Wellicht klinkt het raar maar toen ik op vrijdag 4 maart de trein in Gent Sint-Pieters richting Brussel-Centraal nam voor het eerste van de twee uitverkochte concerten van The Libertines in de AB dacht ik bij mezelf: “Ik wil vanavond een aantal klassiekers niét horen”. Op die manier zou namelijk duidelijk worden dat hun comebackplaat, het in september verschenen ‘Anthems for Doomed Youth’, geen flauw excuus was om de reünietour waar ze al twee jaar aan bezig waren gewoon te kunnen verderzetten. Daar kwamen ze nog mee weg tijdens hun vorige passage in België, het optreden in Vorst Nationaal in oktober 2014, al moesten ze toen een handvol nummers van hun zijprojecten spelen om de setlist te kunnen vullen. Ook op Best Kept Secret in juni vorig jaar bleek dat ze toe waren aan vers bloed in de set; een mens kan immers niet blijven doen alsof het 2004 is.

De eerste act van de avond was meteen de persoon aan wie we heel het Libertines gebeuren te danken hebben: Amy-Jo Doherty, zus van, studeerde samen met Carl Barât in Londen en forceerde ergens eind jaren ’90 een ontmoeting tussen de twee. Van het optreden zelf zag ik echter enkel het laatste nummer, wat vooral kan omschreven worden met termen als ‘charmant’ en ‘sympathiek’.

Het tweede voorprogramma was Reverend and The Makers, een band uit Sheffield die gelijktijdig met Arctic Monkeys hun debuut uitbrachten. Ondanks een paar uitstekende singles was hen echter nooit hetzelfde lot beschoren als hun stadsgenoten: in eigen land boeren ze goed, op het Europese vasteland hebben ze nooit echt een groot publiek aangesproken.
In Brussel zaten ze met een probleem: hun bassist zat vast op de luchthaven van Manchester en dus zagen ze zich genoodzaakt hun set akoestisch spelen. Aangenaam, dat zeker, maar er zit zo veel meer in deze band dan wat we de eerste 4 nummers te zien kregen. Dat werd fijntjes bewezen toen ze op het einde nog een konijn uit hun hoed toverden. Niemand minder dan Charlotte Cooper, bassiste van The Subways(!) en vrouw van drummer Ryan Jenkinson, vervoegde hen voor “Heavyweight Champion of the World” en “Silence is Talking”, niet toevallig 2 rasechte anthems. Afgaande op de reactie van het publiek kan alleen maar geconcludeerd worden dat het bijzonder jammer was dat we geen volwaardige set kregen.

En toen, rond de klok van negenen, gebeurde ‘Het’. ‘Het’ als in: ‘een perfect rockconcert’. Vanaf opener “Barbarians” tot afsluiter “Don’t Look Back Into The Sun” at het dolenthousiast publiek uit hun handen. Ok, her en der waren er foutjes en valse noten, maar je stond wel naar The Libertines te kijken.
Voor een concert waarin écht alles exact klinkt als op de plaat ben je bij hen aan het verkeerde adres. Wat ook opviel was de minimale interactie met het publiek. Vergeleken met het optreden van Babyshambles in dezelfde zaal 2 jaar eerder was het deze keer veel minder ‘De Grote Pete Doherty-Show’, wat ook vooral komt door zijn andere rol in de band. Het is de dynamiek tussen Peter en Carl die centraal staat, die dynamiek en het bijhorende spelplezier dat ze uitstralen, zorgt er ook voor dat ze met die minimale interactie niet overkomen als een band op retour dat nog vlug eens poen komt pakken. Nee, The Libertines amuseren zich rot.
We kregen maar liefst 7 nummers uit comebackplaat ‘Anthems For Doomed Youth’. Vooral “Heart Of The Matter”, in een versmachtend begin met onder andere ook “Horror Show” en “Boys in The Band”, en een uitstekende versie van “Gunga Din” maakten indruk. De nieuwe nummers hezen zich probleemloos naast de oudere en pasten perfect in het geheel. Een mooie vaststelling, de comeback lijkt geslaagd en The Libertines nestelen zich op die manier terug waar ze thuishoren: bovenop de troon van de Britse indiemuziek.
Halverwege de set namen ze gas terug door “The Milkman’s Horse”,”What Katie Did”, “Anthem For Doomed Youth” én “You’re My Waterloo” (met Barât achter de piano) na elkaar te spelen. Was dit niet een beetje te veel van het goede? Ja en nee. Zulke nummers zijn ook gewoon eigen aan The Libertines en het lijkt een beter idee ze allemaal na elkaar te spelen, ideaal moment om even naar adem te happen, dan ze te verdelen en met als gevolg dat de vaart uit de set zou gehaald worden.
Na dit trager stuk besloten ze terug te knallen met onder andere “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “The Good Old Days”, de afsluiter van de reguliere set. Na afloop van dit nummer verdween Carl Barât in de coulissen, drummer Gary Powell kwam naar voren om een dansje te doen, bassist John Hassall bleef wat ongemakkelijk op het podium staan en de glunderende Doherty bleef gitaar spelen tot ie het in zijn hoofd kreeg het exemplaar in het publiek te katapulteren. Een frats van Pete! We begonnen ze godverdomme al te missen!
Het resulteerde in de voorste rijen in een minutenlang gevecht om een stukje gitaar. Meteen ook de reden waarom de pauze tussen reguliere set en bisronde zo lang duurde en we slechts 3 bisnummers kregen. Maar als dat “Music When The Lights Go Out”, “What a Waster” en “Don’t Look Back Into The Sun” zijn, dan heeft niemand eigenlijk reden tot klagen. De gitaar vloog nog eenmaal in de lucht, ditmaal netjes opgevangen door de roadie, de band boog voorover en de handen van het publiek gingen op elkaar.

