Graspop Metal Meeting 2025 - Sun, thumbs and horns up!
Graspop Metal Meeting 2025
Festivalterrein
Dessel
2025-06-19 t-m 2025-06-22
Frederik Lambrecht

Het aftellen was EIN-DE-LIJK gedaan en mijn eerste stappen op de heilige gronden van Graspop voelden direct vertrouwd aan. Velen hadden het festival in hun agenda genoteerd, want het festival was wederom compleet uitverkocht! Met dagelijks 55.000 bezoekers had ook de organisatie geluisterd naar enkele bekommeringen vorig jaar, die tijdens deze 28^e editie deftig werden aangepakt!
Zo werden extra sanitaire voorzieningen op het festivalterrein voorzien (27% meer), werden meer drinkbare waterpunten toegevoegd, werd gratis zonnecrème voorzien en kon je  opnieuw even je jeugd herbeleven op de botsauto’s.
Het terrein leek nog wat groter dan de vorige jaargangen, mijn stappenteller kon dit bevestigen alvast… maar het belangrijkste blijft uiteraard de muziek op de verschillende podia. 134 bands verspreid over 4 dagen, 5 podia en verschillende stijlen die de vele aanwezigen konden smaken.
Hieronder het verslag in naam van Musiczine

Donderdag 19 juni 2025: Municipal Waste maakt duidelijk dat het er luid aan kan toegaan bij de hoofdpodia, Terror zorgt voor oorlog maar bewijst helaas ook de aanwezigheid van pickpockets, Orbit Culture de verrassing, Iron Maiden viert in stijl en Hatebreed claimt de laatste zweetdruppels

De eerste band was er direct bonk op…Municipal Waste mocht de South Stage inwijden en direct viel op dat de klank lekker hard stond. Normaliter heb ik geen oordopjes nodig, maar in dit geval had ik direct spijt dat ik ze niet meehad. Oorverdovende klank en hitjes om lekker met de troepen vooraan mee te moshen. Bij deze Amerikanen voel je gewoon de toxische elementen in je lichaam kruipen, het eerste bommetje was “Sadistic Magician” en “You’re Cut Off” sneed de adem af. De energie die door deze band wordt overgedragen is reeds lang gekend, en ze hebben hun plek op het hoofdpodium zeker niet gestolen. De troepen vooraan de pit groeiden constant en het geweld werd afgesloten met “The Art of Partying” van hun gelijknamig album. Helaas zat de set erop voor je er weet van had, tja, 45minuten vliegen voorbij als je leute maakt. Voila, we waren klaar om er een lap op te geven!

Er viel een portie Deathcore te ontdekken in de Marquee, want Sign of the Swarm mocht meedoen dit jaar. Hun machtig logo stond fier op de achtergrond te prijken en de rode lichten creëerden het decor van enkele circlepits. Ok, niet altijd werd gehoor gegeven aan de oproep van zanger Simonich om gas te geven door het publiek, maar muzikaal gezien toch enkele verrassingen te ontdekken. Zoals bv de cover “Dracula” van Rob Zombie en de primeur van nummer “Natural Selection” van hun toekomstige plaat, die in augustus het licht zal zien (‘To rid myself of the truth’).
Het was hun doop op Graspop en je merkte toch aan alles dat er veel potentieel in deze band zit, maar dat er ook nog leermomentjes zijn. De start van het optreden was krachtig, maar op het einde zat er toch een beetje verlies op, maar toch heb ik mij geamuseerd.

Terug richting mainstage, want ik had een tip gekregen dat Landmvrks wel eens de verrassing van het weekend kon zijn. Bij aankomst waren ze reeds begonnen en ik zag een jonge man met wit adidas shirtje en zwarte pet op het podium staan die een andere stijl deed vermoeden dan metalcore. Ik dacht meer dat dit een rapper was, maar vocaal gezien is hij blijkbaar van alle markten thuis.
Een soort van eigen metalcore stijl die blijkbaar goed aanslaat in Frankrijk en nu de rest van de wereld aan het veroveren is. Mij dus geheel onbekend en na opzoekwerk kan ik jullie dus melden dat ze nog maar recent een nieuw album op de mensheid hebben losgelaten getiteld ‘The Darkest Place I've Ever Been”. Tijdens nummer “Sulfur” van deze plaat werd een wall of death gevraagd en verkregen die er lekker inhakte.
Na 1 optreden te hebben bekeken vrees ik dat dit niet geheel mijn smaak is, maar de vibe is inderdaad een lust voor menig muzikaal oor. Leuke kennismaking en lijkt jou dit wel wat, check hen gerust, misschien wordt je omver geblazen.

Death Angel werd in de tent gedropt om hun Californische thrash in ons gezicht te blazen. De grimas van zanger Mark Osegueda deed het beste vermoeden dat we een verbeten show gingen zien. Verschillende albums kwamen aan bod en in een set van 45minuten konden ze helaas niet alle krakers spelen. Openers “Mistress of Pain” en “Voracious Souls” van hun debuutalbum ‘The Ultra-Violence’ gingen er lekker in, maar “Thrown to the Wolves” nam mij terug naar mijn jongere jaren, aangezien dit mijn eerste kennismaking van de band was met album ‘The Art of Dying’. Goed optreden, maar ik zie ze toch liever op een later tijdstip aantreden hehe.

Altijd leuk om eens je benen te strekken, dus was de tijd gekomen om Terror aan het werk te zien. Hardcore die de adrenaline doet opleven, je laat zweten, crowdsurfen tot je erbij neervalt, alles loslaten in de pit (helaas dus ook mijn gsm – die naderhand gezien gestolen was zoals bij velen) en gaan met die banaan. Een intense set in dit warme weer, maar verdorie zo goed! “Spit My Rage” zou hun levensmotto kunnen zijn, en éénmaal je gebeten bent door de hond, is er geen houden meer aan. We gingen verder op het elan met “Stick Tight”, het kolossale ”Return to Strenght”, “Always the Hard way” die een tandje versnelde en er werd afgesloten met de meezinger “Keepers of the Faith”. Toppertje!

Ik pikte nog Dream Theater mee in de verte, maar ik was niet meteen onder de indruk. Nochtans was het al een eeuwigheid geleden dat ze nog eens op een Belgisch festival stonden, en was iedereen toch dusdanig benieuwd naar deze band en dan vooral naar de terugkeer van drummer Portnoy. Vele toeschouwers, maar enkel de die hard fans zullen dit optreden als  top hebben aanschouwd en hun 40-jarige bestaan nooit meer vergeten denk ik. Ze hebben een ruime keuze qua muziek en hun set was deftig opgesteld, maar ik bleef maar het gevoel hebben dat ze hun technische capaciteiten vooropstelden en de mankementen hiermee wilden wegwerken.
De zang van James Labrie vond ik bijvoorbeeld niet zo sterk, terwijl het gitaarspel en vooral de drums het initiatief namen. Soit, “The Enemy Inside” en oorworm “Pull Me Under” blijven top in de progmetal scene, de vreugde uitbarstingen in het publiek maakten dit alvast duidelijk.

Iets totaal anders dan maar opzoeken, want de Zweedse melodische death metal band Orbit Culture stond met een uitroepteken op mijn lijstje van bands aangeduid. En mijn verwachtingen werden ruimschoots ingelost! Wat een fenomenaal optreden van dit viertal. Ik had op voorhand al eens geluisterd via diverse kanalen naar deze band, en live komen ze mijn inziens nog beter uit de verf. Actief sinds 2013, dus nog relatief jong, vier studio albums op hun conto en in oktober komt daar een vijfde bij met de naam ‘Death Above Life’. Voor de liefhebbers, ze komen in november naar Trix.
In 2023 stonden ze ook al eens op de affiche, maar ik kan me niet herinneren dat ik bij hun optreden was. Dit jaar stonden er 6 doeken op het podium, die samengelegd verwezen naar de albumhoes van hun te verwachten album. Niet zo speciaal qua setting, des te meer deze mannen dus hun muziek laten spreken. Een krachtige set die vele zieltjes zal gewonnen hebben.

Het moment waar velen op hadden gewacht was aangebroken, want de 50^e verjaardag van Iron Maiden ging gevierd worden op de South Stage. Ondergetekende is al jaren immense fan van deze iconen en ik stond dus samen met een horde te popelen om dit optreden te aanschouwen. Iedere keer krijg ik een extra warmte als ze hun set aftrappen, en dit was nu niet anders.  Ik kan nu al zeggen dat dit optreden heel goed was! De tonen van UFO’s “Doctor Doctor” schalden uit de boxen en toen kon het feest beginnen. Enig minpuntje bij de eerste twee nummers was het feit dat er teveel galm op de stem van Bruce werd gezet, waardoor ik en anderen efkes een grote frons op ons gezicht toverden. Gelukkig werd dit euvel heel vlug verholpen.
“The Ides of March” weerklonk  en de eerste vier nummers waren een mooie ode aan de gestorven legende Paul Di’ Anno. “Murders in the Rue Morgue” was al niet meer gespeeld sinds 2005, “Killers” al langer geleden – van 1999, en “Phantom of the Opera”  was ook al een gehele tijd geleden dat deze in de set stond. Alle muzikanten waren heel goed en nieuwbakken drummer Simon Dawson nam met bravoure de leegte van Nicko McBrain in.
Een waar hitjesfestijn kwam op ons afgestormd: het onvermijdelijke “The Number of the Beast”, “The Clairvoyant” en “2 Minutes to Midnight”. Zanger Bruce had een beetje last van ziektekiemen, wat hij handig aanhaalde om “The Rime of the Ancient Mariner” aan te vatten. They put water in my bottle…water, water, everywhere… en iedere fan wist wat te verwachten. Wat blijft dit toch een prachtig nummer, met snelheid, prachtige gitaarpartijen, opeens een ingetogen stuk, de opbouw om van te smullen en de krachtige uithalen.
Mijn NOWBHM hartje heeft gans dit optreden die 2u15min duurde enkele slagen vlugger getikt. “Powerslave”, “Hallowed be thy Name” en “Seventh Son of a Seventh Son” bleven ook aan de ribben kleven en toen kwam spijtig genoeg het einde in zicht. De technologie staat alvast niet stil (neen, ze werken niet meer met die achtergronddoeken hehe), want bij nummer “Fear of the Dark” werd een mooie achtergrondfilmpje gebracht’, bij “Aces High” zat Eddy in een spitfire vijanden uit de lucht te schieten, maar het leukste was toch bij nummer “Iron Maiden” toen Eddie bijna uit het scherm sprong en de pop die tot leven kwam tijdens “The Trooper”.
Afsluiten deden we met “Wasted Years” die deze briljante show eindigde. Was alles rozengeur en maneschijn? Neen dus, want soms vond ik wel dat het ritme van de zang niet meekon met de snelheid van het originele nummer, en dat dus in het begin teveel galm te horen was. Maar tja, dit zijn ook geen jonge veulens meer, maar toch blijven ze ondergetekende verbazen. Iron Maiden’s gonna get you, no matter how far… ik zie ze in juli alvast terug...

Afsluiten deed ik met een band die ondertussen ook al voor de 11x present is op Graspop…Hardcore uit Amerika, met boegbeeld Jamey Jasta nog steeds achter de microfoon. Hatebreed kent de knepen van het vak ondertussen al vanbuiten, en wederom wisten ze een heel strakke set neer te zetten. Terwijl voorgaande jaren nog gigantische ballonnen in het publiek werden gegooid, vielen er bij mijn weten enkel kleine strandballen te bespeuren. Neen, Hatebreed deed opnieuw  wat ze het beste kunnen: iedereen omver blazen in de Marquee, en dit kunstje krijgen ze reeds jaren voor mekaar. “Destroy Everything” zette de boel in de fik, het gaspedaal werd ingedrukt met “I Will be Heard”, het harde “Proven”, “Live for This” en “To the Treshold” vervolledigden het oorlogspad. Het was een gevecht in de pit en het jolijt werd er niet minder om. Noem daar dan nog in 1 adem “Perseverance” bij, en je komt direct uit bij hun lijfspreuk! Machtig is het correcte woord voor dit optreden.

Vrijdag 20 juni 2025: Pro-Pain op zijn best, Spectral Wound lekker grimmig, Knocked Loose slaat erop los, Behemoth voegt vuur toe en Slipknot verdient de hoofdprijs

Iets zwaars om mee te starten? Dan kon je de keuze maken om tijdig bij Spectral Wound te zijn. Black metal uit Canada die sinds 2015 jaarlijks sterker en bekender worden. Hun laatste schijf ‘Songs of Blood and Mire’ was alvast een voltreffer en enkele nummers mochten wij vandaag dan ook noteren hiervan. Zanger Johan stond aan het begin van de show zo stil als een standbeeld en de gitaristen keerden hun rug naar ons toe, maar eenmaal de drum aansloeg, begon de duisternis tot leven te komen. Slechts 40minuten om onze zielen te winnen, maar dit zal aan de reacties in het publiek ongetwijfeld gelukt zijn. Het was warm buiten, maar nummer “Aristocratic Suicidal Black Metal” vocht tegen de zon buiten en was aan de winnende hand. Black metal die heel goed uitgevoerd werd, met een stem die nachtmerries kan bezorgen.

Van de ene topband dan maar rechtstreeks naar de tweede dacht ik, dus was Pro-Pain aan de beurt…deze Amerikanen met oprichter Gary Meskil hebben voor mij geen geheimen meer, behalve dan de exacte datum van hun nieuwe plaat?! Onder een loden zon mochten ze de South Stage van energie voorzien en zoals gewoonlijk ging hen dat goed af. Nog nooit een Pro-Pain show meegemaakt? Spijtig, want als je dat ooit al hebt gedaan, dan weet je dat je gewoon wil mee springen op hun ritme en groove. Aan topsongs geen gebrek: “In for the Kill”, “Draw Blood”, “Shine”, “Un-American”, “Neocon”, … en ook nog het bekende “Make War (not Love)” die deze show blindelings als favoriet naar boven schoot en de handen voor de laatste keer op elkaar kreeg. Business as usual, maar dan op de positieve manier.

Ik ging eens op bezoek naar de Jupiler stage op dag 2 want daar stonden nog enkele bands die ik weinig of niet had bekeken in mijn leven. Eén band was onder andere Employed to Serve. Een mix van metalcore, mathcore en hardcore met een Britse ondertoon is wat deze band brengt. Frontvrouw Justine Jones heeft een goeie strot, maar eenmaal de cleane achtergrondstem de muziek verstoort, dalen mijn ballen direct in. Spijtig, maar niet mijn dadda. Excuses aan de mensen die constant bezig waren met de pogo…

Andere koek dan bij Knocked Loose op de South Stage. Na hun passage in 2018 stonden ze dit jaar terug op de affiche van Graspop. Sinds hun vorige passage zijn ze qua populariteit als een komeet in de lucht geschoten, werden ze ondertussen genomineerd voor een Grammy-award en heeft hun live-reputatie hen voorbij gesneld. Heel veel volk present voor het podium, en de band maakte hier gretig gebruik van om het publiek mee op sleeptouw te nemen. De moshpits, circlepits en de afsluitende wall of death waren het levende bewijs dat dit optreden hoge scores zal krijgen. Die grunt van Isaac Hale en bijhorende break in nummer “Mistakes like Fractures” gierde door je lichaam, en de zang van Bryan Garris is ook iets unieks, het schreeuwerige karakter van zijn nog jonge stembanden gaat soms in overdrive, maar past perfect met de geleverde muziek! Blijkbaar was hij ook fan van verjaardagen, want iedereen moest heel luid happy b-day roepen…soit, mocht je verjaren tijdens deze vrijdag, proficiat J Dit optreden was een ruw ritje op een golf van knetterende blastbeats.

Een terugblik naar de grunge van de jaren 90 kon je dan weer beleven bij Jerry Cantrell en gelukkig werd hij ook bijgestaan door zanger Greg Puciato (ex-Dillinger Escape Plan) om de klassiekers van Alice in Chains mee te zingen. Cantrell heeft uiteraard ook eigen werk, maar het meest werd toch uitgekeken naar de nummers van AIC. Verwacht geen overdreven energie, uitbundige muzikanten en theatraal geweld op het podium, maar nummers die je moet beleven op jezelf. De handen gingen in de lucht met “Them Bones”, “It Ain’t Like That”, het prachtige “Would?” (heel goed gebracht trouwens door Greg) en afsluiter “Rooster”.
Zijn eigen nummers zijn meer in de blues te vinden, en dat is toch een klein contrast met deze prachtnummers.

Het was 6 jaar geleden dat Eagles of Death Metal nog eens afzakten richting Dessel, en de line-up op live optredens wisselt wel eens geregeld. Originele drummer Josh Homme (QOTSA) komt nooit mee toeren bij Eagles of Death metal voor – in mijn ogen – een beetje een drogreden, want wees eens eerlijk, vele artiesten spelen bij verschillende bands. Soit, hij mag dus niet komen, en tijdens deze show werd hij vervangen door Leah Bluestein, getooid in een rood hemdje. Meezingbare rock ‘n roll brengt deze band, dus een niche die niet door alle graspopbezoekers in de bovenste schuif ligt, dat was helaas ook wat te merken aan de aanwezigen. Nochtans een mooie set waarbij het publiek verwend werd. De liefde die zanger Jesse Hughes overdraagt klinkt diep en is altijd gemeend. Lijkt mij een toffe kerel om es een pint mee te drinken…

Tijd om terug wat actie in mijn lichaam te krijgen, dus stond Blood Incantation op het perfecte tijdstip geprogrammeerd – alhoewel, we moesten toch even wachten vooraleer ze in gang schoten, aangezien er wat technische problemen waren. Deze progressieve death metal band uit de Verenigde Staten kan op één moment alles verwoesten, om dan opeens uit te pakken met enkele psychedelische rockmomentjes die fusioneren met hun technische death metal. Old school metal fanaten hebben misschien toch af en toe eens een scheef oog getrokken, maar globaal gezien is deze muziek toch lekker te pruimen. Nog maar 3 studio albums afgeleverd, maar hun debuutplaat ‘Starspawn’ gaat al sinds 2016 over de tongen.
De bandlogo prijkte achteraan de bandleden, en mocht je de bandnaam niet kunnen aflezen hebben op je smartphone of lijstje, dan geraakte je er volgens mij niet direct aan uit haha.
Enfin, we waren bezig over hun debuutplaat, maar hier werden geen nummers van gespeeld, want hun laatste album uit 2024 ‘Absolute Elsewhere’ werd ten gehore gebracht. Kleine ontgoocheling enerzijds, maar ja, het kan niet altijd prijs zijn.

De winnaar van vandaag dan…SLIPKNOT! Wat een optreden weeral. De kornuiten van deze woeste bende hadden er zin in en er werd direct driest ingevlogen met “(Sic)” gevolgd door het indrukwekkend “People = Shit”. Corey Taylor zweepte het publiek zonder enige aarzeling en moeite op om mee te springen en zingen, wat dan ook direct werd beantwoordt. Normaal gezien zouden er 10 bandleden afzakken naar Graspop, maar wederom moest Clown (Shawn Crahan) afzeggen wegens omstandigheden. Taylor excuseerde zich in zijn naam en beloofde de ontbrekende energie van Clown ruimschoots goed te maken. En man, dit kon je letterlijk nemen.
Er werd verwoestend uitgehaald met “Wait and Bleed”, topper “Psychosocial” waarbij je jezelf moest inhouden om je vinger niet in iemand zijn oog te porren en “Duality”. De metalen biervaten op het podium schudden van voor naar achter om mee te daveren op de luide sound van deze Amerikanen. Het kaf van het koren scheiden dan maar en vragen aan het publiek om “The Heretic Anthem” mee in te leiden bleek wederom een goed gedacht, want gans de weide riep luidkeels 6-6-6. Ook bij “The Devil in I” werd het publiek mee betrokken.
Gelukkig werd er veel muziek gebracht, want soms kan het ook gebeuren bij headliners dat de boel wat wordt uitgerekt door allerhande oninteressante bijzaken. Tijdens dit optreden bleef dit dus wat achterwege, behalve dan dat klein dj momentje die over de weide galmde. De ietwat zachtere zangstukken deden de boel lekker variëren, en toen de laatste nummers (“Surfacing” en “Scissors”) de laatste portie fut uit je lichaam persten, kon je er niet omheen dat je genoten had van een wervelende show!

Een andere topband mocht het hoofdpodium afsluiten deze vrijdag. Behemoth mocht in 2023 ook al op het hoofdpodium staan, maar volgens mij stonden ze nog te spelen in de zon, waardoor de productie en het pyrotechnisch materiaal minder tot zijn recht kwam. Gedane zaken nemen geen keer, dus was iedereen tevreden dat ze nu mochten presteren in het maanlicht. Waarschijnlijk een primeur maar hun start begon op de skydeck, om dan met brandende toortsen naar het podium te stappen. Efkes stilte en toen het doek viel werd begonnen met “Shadow Elite” van hun laatste album die gereleaset werd in mei 2025. Dit album is dus nog redelijk pril en werd vakkundig gepromoot tijdens deze set met de nummers “Lvciferaeon” en het titelnummer zelf die prachtig ingeleid werd. Zanger Nergal stond grijs geschminkt boosaardig te wezen achter zijn statief en zijn stem was duidelijk nog heel fris, waarschijnlijk zal één van de redens hiervan zijn dat hun laatste optreden al enkele maanden geleden was.
Om eerlijk te zijn moet ik wel toegeven dat ik het oudere werk meer kan appreciëren dan hun nieuwste materiaal, maar dat zal vooral aan het feit liggen dat in hun beginperiode deze band ieder nieuw album bleef verrassen. Dusja, we zijn het al gewoon dat ze goed materiaal leveren zal ik maar zeggen hehe.
Soit, de vuisten gingen in de lucht bij “Conquer All” van het prachtig album ‘Demigod’ en we verwelkomden de donkere zielen met “Blow Your Trumpets Gabriel” om ze te omarmen tijdens “Bartzabel”. Tijdens nummer “Wolves ov Siberia” was er een melodisch rustmomentje ingelast, maar globaal gezien was dit toch ook wel een splijtend optreden.
Afsluiten deden ze logischerwijze met “O Father O Satan O Sun!” De rode lichten maakten een duivels canvas van de weide terwijl de drumpartijen werden ingezet en het podium beetje per beetje in vuur werden gezet. Een heel goede afsluiter van deze warm dag.

Zaterdag 21 juni 2025: blij weerzien met Sylosis, Soulfly springt in het rond, Carnation brengt pure Death metal en Korn breekt geluidsrecord en creëert een wachtrij voor crowdsurfers

Skindred had mij in het verleden al eens verrast door in de tent iedereen te laten dansen, en dit jaar mochten ze hun kunnen tonen op het hoofdpodium. Bij opkomst bleek de zanger getooid in een badjas met paars nekrandje…blijkbaar was het nog niet warm genoeg voor hem. Neen, genoeg gelachen, want uiteraard kan frontman Benji Webbe het publiek moeiteloos op zijn hand krijgen, en dit jaar deed hij dit onder begeleiding van deuntjes van Van Halen en House of Pain om iedereen te laten springen. De weide ging gedwee mee met de instructies van de zanger, maar na een tijdje had ikzelf het een beetje gehad met de vele meezingmomentjes en het zwaaien van links naar rechts.

Richting de Marque dan maar waar de mix van metalcore en thrash metal van Sylosis aan de beurt was. De tent was blauw gekleurd door de lichten en rustig kwam nummer “Pariahs” aan bod. Drie gitaren op het podium, aangevuld met een uptempo drumstijl, en dit werkte perfect om je nekspieren los te maken. Deze muziek klinkt lekker verfrissend en toch zo vertrouwd dat het lijkt of je deze band iedere dag beluisterd, wat dus niet het geval is.
Note to myself: MEER luisteren! Sylosis hun laatste passage hier dateert ook al van 2015, dus spijtig genoeg moeten we vaststellen dat deze band toch een beetje ondergewaardeerd wordt. Maar ze bewezen dat ze geen wrok koesteren en gingen gestaag door met “Servitude”, aangevuld met “Empty Prophets” en “I Sever” -  beiden van het sterke album ‘Cycle of Suffering’. Heel goeie set en hopelijk duurt het niet meer zo lang tot deze band naar België afzakt!

Max Cavalera heeft in de loop ter jaren met verschillende bands zijn muziek vertegenwoordigd op Graspop, maar voor de muziek van Soulfly moeten we al terugkeren naar 2013 op de heilige gronden. De vraag is altijd of de stem van Max in form is, want soms kan het gebeuren dat het er wat versleten uitkomt. Maar vandaag viel alles nog in zijn plooi had ik zo mijn gedacht, en hij leek ook wat kilo’s kwijtgespeeld…het eerste bommetje werd gedropt met “Prophecy” die de weide al in het rond deed springen, er werd een sprongetje bijgedaan met “Back to the Primitive” (wat een vibe!) en “Tribe” die ingeluid werd met een instrument genaamd Billybao (als ik het tenminste goed gehoord heb en hopelijk fonetisch goed heb neergepend) en de sfeer bij dit nummer passend maakte. Bij “Bleed” maakte de band er dan een familiemomentje van want zijn stiefzoon Richie Cavalera (zanger bij band Incite) mocht mee komen brullen. Ik zei dus familiemomentje, want zijn zoon Zyon Cavalera speelt al geruime tijd de pannen van het dak achter zijn drumkit bij Soulfly. Zijn vader is trouwens een voetbalfan, dus trok hij na enkele nummers het outfit van de rode duivels aan. Deze sterke set werd afgesloten met “Eye for an Eye” die de laatste maal het stof deed opwaaien op de weide.

Het was kiezen tussen de populaire band Lorna Shore die de laatste jaren in opmars is, of een portie old school death metal…mijn keuze was dus rap gemaakt en ik ging naar de Marquee om Carnation aan het werk te zien. Deze mannen speelden een thuismatch en werden in laatste instantie opgeroepen om Cattle Decapitation te vervangen. Een meer dan waardige vervanger in mijn ogen, dus ik was alvast in mijn nopjes. Zanger Simon Duson was opnieuw in het rood geschilderd om zich te kunnen smijten in zijn rol als performer.
Ze kregen 50 minuten de tijd, om de halfvolle tent hun gelijk te bewijzen om niet af te zakken naar het hoofdpodium. En opener “Reincarnation” gevolgd door “Iron Discipline” die alle twee op album ‘Where Death Lies’ staan maakten mij direct blij. De krachtige strot verwoest alles en iedereen op zijn baan en effende het pad voor “Stench of Death”, het enige nummer die nergens op een studio album is verschenen. De HM-2 vibes rolden verder en de headbangers begonnen extra snelheid te maken met “Sepulcher of Alteration” en “Hellfire”.
Persoonlijk vond ik wel dat de instrumenten niet allemaal even vol klonken, maar de muur van klank die op ons afkwam was dan ook oorverdovend, de manier waarop death metal moet gespeeld worden.

Aangezien het heel druk was bij The Hu en het dus drummen was, besloot ik om meer ademruimte op te zoeken in de omgeving van de Jupiler stage. Daar was Dragonforce bezig met hun kunstjes, die blijkbaar in het teken van computerspelletjes gekaderd was. Er stonden twee gigantische draken geposteerd op het podium, die zichtbaar uit een Arcade console (denk maar aan de kermis vroeger waarop je Mortal Kombat of Double Dragon speelde) kwamen.
En toen begon de muziek, en moest ik toch es slikken. De gitaren speelden op kruissnelheid, maar de stem die erbij kwam gaf mij persoonlijk koude rillingen. Let op, ik kan soms wel eens een potje power/speed metal verdragen, maar het klonk mij toch wat te geforceerd op bepaalde momenten. Hypersnelheden werden wel gemeten door de snaren, maar voor de rest niks interessants. Toen ook nog eens werd gevraagd aan het publiek om te beginnen met pompen, ging ik dit optreden vlug es wegspoelen met een pint bier. Smaken verschillen dus…

Op naar het betere werk dan maar, want Korn ging zijn opwachting maken op de North Stage. In de vorm van een kinderdeuntje (uit zo’n box met hendeltje waar je aan moet draaien en een pop verschijnt) werd het publiek wat in spanning gehouden, toen opeens de intro van het mega nummer “Blind” uit de boxen schalde. Het publiek was direct in extase, zeker toen je vanachter het gordijn hoorde roepen Are You Ready?? Headbangend aan zijn statief begon zanger Jonathan Davis– zoals altijd getooid in kilt – aan een ware verovering van het festival.
Eerst en vooral meld ik graag het feit dat de klank lekker luid en vol klonk, waardoor dit optreden tot diep in je binnenste bonkte.  Het volgende feestmomentje kwam dan weer doordat “Got the Life” zo precies en vol passie werd gespeeld dat je niet anders kon dan meestampen. Ik zag crowdsurfers van meters ver aanschuiven in een rij om de security hun handen vol te geven. Het waren uiteraard niet allemaal heel gekende nummers, maar diegene die toch het meeste geapprecieerd werden door het volk waren de klassiekers. “A.D.I.D.A.S.” die lekker werd mee bezongen door de massa, “Y’All Want a Single” die de het veld deden daveren  en “Falling Away From Me” die de armen en benen niet konden stilhouden. “Shoots and Ladders” werd dan weer stilletjes beëindigd met de intro van Metallica’s One.
Goh, gans dit uur en een half was 1 blik nostalgie, sfeer, meezingers, en een band die er heel veel zin in had. Het was zelfs nog beter dan in 2022, toen ze ook Graspop in lichter laaie hadden gezet. Respect!!

Afsluiten was dan weer weggelegd voor Nine Inch Nails, de Amerikaanse alternatieve industrial rockband, waarbij vooral Trent Reznor sinds de oprichting in 1988 het meest bekend is. Voor mij persoonlijk mochten de rollen van Korn en deze NIN omgedraaid worden, want achteraf gezien vond ik dat er meer pit in de nu-metal band zat dan de afsluiter. Ook moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik te weinig van deze band ken om een vergelijk te maken hun albums en vorige optredens. Trouwens de eerste keer dat deze band op de affiche van Graspop verschijnt.
Het begon alvast met enkel stroboscopen die de boel oplichtten, en toen kwam de strot van Reznor vanachter de microfoon om het ietwat harde “Somewhat Damaged” los te laten. Vooraan was het toch rustiger dan voorheen, ofwel had de warmte van gans de dag het energiepeil naar beneden gezogen, ofwel wilde men deze muziek op zijn gemak beleven en/of ontdekken. Nochtans was er meer dan voldoende lichtshow te beleven om er de schwung in te steken.
Het feit dat sommigen zeggen dat deze band niet als afsluiter op Graspop zou mogen staan, daar moet ik alvast eens goed mee lachen, ik heb al andere bands zien staan die nog minder ‘metal’ zijn dan NIN.
Wat ik vooral onthouden heb is dat deze band het moet hebben van zijn diepgaande nummers en dat je van daaruit mee moet kruipen in hun verhaal. Er weerklonk nog een cover van Bowie (“I’m Afraid of Americans”), “The Hand that Feeds”, “Head Like a Hole” en het welgekende “Hurt” die deze set afsloten.
Ik zat ook wat op mijn honger, maar dat zal dus grotendeels wel aan mijn onervarenheid met deze band te maken hebben. En zo sloten we deze heel warme dag af om ’s anderdaags nog 1 keer te knallen.

Zondag 22 juni 2025: Power Trip neemt mij mee naar de oude thrashperiode, Savatage beklijft mij, King Diamond schrijft een bestseller en blijkbaar ‘gecensureerde’ sprotjes te verkrijgen bij een Duitser

Ik begon met een Spaans tapaatje, de speed/thrash metal band Angelus Apatrida die voor de 2^e maal de weide van Dessel mocht betreden. En vanaf het begin was ik vertrokken om mee te gaan in hun snelheid en enthousiasme. Riffs die je om de oren vliegen met precisie, een zanger die lekker stout klinkt, en waarbij meezinger Victor Valera een leuke toevoeging geeft aan het optreden. In feite was dit gewoon een drie kwartier lang luchtgitaar spelen, headbangen en je overgeven aan deze Spanjaarden.

Eén van de weinige death metal bands op de affiche mocht ook in de Marquee de botte bijl bovenhalen. Enkel het oude materiaal spreekt mij aan, want de albums na ‘From Beyond’ zijn toch andere koek. Je kan het vergelijken met zo’n pintje die ze tappen op de weide via zo’n vat op hun rug, waarbij die er int begin wel nog appetijtelijk uitziet, maar eenmaal ze het overtollige schuim wegblazen om een nieuwe laag te leggen, de goesting over is. Neen, hun laatste album was daar helaas een mooi voorbeeld van.
MAAR gelukkig speelde het Massacre van Kam Lee  heel veel nummers van hun eerste plaat, dus was het lekker headbangen op de tonen van “Cryptic Realms”, “Biohazard”, “Chamber of Ages” en afsluiter “Corpsegrinder”, de cover van Death. Een goed optreden, maar ook niet meer dan dat.

In 2019 stond Power Trip hier ook van jetje te geven, maar sindsdien is originele zanger Riley Gale niet meer onder de levenden, en werd er een vervanger aangetrokken onder de naam Seth Gilmore. Benieuwd dus of hij dezelfde passie in de nummers kon leggen als zijn voorganger, en na afloop en enkele verrekte nekspieren kan ik volmondig ja zeggen op deze vraag. Deze band deed mij herleven naar oudere thrash bands, zoals bv Nuclear Assault, waar je gans de band ziet headbangen op hun muziek en plezier maken. Het was er bonk op en het publiek werd wild onder de tonen van “Hornet’s Nest”, “Nightmare Logic” van hun gelijknamige plaat en “Manifect Decimation”. De circlepits bleven klein maar gezellig, maar het toppunt zat al in het begin van de set met hit “Executioner’s Taks (Swing of the Axe)”. Ik vond dit subliem!

Een Australische hardcore band op Graspop, ja, het is mogelijk. Speed mocht zich komen voorstellen en deed dat in geheel eigen stijl. De zanger hield in het begin nog zijn shirt aan, maar dacht dat hij zelf in de pit stond en dirigeerde iedereen met zijn two-steps, kicks en slagen. Ik zou toch niet graag in deze pit hebben gestaan, want ik denk dat er bloed vergoten werd. De zanger leek opgefokt, en zijn attitude past perfect bij hun muziek, enkel het feit dat je er 10 minuten voor tijd de brui aan geeft snap ik toch niet. Je krijgt de kans om je te tonen en je trapt het af…wij hebben alvast het raden naar de reden waarom…soit, het klonk alvast niet slecht. Ohja dames, toen hij zijn shirt aftrok heb ik jullie wel zijn kwijlen ze haha.

Het nieuws sloeg een tijdje geleden in als een bom toen aan het licht kwam dat zanger Marcus Bischoff verstek moest geven omdat hij problemen had met zijn stembanden en op doktersbevel moest rusten. Lang rees de vraag of hun optreden ging geannuleerd worden, gelukkig kon men rekenen op een vrouw die dezelfde passie uitstraalt als hijzelf. Niemand minder dan Britta Görtz van Hiraes kweet zich van deze taak.
Indien je dus nog niet op de hoogte was, denk ik wel dat je in eerste instantie dacht er een wijziging van schema was uitgevoerd, maar dit was dus niet het geval. Bij de eerste noten hadden wij al door dat ze kennis van zaken heeft, want zo’n strot paste perfect bij de muziek van Heaven Shall Burn. Het was trouwens de 30^e verjaardag van deze band. Ook graag vermelding dat de cover van Edge of Sanity (“Black Tears”) heel mooi gebracht werd. Een vrouw met ballen aan haar lichaam, zo hebben we ze graag, spreekwoordelijk gezien dan.

De volgende band – Savatage -  stond ook met stip aangeduid op mijn lijstje, want in mijn jonge jaren was ik vurig fan van deze band. Heavy metal met een symfonisch kantje, maar dan met tijdloze nummers in mijn ogen. Originele zanger Jon Olivia kan niet meer reizen, en ik ga je nu al meegeven dat hij via een opgenomen video het begin van nummer “Believe” op zich nam, waarna de band na de chorus inviel. Beetje raar, maar waarschijnlijk een speciaal moment voor de bandleden zelf. Voor het overige was het Zak Stevens die de teksten zong vandaag en dit goed deed. Ok, geen overdreven prestatie, beetje ingetogen soms, maar dit is dan ook een deel van deze muziek.
“The Ocean” begon deze set om gestaag over te gaan naar “Welcome”…to the show. En dan ging de kwaliteit direct in de lucht met “Jesus Saves” die de vuisten in de lucht tilden. Visueel gezien was er veel bezig op de schermen achter de bandleden, zoals bv bij “Taunting Cobra’s” waarrond een geweldige clip van werd gemaakt en je de ogen niet van kon afhouden. “Strange Wings” werd mooi meegezongen door de aanwezigen, tijdens “Gutter Ballet” zag ik veel mensen meedeinen op het refrein en bij “Power of the Night” ging het tempo een beetje hoger. Ikzelf vond “Edge of Thorns” heel straf gespeeld en uiteraard afsluiter “Hall of the Mountain King” die deze mooie set afsloot. Deze show speelde meer op gevoel, want ik ben zeker dat niet iedereen zo enthousiast was als mezelf.

Het was de 10^e keer dat In Flames uitgenodigd werd op Graspop en dit was meestal wel van kwaliteit. Zoals je kon verwachten stond er een heel pak volk klaar om deze melodieuze death metal band te omarmen. Anders Friden was getooid in het zwart, inclusief zwart petje en komt live ten volste tot zijn recht. Het ruwe kantje in zijn stem is moeilijk te evenaren, en als je dan nog een karton puike nummers kan opentrekken, dan kan het in feite niet meer stuklopen. Met 13 albums in hun geschiedenis is het waarschijnlijk moeilijk kiezen, maar de set van vandaag was toch lekker gevarieerd.
Als opener keerden we terug naar 2000 via het nummer “Pinball Map” uit het album ‘Clayman’, waar ook nummer “Only for the Weak” werd gekozen. Gans de set lang zag je de vuisten in de lucht gaan en genieten van deze band. Ook de meest recente albums kwamen aan bod, maar het niveau bleef telkens constant, ook al zijn niet al die albums van even goeie kwaliteit. Niettemin, een goeie set van In Flames!

Om deze laatste dag te eindigen moest ik moeilijke knopen doorhakken…ofwel ging ik naar de Metal God (Judas Priest) gaan kijken die altijd paraat staat, gevolgd door Till Lindeman, ofwel ging ik naar King Diamond, om te gaan luisteren naar zijn horrorverhalen. Aangezien die Duitser mij niet direct aanspreekt, en ik ervan uitga dat ik Judas Priest volgend jaar ga terugzien, koos ik voor de avonturen van Kim Bendix Petersen aka The King.
De show startte en het podium was gevuld met een grote trap die de vloer vulde, met in het midden de drummer opgesteld en op het gelijkvloers een deur met kijkgat in geposteerd. Een deuntje begon waarbij met een camera ingezoomd werd op een pop die in een bedje lag, waarop de naam Abigail vermeld stond. En toen kon het verhaal verteld worden…
Het kindje werd van de trap gegooid en toen begon nummer “Funeral” te spelen van het album rond de pop ‘Abigail’. De stem van King Diamond is niet voor iedereen weggelegd, maar als je de moeite neemt om zijn teksten te beluisteren en de mimiek in zijn stem te ontwaren, dan ben je vertrokken. Geschminkt door zijn vaste visagiste ging hij moeiteloos over in zijn andere gedaan, waarbij zijn gezicht deels bedekt was met een anders soort gezicht.
De eerste nummers kwamen van deze plaat en gestaag ging hij over naar het volgende epistel onder de naam “Halloween”, zonder blozen overgaand naar “Vodoo”, om ons naar adem te laten happen tijdens “Them”. Er was ook veel animo op de achtergrond, waar een dame telkens in verschillende karakters kroop om het verhaal een extra dimensie te geven. Kippenvel bij ondergetekende wanneer je hem hoort roepen: Grandma…tijdens “Welcome Home” waar hij het verhaal vertelt dat hij zijn grootmoeder ontmoet om dan later thee te gaan drinken. Goh, beetje moeilijk om alles uit te doeken te doen, dus ik zou voorstellen dat je de volgende keer het verhaal mee ondergaat en tot dezelfde conclusie zal komen dat je ogen en oren te kort hebt gehad!
Extra punten voor de toppers “Sleepless Nights” en “The Invisible Guest” waar gitarist Andy Laroque in de spotlight stond. Ik was blij met mijn keuze om toch naar King Diamond te gaan kijken, want wat een spektakel.

Na afloop was Till Lindeman nog bezig, maar blijkbaar betrof dit een gecensureerd show en mochten er dus geen naakte beelden en dergelijke getoond worden. Er zal wel een reden achter hebben gezeten, maar hij vond toch nog een gaatje om blijkbaar vissen in het publiek te schieten. Bij nummers als “Fat”, “Golden Shower” en “Allesfresser” gaat er bij mij alvast niet direct een belletje af, dus ging ik nog een drankje gaan halen om editie 28 van Graspop definitief af te sluiten. Ik kan opnieuw beginnen aftellen…nog 365 dagen.

Line Up
Donderdag: The Raven Age, Perturbator, Mass Hysteria, Julie Christmas, Hot Milk, Deafheaven, Charlotte Wessels, Yellowcard, Thrash Boat, Terror, Stick to Your Guns, Lagwagon, Fleshwater, Alien Ant Farm, Soen, Sign of the Swarm, Psychonaut, Paradise Lost, Orbit Culture, Hatebreed, Death Angel, Carcass, Warkings, Epica, Beast in Black, Alestorm, Powerwolf, Municipal Waste, Motionless in White, Landmvrks, Dream Theater, Iron Maiden
Vrijdag: Villagers of Ioannina City, Unprocessed, Smashed into Pieces, Nova Twins, Kim Dracula, Dethklok, As Everything Unfolds, Static Dress, Polaris, Northlane, Me First & The Gimme Gimmes, Jinjer, House of Protection, Employed to Serve, Windhand, Spectral Wound, Orange Goblin, Opeth, Green Lung, Eagles of Death Metal, Bloodhunter, Blood Incantation, Skillet, Myles Kennedy, Jerry Cantrell, Gloryhammer, British Lion, Behemoth, The Ghost Inside, Peyton Parrish, Knocked Loose, Falling in Reverse, Dead Poet Society, Slipknot
Zaterdag: Vowws, Unto Others, Starset, Self Deception, Novelists, Grandson, Apocalyptica, Vandenbergh, The Warning, The Dead Daisies, Last Train, Dragonforce, Dirty Honey, Airbourne, White Chapel, The Hu, Sylosis, Primordial, Imminence, Dodheimsgard, Carnation, Amenra, Skindred, Poppy, Lorna Shore, Korn, Kittie, Bullet for My Valentine, Spiritbox, Soulfly, Oomph!, Nine Inch Nails, Eisbrecher, Brutus
Zondag: Katatonia, Halocene, Dayseeker, Creeper, Beyond the Black, Aviva, Alcest, Thrice, Stray from the Path, Speed, Sim, Seven Hours after Violet, Rise of the Northstar, Currents, Triptykon, Sacred Reich, Paleface Swiss, Massacre, King Diamond, Fit for an Autopsy, Angelus Apatrida, Amira Elfeky, Till Lindemann, Power Trip, Nothing More, In Flames, Heaven Shall Burn, Crossfaith, Ugly Kid Joe, Savatage, Krokus, Judas Priest, Cobra the Impaler

aftermovie #GMM25 - Aftermovie

Organisatie: GMM, Dessel

Alien Nosejob - Energieke punk met een feestelijke (sax) toets

Het bloedhete weer nodigde niet meteen uit om onder te duiken in een donker café en je daar bloot te stellen aan een portie punkgeweld. Maar diegenen die het toch riskeerden zullen het zich zeker niet beklaagd hebben.

De eerste groep heette Klutter, een naam die me onvermijdelijk deed denken aan The Clutters, een band uit Nashville die ik halverwege de jaren '00 erg hoog had zitten (check vooral hun nummer "Rock and roll").
Hoewel de spelling misschien iets anders laat vermoeden, haalde ook deze groep uit Brugge de inspiratie voor hun groepsnaam uit het Engelse woord Clutter, wat staat voor rommel of chaos.
Nu, wat dat laatste betreft viel het eigenlijk best mee. Nonchalant, dat wel. Het leek erop alsof de vijf rechtstreeks uit de surfclub op het podium stapten. Veel podiumstress leken ze niet te hebben, de meesten hadden dan ook al wat ervaring opgedaan bij gewaardeerde acts als Barno Koevoet & The Duijmschspijkers en Ricky Bekstok.
Klutter opende verrassend sterk met een nummer dat ik niet meteen van hen verwacht had en ik, dankzij de bijzonder fijne gitaren van Jelle Vos en Tibo Nassel, eerder als psychrock zou catalogiseren.
Even leken ze in die stijl te zullen doorgaan maar al vlug werd de toon donkerder en wendde Klutter de steven feilloos richting postpunk. Vooral door toedoen van die typische, wat monotone schreeuwzang maar ook de gitaren klonken nu hoekiger en venijniger. Het leek er ook op alsof de sound steeds harder werd en de groep uiteindelijk strandde in de buurt van de hardcore punk.
Zeker niet alle nummers waren even sterk maar de aanstekelijke drive bleef vlot overeind en zanger Arthur Langbeen had voldoende charisma in huis om me een volledige set bij de les te houden.

Alien Nosejob is de nom de plume voor Jake Robertson uit het Australische Geelong die zijn platen het liefst in zijn eentje in de slaapkamer opneemt. Dat leverde tot dusver een zevental platen op, samen met een kluwen aan singles en EP's, die onlangs gebundeld werden op de kloeke compilatieplaat ‘Forced communal existence’.
Alsof dat nog niet genoeg is, is Robertson naast dat eenmansproject ook nog eens in een tiental (!) andere groepen actief. Hij debuteerde in 2009 bij The Snoozefests, later volgden onder meer Ausmuteants, Hierophants, Leather Towel & SWAB. In 2013 kruiste hij mijn pad voor het eerst  in The Pit's met The Frowning Clouds, een wonderlijk groepje dat me een jaar later met ‘Legalize everything’, een heerlijk psychedelisch garagerockplaatje, helemaal overstag deed gaan. Of The Frowning Clouds nog actief zijn is me niet helemaal duidelijk - in 2022 verscheen er nog een verzamelplaat - maar met Alien Nosejob hebben we in elk geval een sterk alternatief.
Alien Nosejob mag dan al een eenmansproject zijn, in Leffinge zagen we een zeskoppige liveband (drie vrouwen en drie mannen, goed voor twee gitaren, bas, drums, toetsen en sax). Hoewel ik mijn punk het liefst uitgebeend geserveerd krijg, kon ik me volledig vinden in deze volle sound. Vooral de sax en in iets mindere mate de keys maakten het verschil. Dat blazers punk verrassend feestelijk kunnen laten klinken wist ik al van die andere Australische band, The Systemaddicts, die het met een trombone doet.
Dat was hier niet anders met de sax van Alannah Sawyer, die soms aan enkele rake stoten genoeg had om op andere momenten het hele nummer enthousiast mee te toeteren.
Het werd zeker geen voorstelling van hun laatste plaat, de verzamelaar ‘Forced Communal Existence’, want die kwam nauwelijks aan bod. Er werd vooral geput uit hun voorlaatste plaat, ‘Turns the colour of bad shit’, waarop Jake Robertson teruggrijpt naar zijn punk roots. In het tweede, wat langere nummer, kwam zijn veelzijdigheid even bovendrijven en waagde hij zich aan wat traditionelere garagerock met een gitaar die van een prille Angus Young had kunnen zijn.
Even later nam de gitariste de vocals van Robertson over voor een tegelijk verrassende als voor de hand liggende cover: "Idendtity" van X-Ray Spex. Verrassend omdat Alien Nosejob op zijn platen meestal kiest voor Australische en/of obscure covers. Enigszins verwacht omdat die sound met saxofoon onvermijdelijk herinneringen oproept aan de groep van Poly Styrene. Mooi, maar de eigen songs klonken minstens even energiek en adembenemend. We hadden er dan ook absoluut nog niet genoeg van toen Jake Robertson  na amper 32 minuten de stekker eruit trok. Kort en krachtig zegt men dan maar het had toch ietsje meer mogen zijn.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Jelle van Dressed Like Boys is in Vlaanderen - naast de dames van Kids With Buns - zowat de posterboy van de LGBTQIA+-gemeenschap. Op zijn nieuwe single “Stonewall Riots Forever” brengt hij een eerbetoon aan de rellen in het Stonewall-café in New York in 1969, wat beschouwd wordt als het beginpunt van de Pride Beweging. Het is als single bovendien een leuke teaser voor zijn aankomende debuutalbum (29 augustus).
Jelle’s trefzekere pianospel en de zwierige cello van Frederik Daelemans (van onder meer Tamino en Meskerem Mees) maken van “Stonewall Riots Forever” een indringende, meeslepende protestsong. Een beetje theatraal en een tikkeltje ernst, ergens tussen Elton John en KD Lang in.
In New York ging Jelle op zoek naar getuigen en zielsverwanten van de Stonewall Riots — een zoektocht die hij vastlegt in een persoonlijke documentaire, video en reportage in De Morgen.
Dressed Like Boys speelt deze zomer op o.a. Pukkelpop, Gent Jazz en Dranouter Festival. Hij doet dit jaar zijn eerste Europese headlinertour en gaat in maar liefst tien landen spelen met stops op Europa's voornaamste showcasefestivals zoals Reeperbahn (Hamburg), MaMA (Parijs) en Live At Heart (Örebro, Zweden).

https://www.youtube.com/watch?v=NLDhzcqUQ9A

“Martyr” is na “Light” al de tweede nieuwe single van Ozark Henry. Het is zijn eerste nieuwe single in meer dan acht jaar tijd en het is een smaakmaker voor ‘August Parker, het tiende studio-album dat zal verschijnen op 10 oktober.
Muzikaal sluit deze nieuwe single aan bij de 4AD-catalogus van de jaren’80 en ‘90 (This Mortal Coil, Cocteau Twins, ...). De opmerkelijke tweede stem op dit nummer komt van Emily Vernaillen (muzikante bij Sylvie Kreusch). Inhoudelijk en muzikaal is dit trage, rustige confessionele poëzie die de tijdgeest op een openhartige en persoonlijke manier vat. Herkenbaar en toch weer wat anders. Nog matuurder.
“Martyr” vertelt volgens Ozark Henry hoe we soms ongewild martelaar worden in een strijd die we niet (willen) voeren. En hoe we ook machteloos zijn in de strijd die we wel zouden willen voeren. Het nummer werd gemixt door Paul Geluso, bekend van zijn werk voor onder andere Sufjan Stevens.

https://www.youtube.com/watch?v=jUguZnWy8T0