The Sound Of The Belgian Underground – Underground om u tegen te zeggen!
The Sound Of The Belgian Underground
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-01-28
Erik Vandamme
Sinds 2014 gaat elke twee jaar een heel interessant evenement door in samenwerking tussen Subbacultcha en Ancienne Belgique. Onder de noemer The Sound of the Belgian Underground wordt typische underground muziek van Belgische bodem, geprogrammeerd voor een ruim publiek. Ook op zondag 28 januari was de zaal AB Box goed gevuld voor de ondertussen derde editie van dit evenement. We kregen een gevarieerd aanbod aan o.a. punk, intensieve drones, post punk, pure noise-rock muziek, donkere occulte doom metal, drum & bass, Afrikaans getinte muziek tot Oosterse Melodieën voorgeschoteld. Zonder meer een kleurrijk aanbod dus.
Van experimentele soulmuziek, naar knetterende punk uitspattingen tot hypnotiserende klanken en vocalen
AFIA, ofwel Thalina Afya Konadu , is een talentvolle singer-songwriter uit Antwerpen. Deze jonge artieste brengt experimentele soulmuziek. Gebruik makende van samples, staat de jongedame geheel alleen op het podium en laat vooral haar heel soulvolle stem voor zich spreken. AFIA sprak haar publiek geregeld aan en raakte vooral de gevoelige snaar door haar bijzonder heldere soulvolle stem. Waardoor Ancienne Belgique als het ware werd ondergedompeld in een Afrikaans getint aanvoelende atmosfeer. Alles bleef echter net iets teveel die gezapige weg opgaan, waardoor we niet volledig over de streep werden getrokken. Wij zagen echter wel een enorm talentvolle artieste op het podium die, naast een stralende mooie stem over een uitstraling en spontaniteit beschikt die ons doet uitzien naar een gouden toekomst. Kortom, een artieste met potentieel om nog potten te breken. En dus een naam om in het oog te houden binnen het soul gebeuren in ons land, en ver daarbuiten.
Punk leeft! Dat heeft bijvoorbeeld een band als Cocaine Piss, die in 2016 het dak er deden afgaan tijdens de tweede editie van The Sound of the Belgian underground, ondertussen ruimschoots bewezen. Niet enkel Cocaine Piss. Binnen de Belgische punk scene roert er underground veel, enorm veel. F.O.D., Charlie Bit my Finger, You Nervous?. Het zijn maar enkele voorbeelden van punk bands die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen.
Sale Gosse, een waar familie bedrijf, is een trio die punk en alles daar omheen, hoog in het vaandel draagt. De band bestaat uit mama Agathe, haar 17 jarige zoon - die nota bene jarig bleek te zijn op deze avond, vandaar al die ballonnen op het podium - en haar 'buddy' Randa. We durven er onze kop op verwedden dat familie feestjes daar onvergetelijke nachten zijn. Met een explosieve intro doet Sale Gosse voor het eerst, en niet voor het laatst, op deze avond, het dak er compleet afgaan.
"bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken"
De energie spat niet alleen uit de gitaren, ook mama Agathe ontpopt zich tot een drummer die haar drumvellen bewerkt met de vuurkracht van een uitbarstende orkaan. Het trio verstopt niet alleen een hoge dosis humor in hun set, waardoor de fans op de eerste rij compleet uit de bol gaan. Ook porren ze de aanwezigen voortdurend aan om hier mede een wervelend punk feest neer te zetten. Bovendien wisselden elk van hen van plaats op het einde van de set. Waardoor zoon Nino aan de drums plaats nam. En de twee dames hun bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken. Kortom, we kregen een wervelend punk feest voorgeschoteld, waaruit eveneens bleek dat we te doen hebben met muzikanten die hun instrumenten op enorm hoog niveau bespelen. Maar vooral bewees dit trio nog maar eens dat Punk nog steeds springlevend is.
Christine Denamur is een artieste die, naast zwevende elektronische samples naar voor brengen, vooral haar heel indrukwekkend stembereik boven haalt om het publiek te bekoren en vooral te betoveren. De artieste stond een beetje zenuwachtig op dat grote podium. Ze speelde dan ook haar eerste show en dit meteen in de Box van de AB. Echter de spontane manier waarop ze haar publiek bedeesd aansprak, met steeds die stralende glimlach. Het deed ons hart en dat van velen smelten. Christine beschikt dus vooral over een heel integere stem, waardoor ze de aanhoorder letterlijk hypnotiseert en in hogere sferen doet vertoeven.
'Een filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven’
Naast gebruik maken van intensieve klanken, zijn er ook de eenvoudige, maar vooral zeer mooie visuele effecten op het scherm. Beelden van straten en pleinen, worden vertoons tijdens de performance. Waardoor in samensmelting met Christine haar magisch mooie stem en uitstraling, een deugddoende rust neerdaalt over de aanwezigen in de zaal.
We kunnen dan ook besluiten: Onthoud binnen de eerder experimentele elektronische muziek, waar harten worden gebroken, deze naam. Christine Denamur zorgt door het aanbieden van een kleurrijk palet aan twinkelende klanken, wonderbaarlijke mooie vocalen, en mooie beelden die net door hun eenvoud de gevoelige snaar raken. Voor een heel filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven.
Over walmen van intensieve duisternis, naar een Top hip hop feestje bij uitstek.
Na al die positieve energie was de tijd gekomen voor donkere gedachten. Vaal maakt daar letterlijk niet teveel woorden aan vuil. De heren hullen zich bijna letterlijk in het donker. De verlichting is heel sobere en al even donker als de muziek die de band naar voorbrengt. De muziekstijl die ze brengen? Het is moeilijk te omschrijven. Hun muziek zweeft een beetje tussen cold wave en Ambient, en heeft een uitwerking op de aanhoorder alsof hij wordt meegezogen naar de meest depressieve gedachten in zijn of haar hoofd.
Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. In elk geval dompelt Vaal je vanaf het begin tot het einde in een intensief en heel donker bad. Het zonlicht krijgt geen kans, geen sprenkeltje hoop schijnt er door de donkere wolken van het leven bij dit trio. Naast de monotone, maar dus heel intens aanvoelende instrumentale aankleding, waren we vooral onder de indruk van de vocale aankleding. Met momenten deed die ons denken aan een kruisbestuiving tussen Robert Smith van The Cure en Ian Curtis van Joy Division. In hun meest donkere gedaante. We gingen er prompt bij zitten. Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. De set eindigde zo abrupt als ze was begonnen. Zonder een woord te zeggen verliet het trio het podium, iedereen - inclusief ons - totaal verweest achterlatend. Indrukwekkend!