… Een triomftocht. Anno 2016 lacht de toekomst The Libertines toe, wie had dat 12 jaar geleden durven voorspellen? …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-04-03-2016/
Organisatie: Live Nation

Het Australische vijftal Boy & Bear kwamen hun derde album, ‘Limit of Love’ voorstellen in de Botanique. Deze Australiërs werden op basis van hun eerste album als folk-rockers weggezet en ondermeer vergeleken met Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat riepen ze natuurlijk over zich af toen ze “Fall at your feet” van Crowded House coverden in een banjo-arrangement. Met hun tweede plaat ‘Harlequin dream’ uit 2013 gingen ze een andere weg op, met veel jaren zeventig gitaarrock invloeden. Hun nieuwste werk mochten we nu ontdekken in de kleinere versie van de Orangerie.

De band heeft een speciale podiumopstelling, zo zit drummer Tim Hart vooraan, terwijl zijn broer Jonathan Hart op keyboards op de achtergrond speelt. De hoofdrol werd vanavond echter opgeëist door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin. De eerste heeft een stem als een klok, terwijl de tweede een parelende gitaarklank produceert met occasionele gitaarsolo’s die wel in toom gehouden worden. Een heel radiovriendelijk geluid dus, zonnig, maar ook melancholisch, in de lijn van de Nieuw-Zeelandse grootmeesters Crowded House. De songs van een Crowded House hebben ze nog niet, maar voor fans van David Gray of Starsailor was dit een vrijdagavond om van te snoepen. Veel melodische contrasten in hun set, en ook een aantal mooie gitaarsolo’s in de stijl van The War on Drugs en Neil Young, maar zonder minutenlange solo’s.
De band verraste de Botanique op een cover van Amy Winehouse: “Back to black” kreeg een up-tempo versie die er mocht wezen en waarmee zanger Dave Hosking zijn klasse bewees : je moet al van goeden huize zijn om Winehouse aan te kunnen.  De singles zaten allemaal mooi op het einde, er werd dus een mooi orgelpunt aan het concert gezet, zonnig, met jaren zestig gitaarklanken met veel twang.

De band heeft het niet voor bissen, dus kondigden ze zelf aan dat ze geen bisnummers zouden spelen. Dat was geen probleem, want hun anderhalf uur durende set was af en verveelde geen moment.
Boy & Bear is een ideale festivalband, boek deze kangoeroes dus maar, festivalorganisatoren!

Organisatie: Botanique, Brussel

Fun Lovin’ Criminals – Crimineel sterk!
Fun Lovin’ Criminals
Vooruit
Gent
2016-03-04
Johan Meurisse

Die NYse Fun Lovin’ Criminals hebben iets te vieren . De drie Hugh ‘Huey’, Brian ‘Fast’ en Frank ‘The rhythm master’ brachten twintig jaar terug het prachtige ‘Come find yourself’ uit, dat uiterst origineel klonk. De combinatie van rock , mellow hiphop , rap , jazz, funk , soul , blues, aangevuld met samples en filmsountracks als van ‘Pulp Fiction’, werd een enorme doorbraak . En dit debuut werd nu integraal nog eens gespeeld … 

De plaat belandde meteen in onze top, en hun liveset op Rock Torhout (bestond toen nog!) was  in ons geheugen gegrift. Kortom je hoort ons komen, met deze tour konden oude herinneringen opgehaald worden tussen pot en pint . En inderdaad , de entourage en de muziek in de Vooruit was het ideale feestdecor , heupwiegend met een smiley ‘Friday night’ tegemoet , waarbij we op gemoedelijke wijze wat konden bijpraten.
Wat wil je … de drie hebben een ongelofelijk charisma en een vleugje humor is niet ver weg. Een zorgeloze avond door de ongedwongen speelsheid en de lounge die schuilt in de sound. Hun amicaliteit onderstrepen ze met een glaasje wijn  of een cocktail ; disco flashy lights en een strandzetel ontbraken hier nog .
Een warme, onderkoelde  sfeer heerste en iedereen had er zin in. De band loodste ons integraal door het debuut, de leuke interacties en vroegere ervaringen werden opgehaald. Tja dit leek wel een oude ‘school’ reünie.
De laatste jaren namen de drie de geneugtes des levens wel; de laatste tien jaar twee platen, wat niet getuigt van een hoge productiviteit , ook muzikaal en live was de scherpte er wat af , hoewel …die laatste ‘Classic fantastic’ van vijf jaar terug deed het oude gevoel al deels heropleven.

… Het oude gevoel , een ‘cool as fuck’ gevoel , jawel , hier waren we vanavond voor gekomen. Door de aanstekelijke grooves en de lounge roken we (letterlijk) de dampende, nachtelijke barsaloons , passeerden beeldrijke Tarentino gangsterfilms ons en droomden we van knappe vrouwen . “FLC” die de plaat en de set opende, “Passive /aggressive”, “The grave & the constant” en hun wereldhit “Scooby snacks” brachten ons meteen in die juiste stemming . De instrumentatie werd ten volle werd benut door de broeierige vette gitaarlicks , de sfeervolle , kleurrijke keys ,de  beheerste en opzwepende drums, aangevuld met een verdwaalde blazer . Jawel , het klonk goed en alles viel op z’n plaats , “Bombin the L” rockte, “Smoke’em” met de dikke sigaar of een vette joint was extravert , “King of NY” bouwde op, we konden lekker wegzakken op een “All the time of the world” en tot slot was er de bossonava van “Methadonia” , die het debuut en dus ook de set besloot. Intussen werden we geknuffeld door de lichtvoetige ‘laidback’ van “Bear hug” en in de watten gelegd door “Crime & punishment”, die de aandacht trok door krachtige bluesrock .
Na een korte pauze van een onderkoelde cocktail of pint waren ze er opnieuw voor een zestal nummers . “Friday night” zette het weekend in en de drie klonken op de daaropvolgende “Loco” , “View belongs to everyone” en “Korean bodega” wat stekeliger , feller en staken wat meer oldskool en rock in hun sound.  Het gaf de nummers meer diepte en intensiteit . “Love unlimited” en “Big night out” met hun onweerstaanbare smachtende, erotiserende zinsnedes “Barry White saved your  life” en “Supermodels on my D” wuifden ons de nacht in. Ze zetten zelf de eerste danspasjes  op de bonkende tunes van “The time of my live” (Bill Medley – Jennifer Warnes uit ‘Dirty Dancing’) en de reggae van Bob Marley.

Twintig jaar later zijn de FLC nog steeds aangename fuifbeesten die je een leuk avondje bezorgen … Deze  ‘crazy motcha fxx’  hebben de makke optredens van de laatste jaren doorgespoeld . Ze hebben zichzelf overtroffen en zijn dus  nu letterlijk ‘back in town’ . FLC - Crimineel sterk!

Organisatie: Democrazy, Gent

Grimes stond, sinds haar passage in de Rotonde van de Botanique, niet meer op een Belgisch podium. Reden te meer om nieuwsgierig te zijn naar wat de opvolger van ‘Visions’ ‘Art Angels’ ons live te bieden heeft.

HANA, de support act van de avond, maakt Amerikaanse pop die voor één keer echt goed klinkt. Niet enkel Grimes is fan, ook Lana Del Rey liet ooit in een interview vallen dat ze de catchy muziek die HANA maakt enorm apprecieert. De support act was zo waardevol, dat HANA nadien nog een plekje op het podium kreeg tijdens de show van Grimes zelf. En terecht!

Grimes - Een zeer specifiek publiek is wat je kon treffen in een overvolle AB. Hipsters met gekleurd haar en neuspiercings langs alle kanten. En meteen konden we de link leggen wanneer Claire Boucher het podium opwandelde. Een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Jazeker, 100% hipster.

Bij opener “Laughing and not being normal” kwamen er twee danseressen het podium opgewandeld. Meteen werd duidelijk dat het optreden niet per se draaide rond muzikale hoogtepunten, maar vooral rond show. Heel veel dansen en springen, minder synths en drumpads, en nog minder gitaar. Het geheel van lichtshow, spannende beats en tonnen energie spatte zo hard van het podium dat geen enkel ander gebrek ons stoorde.
Als we het dan toch even over de muzikale kant van het verhaal kunnen hebben, mogen we eerlijk zijn dat nummers als “Flesh Without Blood”, “Realiti” en “Scream” op Grimes’ laatste plaat al goede popsongs waren, en live verbazingwekkend meer tot uiting kwamen.

Grimes zette in het geheel een ongelofelijk straffe show neer, een optreden om ‘u’ tegen te zeggen. En vooral eentje om niet snel te vergeten!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimes-03-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel