Nap Eyes - Canadese gitaarklanken in het café van het DOK
Nap Eyes
DOK
Gent
2018-05-06
Nick Nyffels
DOK mag er nog een jaartje bijdoen, het kraakpandgevoel kan je dus ook in 2018 opzoeken aan de Afrikalaan. DOK en Democrazy organiseren er nog steeds kleinschalige, maar heel interessante optredens. Het was hoogzomer aan het Handelsdok, iedereen genoot van het tropenweer in de ligstoelen of op de bankjes.
Toch moesten we het café in voor een Canadese band die zijn derde plaat, ‘I’m bad now’ kwam voorstellen. Nap Eyes komt uit het minst bevolkte deel van Canada, Nova Scotia en maakt tijdloze gitaarmuziek. Zanger Nigel Chapman heeft met zijn ziekenfondsbrilletje iets weg van de jonge Henry Rollins, maar verwacht geen punk: dit is gitaarmuziek met roots in de sixties, een mix van neo-psychedelica en powerpop. Het is een genre dat de laatste vijftig jaar steeds blijft opduiken, van The Modern Lovers en Big Star in de jaren zeventig, de Paisley Underground in de jaren tachtig, tot The Posies en Pavement in de jaren negentig en Car Seat Headrest en Steve Gunn nu.
Nap Eyes speelden een relatief korte set, om tien uur was het immers sluitingsuur in het DOK. Het was een mooie set, die echter nergens volledig losbarstte, behoudens een occasionele gitaarsolo. Chapman zong met de grove korrel à la Lou Reed, maar gelukkig een heel stuk stemvaster.
We kickten heel erg op de gitaarklank van de leadgitarist, die zowel heel erg retro en scheurend kon klinken (The Dream Syndicate) als cutting edge à la St. Vincent: de juiste keuze aan effectpedalen met andere woorden.
Chapman klonk vrij onwennig en onbeholpen in zijn bindteksten, wat toch wel vreemd is voor een band die al drie albums aan de weg timmert. Maar muzikaal zat het wel snor, met uitstapjes naar garagerock: The Strokes maar dan zonder de attitude, en countryrock.
Nap Eyes sloot af met een langer, psychedelisch nummer, zoals Car Seat Headrest die in de aanbieding heeft, en dat was meteen ook het meest geslaagde nummer van de avond, in een set die mooi was maar soms iets te braaf.
Organisatie: Democrazy, Gent
Metz + guests - Vive La Jungle
Metz, La Jungle, Moaning, Teen Creeps, Budget Trash
De Zwerver (zaal + café)
Leffinge
2018-05-05
Ollie Nollet
Het was een hele boterham die we voorgeschoteld kregen in de Zwerver. Vijf groepen op één avond. Het lijkt veel maar met twee podia bleek het best haalbaar en waanden we ons bijwijlen op een festival.
Moaning, een drietal uit Los Angeles, werd als eerste voor de leeuwen gegooid. De groep bracht onlangs een plaat uit op SubPop (waar ook Metz onderdak vond) en hoewel de gloriedagen van dat label allang geschiedenis zijn , schept dat nog altijd enige verwachtingen. Moaning begon niet onaardig maar al vlug vervielen ze in stereotiepe postpunk met donkere, zeurende zang. Nog een geluk dat de gitaar van Sean Solomon iets luchtiger klonk. Dit was de laatste dag van een lange, slopende tour en soms leek het erop alsof dat zijn tol had geëist. En toch kon het ook anders. Zoals tijdens het voorlaatste nummer toen Solomon bewees echt te kunnen zingen of de brok pure gitaarrock waarmee afgesloten werd.
Het was al een tijdje geleden dat ik Budget Trash uit Brugge nog aan het werk gezien had. Intussen legden ze een mooi parcours af in Humo’s Rock Rally, waarvan ze zelfs de finale bereikten. Of het daar iets mee te maken heeft , weet ik niet maar de vier begonnen in ieder geval met een drietal lichtvoetige, radiovriendelijke indierocksongs. Niet slecht maar geef mij toch maar hetgeen volgde: een versnelling hoger trappende, vrolijk makende garagerock. De zanger bleek behoorlijk flegmatiek terwijl de onbevangen inzet van de rest erg enthousiasmerend werkte.
Opnieuw naar de zaal dan voor La Jungle. Telkens ik dit duo uit Mons terug zie , lijken ze een stuk volgroeider geworden. De twee brouwen nog steeds een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica waarvan de details alsmaar beter kloppen. Terwijl de sensationele drummer, Rémy Venant, een atletische prestatie neerzet , zwiert Mathieu Flasse er ogenschijnlijk banale loops, wat goedkope Casioriedels en enkele vette gitaarriffs over heen met als resultaat een hallucinerende roetsjbaan waaraan niet te ontsnappen valt.
Na een ware uitputtingsslag wordt de roep om een bis handig ontweken door een speelgoedversie van “Wake me up before you go-go” door de boxen te laten jagen. De jongens van La Jungle blijven er erg bescheiden bij, toch was dit internationale klasse.
Een cadeau was het zeker niet om net na La Jungle te moeten spelen. Toch wist het Gentse Teen Creeps, die een bescheiden hype veroorzaakten met hun debuut ‘Birthmarks’, het publiek vlot voor zich te winnen. Hun sound klonk gebraakt en gespogen No Age, iets wat ze trouwens niet ontkennen want “Teen creeps” is ook de titel van een nummer van die Amerikaanse noisepunk band.
Het recept is bekend: schreeuwende vocals, een muur van scheurende gitaren en een wild meppende drummer. Nu laat ik me hier graag door omver blazen, toch vond ik het iets teveel van hetzelfde hebben. Al goed dat er een paar keer wat gas werd teruggenomen waarbij dan telkens Dinosaur Jr. in de verte opdook.
De zanger van Metz (Toronto), Alex Edkins, leek sprekend op de slager uit mijn straat. Aan een rock-‘n-roll imago heeft hij duidelijk geen boodschap. Pas wanneer hij de eerste noten op zijn gitaar aanslaat , komt de ware aard van he beestje boven en die blijkt vrij furieus te zijn. Dit Canadese trio grossiert in ziedende noisepunk/hardcore met gebalde nummers die telkens als mokerslagen in het gezicht aankwamen. De driftige gitaar van Edkins, de donderende drumsalvo’s van Hayden Menzies en de steeds prominent aanwezige bas (jammer van dat storende geknetter) van Chris Slorach schiepen een heerlijk brutaliserende sound die na een tijdje toch wat voorspelbaar klonk.
Net toen ik dacht dat ik het wel gezien had zette de band “Kicking a can of worms” in: een nummer dat begint met een ellenlange drone op gitaar om vervolgens via een schitterende spanningsopbouw in volle glorie open te barsten. De songs die volgden kenden dan plots toch nog de broodnodige variatie zodat ik me opnieuw volledig met Metz kon verzoenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set tijdens Les Nuits Bota 2018 (Metz), de dag voordien
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Rosa Crux - Degelijk met de welgekende ingrediënten
Rosa Crux
Kreun
Kortrijk
2018-05-05
Wim Guillemyn
We konden er niet naast kijken want doorheen gans Vlaanderen hingen posters met de aankondiging van Mortiis en Rosa Crux. De Kreun was dan op deze mooie zomerse zaterdagavond goed gevuld. Een groot deel vanuit Frankrijk. Niet verwonderlijk want de band is afkomstig van het Noord Franse Rouen.
De avond openen was weggelegd voor het Belgische Ashtoreth. Het project van de Antwerpenaar Peter Verwimp. Alleen op het podium was hij in de weer met zijn gitaar, loops en zangeffecten. Dat leverde een soundscape van drones, ambient en aanverwante genres. Boeiend voor een poosje maar gezien het gebrek aan variatie of muzikale ontwikkelingen was een half uur meer dan genoeg.
