Dat’Planet Earth II’, de documentairereeks van BBC over buitengewone natuurfenomenen, ook in ons land een enorm succes werd, mag niet verbazen. Gedurende meer dan drie jaar verzamelden de makers beelden in een 40-tal verschillende landen. Fans van het eerste uur die houden van een streepje meerwaardemuziek moesten woensdag 14 maart in de Lotto Arena zijn: de beste beelden van de bekroonde documentaire werden er immers getoond op groot scherm, begeleid door live muziek van het Praags Filharmonisch Orkest.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een niet te missen totaalervaring want de hoge verwachtingen werden absoluut ingelost. De muziek, bedacht door Oscarwinnend filmcomponist Hans Zimmer (‘The Lion King’, ‘Gladiator’, ‘inception’, ‘12 years a slave’) met mede-componisten Jacob Shea en Jasha Klebe, zorgde voor een extra dimensie, die van de eerste seconde voor kippenvel zorgde. Een 80-tal uitmuntende muzikanten voerden deze verrassend frisse compositie uit onder leiding van dirigent Matthew Freeman.
Naast de muziek was ook het beeld van een bijzonder hoge kwaliteit en door de gigantische omvang ervan, gaf het oog in oog staan met een hongerige Kalahari-leeuw of een roepende Indri toch net een andere dimensie aan de al eerder vertoonde beelden. De toeschouwers lieten zich meevoeren naar exotische eilanden, dorre woestijnvlaktes en mangrovewouden, maar ook naar metropolen en Europese (Vlaamse?) velden, waar het leven van de dwergmuis nooit eerder zo dichtbij in beeld werd gebracht. De meeslepende muziek, die voortdurend in interactie trad met de beelden, leverde vaak ontroerende, maar nu en dan ook hilarische momenten op.
Onze eigenste natuurgoeroe Dirk Draulans voorzag de beelden van tekst en uitleg maar het moet gezegd, hij kon bijlange niet aan de goddelijke Sir David Attenborough tippen. Gelukkig spraken de beelden voor zich. Zo gleed er een zucht van verlichting door de zaal wanneer (de inmiddels legendarisch geworden) beelden getoond werden van een babyzeeleguaan die ternauwernood aan een slangenwurggreep ontsnapte en werd er medelevend gereageerd toen een ijverige luiaard de verleidingskreten van een vrouwtje volgde om dan vast te stellen dat een rivaal hem net voor was. Een collectief lachsalvo brak dan weer uit toen een bruine beer zich al dansend tegen een boomstam ontdeed van jeukende parasieten.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een ware ode aan Moeder Aarde en haar wonderlijke schepsels in een wereld van verandering. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog van dergelijke spektakels genieten. Uiteraard hangt dit in eerste plaats af van de richting waarin we onze planeet sturen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bbc-planet-earth-ii-14-03-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Parkway Drive – ‘Heerlijk intiem, heerlijk hard’
Parkway Drive
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-13
Louis Follebout
Het waren een goeie paar weken voor fans van Parkway Drive. In twee weken tijd releasede de band 2 nieuwe singles én maakten ze bekend dat er een nieuw studioalbum aan zit te komen dat op 4 mei het daglicht zal zien. Als kers op de taart streek de band neer in Brussel voor een clubshow met 250 gelukkigen.
Beginnen doen we die avond met Polar, een Britse metalcore band. Meteen een stevige binnenkomer met “Blood for blood”. Het duurt letterlijk 10 seconden eer de eerste pits geopend worden. Het is duidelijk dat er een paar grote fans in de zaal zitten. Met gebalde vuisten worden de agressieve lyrics meegebruld. Als een herder bespeelt frontman Adam Woodfort het publiek en zet de zaal naar zijn hand. Circle – en moshpits worden prachtig georkestreerd en zijn stevig. Het is duidelijk dat we hier niet ongeschonden gaan uitkomen. Polar zet een zeer stevige set neer met als extra aandachtpuntje de ruwe vocals. Het is zelden dat livevocals even sterk en juist klinken als op een album, maar Polar krijgt dit zonder enige moeite voor elkaar. Publiek opgewarmd, kelen gesmeerd en kleren uitgespeeld, de volgende gang mag komen!
