “The Fair Maidens”. Nummers zoals “The Shaking of The Sheets” maken een mens gelukkig: ‘Dance dance when you hear the piper’. Ook ceremoniemeester Libbrecht was, naar eigen zeggen, een gelukkig man!
Je kan ze deze zomer nog zien op Zilleghem Folk en Ham Folk en in de Centrale in Gent vieren ze op 9 november hun tiende verjaardag!

Bombadil
Van de grote tent is het een kleine wandeling naar de pubtent waar we ondergedompeld worden in de boombalsfeer van deze Vlaamse folkdansband. Direct worden de dansers zonder pardon en in onvervalst Westvlaams op de dansvloer gesommeerd: “Lange reke, pinkskes omhoge, potjes en pannekes breken… zukkentwadde…” Op het podium herkennen we een gitarist die we net nog in de concerttent zagen: Jan Debrabandere moest zich inderdaad haasten om van het ene op het andere podium te springen. Hij brengt een nummer uit Zweden om af te koelen (sic.). De sfeer zit er goed in en het is dorstig weer. dat merkt Fre Vandaele aan de micro goed op: Nu spelen we een polska. Niet moeilijk te dansen: beeld u hoe je naar huis gaat vanavond met een stik in je frak…

Admiral Freebee
Het eerste nummer van de set is meteen “The Last Song”. Gelukkig niet echt… de admiraal gooit er meteen een eerste hitsong tegenaan “Always on the Run”. Met de zon op de tentzeilen is het een stoombad geworden. De zijflappen hangen omhoog en een aantal luisteraars zit in het gras, net buiten de tent, te genieten. En dan wordt de zaterdagavondmis opgedragen door pastoor Freebee. Hij rammelt een reeks weesgegroetjes af met de klemtoon op ARME ZONDAARS.
Onze Vlaamse Neil Young kan inderdaad wel even gaan freewheelen, net zoals zijn Canadese voorbeeld: ‘Thousands and thousands of people came to see me rock. Trump doesn’t know me, mama doesn’t know me, Jesus doesn’t know…’
De blazerssectie bijt stevig van zich af in “Nothing Else To Do”, “Ever Present” en “Einstein Brain”. Natuurlijk krijgt hij het West-Vlaamse publiek op zijn hand als hij zich out als halfbloed Tieltenaar en niet in het minst met de mooie versies van zijn bekende hits. Met “Rags ’n Run” wordt in schoonheid afgesloten!

Bandadriatica
We citeren toch even de website van Lx: BandAdriatica ontstond in de traditie van een ‘La Banda’, die elk klein Italiaans dorp rijk was. Zo'n Banda zorgde voor muziek op feesten, begrafenissen en processies en reisde van dorp tot dorp in Puglia. 
Deze Banda is perfect gecast in de pubtent waar liefst zo weinig mogelijk sérieux wordt gehanteerd! Het zijn vooral de blazers en de accordeon die elkaar achterna zitten als een hond die zijn eigen staart wil bijten. Toch krijgt de elektrische gitaar een open doekje met een snoeiharde solo. We herkennen ook klanken van de overkant van deze (Adriatische) zee waar de Balkan begint. Oost en west vermengen zich in een smakelijke mix!

Sens Unique
Dit vijftal gaat voluit voor een feestelijke mix van rock, folk en chanson française met weerhaken. Meteen wordt duidelijk waar ze heen willen met hun optreden in de klein Clubtent aan de andere kant van de Wantebrug: de eerste rijen stoelen moeten enkele meters achteruit zodat de dansers voorrang krijgen.
Ze brengen een soort folkrock overgoten met een Franse saus van samenzang. Leuke teksten met een angel voor wie een mondje Frans spreekt. “Sortie de secours par exemple”: de viool zet een pizzicato in, gevolgd door de bas. Blijkt het niet over een vluchtweg uit de tent te gaan maar over een uitweg uit een relatie; le désir a presque tout brûlé et mon amour où est l’amour? Ga zeker eens kijken als ze in de buurt optreden, ze zijn de hele zomer en route!

Ozark Henry
Het podium is nog in het duister gehuld als de eerste bastonen weerklinken van “Rescue Me”. Als een pletwals rolt de sound van de band de tent in. Dan verschijnt de hogepriester van deze muziek volledig in het zwart in een satijnen hemd met wijde mouwen.
De ene song vloeit naadloos over in de andere: “Godspeed”, “A Dream That Never Stops”. Met bezwerende gebaren lijkt hij de golvende mensenzee te willen bezweren tijdens “Ocean”. De bindteksten zijn minimaal maar “Wie zingt er mee?” is voldoende om een duizendkoppig koor op de been te brengen voor “Sweet Instigator”. Het achtergrondkoortje van “Word Up” staat dan weer op band. We zijn er nochtans zeker van dat de zangeressen die Faran Flad bijstonden, hier zeker ook hun steentje hadden bijgedragen!
Het publiek smult gulzig van deze BEST OF waarmee we allen verwend worden en uiteindelijk brult het massakoor uit volle borst ‘o-O-o-ooo’ mee op “I’m Your Sacrifice”. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut!

Afro Celt Sound System
We citeren toch even de website van Lx: ‘Afro Celt Sound System is een band die een perfecte blend vormt waar Labadoux voor staat: een heerlijke mix van Keltische muziek, doorspekt met West- Afrikaanse invloeden. Die bonte mengeling wordt dan overgoten met een gedurfd, vernieuwend elektronisch jasje en je bekomt kommerloze, blije Labadoux muziek!’
En dat kunnen wij alleen maar beamen. Een eenzame doedelzak geflankeerd door bastonen uit een synthesizer opent de set. Net als het synthgeluid op de zenuwen dreigt te werken verschijnt de Senegalese griot (West-Afrikaanse zanger/dichter/verteller) met een kora op het podium. Dit eeuwnoude snaarinstrument ademt Afrikaanse cultuur. Zo raakt het podium stilaan vol muzikanten van alle slag. We krijgen Ierse deuntjes op viool en bodhran. Dat geroffel wordt dan weer overstemd door een grote trommel, bespeeld door een man met een Sikhtulband op het hoofd. Hij steelt de show met ritmische vrolijkheid en zwierigheid.
In het Engels (met dat typisch Indisch accent) wordt het publiek in de samenzang betrokken.
Hier geen bekende hits zoals bij Ozark, maar dat doet niets af aan het enthousiasme waarmee gezongen wordt!

dag 3 - zondag 6 mei 2018
The Jacquelines
Optreden om één uur op een hete zondagmiddag in mei... het is niet meteen het dankbaarste moment van de dag. Maar iemand moet het doen en we kunnen genieten van een heerlijk vrouwelijk ‘retro swingtrio’. Even vragen we ons toch af hoe laat een optreden mocht beginnen in de 40ies op een zondag… In zwarte rokjes, die alleen de onderbenen vrij spel geven vanaf de knieën, voeren Iris Berardocco, Eva Tulkens en Sara Raes ons als drie moderne Andrews Sisters terug naar vervlogen tijden.
Drie verschillende stemtimbres die in perfect harmonie samen komen. Ze worden begeleid door het mannelijke trio, ‘de Jacks’, Stijn Wauters (piano), Kris Mintens als invaller voor Frederik Madou (contrabas) en Jelle Van Giel (drums).
De dames trekken zich discreet terug in de coulissen en geven de Jacks vrijgeleide. Wij mogen mee op de “A Train” van Duke Ellington. In de volgende halte komen de dames er weer bij in een strak sluitend rood ensemble en brengen een ondeugend nummer over friend Sebastian die dingen doet die verboden zijn door de paus. Afsluiter is “Don’t Cry for Louie” in een eigen arrangement. Intussen is het volop zomer, deze eerste zondag van mei, en de dames bedanken hun publiek nog dat ze hun tent verkozen boven een zonnebad!

Sean Taylor
Opnieuw plaatst Lx een fantastisch gitarist op het podium van de pubtent. De enorme dansvloer blijft leeg en wie niet wil dansen, komt er niet toe om de vlakte te kruisen. “Come close, I don’t bite… yet”, moedigt de Britse dertiger ons aan. Hij brengt eigen(zinnige) songs zoals “Texas Boogie” waarin hij zijn helden aan het woord laat: Townes van Zandt said “to live is to fly”; Lightnin’ Hopkins sang the blues so well; I came all the way to labadoux to sing the blues…” Je moet op Lx zijn om ontdekkingen te doen! Kreeg je er zin in ? Bezoek https://www.seantaylorsongs.com/videos/ 

Ray Cooper
In de Clubtent krijgen we nog een lone wolf te zien, deze keer op mandoline. Ray Cooper is zanger, componist en multi-instrumentalist. Naast zijn mooie zangstem speelt hij viool, gitaar, mondharmonica, mandoline, harmonium, cello en bas. Met Oysterband concerteerde hij van 1988 tot 2013 in meer dan 27 landen en werkte hij mee aan de opnames van 19 albums. Ondanks dit succes besloot Ray in februari 2013 de groep te verlaten en zijn solo-carrière verder uit te bouwen. Opnieuw een grote naam in een kleine tent op Lx.
Hij wisselt persoonlijke nummers (“Little Flame” voor zijn dochters) af met historische thema's. Folkcentrum Dranouter vroeg hem een song te schrijven over één van de vele gesneuvelde soldaten uit WO1. “The unknown soldier has a name” gaat over een soldaat die zijn oversten zei waar het op stond en uiteindelijk geëxecuteerd werd in 1917.
Ook deze keer wordt het publiek weer tot koor gepromoveerd en met één repetitie belooft Ray ons zelfs dat “Drunk On Summer” een oorwurm wordt die we niet meer uit ons hoofd krijgen!! En ook de vergeetachtige loverboys krijgen van Cooper een tweede kans met “Valentines Day”.