Genoeg negatieve energie. Tijd voor een wervelend Hip Hop Feestje. In Brussel bloeit er al een tijdje iets binnen die hip hop en Rap scene. Dat bewees een artiest als Zwangere Guy ons vorig jaar nog op Genk on Stage. Le77 wordt o.a. door deze laatste naar voor geschoven als de nieuwste sensatie binnen die scene. Nu, wat we voorgeschoteld kregen was inderdaad een wervelend Hip Hop tot rap feestje, van de bovenste plank. Met een hoge dosis humor, zet dit gezelschap de Ancienne Belgique op stelten en zorgt, door middel het brengen van een stomende set, ervoor dat iedereen aan het dansen gaat. De heren staan trouwens niet zomaar op het podium te dansen en te rappen, ze trekken elk van de aanwezigen mee in hun wervelstorm. Bovendien gaan ze letterlijk dat publiek opzoeken. Waardoor het dak er compleet afgaat. Als klap op de vuurpijl mag Zwangere Guy & Blu Samu een gastoptreden verzorgen, waarbij de teugels nog wat meer werden gevierd.
We kunnen dan ook besluiten: Le77 zet een hip hop feestje neer, zoals hip hop gewoon moet zijn. Vanuit het hart van hoe Rap en hip hop is ontstaan. De aanhoorder een spiegel voorhouden. Maar vooral, door die hoge dosis humor en charisma, een wervelend hip hop dans feest doen ontstaan. Waar geen speld tussen te krijgen is. Hip Hop leeft in Brussel, dat zet Le77 nog eens wat meer in de verf, en hoe! is onze eindconclusie.
Occulte trip die je tot waanzin drijft
Na de pauze was het tijd voor een occulte trip, die je tot waanzin drijft. Wolvennest zijn een band die psychedelische Dark ambient combineren met al even duistere rock muziek. Daarvoor wordt niet alleen gebruik gemaakt van doorsnee, gitaar/drum en vocalen. Maar ook keyboard klanken krijgen een bevoorrechte plaats toebedeeld. Meer nog, dat instrument zorgt ervoor dat die duistere sfeer naar een nog meer intensief hoogtepunt wordt gedreven. Binnen de band is bovendien elk aspect minstens even belangrijk, zo zou blijken. Niet alleen de bij momenten angstaanjagende, beklemmende mooie, vocalen overheersen dus. Maar ook die duivelse instrumentale aankleding doet ons wegdrijven naar het meest donkere kant van onze ziel.
De start is nochtans heel monotoon. Maar gaandeweg worden meer stukjes en brokjes toegevoegd, gaan de gitaren nog luider klinken, doen de drumsalvo's de zaal op zijn grondvesten daveren. Bovendien voegt de bevallige keyboard speelster daar een vocaal indrukwekkende inbreng aan toe die letterlijk door merg en been gaat. Om het nog intenser te maken, voegt Wolvennest daar bovendien nog hypnotiserende visuele effecten aan toe. Die ervoor zorgen dat je in een diepe trance belandt. Op een bepaald moment voelde ik me letterlijk wegglijden uit de zaal, en de tongen van de hel mijn voetzolen likken.
"Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan."
Tijdens dat goed half uur was ik compleet in een andere wereld, en begon als buiten zinnen te dansen en te headbangen. Ik hoop dat de mensen rondom mij niet teveel zijn geschrokken. Maar toen ik de ogen open deed, zag ik dat nog anderen in diezelfde intensief roes waren beland. Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan. Zelf voelden ook wij ons meer en meer wegglijden, naar de meest donkere kant van onze ziel. Met de waanzin in de ogen, keken we uiteindelijk onze demonen strak in de ogen. En verlieten de zaal en bleven totaal verweest en buiten zinnen achter.
Kortom. Wolvennest liet een intensieve, diepe indruk achter net door dat opbouwen naar een onaards aanvoelende climax. Zoals we zelden tegenkomen. Indrukwekkend, is zelfs een understatement.
Een totaalbeleving vergelijkbaar met het ontstaan van de Apocalyps.
Brusselse elektronica-artiest Obsequies bracht weer rust in ons hoofd door een wel heel bijzondere act. Alhoewel 'rust' niet de juiste omschrijving is. Zijn muziek is zelfs niet te omschrijven in één zin. Je hoort strepen Ambient. Overgoten met een saus van sludge invloeden, tot intensieve drones. En zelfs dit is nog maar een topje van de ijsberg. Zo haalt Obsequies eveneens de nodige inspiratie bij industrial techno. Een kleurrijk palet? Zeker en vast, al was er van kleur niet veel te merken op het podium. Eerder stond de artiest voorovergebogen boven zijn keyboard aan knoppen te draaien. Omgeven door donkere walmen. Dit alles binnen een enerzijds verstilde sfeer, anderzijds wordt letterlijk geluidsmuren afgebroken.
Opborrelende tsunami's die alles verzwelgen rondom zich heen. De stilte van de prachtige natuur - op die verstilde momenten - wordt teniet gedaan door het opsteken van een alles vernietigende wervelstorm. Orkanen die uit het niets al even vernietigend uithalen. De natuur op zijn meest overweldigend en zijn mooist. Dat komt ons prompt voor de geest. Het geschreeuw van stervende keert ook terug in subtiele vocalen die Obsequies als een tovenaar met elektronische klanken, uit zijn instrument tovert. Een kers op de taart die kan tellen.
"Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden."
We kunnen dan ook besluiten: We moesten nog bekomen van het vorige optreden, waardoor we eerlijk gezegd niet direct mee waren. Echter eens omgeven door deze onaards aanvoelende trip die Obsequies ons aanbood. Voelden we ons wegglijden naar het einde der tijden. Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden.
Vorig jaar verscheen zijn debuut 'Organn' via het ambitieuze label Knives. Te beluisteren via bandcamp. Ook dat is een aanrader.
Noise-rock, Als een mokerslag in het gezicht.
Nu ons hoofd volledig was leeg gemaakt, werd het tijd voor een portie stevige noise-rock om weer op aarde terug te keren. Crowd of Chairs had ons vorig jaar al overtuigd met een meer dan schitterende schijf 'Fuck, Fuck, Fuck' .
Waarover we schreven: " Wees echter voorzichtig, ‘Fuck Fuck Fuck’ is geen voer voor gevoelige zieltjes. Eens je de uitdaging bent aangegaan, is er geen terugweg meer mogelijk. Maar voor wie houdt van een avontuurlijke trip, waarbij je niet weet of je dat wel of niet zult overleven? is dit een 'must have schijf' geworden, die je verweesd zal doen achterblijven."
Of dat ook op het podium het geval zou zijn? Vroegen we ons luidop af. Dat antwoord liet niet lang op zich wachten.
"Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft”.
Het trio vierde de teugels vanaf die eerste noot, en ging als een losgeslagen trein door tot het einde. De heren lieten er geen gras over groeien. En denderden als een bulldozer over de hoofden heen. Hierop stilstaan was dan ook onmogelijk. Eens op die trein terecht gekomen, was er geen weg terug meer mogelijk. Net als op die denderende schijf, gebruikt Crowd Of Chairs niet teveel woorden om te vertellen wat ze te vertellen hebben. Zonder verpinken werd het tempo naar een helse hoogte gedreven, zowel instrumentaal als vocaal. Het leek wel alsof de heren hun demonen de vrije loop lieten, zo wild om zich heen slaande. En het publiek meetrekt in die draaikolk van chaotische riffs, drumsalvo's en geluiden die niet alleen de trommelvliezen deden barsten. Ook de zaal stond letterlijk op daveren, alsof elk moment het gebouw zou instorten. Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft.
De ultieme kers op de taart
Om eerlijk te zijn. Na dit optreden hadden we onze portie intensiviteit eigenlijk wel gehad. Er moesten echter nog twee bands komen. AIR LQD is een Brusselse producer, die ook actief blijkt te zijn in Berlijn of Parijs. De man zorgt voor een ware rave party in AB. Zo eentje van het onweerstaanbare soort. Stilstaan daarop is onmogelijk, eens je in die 'trip' meegaat tenminste. AIR LQD weet die typische techno klanken te combineren met bijvoorbeeld post-punk. Of net door een integrerende vocale inbreng, een soort duistere sfeer te doen ontstaan. Waardoor je, eens op de dansvloer terecht gekomen, nog meer in een diepe trance terecht komt. Rave met een experimentele knipoog? Zo zouden we dit optreden nog het best kunnen omschrijven.
Afsluiter Golin is een Amerikaans/Japanse Zangeres en producer die eerder bekend onder de naam RIN. Golin wordt gezien als de rijzend ster binnen de Brusselse Elektronisch muziek wereld. Oosterse Melodieën worden gecombineerd met hi-fi elektronica die ons weer doet vertoeven in onaards mooie landschappen, ver verwijderd van de hedendaagse realiteit. In eerste instantie krijgen we een aan knoppen draaiende artiest te zien en horen. Die door minimaliserende klanken naar voor te brengen, alvast het publiek begint te hypnotiseren. Waarna Golin haar vocale inbreng je uiteindelijk doet wegglijden naar onontgonnen oorden.
"Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel"
In het programma boekje omschrijft ze haar muziek als volgt ''My Music is a fanatasia, it's heavy and light but always truehearted''. Inderdaad ontstaat, door de combinatie van die bijzondere stem en intensieve klanken, een soort sprookjeswereld. Waar mystieke wezens zoals elfen en bos feeën naast elkaar leven. Kortom. Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel. Om zo een heel bijzondere dag af te sluiten met een ultieme kers op de taart. Waardoor we nog maar eens totaal verweesd achterblijven.
Wat moeten we onthouden?
Een evenement als The Sound of the Belgian underground bewijst dat in ons land enorm veel talentvolle artiesten rondlopen, vanuit alle hoeken van de muziekwereld. Vaak gaan we het al te ver gaan zoeken. Terwijl indrukwekkende schoonheid, zo dicht bij huis ook te vinden is. Dat is niet alleen door het maken van een verre reis. Ga maar eens gaan zien in onze Ardennen of wandel aan de kust, de zee tegemoet. Ook op vlak van muziek is het goed eens om de hoek te kijken. En vast te stellen wat voor onontgonnen parels er rondlopen. Wij zagen er op deze magische dag en avond negen. Dat laatste is echter maar een kleine greep uit het overaanbod. Maar dankzij Ancienne Belgique en Subbacultcha kregen artiesten die wellicht enkel in de underground te zien en horen zijn, ook eens kans om op een groot podium te bewijzen uit wat voor een kwalitatief hoogstaand hout ze elk van hen gesneden zijn.
Met dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Bezoek de website van AB + Subbacultcha www.abconcerts.be www.subbacultcha.be
Organisatie: Subbacultcha + Ancienne Belgique, Brussel
De 4AD was goed gevuld voor een triootje op zaterdagavond. We pikten nog de laatste nummers mee van de Londense Nadine Khouri, die op haar door John Parish geproducete plaat ‘The salted air’ ook hulp kreeg van de hoofdact van vanavond, Adrian Crowley. Te kort dus voor een beoordeling, het klonk allemaal nog al spaars, de nummers die we achteraf googelden, klonken niet slecht: een beetje pop noir, veel sfeer, iets voor fans van Mazzy Star en This Mortal Coil: minimaal, maar toch naar een hoger plan gebracht door de productie van Parish.
Head Full of Flames is een viertal uit het Brusselse dat al een tijd bezig is, maar voorlopig wat onder de radar blijft. De band ontstond aan het Leuvense Lemmensinstituut, en de bassist, Pieter-Seaux, ken je wellicht beter van bij het duo Hydrogen Sea. Head Full of Flames brengen rustige, knap opgebouwde gitaarfolk, je kan ze nog het beste vergelijken met Isbells. De nummers zitten goed in elkaar, de percussie legt subtiele accenten, en de zang mag er zeker zijn. Echte wintermuziek, die melancholisch is maar toch voldoende dynamiek vertoont.
Adrian Crowley staat altijd garant voor kwaliteit. Dit is ook zo op zijn nieuwe plaat ‘Dark Eyed Messenger’, waar hij zijn gitaar achterwege laat, en zijn bariton laat begeleiden door een mellotron. De Ier wordt dan ook heel hoog gewaardeerd door de critici, maar bij het grote publiek blijft deze 50-jarige folkie toch miskend. Crowley tourt dan ook heel low-key door Europa, en dat was eigenlijk het grootste probleem vanavond: bij gebrek aan opsmuk door een begeleidingsband klonk Crowley wel heel spaars: het eerste deel van de set speelde hij gitaar, in het tweede deel begeleidde hij zichzelf op mellotron, maar in beide gevallen was het zeer minimaal, en dit ten koste van de sfeer: stel je voor dat Nick Cave zijn ‘Skeleton tree’ zonder Bad Seeds had opgenomen, dan kwam je ongeveer uit bij wat Crowley vanavond in de 4AD bracht.
De Ier begon er aan met “Silver Beech tree” uit zijn nieuwe album, dat de hoofdbrok vormde van de set. Wij leerden Crowley kennen in 2013, toen we hem aan het werk zagen in de Nijdrop, en qua podium-act was dit heel gelijklopend: Crowley babbelt tussen de nummers door met het publiek, maar voor mij mocht er gerust meer swung en melodie in de uitvoering zitten: het was soms wel erg traag en erg parlando. Toen stelde Crowley zijn plaat ‘I see three birds flying’ voor, en ook vanavond bracht hij met “Fortune teller song” een nummer uit die meer gitaargerichte plaat.
Crowley heeft een goede muzieksmaak, dankzij hem kennen we nu ook een obscure song van The Velvet Underground, “Ocean”, en daar zijn we blij om. De beste songs deze avond waren “Catherine in the dunes” , “Valley of tears”, oud-testamentische hel en verdoemenis in de stijl van Dave Eugene Edwards, en “Unhappy seamstress” waarin hij ons terugvoerde naar de kindertijd met een opwindmuziekdoos: we hebben er ooit ook nog één gehad die “Te Lourdes op de bergen” speelde, dit exemplaar speelde een andere maar even krakkemikkige melodie. Afsluiten deed Crowley met een cover van een van zijn grote voorbeelden, Lee Hazlewood’s “My autumn’s done come”.
De platen van Crowley kunnen we aan iedereen aanbevelen, zijn optredens kunnen een begeleidingsband gebruiken, Crowley is geen Luka Bloom die met zijn gitaar een hele concertzaal kan begeesteren, daarvoor is zijn muziek ook te donker.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ondanks onheilstijdingen als zou de rock-‘n-roll dood en begraven zijn, die de laatste weken weer niet uit de lucht waren, wisten The Sonics, pioniers van de garagerock, de Kreun toch mooi vol te laten lopen. Rock-‘n-roll dood? Niet lucratief genoeg meer voor de media, dat wel.
Vooraleer het echte feestje kon beginnen werd ons The Error Team als aperitief geserveerd. Mijn verwachtingen voor dit trio uit Gent waren niet bijster hoog maar het werd een aangename verassing. Een Rhodes piano en een Hammond orgel (Matto Le D, ex Fifty Foot Combo), geflankeerd door soepele drums , zorgden voor een warme sound en knappe nummers, waarvan er enkele zeker niet hadden misstaan op ‘Sounds of the unexpected’, een uitmuntende verzamelaar die vorig jaar verscheen op Ace Records. De drie hielden het volledig instrumentaal en leken me een gedroomd combo voor bij de koffiekoeken. Misschien net iets minder geschikt als opener voor The Sonics. André Brasseur was een betere uitdager geweest, ze hadden de ouwe zeker nog het vuur aan de schenen kunnen leggen.
Het verhaal van The Sonics is genoegzaam gekend. Na twee uitstekende platen, ‘Here are the Sonics’ en ‘Boom’, midden jaren ‘60, hielden de vijf het wegens gebrek aan succes het voor bekeken. Hun muziek raakte echter, mede dankzij de talloze covers van onder meer The Cramps, Bruce Springsteen, The Black Keys en The Fall, echter nooit vergeten en eens de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en er een zee van tijd vrijkwam besloten de drie frontmannen samen met een nieuwe ritmesectie in 2007 The Sonics nieuw leven in te blazen. Eerst waren er slechts sporadisch optredens waarbij Sjock Gierle (ere wie ere toekomt) één van de eersten was om hen een plaatsje op de affiche te geven. Dat concert blijft één van de meest memorabele die ik ooit zag.
En ook The Sonics zelf hadden nu de smaak te pakken. De tours volgen elkaar in snel tempo op en er komt zelfs een nieuwe plaat : ‘This is The Sonics’ (2015). Maar de leeftijd valt niet weg te cijferen en in 2016 kondigen gitarist Larry Parypa en toetsenist Gerry Roslie aan niet langer te zullen touren. Hun plaatsen worden ingenomen door respectievelijk Evan Foster (Boss Martians) en Jake Cavaliere (Lords Of Altamont). Vorig jaar slaat dan het noodlot toe wanneer bassist Freddie Dennis (de man met de fenomenale Little Richard strot) getroffen wordt door twee beroertes. Naar verluidt verloopt zijn herstel voorspoedig. Enkele Amerikaanse optredens dienen gecanceld te worden maar voor de Europese tour wordt Don Wilhelm, die er bij het prille begin van de reünie ook even bij was, heropgevist.
Als vanouds werd er afgetrapt met “Cinderella” maar het maakte ons niet meteen euforisch. De stem van Don Wilhelm was nauwelijks te horen terwijl de sound één doffe brij was. Was de man aan de mixtafel nog een uiltje aan het knappen? Gelukkig volgde er toch beterschap. Saxofonist Rob Lind, het enige overgebleven originele lid, genoot er zichtbaar elke seconde met grote teugen van. Ondanks zijn (vermoedelijk) 73 lentes werkte zijn enthousiasme aanstekelijk en de paar keer dat hij uithaalde op mondharmonica waren verschroeiend. Nu we de oerschreeuw van zowel Roslie als Dennis moesten missen (het enige minpuntje naast de lamentabele start van de soundman) werd er door iedereen behalve de drummer gezongen. Die drummer, Dusty Watson, was, met een verleden bij o.a. Dick Dale, Surfaris, Davie Allen and The Arrows, Lita Ford, Supersuckers, Slacktone en Agent Orange, trouwens geen van de minste.
Ook het verse bloed legde The Sonics alvast geen windeieren. Vooral gitarist Evan Foster kwam bijzonder snedig voor de dag terwijl Cavaliere op zijn beurt voor een tweetal gesmaakte nieuwe songs zorgde. Buiten die twee nummers was er trouwens zo goed als niets veranderd op de setlist vergeleken bij de vorige keren. Een paar Little Richard covers : “Lucille” en “Keep a knockin’”.
In de jaren ‘60 speelden ze zowat al zijn songs en was hun ambitie om minstens even goed als hem te zijn. Verder covers van tijd- en streekgenoten, The Wailers (“Dirty robber”), The Lords Of Altamont (“Get in this car”), Eddy Cochran (“C’mon everybody”), Richard Berry (het onverwoestbare en geheel eigen gemaakte “Have love, will travel” en “Louie Louie”) en Barrett Strong (“Money”).
De ene hit na de andere, swingend als nooit tevoren, om het kookpunt te bereiken met “Boss Hoss” en uiteraard “Psycho”.
Ook de bisronde kende geen verrassingen maar wie zou daarom malen : “I don’t need no doctor” (Ray Charles), “Strychnine” en “The witch” (de song waar het allemaal mee begon) liet de meute helemaal uit haar dak gaan. Nee, The Sonics zijn nog lang niet uitgezongen. Er wordt zelfs gedacht aan een nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-sonics-26-01-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-error-team-26-01-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Persistence Tour 2018 – De Mast uit zijn Dak!
Persistence Tour 2018
De Mast
Torhout
2018-01-26
Stijn Raepsaet
Voor wie zich afvroeg waar de grootste concentratie trashers en hardcore fans zich bevond op 26 januari, dan kunnen we met zekerheid zeggen dat dit in De Mast van Torhout was. De Persistence Tour karavaan van EMP hield er namelijk halt en had enkele mooie namen meegebracht: Insanity Alert, Broken Teeth, Power Trip, Born From Pain, Terror, Madball en Hatebreed. Opkomende namen plus gevestigde waarden binnen het wereldje die live garant staan voor een stevige pot meebrullen en moshen.
Toen we De Mast betraden hadden Insanity Alert en Broken Teeth de zaal al behoorlijk opgewarmd (letterlijk en figuurlijk). Het Nederlandse Born from Pain gooide met plezier nog enkele vaten olie op het vuur. Zanger Rob Franssen sprak het publiek in het Nederlands toe wat voor een gezellige sfeer van samenhorigheid zorgde. Met een korte maar krachtige set bewezen de Nederlanders dat ze tot een van de betere hardcore bands van Europa en ver daarbuiten behoren.
Power Trip zorgde dan weer voor de machtigste trip down metal lane. De hyperactieve band bracht snedige trash die nog beter te smaken is dan een met steroïden gevuld plofkip. Hoogtepunt van de set was zonder twijfel “Executioner’s Tax (Swing of the Axe)” uit album ‘Nightmare Logic’ (2017).
Na een korte pauze was het tijd aan de keepers of the faith van Terror. Hoewel ze openden met “Keep your mouth shut” kon dit de trouwe fans er niet van weerhouden de teksten luidkeels mee te brullen. De Amerikanen kregen slechts een half uur om hun kunnen te bewijzen, maar meer was er niet nodig om de turnzaalvloer van De Mast verder te eroderen met mosh en circle pits.
Van de Amerikaanse westkust gaat het naar de oostkust met Madball, ambassadeurs van de New York hardcore scene. De geblesseerde gitarist Mitts werd tijdelijk vervangen door Dominik Stammen van Born From Pain, maar gelukkig had de sound hier niet onder te lijden. Zanger Freddy Cricien, die zogezegd uit respect voor de metal community zijn haar liet groeien, vuurde met het nodige enthousiasme NYHC richting publiek en een goedlachse Hoya Roc zag dat het goed was. Een puike set in typische Madballstijl, maar helaas wel zonder de hit “Pride (times are changing)” in Torhout.
Laatste band die de bühne besteeg, was Hatebreed. De Amerikanen brengen sinds 1994 metalcore (een harmonieuze mix van hardcore, punk en heavy metal) en behoren sindsdien tot het neusje van de zalm van deze muzikale niche.
Een zoals altijd opgefokte Jamey Jasta wist wat de fans wilden en liet ze vanaf de eerste noten uit zijn hand eten. Een eerste versnelling richting extatische climax werd bereikt met “Everyone Bleeds Now” en “Destroy everything”, liederen met zoveel overtuigingskracht gebracht werden dat zelfs een assisenjury het vanaf het begin unaniem eens zou zijn. Hoogtepunt was zonder twijfel het slotlied “I will be heard”, dat de boodschap van de set omvat.
Een ganse zaal uit zijn dak doen gaan, het is geen sinecure maar de Persistence Tour laat het een koud kunstje lijken. Wat ons betreft tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/persistence-tour-2018/
Organisatie: Heartbreaktunes + VZW Strike Torhout
Overgewaaid uit L.A. en ginder onder meer dankzij lieve woordjes van Dave Grohl en Ryan Adams binnengehaald als de nieuwe hype. En dat met een debuutplaatje die nog geen half uur in beslag neemt. We snappen het wel, want er zit verdomme pit in dit bandje.
Vooreerst stellen we vast dat zangeres Arrow De Wilde nogal wat rock’n’roll attitude heeft en het podium met een vettige dosis lef inpalmt. Graatmager is dat mens, we vragen ons af of dit nog wel gezond is, maar eigenlijk zijn het onze zaken niet. Eerder in interviews stelde het slangenmens dat Ozzy Osbourne haar grote voorbeeld is. Hier kunnen we niet echt volgen, maar het zegt wel iets over de rock’n’roll allure die dit groepje nastreeft.
Starcrawler is immers meer punk dan hard-rock. De gitaar is smerig, de songs zijn korte adrenalinestoten, de riffs rammelen dat het een lust is en de energie die er uit voortkomt is hectisch. Wij horen The Runaways, prille Yeah Yeah Yeahs, Ramones en Johnny Thunders & The Heartbreakers. Daar tussenin zit wat gortige hard-rock en gepeperde glamrock. De songs richten zich steeds op de onderbuik en Arrow De Wilde verkoopt er met plezier nog een extra stamp in het kruis bij.
Neen, dit is hoegenaamd geen nieuw geluid, maar het is een bandje die de flow, de looks en de sound heeft en die er met pure rock’n’roll nonchalance een gortige lap op geeft. Vettige nummertjes als “Ants”, “I Love L.A.”, “Let Her Be” en “Pussy Tower” werken bijzonder aanstekelijk en banen zich een gruizige weg tussen de zuilen van de Witloof bar.
Het hele gebeuren duurt amper drie kwartiertjes, maar we zijn wel overtuigd. De hype is gerechtvaardigd, ook al is dit niets nieuws onder de zon. It’s Only Rock’n’Roll, maar het snijdt, briest en jakkert als een ouwe Ford Mustang met opgefokte motor die luidruchtig door de straten van L.A scheurt.
Organisatie: Botanique, Brussel
Woensdag 24 januari, de warmste 24ste januari sinds de metingen ooit blijkt uit de nieuwsberichten & het was niet anders in De Roma deze avond. Aan de bar is het een gezellige bedoening want we zijn nog steeds in de nieuwjaarsmood. DJ Beatbuster die het voor & na programma mag verzorgen heeft zich goed voorbereid, enkel reggae nummers in zijn set & vestimentair hield hij zich ook al aan de bekende reggae kleuren, groen geel rood. De kleuren van, nee niet de Jamaicaanse vlag, maar wel van de Ethiopische ;-)
Want alhoewel de meeste reggaesterren van het Caraïbische eiland Jamaica afkomstig zijn, vindt de reggae zijn spirituele oorsprong in Ethiopië. Tot zo ver de ‘trivial pursuit’ weetjes, want waar de term UB 40 voor staat weten jullie wel, toch ? Juist !
Maar ik zou het over het concert hebben, de gordijnen floepen open & front staat Brian Travers met zijn sax in de aanslag, van bij de eerste noot herkennen we “Food for thought”, het meezingen kan beginnen & de toon van de avond is gezet. Echt swingen doen ze niet op het podium, een stapje naar links & een stapje naar rechts, meer is het niet, maar wel in de maat, dat dan weer wel . . . Mooie bezetting trouwens, percussie & drums flankeren de blazers en de sax, er is een gitarist & bassist, broer Duncan beperkt zich tot zang & broer Robbin doet de leadgitaar, zingt en mompelt de bindteksten. Broer Ali doet niet meer mee, deze zien ze enkel nog in de rechtszaal omwille van hoe kan het ook anders financiële geschillen. En dan is nog de oudste Campbell, broer David, het zwarte schaap van de familie, in plaats van leadzanger te worden koos hij de weg van het snelle geld, via een gewapende overval, de snelste weg naar de gevangenis bleek achteraf . . . Maar dit geheel terzijde.
Na de eerste nummers wordt Antwerpen welkom geheten met het verzoek om een beetje mee te zingen & te dansen, wat dan ook volop gedaan wordt op “Cherry oh baby”. Waarna er enkele nummers volgen uit het laatste album, ‘Getting over the stom’, dat dit laatste album al weer dateert van 2013 kan de pret niet drukken. Na de meezinger “Sing our own song” krijgen de romantische hardcore fans hun momentje van liefdesliedjes met onder andere “Bring me your cup” .
Met een knipoog naar hun goede vriend, maar jammer genoeg veel te jong overleden Robert Palmer (1949-2003) volgt het immer mooie “I’ll be your baby tonight”. Vervolgens komt de bassist (Earl Falconer) met “Reggae music” in de spotlights, hij rapt, swingt en zingt zich een eind in het rond, ook het nummer “Baby” neemt hij voor zijn rekening. Na deze performance mag ook de percussionist (Norman Hassan) even in het voetlicht treden, hij moet zich jammer genoeg beperken tot 1 song want hij heeft te kampen met een zware verkoudheid waardoor hij praktisch geen stem heeft. Maar hij perst er alles uit bij “Boom Shaka Lacka” en compenseert het gebrek aan zang met wat extra danspasjes.
De band lijkt één grote familie die er lol in heeft en ze lachen wat af zo onder mekaar, dat draagt natuurlijk alleen maar bij aan de sfeer. We krijgen nog “Here I am” met veel sax en blazers, in één beweging brengen deze laatsten de dames op de eerste rijen in vervoering. De bezwete handdoekjes worden gretig opgevangen (jakkes) & wellicht als relikwie bewaard, tja elk is fan op zijn of haar manier, toch ? Met hoe kan het ook anders “Red red wine” (geschreven door Neil Diamond) verlaten de heren het podium, maar gelukkig niet voor lang, want we misten nog een topnummer.
En inderdaad op de tonen van “Don’t break my heart” komen ze één voor één terug hun plek innemen, waarna we nog “Kingston town” krijgen, één van de blazers filmt ondertussen het voltallige publiek met zijn I-phone en daarmee blijf je harten winnen natuurlijk.
Als toemaatje zingen we uit volle borst mee op de immer populaire Elvis cover “Can’t help Falling in Love”.
Goed gemutst verlaten we de Roma, dit was een hartverwarmend concert, blij dat ik er bij was.
Setlist : Food for thoughts / One in ten / Maybe tomorrow / Come back darling / Cherry oh baby / Midnight rider / Blue eyes crying in the rain / Sing our own song / Bring me your cup / Love is all is all right / Impossible love / Sweet sensation / I’ll be your baby tonight / Reggae Music / Baby / Boom Shaka Lacka / Here I am / Red red wine
Extra : Don’t break my heart / Kingston town / Can’t help falling in Love
Organisatie: Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.
Morvigor is een Nederlandse band die black- en deathmetal mengt. Met hun nieuwe album Tyrant voegen ze daar ook nog wat atmosferische stukken en wat postmetal aan toe.
Na de spacy intro volgt een eerste uppercut. “No Repentance” (geen berouw) doet denken aan het beste van Amon Amarth. Met dezelfde power en drive en met eenzelfde stemgeluid. De vergelijking met de Zweedse viking-deathband houdt niet vol tot het einde van het nummer. “The Martyr’s Ascension” is een werkstuk van liefst negen minuten, maar verveelt geen minuut. Van bij de intro van dit nummer wordt een knappe sfeer neergezet, met nochtans heel eenvoudige akkoorden. Daarna barst het nummer een paar keer uit en komen er een paar gitaarsolo’s langs die je doorgaans niet in dit subgenre zou verwachten. Zanger Jesse Peetoom levert een grunt die veel power heeft en toch heel begrijpbaar is. Je hebt als luisteraar niet voor elk woord het tekstvel nodig, wat toch wel een compliment is.
Morvigor plamuurt het groepsgeluid niet helemaal dicht. ‘Tyrant’ is geen pletwals die je in één keer tegen de muur blaast, maar eerder een intervaltraining waarbij af en toe de gaspedaal helemaal ingedrukt wordt. Je weet pas hoe luid en hard iets klinkt als je dat luid en hard ook eens weglaat. Goed gezien van Morvigor.
Het echte magnus opus van ‘Tyrant’ is “Blood Of The Pelican”, dat maar liefst vijftien minuten mag duren. Hier komen een paar post-invloeden langs en worden de gitaren doordrenkt van doom en melancholie. In deze song zitten momenten die wat doen denken aan ColdCell of Wiegedood. “Voices” heeft bovenop de grunts nog wat cleane vocals en een paar hardcore-momenten.
Het is duidelijk dat deze Nederlanders lak hebben aan regeltjes over wat wel of niet kan in hun genre.
‘Tyrant’ is een knap album dat slaat en zalft tegelijk, wat je niet meteen verwacht als het label black/death aan een band gekleefd wordt.
De term post rock dekt een hele lading aan verschillende muziekjes. Gaande van dromerige rock, instrumentale synthrock tot gitaargedreven soundscapes. Je hebt bands zoals Mogwai, Tortoise tot Sigur Rós. Met telkens een andere invalshoek of gebruikte stijlelementen. Ook zo met Spotlights.
Spotlights is een uit Brooklyn afkomstig getrouwd koppel (Mario en Sarah Quintero) dat elementen van doomgaze, post rock en metal gebruikt om hun tracks mee op te bouwen. De zang is eerder dromerig en op de achtergrond aanwezig. Een aantal tracks zijn ook zonder vocals. De songs gaan van subtiele klanken naar intense en heavy lappen muziek. De titeltrack begint bijvoorbeeld met een klokkenspel dat door middel van herhaling samen met wat synths langzaam opbouwt om dan na een paar minuten open te barsten in gitaar- en drumgeweld. Doorheen de ganse song herkennen we de melodielijn die we vanaf het begin te horen kregen. Maar dat is eens subtiel en dan weer opvallend aanwezig. Bij andere tracks wordt er vanaf het begin stevig in gevlogen. De rock gitaren zijn bij momenten zwaar overstuurd, vuil en gruizig. Denk daarbij aan de gitaren van bv Dinosaur Jr. of My Bloody Valentine. Ook muzikaal gaan ze een beetje naar die laatste band toe. Zonder dat ze een kopie of zo zijn. Elf songs lang weten ze mij te boeien met hun tracks.
Spotlights slaagt erin om op korte tijd enkele EP’s en twee full albums af te leveren die van grote kwaliteit zijn. Deze ‘Seismic’ hoort daar zeker en vast bij. Hun post rock is een mengeling van shoe-gaze, post rock en post metal met een duidelijk eigen profiel. Nice, me like!
Billions of Comrades is afkomstig uit de Brusselse DIY-scene. Met ‘Rondate’ leveren ze hun tweede album af. Alle songs dateren van 2016 maar zijn pas eind 2017 uitgebracht. Het fijne aan hun geluid is dat het wel fris en origineel klinkt. Het heeft iets een punky vibe met synth beats, keys, ukelele enz… Op “Minor” wordt er gestoeid met synths, zang en uptempo beats. Het totaalgeluid doet mij soms, in de verte, wat denken aan The Rapture. Terwijl op “Posse” de ukelele je in een trance moet brengen door middel van herhaling. Het titelnummer “Rondate” klinkt speels en zie ik live wel potten breken.
Billions of Comrades is een band dat nummers maakt die sterk verschillen van elkaar. Ze zoeken blijkbaar hoe ze elke song anders kunnen ontwikkelen. Dat levert een avontuurlijk en gevarieerd album op. Een album waar je enkele keer moet naar luisteren om helemaal mee te zijn. Maar ook een album waar je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt.
‘Rondate’ is een album met variatie, bij momenten hypnotiserend en meeslepend. Een sterk en fris album van een Brusselse band die, tot nu toe, in Vlaanderen te weinig bekendheid geniet.
Sairen is afkomstig uit Frankrijk en is met ‘Ultima Lux’ aan zijn tweede album toe. Zijn debuut stamt uit 2015 en heette ‘Iter Animae’. Het is dus een éénmansproject en veel valt er niet terug te vinden over deze componist en muzikant. Wat we wel weten is dat hij post rock maakt en sedert zijn vijftiende instrumentale stukken muziek maakt. Wie of wat er meespeelt op deze release is nergens terug te vinden. We gaan er dus vanuit dat hij alles zelf heeft gedaan.
‘Ultimax Lux’ heeft een beetje twee gezichten. Enerzijds krijgen we klassiek aandoende stukken bestaande uit piano (bv “Candy”), orchestratie (Résurgence”) of atmosferische stukken (bv “Nebula”) die wat dromerig klinken. Anderzijds zijn er ook stevige tracks die naar post rock en metal neigen. Ik denk aan tracks zoals “Torisan” of “La Traversée”. Maar over het algemeen kunnen we stellen dat de meeste tracks een mooie opbouw hebben. Songs die melancholisch en atmosferisch klinken. Wanneer we tracks zoals “Candy” of “Torisan” weglaten dan krijgen we een vrij samenhangend album met prachtige post rock tracks zoals “Cassiopée”, “La Traversée”, “Morpheus” of “GF-73”.
‘Ultima Lux’ bevat 13 tracks met veel variatie in. Enkele tracks breken een beetje de vibe en flow van het album. Had hij die weggelaten en er tien nummers op gezet dan was dit een heel geslaagd album geweest. Toch de moeite waard om te ontdekken.
De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.
Het Nederlandse An Evening With Knives zit in de driehoek tussen doom, stoner en postmetal. Het groepsgeluid dat ze op hun debuutalbum neerzetten, komt als een sloopkogel op je af, maar weglopen is geen optie. Daarvoor zitten er teveel lekkere brokken in ‘Serrated’.
Bands worden niet graag in hokjes geduwd en daarom maken ze er vaak een sport van om zoveel mogelijk genres in één song of album te combineren. Soms levert dat nerveuze luisteraars op die helemaal het noorden kwijtraken, soms moet je de band feliciteren voor hun durf. An Evening With Knives zit daar ergens tussenin, maar dan dichter bij de felicitaties dan bij de overspannen luisteraars.
Doom, stoner en postmetal liggen al dicht bij elkaar. Als de band al eens van richting verandert en na een eerder doomy track de weg naar meer postmetal inslaat, heb je het nauwelijks door. Zelfs de sludge van het begin van “Hysteria” past nog in het plaatje. Eerder storend wordt het als ze ook nog een schep bijna-frivole psychedelica in hun saus mengen, zoals tegen het einde van “Restless”. Het moet ook niet elke keer recht in de roos zijn.
‘Serrated’ is geen gesneden koek die je in twee happen weghebt. Je moet je eind weg kauwen doorheen rauwe brokken verdriet en melancholie. Zelden zat er zoveel weemoed en wanhoop in een track als in “Fade Out”. Het album is een trip door de donkere krochten van de ziel en er is geen licht aan het eind.
Als je deze duistere trip eens live wil meemaken, kan je op 22 februari naar NEST in Gent. Dan speelt An Evening With Knives het voorprogramma van The Midnight Ghost Train.
De Brusselse metalband Trouble Agency bracht eind vorig jaar het nieuwe album ‘Suspected’ uit. De critici wisten dat album heel erg te waarderen. Tijd voor een praatje dus met één van de oudste thrashbands van België.
Wat zijn de eerste reacties op Suspected? Onze nieuwe CD ‘Suspected’ is nog maar net uitgekomen en de promotie loopt nog. We voelen een groeiende interesse voor onze muziek en de reviews zijn goed. Maar het is nog een beetje te vroeg om al conclusies te trekken.
Afgaand op de songtitels op het album zit er heel wat maatschappijkritiek in ‘Suspected’. Wat is jullie grootste ergernis? Onze grootste bekommernis is de decadentie van onze maatschappij op alle gebieden en de onbeschofte brutaliteit van het economische systeem dat de wereld in zijn greep houdt. Het is gitarist Didier Van Coppenolle die meestal de aanbrenger is van de ideeën op gebied van teksten en muziek. Die worden dan samen voort uitgewerkt door alle leden van Trouble Agency.
Ik heb ook wat hardcore-invloeden gehoord op Suspected. Zit er ook wat hardcore-DNA in Trouble Agency? Dat heb je goed gehoord! Er zit inderdaad wat hardcore in het DNA van Trouble Agency. De gitaristen van de band, Larry en Didier, hebben honderden optredens gezien van hardcore, metal en crossover. Hardcore en thrash leefden ooit samen, terwijl die nu meer in afgescheiden hokjes gestopt worden. De mooiste voorbeelden van dat samenleven zijn de optredens van DRI, The Accused, Negazione, Lärm, Heresy, enz.
Voor de opnames van ‘Bite Into Life’ in 2002 konden jullie rekenen op de hulp van Xavier Carion van Channel Zero. Hoe is Suspected opgenomen? ‘Suspected’ werd in een echte studio opgenomen, de Ear We Go-Studio, met producer François Dediste. Die heeft het totaal van de opnames onder zijn vleugels genomen, evenals de mix, mastering … en zelfs de catering (bier, koffie en frietjes).
Jullie speelden minstens zes keer in Magasin 4 in Brussel. Die zaal moet dit najaar sluiten. Hebben jullie bijzondere herinneringen aan die zaal? Magasin 4 en DNA waren ‘the place to be’ voor de undergroundscene in Brussel. Eén van onze beste herinneringen aan Magasin 4 is een optreden om 4 uur in de namiddag. De zaal was vol geraakt ondanks zwaar winterweer en sneeuw die met pakken uit de lucht viel. Magasin 4 zal na de sluiting enorm gemist worden door de undergroundscene. Als Brusselaars hebben wij daar de kans gehad om héél véél goeie bands te ontdekken.
Het aantal kleine clubs in Brussel en Vlaanderen gaat nog altijd achteruit. Zijn er nog speelkansen voor een thrashmetalband?
Dat is correct voor Brussel, daar worden de speelkansen beperkt. In Vlaanderen zijn er nog meer dan genoeg podia in kleine en grote clubs. In Vlaanderen zie je ook dat diehard metalfans zelf festivals en optredens organiseren, zoals o.m. Blast From The Past. Er is ook een goed netwerk van jeugdclubs. In het zuiden van het land beginnen een aantal clubs en cafés uit de grond te schieten zoals bv. de Titans Club in Lens, Le Cercle in Chappelle-lez-Herlaimont, Zig Zag in Ittre en het Durbuy Rock Festival. Dus er zijn nog wel kansen voor een Brusselse band om te spelen in eigen land.
Bestaat er nog zoiets als een Brusselse metalscene met bands (en fans) die elkaar steunen? Omdat de Brusselse scene relatief klein is, ontmoeten de bands en fans mekaar tijdens optredens in Brussel. Een spontane steun ontstaat dan. Heel wat fans zijn ook zelf bandleden en dan worden al eens ‘gouden tips’ gedeeld. Thrashmetal lokt zowel een ouder als een jongere publiek en dat zie je ook goed bij ons. Trouwens twee huidige leden van Trouble Agency waren ooit onze allereerste jonge fans. Thrash is dus ver van uitgestorven!
Jullie wonnen in 2014 de Belgische Wacken Battle van RTP. Hoe was dat? Die Battle was een echte strijd omdat het niveau van de deelnemende bands héél goed was, met o.m. Reject The Sickness, Signs of Algorithm en Sons of Lioth. Die battle winnen kwam als een verrassing voor ons, maar heeft ons vertrouwen een boost gegeven. Spelen op Wacken was een droom die uitkwam en een onvergetelijke ervaring. Het heeft in Vlaanderen heel wat deuren geopend om te spelen.
De winnaars van elk land nemen het in Wacken ook nog eens op tegen elkaar. Van de toen als beste aangeduide bands als In Mute, Dirty Shirt, Evocation en Convivum hebben we nadien weinig gehoord. Alleen voor het Deense Huldre is Wacken een goede springplank geweest. Alleen de vijf eerste werden bekendgemaakt, dus, vermoeden wij dat we zesde waren.
Is het goed om van muziek een competitie te maken, haal je zo echt de beste band naar boven? Of is zo’n wedstrijd eerder een noodzakelijk kwaad/de enige kans voor een unsigned-band om op Wacken te geraken? Competitie in muziek is volgens ons niet echt de ideale manier omdat muziek een kunst is en erop stemmen is meer een kwestie van individuele smaak. Hoe bepaal je als fan of als jury uiteindelijk wie de beste is? Maar inderdaad, het is jammer genoeg meestal de enige kans voor een unsigned band om op festivals zoals Wacken te mogen spelen.
Jullie speelden reeds in Parijs het voorprogramma van Immortal en Hypocrisy. Zijn er zo nog buitenlandse optredens geweest? In Parijs hebben we met Immortal in La Locomotive gespeeld. Dit was ons eerste optreden voor een groot publiek. Wij hebben ook in Nederland in 013 gespeeld voor het Christmas Festival met Exodus, Six Feet Under en Macabre. Wij hebben daar mooie herinneringen aan. De organisatie was top. Wij hebben toen ook heel toffe ontmoetingen gehad met de sympathieke gasten van Exodus en Macabre. Wij hopen in de toekomst meer buiten België te kunnen spelen.
Stel dat je moet kiezen tussen een korte supportshow in de Benelux van pakweg Testament of een festival als Alcatraz of Graspop mogen openen. Wat zouden jullie kiezen en waarom? We hopen dat we die keuze nooit moeten maken. We spelen altijd met even veel plezier, is het in kleine clubs of grotere zalen. Spelen met bands zoals Testament is interessant want wij spelen voor een thrash-minded publiek. Spelen op grote festivals zoals Alcatraz of Graspop is ook boeiend, omdat we zo ook eens en ander publiek kunnen bereiken.
Als jullie zelf de affiche zouden mogen samenstellen voor een leuke avond, wie staat daar dan op en welke zaal/festival mag dat zijn. Laten we even uit de bol gaan … Madison Square Garden met Slayer, Metallica en Megadeth.
Trouble Agency als vierde van de Big Four? Ze zullen zich meten haasten nu Slayer met pensioen wil. Voorlopig moet je ook nog niet naar New York om Trouble Agency aan het werk te zien. Op vrijdag 23 maart komen ze nog gewoon naar JH Asgaard in Gent (Sint-Amandsberg).
Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/trouble-agency/suspected/
(foto: © Trouble Agency)
Nederlands 
Français 