Mortiis mocht dan optreden. Ditmaal ook zonder band want hij kwam in zijn eentje zijn cultalbum ‘Anden Som Gjorde Oppror’ uit alweer 1994. Dit album bestaat volledig uit synthesizers en is naast dark ambient, ook volledig instrumentaal. Helemaal anders dan zijn later werk dus. Mortiis’ album ‘The Grudge’ uit 2004 werd zelfs opgenomen door de Noorse regering als erfgoed. Alle bibliotheken moesten een exemplaar voorzien zodat iedereen het album gratis kon beluisteren. In het midden van het podium stond een synthesizer opgesteld. Mortiis kwam op en had zijn typisch trollen/elfen masker aan. Op de achtergrond was er een screen en langs beide kanten ook nog banners. De belichting was mooi om naar te zien.
Muzikaal zat alles goed. (misschien een beetje aan de luide kant). Tijdens het optreden bleek ook waarom hij dit album wilde brengen. Dit album bevat slechts twee tracks maar ze zitten heel goed in elkaar. Het klonk bombastisch, melodieus en bij momenten gevoelig. Veel beweging was er niet op het podium maar het merendeel van het publiek kon de muziek en lichtshow wel waarderen.
Rosa Crux draait al mee van 1984. Een eeuwigheid dus. Rosa Crux is ook altijd een buitenbeentje geweest maar toch heel populair. Vooral vanwege hun aparte optredens en muziek. Ze zingen vooral in het latijn wat natuurlijk ook een aparte sfeer schept. Veel releases hebben ze in al die jaren niet gemaakt en daar zijn ze dan ook een beetje tegendraads in want de zanger beweert op zijn minst drie albums in zijn lade te hebben liggen.
Op het podium stond het klokkenspel klaar en de soldaten met trommels. Die laatste zijn een soort van decap-orgels. Een drumcomputer zorgde voor de effectieve drumpartijen. De soldaten waren een mooie aankleding.
Er werd begonnen met de twee vrouwen die midden in de zaal op een verhoogje met middeleeuws vlaggen zwaaiden. Een aantal zangpartijen stonden duidelijk op band. Naast zanger/gitarist Olivier Tarabo bestaat de band tegenwoordig ook nog uit bassist Stéphane Gouby, pianist en klokkenspeler Claude Feeny en Camille Cauvin op de bagpipes. Daarnaast de twee dames die met de vlaggen zwaaien en die hun optreden doen tijdens “Dans De La Terre”.
Het orgelpunt tijdens elk Rosa Crux optreden zijn twee dames naakt gezeten op een tafel midden in de zaal met rode aarde/zand voor hen waarmee ze een performance doen.
Rosa Crux was degelijk en had een evenwichtige setlist met de te verwachten songs in. Op en naast het podium kwamen alle gekende facetten van een Rosa Crux aan bod. Misschien iets te voorspelbaar voor wie hen al in het verleden aan het werk zag. Net iets te weinig pit om meer dan degelijk te zijn maar goed genoeg om te kunnen genieten.
Organisatie: Purple Moon Productions
Les Nuits Botanique 2018 - Trixie Whitley – solo weerbarstig in de weer!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-05
Johan Meurisse
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley kwam voor twee intieme concerten, eentje in de in de AB Club en eentje in de Bota Rotonde , haar favoriete plekje. Beiden waren in een mum van tijd uitverkocht . Ze kwam solo haar nieuw onuitgegeven werk voorstellen . In het najaar verschijnt de opvolger van de tweede plaat ‘Porta Bohemica’ .
Klonken de songs met de jaren meer toegankelijk , poppier, dan kregen we vanavond ruwe bolsters van nummers en dus geen echt radiovoer … alleen op het podium was ze met keys , vleugelpiano en elektrische gitaar , gedragen door haar indringende , emotievolle vocals . Weerbarstig , dreigend, verleidelijk , dampend materiaal in een hobbelige , aanstekelijke ritmiek en melodie , die nog meer armslag en intensiteit verkreeg door haar uitstraling en présence . In een zwart leren tenue zagen we de ruwe bolster - blanke pit , die gedreven, energiek als in een gouden hartje teder, breekbaar en gevoelig was.
De klemtoon kwam op het ritme door elektrogrooves , soundscapes en haar geïnspireerd elektrisch rauw rockend , kronkelend en intens spannend bluesy gitaarspel en -getokkel . We werden meteen ondergedompeld in een mysterieuze muzikale wereld van hoekige, donkere
en lieflijke tunes die ergens refereerden aan een Hobbit sfeertje .
De elektrische gitaar galmde op z’n Lanois’ en de keys dreunden op z’n Suicide’s, puur , oprecht , eerlijk , sober , strak, gespannen en recht vanuit het hart . Niet voor niks was haar driejarig dochtertje zelfs te vinden voor de muzikale ideeën en ritmes die haar mama aan het brouwen was . “Touch” , “Fishing for stars”, “Heartbeat” en “To dare imagining” ,ontleend aan een boek die ze kreeg v Marc Ribot over Koerdische verzetsstrijders, zijn enkele nieuwtjes in een demoversie , waar we reikhalzend naar uitkijken in bandversie . “Long time coming” was messcherp. De nieuwe plaat zal trouwens tot stand komen met hulp van Little Shalimar , die al achter Run The Jewels stond. Duidelijk is dat Trixie in de weer is met synths en drumcomputer.
Enkele oudjes passeerden, weliswaar in een ander gelaat als een “Pieces”, “Breath you in my dreams” en een prachtig “Oh the joy”. “Soft spoken words” wuifde ons na een uurtje definitief uit.
De Gentse New-Yorkse bood hier eens wat anders dan de gekende stijl van doorleefde rootsamericana … industrial en trashy rockabilly gitaarrock kruisten haar talentvol schoon integer sing/songwriterschap.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB Club, Brussel , één dag later http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-06-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Fontaines DC, Idles en Metz - Briesende punk en briljante teringherrie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-04
Sam De Rijcke
Fontaines DC is de nobele onbekende van de avond. Ze komen uit Dublin en hebben nog maar 2 EP’s uit, maar ze klinken fris, furieus en veelbelovend. Gejaagde post-punk met flink wat opwinding en een lichte zweem van arrogantie, wat altijd welkom is bij dit soort bandjes. Dat één van hun invloeden de band is die hier direct na komt, is geen toeval. Er hangt hier al evenzeer elektriciteit in de lucht en een punky vibe is nooit ver te zoeken. Bovendien heeft Fontaines DC in hun nog beperkte repertoire al een stel ferme kopstoten van songs in de aanbieding, met als voornaamste hoogvliegers “Chequeless Reckless”, “Hurricane Laughter” en “Boys In The Better Land”. Het is maar een kwestie van tijd tegen dat dit energieke bandje de Orangerie op zijn eentje zal komen vullen.
Voor wie er nog mocht aan twijfelen, Idles is één van de heetste revelaties die de laatste twee jaar uit de UK zijn overgewaaid. Een band die in een mum van tijd een concertzaal volledig onder stoom zet, een lefgozer van een gitarist die om de haverklap het wilde publiek in springt, een zanger die ondanks een afzichtelijk hawai-hemdje steeds zijn cool behoudt en in punk gedrenkte songs die bruisen van vitaliteit. In hun korte bestaan zijn ze uitgegroeid tot heuse publiekslievelingen en hebben ze een live reputatie opgebouwd waarbij grote jongens als Libertines en Arctic Monkeys zodanig verbleken dat het lijkt alsof ze twee dagen in de kookwas hebben gezeten. Idles’ felste kopstoten heten “Faith In The City”, “1049 Gotho”, “Divide & Conquer” , “White Privilege” en “Well Done”, met zijn allen razen ze voorbij en beuken ze op de zaal in tot iedereen over de rooie gaat. Wij wisten het al langer, maar voor de slechte verstaanders herhalen we het nog een keer : Idles is geweldig !
Na de Britse pletwals is het hoegenaamd nog niet gedaan met striemende punk. Met dank aan het al even fantastische Canadese trio Metz, een band wiens ziedende noise-sound door merg en been snijdt. Het laatste album ‘Strange Peace’ is gefabriceerd in de Albini studio met Steve achter de knoppen, en dat is er aan te horen. Rechtdoor snijden en beuken, Big Black achterna. Weinig tijd om te ademen bij Metz, de band gaat verschroeiend hard, de gitaar van Alex Edkins staat de ganse tijd roodgloeiend en de Orangerie davert constant op haar grondvesten. En in het lawaai rijzen een stel bloedende songs op, briesende mitrailleursalvo’s als “Mess Of Wires”, “Get Off”, “Cellophane” en “Raw Materials”, om er maar enkele te noemen. Haast geen seconde gaat de voet van het gaspedaal, Metz raast dwars door de muren van de Orangerie en het publiek is er dol op. Briljante teringherrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/idles-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fontaines-dc-04-05-2018/
Pics homepag – Metz
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Protomartyr - Detroit postpunk city’s finest
Protomartyr
Kreun
Kortrijk
2018-05-03
Geert Huys
Obama of Trump, het maakt weinig of geen verschil voor wie gevangen zit in de onderlaag van ‘the American heartland’. Ook voor het Amerikaanse kwartet Protomartyr maakt het geen ene reet uit wie nu juist de plak zwaait in Washington: overal in de States vinden ze inspiratie om de meedogenloze gevolgen van de fake American Dream stevig te laten doorpruttelen in hun gitzwarte postpunk. Liefhebbers van het genre moesten afgelopen donderdagavond in Kortrijk zijn, waar de band haar voorlopig magnum opus ‘Relatives in Descent’ net na zonsondergang kwam voorstellen.
De sociaal geëngageerde Amerikanen hadden in de Kreun overigens wel wat goed te maken. Hun vorige doortocht in Kortrijk kwam er op uitnodiging van zielsverwanten Viet Cong/Preoccupations die in 2015 de affiche van Sonic City mochten ineen boksen. De toen zwaar benevelde groepsleden van Protomartyr herinneren zich maar weinig meer van dat optreden ... behalve dat het behoorlijk ondermaats was. Frontman Joe Casey verontschuldigde zich vanavond dan ook uitvoerig, voegde er fijntjes aan toe dat artiesten ook maar mensen zijn, en nam een slok van het flesje gerstenat dat gedurende de ganse avond zijn vaste compagnon zou blijven.
Sinds hun overstap naar de vermaarde Engelse indiestal Domino is de sound van Protomartyr een tikkeltje cleaner geworden, maar dat betekent geenszins dat Casey & co aan impact hebben verloren. Zoals opener “My Children” perfect illustreerde schemeren dezelfde inspiratiebronnen nog steeds door in het repetitiehok van de vier Amerikanen: de tribal drums en ijle gitaar uit de intro refereren ontegensprekelijk naar The Cure ten tijde van ‘Pornography’, even later gevolgd door een gortdroog baslijntje en de claustrofobische zegzang waar Joy Division hun volledige erfenis heeft op gebouwd. Verder op in de set zouden met The Fall’s Mark E. Smith (“Up The Tower”) en Nick Cave (“Windsor Hum”) trouwens nog twee andere muzikale rolmodellen van Joe Casey passeren. Het geheel wordt telkens afgekruid met een portie noise die, eigen aan zowat elke gitaarband uit Detroit, geïnspireerd is door de rauwe garageblues van stadsgenoten The Stooges en MC5.
Protomartyr heeft naast Casey trouwens nog een tweede geheim wapen aan boord in de persoon van drummer Alex Leonard. Het is namelijk zijn gegoochel met ritmiek en breaks dat ervoor zorgt dat er in elk nummer een ongemakkelijke spanningsboog groeit.
In tegenstelling tot vele van hun genregenoten lijkt Protomartyr echter geen bende navelstaarders die doen alsof er geen publiek in de zaal staat. De muziek is gevaarlijk, stoer en doomy, maar de stage act is dat niet. Wanneer ineens het nagelnieuwe “You Always Win” wordt aangekondigd , excuseert Casey zich al op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes. Het nummer is trouwens een buitenbeentje in de set, want elke vorm van traditionele songstructuur moet hier wijken voor log noise experiment en dito feedback. De die-hard fans dienen dus al uit te kijken naar de bijhorende EP ‘Consolation’ die werd ingeblikt met gastbijdragen van Kelley Deal (The Breeders) en ergens volgende maand verschijnt.
Een dik uur lang weet de band moeiteloos het publiek aan zich te binden met afwisselend broeierige en gruizige postpunk zonder ook maar één dieptepunt. Ook de encores bleken allesbehalve afleggertjes. Hier werden vooral fans van het eerste uur verwend met verloren gewaande singles “Why Does It Shake?” en “Scum, Rise!” uit de vorige albums ‘The Agent Intellect’ (’15) en ‘Under Color of Official Right’ (‘14).
De herkansing die Casey & co in De Kreun kregen draaide uit op een glorieuze return to form. Wie sinds Sonic City ‘15 onterecht was afgehaakt , prikt dus best al volgende afspraak: 18 augustus, festival terrein Kiewit, Lift stage, ergens links van de PA.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/protomartyr-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tyvek-03-05-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Les Nuits Botanique 2018 - Cocaine Piss & Mette Rasmussen - Pogo Car Crash Control
Les Nuits Botanique 208
Botanioque (Rotonde)
Brussel
2018-05-03
Erik Vandamme
Al zeggen we dit voor de 100ste maal, we gaan het nog eens herhalen. Punk is niet dood, maar geëvolueerd. Dat werd op deze zonnige donderdagavond op Les Nuits Botanique weer eens duidelijk. De Rotonde was vrij goed vol gelopen, maar verre van volledig uitverkocht. Voor Luikse sensatie Cocaine Piss die voor de gelegenheid een samenwerking aanging met saxofoon virtuoze Mette Rassmusen. Het voorprogramma werd verzorgd door jong geweld Pogo Car Crash Control. Die met Déprime Hostile een knallend debuut hebben uitgebracht, dat voornoemde stelling inname nog wat meer in de verf zet.
Pogo Car Crash Control: Als een losgeslagen bulldozer, die over de hoofden raast tot geen spaander geheel blijft van de zaal
Snel, Sneller, Snelst. Het zou eigenlijk de rode draad vormen doorheen de volledige avond. Pogo Car Crash Control liet alvast zien hoe dat moet. Vanaf die eerste noot als een bulldozer over de hoofden van de aanwezigen razen, en niet ophouden tot de zaal compleet plat is gespeeld. Het werd niet alleen een chaotische bedoening op dat podium, ook de aanwezigen genoten zichtbaar van de lekker old school punk feestje dat Pogo Car Crash Control de fans voorschotelt.
https://www.youtube.com/watch?v=m_TmZT7Lhxg
En toch, heel subtiel zit er heel wat melodie in die chaos. Sommige songs klinken zelfs eerder meeslepend, maar ontaarden telkens in een ware wervelstorm die weer eens alles om zich heen verplettert. Dat is niet de verdienste van één bandlid. Eerder de samensmelting van klasse muzikanten, die vlijmscherp en razend snel uithalen van begin tot einde. En een frontman die zijn frustratie uitschreeuwt, maar ook bij cleane vocals je punk hart raakt. Bovendien gaat hij het publiek letterlijk opzoeken, wat een meerwaarde kan genoemd worden binnen het geheel. Als klap op de vuurpijl deelt de frontman ook blikken bier uit aan zijn fans. Beter dan dat kan punk niet zijn, toch?
Besluit: Pogo Car Crash Control drijft het tempo vanaf het begin tot het einde op. Door middel van razend snelle riffs, bulderende vocalen en verschroeiende drum salvo's. Binnen de chaos zit echter voldoend melodie tot subtiele rustpunten - in zoverre we dat zo kunnen noemen - zodat de aandacht scherp wordt gehouden. Vooral ontstaat door deze aanpak een old school punk feest, waarop stilstaan onmogelijk is. Bovendien voel je aan dat hier een boodschap wordt verkondigd, en een spiegel voorgehouden. Net dat laatste trekt ons als punk liefhebber van het eerste uur nog het meest over de streep. De eerlijke en oprechte aanpak, waaruit het genre is ontstaan. Krijgen we hier dus voorgeschoteld. Nee, Punk is niet dood. Dat bewijst een band als Pogo Car Crash Control meer dan uitvoerig!
Cocaine Piss & Mette Rasmussen: De samensmelting tussen uniek Saxofoon spel, een frontvrouw die als waanzinnig geworden de bezoekers opzoekt. En een band die punk brengt zoals Punk moet zijn!
" Trek je zo weinig mogelijk aan van timings, Cocaine Piss heeft slechts een kwartier nodig om jouw oren te laten suizen." Staat te lezen bij de voorstelling van Cocaine Piss op de website van Botanique. Dat laatste blijkt ook te kloppen. De band speelt een ingekorte set, maar heeft dus niet meer nodig om je compleet murw te slaan. Bovendien is er deze keer die bijzondere inbreng van een al even energieke tot hyperkinetische saxofonist Mette Rasmussen. Die met haar tot de verbeelding sprekende saxofoon spel perfect past binnen het aanbod.
https://www.youtube.com/watch?v=MV4Z58-X_1I
Mette opent de set dan ook met een saxofoon intro die het midden houdt tussen oorverdovende noise geluiden naar voor brengen, die de trommelvliezen doen barsten. En alvast zorgen voor de nodige chaos om de afsluiter van de avond met een knaller van formaat voor te stellen. Eens Cocaine Piss zelf op het podium staat, is het hek compleet van de dam. Nee, de band doet inderdaad niet aan 'timings'. Integendeel. Als een wervelstorm ontstaan bij hun voorganger, dan doet deze band, aangespoord door die snerpende saxofoon inbreng van Mette, daar gewoon een paar scheppen bovenop.
" De chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat."
Kort en bondige songs die letterlijk door de strot worden geramd. Een al even hyperkinetische frontvrouw, die als waanzinnig geworden over het podium stormt. Een podium waarop ze niet lang zal vertoeven. Liever stormt de jongedame doorheen de zaal. Van vooraan, naar achter, naar boven en beneden. Tot rollende over de vloer. Aurélie Poppins zoekt voortdurend het publiek op. De energieke wijze waarop de jongedame daardoor telkens haar publiek uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat een optreden van Cocaine piss een vrij unieke belevenis was en nog steeds is.
https://www.youtube.com/watch?v=w3KNdXUz7Fs
Zonder die inbreng is Cocaine Piss echter een zoveelste snoeiharde punk band in een lange rij. Bovendien is er die enorm chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat. Het duurt niet lang of ook het publiek gaat compleet uit zijn dak, en slaat al even wild om zich heen als Aurélie zelf. Mensen rollen op het podium, doen aan een wilde pogo of stagediven. En slaan al even wild om zich heen als de band, frontvrouw en saxofonist van dienst zelf.
Besluit: Vernieuwend kun je Cocaine Piss niet noemen. De band doet gewoon wat bands uit een ver Punk verleden al hebben voorgedaan. Op een snel, kort en krachtig tempo, complete zalen verpulveren. Het is echter die enorm charismatische frontvrouw Aurélie die op en voor het podium tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. En haar frustraties letterlijk in je gezicht staat uit te schreeuwen. Dat het verschil maakt tussen 'een zoveelste punk band in een lange rij' of 'uniek binnen de nieuwe lichting punker en noise bands'. Bovendien is de inbreng van de al even waanzinnige saxofoon klank van Mette Rasmussen op deze avond, een grote meerwaarde binnen het geheel. Kortom? Wat ons, en het publiek betreft? Missie geslaagd!
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Pics homepag - Cocaine Piss
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pogo-for-crash-control-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cocaine-piss-03-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 – Sylvie Kreusch – Tessa Dixson – Lucy Dacus – Ought!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2018-05-02
Erik Vandamme en Johan Meurisse
Sylvie Kreusch werd door de Bota getipt als één van de verrassingen in hun reeks ontdekkingen . En jawel , het ziet er naar uit dat de talentvolle dame van partner Maarten Devoldere, de muzikale ervaringen in het eigen werk meeneemt van Warhaus en haar vroegere A Soldier’s Heart, één van de eerste winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting.
Een warme, sensuele en donkere , mysterieuze sound krijgen we door percussie , elektronica en Kreuschs unieke verschijning in het zwart en een losse gouden bloes . Haar zwoele , sexy danspasjes spreken tot de verbeelding . Als een krolse kat beweegt, hotst ze op het podium . Een sterke uitstraling. Haar stem knauwt , zalft en klinkt indringend , emotioneel.
De muziek hangt ergens tussen Roisin Murphy , Charlotte Gainsbourg, Jah Wobble’s Invaders of the heart en het Zweedse The Knife /Fever Ray rond Karin Dreijer Andersson in . Een dampende, groovende afro world trance baadt in de sound en prikkelt de dansspieren. Meteen werd de aandacht gescherpt met “Counting” en “Egypt” vol exotische ritmes . De temperaturen stegen in de Rotonde .
Ook toont ze een andere kant , met trage, slepende dreigende geluiden , die een soundtrack gevoel ademen op z’n Alien – Prometheus – Covenant. Kreusch wordt geruggensteund door twee leden o.m. Simon Lenski van DAAU, en dat biedt nu net die kleurrijke, dansbare, mystieke , hypnotiserende sound . “Voodoo” hoorden we in één van de nummers en die bedwelmende sfeer is er. De single “Seedy tricks” , goed op het eind bewaard , voert je mee in een helse rit .
Het optreden is straf, overtuigend! Eerder hadden we al een sterk , extravert “Wild love” , die veel ruimte bood aan haar twee muzikanten. “Please to Devon” wuifde de pittig gekruide Oosterse set uit . Hier is een opkomend talent bezig , die verdiend haar plaatsje opeist binnen onze Belgische zangeressen.
Tessa Dixson: Er hangt voortdurend magie in de lucht, als Tessa Disxson de temperatuur weer tot een kookpunt doet stijgen.
Ook voor Tessa Dixson was het haar primeur als solo artieste. Eerder leverde Tessa haar medewerking aan artiesten als o.a. Roméo Elvis en Stereoact. Waardoor ze toch wat ervaring heeft opgedaan. Tessa Dixson laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten die haar stem ondersteunen en perfect aanvullen. Ook Dixson tovert door haar bedwelmende houding, met zelfs een donker kantje de aanhoorder voortdurend. Bovendien beschikt Tessa Dixson over een gigantisch mooie stem, die je hart verwarmt en sneller doet slaan.
"Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt."
Betrad de Tessa Dixson in eerste instantie nogal bedeesd en zenuwachtig het podium, dan veranderde dat prompt toen ze haar stem en danspassen in de strijd gooide. Het leek alsof bij elke vurige danspas opnieuw alle zenuwen werden afgegooid. Je zag Tessa naarmate de set vorderde bovendien ook groeien in haar kunnen. Voortgestuwd door de fans die op elk pasje weer enthousiast reageerden. Zeker als ze haar jasje losknoopte, zorgde dat voor een gejoel in de zaal. Tot hilariteit van Tessa zelf. Dat ze haar publiek met zoveel gemak uit haar hand kon doen eten, had dan ook zijn uitwerking op het podium. Op het einde van de set was van zenuwen totaal geen sprake meer, integendeel.
Prayer, haar debuut single stond bovendien vrij vroeg in de set. Door een kleine technische onderbreking, moest Tessa opnieuw beginnen. Het zorgde voor een beetje nervositeit. Maar eens de song terug gebracht, viel ons nog maar eens op wat voor een getalenteerde en enorm professionele tot spontane jongedame Tessa toch is. Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt.
https://www.youtube.com/watch?v=2SBU33q5J_c
Tessa Dixson schippert doorheen haar set eveneens tussen intiem je hart diep raken, en binnen een eerder donkere omkadering duister walmen boven de hoofden doen drijven. Afsluiten doet Tessa Dixson met een hartverscheurend mooie samensmelting tussen haar stem en inbreng van viool die de drums ondersteund. Nog maar een bewijs wat voor een getalenteerde en veelzijdige artieste Tessa toch is. Er hangt duidelijk magie in de lucht op dit concert, maar toch zien en horen we nog groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Meer nog. Mits het nodige podium ervaring zien we Tessa Dixson uitgroeien tot een uitzonderlijk fenomeen binnen de Belgische muziekwereld. Kortom. Zelfs nu wist Tessa ons al compleet te overtuigen en verdoven, wat moet dat zijn als de nodige podium ervaring zorgt voor nog meer onaardse schoonheid … vroegen we ons af.
We klopten nog aan voor een drietal songs van Lucy Dacus. Een beloftevolle jonge dame , die een link legt met de ‘90s indierock van Throwing Muses en The Breeders . De gitaren namen hier het voortouw , gedragen door haar emotioneel geladen vocals. ‘Historian’ is de nieuwe plaat van deze goed belezen dame . Ik hoorde dat het eerste deel van de set beduidend rustig was , terwijl we net op tijd waren voor het rockende concept . Mooi getimed dus …
Tot slot kwam Ought , één van die fijne postpunkende indiebands uit Canada . De derde plaat ‘Room inside the world’ drong zich op . We krijgen een hoekige sound met een stel fijnzinnige, brandende indie/postpunksongs, die refereren aan de postpunkgolf van The Rakes en Franz Ferdinand, de gekke 70s psychedelische punkcapriolen van Captain Beefheart en tot slot The Fall door de declamerende, (diep) grauwe zang van Tim Darcy.
Als een jonge John Cleese, Alex Kapranos , maakte hij potsierlijke danspasjes en armbewegingen . Een intens broeierige , gedreven , dwarse sound die nu meer subtiliteit, finesse toelaat en wat gelaagder, mysterieuzer klinkt . Eerst werd het nieuwe materiaal voorgesteld, songs die zich nog een plaatsje zoeken naast de gekende oudere, als een fel , indringend “Habit” en “Beautiful blue sky”. “Alice” van de nieuwe plaat , benaderde live het scherpe , frisse , krachtige karakter van vroeger. De afsluitende “Today more than any other day” en “The weather song” van hun debuut , drukten het gaspedaal opnieuw in en tekenden voor heel wat headshakes in het publiek. Het is wat wennen aan het nieuwe werk, die door de bredere invalshoek een minder intense spanning hebben dan het vroegere.
Pics homepag – Sylvie Kreusch
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Bij onze eerste kennismaking met Inwolves, de band rond drumster Karen Willems, stelden we reeds vast dat we hier te maken hadden met een uitzonderlijke parel binnen het Belgische muziek gebeuren. Air+ liet in 2014 een onuitwisbare indruk op ons na, … en ook Involves (2016) .
Ook al zat Inwolves even in de koelkast, Karen heeft ondertussen niet stil gezeten. Haar samenwerking met o.a. Dirk Serries, Barst en dergelijke meer laat ook op de nieuwste schijf zijn sporen achter. Color In the Zoo is uit via Consouling Sounds. We namen de plaat onder de loep, en stellen vast dat de donkere walmen nog steeds aanwezig zijn. Maar de band anno 2018 straalt ook een zekere positiviteit en ingetogenheid uit.
De intense drumpartijen van Karen zijn op Color in the Zoo de rode draad doorheen het geheel. Voor deze nieuwe schijf ontpopt Karen Willems zich tot multi-instrumentalist. Naast percussie en drums neemt ze ook bas, gitaar, fluit en veldopnames voor haar rekening. Uiteraard mag de inbreng van een handvol verwante muzikanten als Nils Gröndahl, Barkin Engin, Stijn Dickel, Maarten Flamand en Glen Steenkiste niet worden onderschat.
Vanaf All Construction voelen we al aan dat deze schijf meer de dromerige, melancholische kant uitgaat. Met toch een kleine knipoog naar de donkere walmen van voorheen, maar telkens binnen een intimistische tot psychedelisch aanvoelende atmosfeer.
Het extra interessante aan deze schijf zijn de natuurgeluiden. Zo horen we bij To Louis Hardin geluiden komende uit de diepste bossen. Lichtjes dreigend, met zelfs het geluid dat aanvoelt als een tam-tam van de Afrikaanse volkeren. Inwolves slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Er wordt voortdurend geflirt met geluidsmuren afbreken. Zoals bij het dreigende trommelgeroffel tijdens deze song. Maar de intieme en verdovende tot bedwelmende invloed blijft over de gehele schijf stevig overeind staan.
De veelkleurigheid van deze schijf springt het meest in het oog. Het lijkt wel alsof Karen heel bewust een chaos wil doen ontstaan in ons hoofd. Waarbij percussie de hoofdrol speelt, maar ook fluit en heel bevreemdend aanvoelende geluiden aantonen dat Inwolves op deze schijf niet binnen de lijntjes kleurt, maar eigenzinnig grenzen verlegt. Ook eigen grenzen. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen.
Ook op daarop volgende songs als Under The Radar, Faith, In Paradiso blijft Inwolves improviseren, soms op het absurde af, en vooral binnen die minimaliserende atmosfeer de luisteraar hypnotiseren en in een diepe trance doen belanden. Op deze voorwaarde dat diezelfde luisteraar zich gewillig laat meevoeren over de toch wel vreemd aanvoelende kronkels die Karen uit haar instrumenten tovert.
Want heel bewust heeft Inwolves geen gemakkelijk in het gehoor liggende plaat uitgebracht. Op bepaalde momenten zit er, eveneens heel bewust, zelfs geen echte structuur in. Maar eens je de songs hebt ontleend, en je de muziek gewoon op uw geest en gemoed laat inwerken, ontstaat een wisselwerking tussen het gehoor, het oog en de ziel die met geen woorden valt te omschrijven. Door zoveel chaos en wispelturigheid in de songs te steken, is het eveneens een heel filmische plaat geworden. Waarbij je de beelden zelf kan en mag invullen.
Inwolves blijft anno 2018 nog steeds grenzen aftasten, waar eigenlijk geen grenzen zijn. Improviseren tot het oneindige, waardoor een chaos zou moeten ontstaan die je doet afhaken. Maar net door die eerder vernoemde hypnotiserende tot psychedelische aanvoelende inwerking op je gemoed, blijf je geboeid luisteren en genieten aan Karen haar onuitputtelijke improvisatie.
1. All Construction 04:59
2. She Needs Air 03:50
3. Attack of the Tumbleweed 03:50
4. Wonderwiel 05:05
5. To Louis Hardin 05:02
6. Under The Radar 04:25
7. Faith 03:56
8. In Paradiso 02:55
9. Heen en Weer 03:15
Les Nuits Botanique 2018 – Jungle - Tropische avond in een Botanische tuin!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2018-05-01
Simon Meyer-Horn
Het is al van 2016 geleden dat het Britse modern soul band Jungle in ons land te zien waren. Hun vorige plaat, tevens ook hun debuutplaat, dateert zelfs van 2014, maar op nieuwe muziek van het zevental moeten we gelukkig niet al te lang meer wachten. Ze vertelden ons dat er in mei zelfs twee nieuwe singles uitkomen, iets om naar uit te kijken. Hun concert gisterenavond in een uitverkochte Chapiteau onderbouwde hun sterke live reputatie en toonde dat ze nog heel wat in hun mars hebben!
De Belgische Coline mocht de avond openen en deed dit met een exotische techno set die wel iets in zich had dat we konden smaken. De mix van invloeden leidde tot een dynamische set van 45 minuten die eventjes te kampen had met wat geluidsproblemen, maar al snel werden opgelost. Helaas was het grootste deel van publiek iets minder aandachtig en communiceerde het liever met hun buur dan naar het Brusselse technotalent te luisteren. Dat neemt niet weg dat Coline voor de eerste verrassing van de avond zorgde en we haar graag nog eens aan het werk zouden willen zien, maar dan wel in een andere (intiemere) setting!
Een klein halfuur later is het dan eindelijk aan één van de grootste namen op deze editie van Les Nuits: Jungle. Dat die er zin in hadden, werd meteen duidelijk. “Smile“ was het eerste wapenfeit van de avond en werd al luid onthaald door de tot de nok gevulde Chapiteau. Vroeg in de set passeerde ook fanfavorieten “Julia“ en “The Heat”, waarop stilstaan geen optie bleek te zijn gezien de vele bewegende lichamen. Het meerstemmige zingen van de twee frontmannen en de backing vocals hebben soms wel wat weg van de Bee Gees en zijn naast de typische en herkenbare Jungle-sound de eyecatcher van hun muziek!
De twee frontmannen zochten gisteren meermaals het contact op met het publiek en vonden vrijwel iedere keer gehoor als het ging om bijvoorbeeld meeklappen. Ook de sfeervolle lichtshow zat goed in elkaar en bracht de nummers “Platoon”, het sterk gespeelde “Lucky I Got What I Want” en het catchy “Crumbler” een echte meerwaarde. Muzikaal werd er ook telkens uitmuntend gespeeld. Het zevental wist overal een erg strakke vibe te creëren en hier en was perfect op elkaar ingespeeld. Zo kregen we perfecte pauzes, ideale tempoversnellingen en alleen maar ‘good vibes’.
We kregen gisteren maar liefst zes nieuwe nummers te horen waarvan een aantal heel veelbelovend klonken. Vooral “Happy Man”, “Beat 54” en “House in L.A.“ wisten te overtuigen waarvan laatstgenoemde het meeste respons kreeg van het publiek dankzij zijn catchy refrein en de sterke opbouw van het nummer! “Cherry” vonden we daarentegen iets minder omdat het te weinig de Jungle-sound bevat en kon daarom ook op het minste bijval van de avond rekenen.
Dat Jungle een goed geoliede live act is, bleek nog maar eens in de laatste nummers van het concert. “Drops” begon nog vrij gemoedelijk, maar naarmate het nummer vorderde, brak het meer en meer open en op het einde was er geen houden meer en ging het dak van de tent er bijna af. Op die euforiewolk ging de band uit London verder met hun grootste hit tot nog toe: “Busy Earnin”. De twee songs gingen naadloos in elkaar over en toonden hoe sterk deze band instrumentaal wel niet is. Ook hier smulde het publiek met plezier uit de handen van frontmannen Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland. Nadat ze even in de backstage waren verdwenen, kwamen ze terug om aan de bisronde te beginnen. In het uitgerekte “Time” kreeg iedereen op het podium zijn momentje en sloten ze daardoor de set in stijl af.
Jungle leek zich duidelijk te pletter te amuseren op het podium en dat werkte aanstekelijk op de sfeer in het publiek. Nieuw en oud materiaal werden gretig onthaald en zorgde voor een dynamische set. We zien Jungle graag in de nabije toekomst passeren want als deze band op het podium staat, komt de exotische sfeer van de echte jungle terug op het podium.
Setlist: Smile – Julia - The Heat - Happy Man – Platoon – Casio - Lemonade Lake - Lucky I Got What I Want – Accelerate – Cherry – Crumbler - House in L.A. - Beat 54 – Drops - Busy Earnin’ – Time
Met dank aan Dansende Berende http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jungle-01-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coline-01-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - U.S. Girls + Wye Oak - Schitteren in het zwart
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-01
Jasper Verfaillie
Dat er op Les Nuits Botanique gegoocheld wordt met line-ups en artiesten, is ondertussen al geen geheim meer. Van creatieve samenwerkingen over thema-avonden tot tegendraadse artiesten op dezelfde bill: de Botanique weet er altijd een mooie legpuzzel van te maken. Op het eerste zicht hadden de sferische rock van Wye Oak en de feministische funk van U.S. Girls weinig met elkaar gemeen. Beide bands hadden onlangs nieuw (en uitmuntend) werk op de wereld losgelaten, opereren al jaren in de indie-niche en hebben een vrouw aan het roer. Die combinatie bleek op de dag van de arbeid goud waard. Liet de mijmerende maar diepgaande rock van Wye Oak ons nog langzaam opwarmen, dan deed U.S. de temperatuur meteen stijgen met haar exotische en funky ritmes. Op een avond waar ook Jungle en L.a. Jungle ergens in de Botanique stonden, kon het dus niet anders dan ook heet worden in de Rotonde.
Met een goeie nieuwe plaat onder de arm, is het altijd makkelijker spelen. ‘The Louder I Call, The Faster It Runs’ is alweer de zesde plaat van de band uit Baltimore en is zonder twijfel hun sterkste werk tot nu toe. Dat de band hun setlist ook gretig vulde met nummers uit die laatste plaat, kwam het concert alleen maar ten goede. Het gierende “The Instrument” trok net als op plaat de boel op gang en deed dat met veel goesting. Wye Oak besprenkelt hun bezwerende rock vaak met vleugjes elektronica, en hoewel die er live sterker doorkwamen, gaven net die fijne details hun nummers wat meer kleur. Zo kregen “Lifer” en “It Was Not Natural” net dat tikkeltje meer cachet.
Slechts twee keer delfde Wye Oak wat oudere nummers op. “Shriek” deed wat zijn titel beloofde en trok nog eens een blik gierende gitaren open, terwijl “Spiral” ons dan weer probeerde binnen te trekken. Dat lukte maar half, want frontvrouw Jenn Wasner leek vaak wat in haar eigen wereldje te vertoeven. Haar intrigerende stem en opvallend gitaarspel konden ons mateloos boeien, al kregen we in het midden van de set vaak het gevoel alsof we naar een mooi schilderij stonden te turen, maar er nooit echt in werden opgeslokt. “We have a lot of songs, but not a lot of time,” merkte Wasner tussendoor op, en dus verspilde ze ook geen tijd met bindteksten of praatjes. Met het smachtende “You of All People” en het met veel plezier gespeelde “Glory” vond Wye Oak wel hun tweede adem om dan af te sluiten met de titelsong van hun nieuwe plaat. Logisch ook, want zo eindigden ze net op zoals ze begonnen waren. Echoënde gitaren op een bedje van minimale elektronica. Het furieuze einde van “The Louder I Call, The Faster It Runs” maakte zo de cirkel rond.
Een politieke boodschap koppelen aan geweldige muziek lijkt nog steeds een aartsmoeilijke opdracht. Father John Misty vatte 2017 perfect samen met zijn Pure Comedy, U.S. Girls heeft alvast met ‘A Poem Unlimited’ een opvolger voor 2018. Op die plaat gaat frontvrouw Meghan Remy flink tekeer tegen de patriarchie en laat ze zich zonder schaamte een feministe noemen. Dat ze haar frustraties nog eens weet te destilleren in uiterst dansbare, funky en sexy nummers zet haar argumenten alleen maar kracht bij. Voor haar show in de Rotonde liet ze zich bijstaan door een zevenkoppige band, inclusief saxofoonspeler en achtergrond zangeres, al mocht die laatste meteen plaats nemen naast Meg vooraan het podium. En volkomen terecht, want ze wierp zich doorheen het concert op als volwaardige co-frontvrouw en verdiende meer dan een plaatsje in de achtergrond. U.S. Girls bleek meteen meer te zijn dan het geesteskind van Meg. Samen met haar sterke liveband vloog ze er meteen stevig in. “Velvet 4 Sale” klonk nog funkier en verleidelijker dan op plaat en de saxofoon op “Rage of Plastics” deed de temperatuur meteen enkele graden stijgen.
Niet alleen de zaal, maar ook het hoofd van Remy maken overuren. “M.A.H.” (een acroniem voor “Mad As Hell”) doet een scheldtirade vermoeden, maar het nummer is een geniale mix van poignante lyrics over Obama’s loze beloftes en funky zomerse ritmes. Die tegenstrijdigheden komen wel vaker terug in de muziek van U.S. Girls. Zo neemt ze net voor “Rosebud” de lyrics ‘Let’s take a moment’ wel heel letterlijk. De hele band blijft seconden lang stil waardoor het publiek niet anders kan dan ook stil te zijn. Een bevreemdend moment, maar de band noch het publiek laat zich uit zijn lood slaan. Integendeel, de doorleefde zang van Remy op “L-Over” en de manier waarop ze zich aan haar bandleden vastklampt doen onze aandacht alleen maar toenemen.
Die emoties zetten zich verder in “I’ll Never Learn”, een fragiele cover van The Shangri-La’s, waarin de toetsenist en de achtergrondzangeres een subtiel en gevoelig duet brengen. Om meteen erna het ruige “28 days” in te zetten, een subtiele verwijzing naar de gemiddelde lengte van de vruchtbaarheidscyclus van een vrouw. Vooral in het tweede deel van de set, waarin wat oudere nummers aan bod komen, lijmt Remy de nummers aan elkaar met samples. Nu eens wat abstracte ruis, dan weer een quote als “Encourage you to not tell women what to do”. Het is duidelijk waar U.S. Girls voor staat, en frontvrouw Meghan Remy laat niet met zich sollen.
Het ouder werk is zo mogelijk nog intenser dan haar nieuwe plaat. “Window Shades” maakt nostalgie haast tastbaar en ontaardt in duisternis in “Island Song”. Remy bespeelt niet alleen het publiek met haar theatrale dansmoves, maar ook haar band. De guitige saxofonist mag haar het hof maken tijdens “Sorority Feelings”, maar ondanks zijn geweldige solo’s wimpelt ze hem af. Wie dacht dat de band daarmee hun beste kruid had verschoten, kreeg er meteen nog een schep bovenop. Het geweldig funky “Pearly Gates”, een verstopte aanklacht aan mannen die hun macht misbruiken, mondde uit in een heerlijk accapella duel tussen Remy, haar toetsenist en achtergrondzangeres. Met afsluiter “Time” zocht Remy samen met haar band dan weer de grenzen van de tijd op. Tijdens de schier eindeloze outro ging ze het publiek uitdagen en opjutten, terwijl de band nog hun laatste restjes energie van zich af speelden.
U.S. Girls was boos, heel boos, maar in plaats van ter plaatse te blijven trappelen, zet ze die frustraties om in ontzettend aanstekelijke muziek. Samen met voorprogramma Wye Oak bewezen de twee frontvrouwen dat hun bands te lang in de schaduw hebben moeten staan. Beide vrouwen waren de hele avond in het zwart gekleed, maar zelden hebben we iemand zo zien schitteren in het zwart als Meghan Remy, haar achtergrond zangeres en Jenn Wasner van Wye Oak. Of het een statement was, hebben we het raden naar. Wat we wel zeker weten is dat voor U.S. Girls de derde keer Botanique voorlopig de beste keer was.
Setlist Wye Oak: The Instrument – Lifer - It Was Not Natural – Shriek – Spiral – Symmetry - Say Hello - Over And Over - You Of All People – Glory - The Louder You Call, The Faster It Runs
Setlist U.S. Girls - Velvet 4 Sale - Rage of Plastics - M.A.H. – Rosebud - L-Over - I’ll Never Learn - 28 Days - Navy & Cream - Window Shades - The Island Song - Sororal Feelings - Pearly Gates – Time
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Jonathan Verschaeve
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanque 2018 - L'Impératrice - Faire - Pépite - Frankrijks meest kleurrijke popgroepen
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-01
Erik Vandamme
Op deze 1 mei waren alle zalen in Botanique uitverkocht. Wat aangeeft dat Les Nuits 2018 een enorm succes is geworden. Want ook op andere festivaldagen staat het bordje 'Sold Out' bij veel aangekondigde concerten. Brussel en Franstalig België hebben altijd een goede band gehad met Franse Chanson tot Franse rock en pop muziek. Dat was wellicht ook de reden dat ook deze avond in Orangerie compleet was uitverkocht. "Frankrijks meest kleurrijke popgroepen" staat als openingzin op de website van Botanique. Om het aantreden van L'Impératrice - Faire - Pépite aan te kondigen, op Les Nuits 2018. Een zinnetje dat ook ons aanzet om die kleurrijke groepen eens onder de loep te nemen.
Pépite - Kleurrijke aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
We citeren even de introductie op de website van Botanique: ''Zoals menig andere Franse band laat Pépite zich inspireren door de nabijheid van de Middellandse Zee en het warmere klimaat om broeierige, breezy pop te maken. Nostalgisch naar verre, eenzame reizen klinkt het duo zowel zomers als melancholisch.'' Pépite brengt dan ook een set boordevol fijne, aanstekelijke popsongs die van begin tot einde aan de ribben blijven kleven. Pépite is bovendien een band die goed heeft geluisterd naar het verleden van de Franse muziek, en door een eigenzinnige en hedendaagse inbreng dat verleden heruitvindt. Binnen een gloednieuw concept. Bovendien tuimelt de band, ondanks het brengen van verfijnde popsongs, niet in de val van al te 'kitsch' of oppervlakkig te gaan klinken. Eerder net toegankelijk genoeg om een ruim publiek aan te spreken, en eigenzinnig tot melancholisch genoeg om niet teveel de commerciële toer op te gaan. En ook liefhebbers van eerder alternatieve rock tot pop muziek over de streep te trekken.
https://www.youtube.com/watch?v=jStJop5-R94
Hoewel we strikt muzikaal bekeken de twee bands totaal niet met elkaar kunnen vergelijken. Het aantreden van Pépite deed met wat denken aan menig optredens van Beach Boys. Die met hun aanstekelijke tot toegankelijke Surfrock een heel ruim publiek konden aanspreken. Maar net door een oog voor experimenteren binnen dat genre, ook een zogenaamd alternatief rock publiek kon bekoren. Pépite heeft op ons dus net diezelfde indruk nagelaten, waardoor we net als de aanwezigen in de zaal, prompt over de streep werden getrokken. En de eerste danspasjes van de avond een feit waren. Als de eerste band van een avond de opdracht heeft om de lont aan het vuur te steken om de boel te doen ontploffen? Dan is Pépite daar met brio in geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=KFgzcF42-0M
FAIRE - Hoe Franse Punk klinkt? Check FAIRE
Eigenlijk is de Franse band FAIRE dat label 'punk' opkleven is hen tekort doen. FAIRE is in 2015 ontstaan in Parijs. Hun muziek zouden we eerder onderbrengen in de richting in Surf/wave tot Psych. De band slaat op hun schijf Le Tamale uit met gebalde rave tot experimentele synthscapes lezen we in de biografie op de website van Botanique. Ook dat blijkt in Orangerie het geval te zijn. Hoewel hun muziek dus puur muzikaal bekeken verre van Punk kan genoemd worden. Blijft de zogenaamde 'punk attitude' wel degelijk stevig overeind staan. Vooral de fans vooraan genieten dan ook met volle teugen. In eerste instantie kan niet iedereen deze wervelstorm even goed smaken. Dus legt FAIRE gewoon de lat een beetje hoger waardoor een punk/rave feest losbarst waardoor daken er prompt moeten afgaan.
https://www.youtube.com/watch?v=HNjNVH-Mk6k&t=10s
Besluit: De band maakt er, ondanks vaak heel grappige bindteksten, weinig woorden aan vuil en laat vooral zijn snoeiharde muziek, met experimentele knipogen, voor zich spreken. FAIRE deed met een wervelende show de Orangerie , na een toch wat moeizame start, op zijn grondvesten daveren. Want daarop stil staan is uiteindelijk onmogelijk. Prompt worden geluidsmuren omver geblazen. En de zaal in vuur en vlam staat. Waardoor, na een wat moeizame start, uiteindelijk toch iedereen overslag gaat. En met een goed gevoel vanbinnen de zaal verlaat. Missie geslaagd!
https://www.youtube.com/watch?v=omsFL4lS9c4
L'Impératrice - Aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Gecombineerd met een frontvrouw/zangeres die met haar engelen stem en natuurlijke charisma harten breekt.
Ook nu weer citeren we de introductie op de website van Botanique even: " L’Impératrice weerspiegelt alles wat hedendaagse Franse pop zo interessant maakt. De groep gebruikt invloeden van Air en Sébastien Tellier om tropische, dromerige en lichtjes surrealistische strandmuziek te maken die potentieel heeft tot ver buiten L’Hexagone." De band is aan een steile opmars naar boven toe. Op basis van wat we te zien en horen kregen in de Botanique voorspellen we de band een gouden toekomst in de typische Franse Pop muziek en ver daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_8vPaRa0fMo
De band brengt niet alleen aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Het meest in het oog springende is de wulpse, charismatische en goedlachse zangeres en frontvrouw. Die, door haar spontane en heel charmante uitstraling op dat podium menig harten beroert. En iedereen uit haar hand doet eten.
L'Impératrice zette vorig jaar nog Chapiteau op Les Nuits Botanique in vuur een vlam. Ook de Orangerie ging compleet overslag. Op deze aanstekelijke muziek stilstaan is dan ook onmogelijk, en dat had de band goed begrepen. Zowaar legt L'Impératrice de lat zelfs nog hoger, zodat de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. Zodat uiteindelijk, na een fijne en stomende set, het potje compleet overkookt.
https://www.youtube.com/watch?v=er9q7YA5WyU
Eindconclusie
We kregen op deze typisch Franse avond een gevarieerd aanbod voorgeschoteld van wat leeft binnen de Franse Pop en rock cultuur. Met drie bands die door middel van het brengen van een aanstekelijke tot strakke set meerdere keren het dak van Orangerie er compleet deden afgaan. Met andere woorden, de toekomst van Franse pop en rock ziet er, na het aanschouwen van deze drie bands, meer dan rooskleurig uit.
dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
‘The Silent Vigil’ is het tweede album van de Britse deathmetalband Memoriam. Die ontstond uit de assen van Bolt Thrower, aangevuld met snarenplukkers van Benediction. Waar het eerste album, ‘For The Fallen’ vooral voortbouwde op het werk van Bolt Thrower, lijkt de band nu meer een eigen gezicht te hebben. Er wordt vaker melodieus up-tempo (zoals op “From The Flames”) gespeeld dan old-school mid-tempo (zoals op “Nothing Remains”), hoewel dat laatste toch het overwicht houdt. Het groepsgeluid klinkt bovendien organischer, wat ook mag verwacht worden van een band die ondertussen al goed op elkaar ingespeeld is.
De stem van zanger Karl Willets heeft op dit nieuwe album duidelijk meer korrel dan op ‘For The Fallen’. Hij is nooit een nachtegaal geweest en het jarenlange opnemen en touren met een deathmetalband heeft zijn stembanden geen deugd gedaan. Vermoedelijk was het een productionele keuze om niet aan Willets’ stem te gaan sleutelen in de studio, zodat er geen te groot verschil is met wat de band live brengt. In de opnames van de instrumenten ging er veel aandacht naar het vinden van de juiste balans, maar minder naar het zoeken van het perfecte, afgeborstelde geluid per instrument. Dat zorgt voor een lekker rauw geluid.
Het tempo, de opbouw, de hooks en de breaks, zowat alles zit juist. Ook blijft Willets als songschrijver nog steeds overeind. “We Bleed The Same” heeft bv. een stukje van de laatste toespraak van Martin Luther King, maar ook zonder die openlijke referentie geeft deze track een ongemakkelijke update van de discriminatie in de wereld. In “Nothing Remains” gaat het over de impact van dementie op mensen en op “Soulless Parasite” over mensen die zich voordoen als vrienden, maar die achter je rug misbruik van je maken. Heel herkenbaar allemaal.
The Silent Vigil is een fijn deathmetalalbum met een paar kleine verrassingen. Memoriam speelt deze zomer op Hellfest in Frankrijk.
De melodische deathmetalband Nox Aeterna werd opgericht in 2002 in Nederland. De band bracht reeds vier albums uit: ‘Unleashed’ (2004), ‘Immortality’ (2007), ‘Nightblood’ (2012) en ‘The Desperation Deal’ (2015). Het nieuwe album ‘Aurora Borealis’ is een conceptalbum geworden over een reis door een koud en verraderlijk landschap, met als eindbestemming het noorderlicht.
Nox Aeterna vindt al langer inspiratie in Scandinavië, zowel voor de teksten als voor de muziekstijl. Hoewel ze inzake geluid aanleunen tegen de typische Zweedse melodische deathmetal en ook wel wat van Amon Amarth in zich hebben, brengen deze Nederlanders een eigen sound. Die sound drijft op power en agressie, met een opvallende rol voor de synths.
Je voelt meteen bij de eerste luisterbeurt dat deze band heel wat technische bagage heeft. Productioneel, inzake songschrijven en muzikaal-technisch klopt alles. Toch gaat er niet altijd genoeg agressie en dreiging uit van dit voor de rest heel stevige album. De keyboard van Gerard Baai zorgt voor een mooi vol geluid, met meer afwisseling dan in klassieke melodische deathmetal, maar hij vijlt zo ook heel wat scherpe kantjes af van de brutale grunts en de vlammende gitaren. Een beetje een tweesnijdend zwaard, want dankzij die leuke keyboard krijgt Nox Aeterna net ook een eigen gezicht.
Al bij al is ‘Aurora Borealis’ een prima album. De band komt het best uit de verf op titeltrack “Aurora Borealis” en op “Twist Of Fate”.
Nederlands 
Français 