‘I spoke a vow today and asked if God would come and play’. Dit zijn de eerste woorden van het nieuw nummer “Wishing Wells” en tegelijk ook de opener van het optreden. Het was duidelijk dat de fans gestudeerd hadden op de lyrics, want vanaf seconde 1 zong het publiek even luid mee als de band zelf. Bij de eerste breakdown brult het publiek harder dan ooit te voren en de glimlach op het gezicht van frontman Winston bewees dat hij dit niet verwachtte. De volledige zaal, en ja ik bedoel echt de volledige zaal, veranderde in een kolkende massa van ellebogen en rondzwierend haar. Na de benjamin uit hun arsenaal gespeeld te hebben, krijgen we de publieklieveling “Carrion” naar ons hoofd gesmeten. Zoals verwacht gaat Parkway Drive hard. Harder dan ooit te tevoren. Het voelde als een throwback naar de jonge jaren van de band. Kleine venue, stagedivers op het podium en ondertussen bandleden een schouderklopje geven, zowel publiek als band genoot ten volle teuge.
Zelf “The void”, een nummer dat 6 uur eerder uitkwam was geen onbekende. Het is de tweede single van het komende album ‘Reverence’. Het nummer werd online geprezen, maar ook afgebroken. Het zou niet meer hetzelfde zijn als de oude Parkway Drive en te soft zijn. Wel, ik kan u verzekeren, het nummer staat als een rots tussen de klassiekers “Idols & anchors” en “Wild Eyes”.
Om deze avond extra speciaal te maken, haalde de band wat oude nummers uit hun bestofte trukendoos. Nummers als “Breaking point” en “Dead mans chest”, naar Winston’s eigen zeggen niet zo populair, konden rekenen op een stevige onderbouw van het publiek en zo werden zelf de minder bekende songs een heel groot feest.
Het is overduidelijk dat de band geniet van een clubshow als deze. Festivals en arena’s spelen is de grote droom, maar dit is waarvoor ze het doen. Contact met hun fans, highfives geven aan de eerste rij, stagedivers recht helpen en zelf happy birthday zingen voor een jarige job. Op een avond als deze kan je het jezelf permitteren van niet af te sluiten met een publiekslieveling, maar met de titeltrack van je eerste album. ‘Horizon’ is het laatste nummer voor de encore en dit werd zeer sterk geapreccieerd. Lang geleden dat we dit nog eens live zagen.
Natuurlijk kunnen ze de avond niet afsluiten zonder de ondertussen klassiekers “Crushed” en “Bottomfeeder”. Afkomstig van het laatste album ‘IRE’, maar , mijn god, zijn dit al classic PWD-nummers geworden. Onder luid applaus, gefluit, geroep en ik vermoed een klein beetje gehuil ook, verlaten de Aussies het podium. Het einde van een zeer intense avond. Een avond om niet snel te vergeten.
Nog een laatste noot die echt vermeld moet worden. Na het optreden stroomde de meute, mezelf incluis, als uitgedroogde straathonden naar de bar om onze dorst te laven. Zotter dan dit wordt het niet dacht ik, terwijl ik even naar het podium kijk. Het podium staat ondertussen bomvol met fans die rond 1 persoon zwermen. Frontman Winston komt het podium terug op om alle fans te bedanken en met iedereen die wil op de foto te staan.
Dit is Parkway Drive ten top. Geen VIP-paketten, geen golden circle, geen gedoe. De dankbaarheid stroomt van zijn gezicht wanneer hij voor de 48ste keer hoort ‘Great show man’ en dit is wat van Parkway Drive een van de grootste metalcore bands van het moment maakt.
Setlist Polar: Blood For Blood – Destroy - Glass Cutter – Downfall – Breathe - Black days - Tidal Waves
Setlist Parkway drive: Wishing Wells – Carrion – Boneyards – Vice - Idols And Anchors - Romance is dead - The Void - Wild eyes - Breaking Point - Dead mans Chest – Dedicated – Horizons – Crushed - Bottom Feeder
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tom Misch – Gitaarvirtuoos aan het werk
Tom Misch
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-03-13
Annabel Kemel
Je hebt zo van die jonge mensen die overlopen van het talent en hun eigen verwezenlijkingen in vraag doen stellen. Tom Misch is er één van. Geen Soundcloud bedroom producer no more, wél een charismatische zanger-gitarist die dinsdag de AB Box tot euforie toe aan het dansen bracht.
Openen deed hij met “The Journey”, en liet het publiek meteen weten dat het een concert vol instrumentale uitspattingen zou worden van niet zomaar een gewone singer/songwriter. Opgeleid als jazzmuzikant schakelde Misch moeiteloos over van véél funk naar soul naar disco en zelfs naar Ben Howard-achtige gitaarlijnen. De South London-er beschikt echter over danig luchtige stem, dat alles klinkt als een aangename zomerbries (sneeuw dit weekend?).
In de zaal twee soorten publiek: het soort dat onophoudelijk stond te feesten – klappen – zwieren, en het ander soort dat Mischs romantische ondertonen gebruikte om er op los te flirten – koppeltje rechts van ons we hebben het over jullie. Zo uitzinnig als het publiek was, zo calm en cool bleef Misch op het podium. Niet altijd zo collected, dacht even dat Brussel in Holland lag. Maar ook dat is deel van zijn charme, tweeëntwintig jaar en living the dream al toerend door Europa.
Een eerste hoogtepunt kwam in de vorm van het nummer “Follow”, wanneer hij zijn zus Laura op het podium riep. Zij haalde tijdens de brug haar inner Lisa Simpson naar boven op de saxofoon, hij nipte gerust aan een flesje Jupiler om daarna het nummer te hernemen met ongelofelijke smoothness.
Even later haalde hij er een andere saxofonist bij, Kaidi Akinnibi, die ongelofelijk hard bleek te lijken op Zeke uit Netflix-serie ‘The Get Down’. We konden onze gedachte nog niet afmaken of Misch kondigde het nummer “Everybody Get Down” aan. En iedereen ging zonder veel moeite effectief op de grond.
Eén van Mischs kwaliteiten is het feit dat hij enorm graag gezien is in de muziekwereld. Getuige daarvan is bijvoorbeeld zijn laatste single featuring De La Soul. Tot zijn beste nummers horen dan ook de samenwerkingen met maatje Loyle Carner. De live opeenvolging van “Water Baby” en “Crazy Dream” was om vingers bij af te lekken.
Toegegeven, na “South of The River” ging de set heel even de mist in - die cover van Stevie Wonders “Isn’t She Lovely” had niet gemoeten. Misch maakte het vervolgens meer dan goed door met een fantastische versie van “Watch Me Dance” te eindigen. Of hoe hij de combinatie van violen en fragiele stem met funk en gitaar tot de perfectie wist te verfijnen.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beech, het Aalsterse trio rond Kristof Souvagie, heeft een eerste album uit. ‘Teabag’ komt uit op het Belgische cassettelabel Gazer Tapes, maar is ook gewoon als download te krijgen. Het universum van Beech bestaat uit zomerse, rammelende slackerpop. Denk aan Pavement, Dinosaur Jr, Weezer, de Lemonheads en Eels.
Het absolute prijsbeest op ‘Teabag’ is “Fifteen Years”. Die loopt over van bedrieglijke eenvoud en die schijnbaar-verveelde zanglijnen. Dat kunstje herhalen die van Beech nog een paar keer, op “Overlooked” en “Vultures”. “Heaven” is van een andere orde. Op die track zitten ook de lo-fi-gitaarsolo’s heel raak in de songopbouw en dat zorgt voor een extra dimensie. Dat hadden ze ook in de andere songs wat meer aan bod mogen laten komen.
“In My Hands” is een beetje de vreemde eend in de bijt. Hier geen slackerpop, maar dankzij die akoestische gitaar eerder iets tussen de Wolf Banes en The Jam in. Het is ook veruit het vrolijkste en meest zomerse nummer van dit album.
Mooi dat een band uitzonderlijk eens voor slacker kiest, en er dan toch nog zijn eigen ding mee doet.
De Noor Sebastian Ulstad Olsen is een druk baasje. Behalve zijn hoofdjob, zingen en gitaar spelen bij de poppunkers van Death By Unga Buna, heeft hij sinds kort nog een zijproject. Geholpen door leden van FOAAAM en Warp Riders startte hij Wet Dreams. Met die band verkent hij de grenzen van de typisch Amerikaanse hardrock en punk.
De eerste single - met drie nummers die in niet meer dan een paar uur geschreven en opgenomen werden - is een mooie staalkaart van het idee dat Ulstad Olsen najaagt. “I Can Fly” begint zo furieus als The Hives van vroeger, om dan halverwege de experimentele en spacey-psychedelische toer op te gaan. “Cartridge Belt” had een nummer van The Ramones kunnen zijn, zo dicht komen ze bij hun geluid. Veel energie en veel snelheid. “Wizzard Staffing” gaat ten slotte meer in de richting van de sixties-gitaarpop en klokt af op minder dan 2 minuten.
Deze eerste worp van Wet Dreams laat horen dat ook jonge mensen nog wel oog en oor hebben voor de roots van punk en hardrock. Je kan ze zo naast onze eigen Sons (van de Nieuwe Lichting van Stubru) zetten.
‘Whistle Down The Wind’ is het eerste studio-album sinds ‘Day After Tomorrow’ uit 2008 van de legendarische Amerikaanse folkzangeres, songwriter en activiste Joan Baez. Ze heeft aangekondigd dat dit tevens haar laatste album is. Bij het album hoort ook een afscheidstournee die haar twee maal naar België brengt.
Op 77-jarige leeftijd en na meer dan 50 jaar in de business is het tijd voor rust en warmte in het hart van Baez. Ze heeft lang genoeg op de barricaden gestaan en dit album mag ook nog eens gewoon in het teken van de muziek staan. Het afscheidsalbum werd geproduceerd door Joe Henry en bevat covers van Tom Waits (twee), Josh Ritter, Anohni, Joe Henry, Mary Chapin Carpenter, Zoe Mulford, Eliza Gilkyson, Tim Eriksen en Richard Thompson.
Producer Henry schildert spaarzaam met akoestische instrumenten rond die kenmerkende stem. Het zijn allemaal warme, helende klanken met o.a. borsteldrums en piano.
De tijd heeft duidelijk sporen nagelaten op de stem van Baez, maar dat voegt eigenlijk nog iets toe aan het geheel. Het maakt dat je als luisteraar uitkijkt naar elk woord. De teksten zijn voor Baez duidelijk belangrijker dan haar eigen vocale prestatie, ook al roept niet elke song op tot revolutie. Die revolutie is Baez wel nooit ontgroeid.
Het moet Baez zwaar vallen om onder Donald Trump afscheid te moeten nemen van haar publiek. Liever dan hem rechtstreeks aan te vallen, geeft ze op ‘Whistle Down The Wind’ nieuwe zuurstof aan de oude idealen waar ze al die tijd voor gevochten heeft.
“I am the last leaf on the tree” (uit “Last Leaf”) vat het mooi samen.
Voor wie heimwee heeft naar de soundtracks bij films als Top Gun, Ghostbusters, Fame of Flashdance kunnen we ‘Invaders’ van Hollywood Burns aanbevelen. Dit project van Parijzenaar Emeric Levardon recycleert de meest verguisde elementen uit de cinematografische disco met synthwave en eurodance. Het is onvoorwaardelijk dansbaar, bijzonder aanstekelijk en het klinkt alsof je de hele tijd op een ‘foute’ party staat.
Zelf zegt hij de mosterd te halen bij films als ‘Psycho’ en ‘Alien’, maar creepy wordt het nergens. Voor wie op zijn Facebookpagina zegt dat hij Dimmu Borgir goed vindt, had het allemaal wat extremer mogen klinken. Dan klinkt dit toch eerder als Harold Faltermeyer, Jean-Michel Jarre, John Williams of Giorgio Moroder.
Een beetje jammer dat hij voor zijn retro-elektro bijna nergens afwijkt van zijn standaard-formule. Zo zijn bijna alle tracks instrumentaal, behalve “Came To Annihilate” (met een stemvervormer die weinig heel laat van de vocalen) en een sample van een stem op “Revenge Of The Black Saucers”. De enige echt als dusdanig herkenbare vocale bijdrage staat op “Survivor”, meteen ook de beste track van dit album. Het niet-echt overtuigende Engels nemen we er dan graag bij.
Een paar gastzangers of zangeressen had dit project naar een veel hoger niveau kunnen tillen. Of een of andere metalgitarist die een stevige solo komt geven. Levardon kent zijn klassiekers en zijn formule om die te recycleren tot iets nieuws is buitengewoon efficiënt. Maar zonder goede vocalen blijft het wat hangen in vrijblijvend slaapkamergeknutsel.
Voor fans van Perturbator en Dan Terminus en voor fans van soundtracks uit de jaren ’70 en ’80.
https://www.youtube.com/watch?v=fR4sOLWlJ_Y&feature=youtu.be
De oudere metalheads kennen Tommy Stewart misschien nog van Hallows Eve, de Amerikaanse thrashband die in de jaren ’80 o.m. Drie albums uitbracht op Metal Blade Records. Sindsdien gaat het Stewart minder voor de wind.
Met Tommy Stewart’s Dyerwulf zit de Amerikaan ook op een ander spoor dan dat van de thrash. Dit startte als eenmansproject, maar werd na de eerste release aangevuld met drummer Eric Vogt van Armed Chaos. De single “Shadow In The Well” is de voorbode van het tweede album van Tommy Stewart’s Dyerwulf, dat pas in november zal uitgebracht worden. Het duo brengt hierop slepende doom met cleane vocalen. Het ritme van drum en bas heeft het iets van postmetal, al had het ook stoner of sludge kunnen zijn, maar de vocalen en gitaren duwen het toch een andere richting uit, meer naar het atmosferische.
Ook best te genieten voor wie niet elke dag een plak doom tussen zijn boterhammen legt.
https://tommystewartsdyerwulf.bandcamp.com/
Een trio Gentse muzikanten bestaande uit ex-leden van Oathbreaker, Maudlin en Rise And Fall hebben samen een debuut gemaakt vanuit een geheel andere invalshoek. Geen post-metal, Hardcore of punk op dit album. Wel melodieuze en energieke poprock muziek met elementen uit postpunk, rock and roll etc… Partisan is Cedric Goetgebuer (gitaar en zang), Ivo Debrabandere (drums) en Thijs Goethals (bas).
“You And I” opent de EP energiek met een catchy powerpop song. “No Last Surrender” brengt mij terug naar de Belgische rock ten tijde van eind de jaren 80 en begin de 90’s met bands zoals The Romans. Maar ze lijken ook beïnvloed te zijn door bands als Ride en Mudhoney. “Change” bezit wat shoegaze elementen. “Sometimes” heeft fragiel gitaarwerk en een heerlijk zingende lage bas. Het drumwerk op al de tracks zijn stuwend en sporen de songs aan. “Forget” is melancholische en eerder slome track die het gevoel lijkt weer te geven van een man diep weggedoken in zijn eigen gedachten. We eindigen met “We Have Always Loved You” en dat is een track bestaande uit een spoken words sample en gitaar/bassounds. Hier gaat het meer om impressie en sfeer ipv songschrijverij. Geschikt om o.m. een optreden mee te starten.
Partisan presenteert hier een heel fijne EP. We zagen hen een tijdje terug in de Grote Post aan het werk en ze kunnen de energie van dit album zeker overzetten op het podium. Een goed geluid hierbij is van vitaal belang want het zit hem soms in de subtiele klanken. Maar een band waar ik alvast meer wil van horen.
‘Quiet And Peace” is niet meteen een geruststellende titel voor de fans van het oudere werk van Buffalo Tom. In de jaren ’90 werd de Amerikaanse alternatieve rockband bij de grunge gerekend dankzij luide gitaren en hoog oplopende passie. Denk aan “I’m Allowed” of “Taillights Fade” en je denkt niet meteen aan rust en vrede.
Buffalo Tom vierde vorig jaar de 25ste verjaardag van hun doorbraakalbum ‘Let Me Come Over’ en speelde dat album tijdens een uitverkochte show in de AB in Brussel.
Voor ze dat doorbraakalbum integraal brachten, was er een opwarmronde met hun andere hits en met één nieuw nummer. “Freckles” (sproeten) kon zich toen maar met moeite staande houden tussen oudjes als “Sodajerk”, “Tree House” en “Summer”. Het nummer ademde uit elke porie onschuld en heeft geen scherp randje, geen ‘sense of urgency’ en geen volledig opengedraaide versterker die de emotie nog wat dieper in je onderbuik duwt. Het kabbelde rustig voorbij. Je kon tijdens “Freckles” makkelijk naar de toog achter de volgende pintjes zonder het gevoel te hebben dat je iets van de show had gemist. Niet echt een nummer dus om de fans met veel vertrouwen te laten uitkijken naar het nieuwe album.
Toch is dat nieuwe album een sterk Buffalo Tom-album. Niet alleen omdat “Freckles” nog flink opgeruwd werd, maar vooral omdat er voldoende betere songs staan op “Quiet And Peace”.
De eerste tracks, “All Be Gone” en “Overtime”, zijn gewoon degelijk en herkenbaar, maar blinken nog niet uit. De passie en het drama zijn grotendeels weg, maar er is vakmanschap voor in de plaats gekomen. Op een aantal tracks mag bassist Chris Colbourn de leadvocals voor zijn rekening nemen. Dat doen ze al langer. Zo kan Janovitz tijdens optredens zijn stem wat laten rusten. Op een album klinkt het toch wat smooth en doorsnee en mis je de grove korrel van Bill Janovitz. Het maakt dat “Roman Cars” en “See High The Hemlock Grows” niet helemaal hun potentieel benutten. Nog dieper zinkt de band weg op het melige “Only Living Boy In New York”, een op Simon & Garfunkel-leest geschoeide samenzang van Janovitz en Colbourn. Maar dat is maar een schoonheidsfoutje. Als ze dat nummer live brengen, weten we dat het moment is om de volgende pintjes te gaan halen.
Waar zijn dan al die goede songs op ‘Quiet And Peace’? Grofweg vanaf de tweede helft van het album slaat de slinger in de juiste richting. “In The Ice” en “Least We Can Do” zijn gewoon heel degelijke songs in de traditie van de vroege REM en Replacements. Stevig rocken als in de jaren ’90 doet Buffalo Tom op “Little Sister (Why So Tired)” en op het vurige “The Seeker”. “Slow Down” is ten slotte het beste nummer op het album. Het had 26 jaar geleden niet misstaan op ‘Let Me Come Over’.
Buffalo Tom komt deze zomer naar het Cactusfestival in Brugge.
We weten dat de Editors meteen al een grote fanbase wisten te verzamelen met hun debuut ‘The Back Room’. Een album dat postpunk, donkere indierock en geweldige songs bevatte. Hun opvolger ‘An End Has A Start’ maakte hun succes nog wat groter met singles als “Smokers Outside the Hospital Door”. Hun derde album ‘In The Light and On This Evening’ brak met de postpunk en bevatte, naast een kleurrijke hoes, veel electro. Het werd op gemengde gevoelens onthaald door de fans van het eerste uur maar het bevatte wel de geweldige single “Papillon”. Het succes bleef dus nog groeien, ze speelden op grote festivals en verkochten de grote zalen uit. Mede door hun uitstekende live reputatie. De liveversie “No Sound But the Wind” werd een gigantisch succes en zo werden de Editors een grote mainstream band die albums maakte waarmee ze meer en meer op de grote podia mikten en verder weg van hun beginjaren lagen. Zo is de band commercieel en muzikaal wat op het niveau van Coldplay gekomen. Je mag het leuk vinden of niet , maar klinken zoals in hun beginjaren gaan ze niet meer doen. Als je daar op wacht mag je afhaken. Nu, wat valt er van hun zesde album te zeggen?
Ook op ‘Violence’ wordt er nogal bombast gebruikt. De single “Magazine” is daar een voorbeeld van. Maar het is wel een degelijke single. Verder wordt er verder gegaan waar ‘In Dreams’ stopte. Het geluid is wat breder geworden en er is subtiel wat moderner geluid ingeslopen. Hier en daar wat verwijzingen naar hedendaagse bands zoals een The War On Drugs. Tom Smith moet gedacht hebben we steken ook wat van hun elementen in de muziek om de jonge massa aan te trekken en up to date te klinken. Wel dat is vanuit dat perspectief zeker en vast gelukt. Hun volgende single “Hallelujah (so low)” is een beetje een gelijkaardige song als “Magazine”. Het presenteren van “No Sound But The Wind” op ‘Violence’ lijkt toch wat op gebrek aan inspiratie te duiden. Het album bevat slechts negen songs waarvan één dus die tien jaar oud is. Geef mij dan maar de openingstrack “Cold”. Een song dat meteen aanspreekt en blijft hangen. En met voldoende elementen om te blijven boeien. Een geschikte single kandidaat. De teksten zijn nog steeds wat donker en zwaar op de hand. Muzikaal proberen ze dit toch wat te ontlopen. Nog een sterke track is de afsluiter “Belong”. Met de nodige strijkers en sentiment maar wel perfect gebracht. Met een mooie synthlijn die doorheen de song loopt. Op “Nothingness” komt de electro naar de voorgrond en kon het een song uit ‘In The Light and on This Evening’ zijn.
Met ‘Violence’ continueren de Editors hun status. Voor wie niet blijven hangen is bij “The Back Room” en voor de gemiddelde muziekluisteraar die zijn gading vooral bij de radio haalt is ‘Violence’ terug een pareltje met vlotte en deskundig gemaakte tracks. Editors bieden net dat beetje meer kwaliteit dan de meeste bands in de ultratop. Wie ‘In Dreams’ en ‘The Weight of Your Love’ goede albums vonden kunnen deze zich blindelings aanschaffen. Ikzelf zal nog eens ‘The Back Room’ boven halen.
Slow Pilot brengt op zijn debuutalbum ‘Gentle Intruder’ dromerige (f)luisterpop met een dikke gouden rand. Denk aan het beste van Tim Finn of Crowded House, aan Dadawaves of aan Hooverphonic en Fleetwood Mac, maar dan met een fijne, zachte mannenstem. Gesneden koek voor het publiek van Radio 1, Radio 2 en Duyster, mocht Stubru dat programma ooit opnieuw willen invoeren.
Slow Pilot is nog geen klinkende naam bij het grote publiek, maar daar kan binnenkort verandering in komen. De band is opgebouwd rond Pieter Peirsman. Die schuimde een paar jaar de lokale rockrally’s af om dan te ontdekken dat hij toch geen ambitie heeft als rockster. Hij heeft er wel een paar knappe rocksongs aan overgehouden. “Little Boy” stamt uit die periode. Het nummer refereert openlijk naar dEUS ten tijde van ‘Vantage Point’. Dat probeerde zowat elk beginnend bandje dat in die periode, maar in de versie van Slow Pilot lijkt het ook allemaal te kloppen.
Slow Pilot heeft veel tijd en moeite gestoken in de arrangementen en in de integratie van strijkers in zijn dromerige popmuziek. Hoe ze die laagjes aan violen opbouwen doet soms vaag wat denken aan de manier waarop Led Zeppelin daarmee aan de slag ging op pakweg Kashmir. De strijkers geven heel wat songs een extra dimensie. “Parade” zou zonder strijkers een Britpopnummer zonder eigen gezicht zijn. Single “Gentle Intruder” zou nooit zoveel warme weemoed uitstralen zonder die bijna oosterse, melancholische violen.
Dat de nummers van Slow Pilot ook zonder al die toeters en bellen overeind blijven, hoor je in de tweede helft van het album. Dan rijdt deze trage piloot eerder op het baanvak van Pauwel De Meyer en Crowded House, met iets meer aandacht voor de teksten en misschien net iets minder uitgewerkte arrangementen, hoewel. Het blijft wel altijd heel poppy, overgeproduced en radiovriendelijk. Alles is mooi gladgevijld en elke opgenomen seconde werd ingevuld. Elk nummer zou een single kunnen zijn. Alleen het afsluitende “Dance The Night Away” klinkt misschien net iets te donker om bij een breed publiek aan te slaan, maar dan nog is het één van de beste nummers op dit album.
‘Gentle Intruder’ maakt zijn naam helemaal waar. Deze tijdloze popmuziek slaat je niet in één keer knock out, maar sluipt heel gewiekst, op kousenvoeten, binnen in je wereld. Slow Pilot verstaat als geen ander de kunst om luisteraars te laten genieten zonder dat die het zelf beseffen.
Sludge kan al behoorlijk heftig klinken. Wat dan met experimentele sludge? Wel, het Belgische trio Gura maakt al sinds 2004 experimental sludge. Maar wat betekent dat dan concreet? Wel één van de grootste verschillen met veel bands uit dit genre is dat ze niet zozeer leunen op gitaren maar dat ze een teamlid (Ludo) hebben die free jazz saxofonist is en dit verwerkt in de muziek van Gura. Daarnaast doet hij ook de vocals. Leentje speelt bass en David op de drums.
Met ‘Caligura’ zijn deze Gentenaars aan hun derde release toe. Verwacht je aan intense muziek. De sax vult een belangrijke rol in en klinkt best neurotisch bij momenten. Het is dus geen al te gemakkelijke muziek om naar te luisteren maar wel origineel en eigenzinnig. Vooral in het genre waarin ze zich begeven. Maar de schijnbaar structuurloze songs en de vervormde klanken, alsook de bij momenten overheersende percussie maakt dat je bij een eerste luisterbeurt murw geslagen wordt. Het lijkt alsof ze alle wetmatigheden over muziek maken overboord smijten en vanaf nul alles opbouwen. Grooven doen ze wel zoals op “Come On, Francois!”. Een dikke vette bas en de percussie leggen hiervoor de basis. De sax en vocals lijken eerder aankleding te zijn. De vocals klinken alsof ze door een waanzinnig duivel gezongen worden. De twee laatste tracks duren telkens meer dan tien minuten en zijn nogal donker en episch. Vooral “Eternal Black Gurgle” dat neigt naar doom en black metal kan mij bekoren.
Gura heeft een album gemaakt waarvoor de doorsnee luisteraar zal voor wegzappen. Wie houdt van sludge en doom zal wanneer hij enige moeite doet zich hier kunnen in vinden. In elk geval is dit een vrij eigenzinnig en originele release.
Al tien jaar werkt deze Oxfordse band aan hun muzikale carrière. Met ‘Sentinels’ zijn ze intussen aan hun vierde album toe. Ze omschrijven henzelf als sludge maar ik zie ze eerder als een metal/stoner band. Hun vette en zware riffs vinden hun oorsprong wat in de muziek van Black Sabbath. Muzikaal zitten ze ergens tussen Black Revolver en Mastodon. Matt Ryan heeft een imposante en brute stem die heel goed past bij de muziek. Songsgewijs weten ze het spannend te houden door de nodige tempowisselingen (“Convulsion”), gitaarsolo’s of mooie intro’s (“Too Far Gone”). Dat is nodig aangezien ze meerdere tracks hebben die de zeven minuten overschrijden. Een hoogtepunt is ongetwijfeld “Kingdom of Horns” dat vertrekt vanuit een mooie sfeervolle intro en die doorheen de song trekt. Af en toe komt er een uitbarsting om dan terug te keren naar de haast feeërieke beginsfeer. En trouwens wondermooi gezongen door Matt Ryan die hier bewijst van meerdere markten thuis te zijn op het vlak van vocals. Een echt prijsbeest dit nummer. Ook “Capsized” is een eerder rustige maar mooi uitgewerkte track.
Op “Sentinels” bewijst Desert Storm hun bestaansrecht meer dan voldoende. Acht machtige songs en een intro en outro die het album compleet maken. Geef hen een podium op enkele grote festivals. Ongetwijfeld gaat het dak eraf met deze songs.
Nederlands 
Français 