Guido Belcanto
Traditioneel sluit LX af met een Vlaamse klasbak, maar voor deze editie staan er zo twee op het podium van de concerttent. Talloze fans staan al te trappelen van ongeduld en nog voor er één noot gespeeld is, krijgt de charmeur met de witte haardos een daverend applaus!
Vanop de Pechstrook van het leven schiet hij uit de startblokken in een rockabilly ritme. In de tent weet iemand ook hoe de favoriete actrice van Belcanto heet… haar naam rijmt op paternoster… Jody Foster heeft blijkbaar een diepe indruk gemaakt.
Guido Belcanto zingt over de kleine dingen van het leven.” Jouw handen toveren vlammetjes op mijn huid”. Niets spectaculairs, maar steeds herkenbaar.
Zijn special guest star is Little Kim (uit Kruishoutem). Samen brengen ze duetten zoals “Toverdrank”, “Spaanse laarzen” van Spaans leder en “Johnny vergeet me niet”. Het moet niet altijd An Pierlé zijn.
Met het zeildoek omhoog voor de tropische temperaturen komen de helden van weleer toch nog eens op het Zeildoek van de botsauto’s. Belcanto is een fenomeen, met uitverkochte zalen én met een hele rist liedjes die je zonder dat je het weet lustig meefluit. Labadoux ging in ieder geval uit de bol!

Boom’n van de weireld
In de pubtent staat een zevenkoppig energiek ensemble waar de koperblazers uit het goede hout gesneden zijn. Een accordeon en een rudimentair drumstel vervolledigen de sound die afgewerkt wordt met een elektrische gitaar. We horen Nederlands, West-Vlaams en Frans en van alles dat daartussen zit. Met een vleugje jazz en wat geschiedenis uit de Westhoek (“de vijand mag niet zien wat de vijand drinkt”) spelen deze boom’n volgens Radio 1 wereldmuziek uit de Westhoek!

Bears of a Legend
De meeste energieke band van Québec probeert nu Europa te veroveren met Labadoux als springplank! Ze zijn naar eigen zeggen wat blij dat ze de vriestemperaturen van Montreal mochten ruilen voor het tropische België! (Ze moesten eens weten…) Helemaal vooraan staan kenners die de teksten van David Laverne uit volle borst(en) meezingen.
Bears of Legend brengt een eigenzinnig mengsel van folk, klassiek en rock, met onverwachte ritmewissels. We zien weer een stel uitstekende muzikanten die het publiek inpakken met hun enthousiasme. De voorspelling van de inrichters kwam uit: ongetwijfeld één van de revelaties!

Beltaine
In de pubtent staat één van de vooraanstaande folkgroepen uit Polen. Ze staan regelmatig op belangrijke festivals in Europa en mochten dus niet ontbreken in Ingelmunster! Een energieke elektrische viool duelleert met de elektrische gitaar in de echokamer. “Dzień dobry!” roept iemand uit het publiek, maar verder gaat de kennis van Pools niet. Gelukkig verstaan ze ook Engels: “Celtic roots, Slavic spirit, party mood”, vat de zanger hun missie gevat samen!

Et Encore
In de Clubtent begint men achter te lopen op het schema maar zelfs met de soundcheck oogsten deze West-Vlamingen applaus met handen en voeten!. “Plastic Jesus” (in Vlaanderen bekend gemaakt door Roland) wordt ingezet met een intro die veel weg heeft van Burn The Witch van Radiohead. Folkrock is het handelsmerk van deze band uit Deerlijk die al meer dan 10 jaar bestaat.

Yevgeni
Van de Clubtent haasten we ons voor de laatste keer terug onder de Wantebrug naar de concerttent. Zoals een viertal jaar terug is Yevgeni afsluiter. Meteen krijgen we enkele nummers uit hun zesde album 'Tijd is alles': “Adem “(het verhaal van het lange wachten op het vaderschap voor Klaas Delrue) en “Hou het vast”. Het lichtvoetige van “Kannibaal” heeft plaats gemaakt voor ernstiger, meer doordachte teksten, maar daarom niet minder mooi: Het einde van de eeuw is niet voor ons, misschien voor haar… daar denk ik aan!
In een festivaltent horen natuurlijk ook meezingers thuis: Met een “Tururutututuru…” is makkelijk meezingen op “Je moet een man zijn”. En als je ergens per ongeluk terecht komt, zou het wel eens kunnen dat je er niet meer weg wil, dat is “Welkenraedt” (het eindstation van wie de trein vanuit West-Vlaanderen naar Brussel neemt en dat even ver van Brussel ligt als je startplaats). In “Propere ruiten” wordt armoede voor heel even iets moois. Je moet het maar onder woorden kunnen brengen! Maar als zanger op een podium voor een zaal volk kan je zeggen: “Morgen ziet er goed uit”, voor zover ik kan zien!
Delrue vertelt waar hij de mosterd haalt en daardoor begrijp je nog beter wat hij wil vertellen in zijn songteksten. Ik wou hier toch niet zijn, zal wel niet helemaal stroken met de waarheid, maar het doet ons eraan denken dat we ook nog naar elders moeten…

Bedankt Labadoux voor alweer een mooie editie. Geen wonder dat de weergoden dit festival zo goed gezind zijn!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2018/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster