Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten
Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.
Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde
De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.
Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin. Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …
En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.
Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.
Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart
Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.
Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.
Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows
Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…
Noise/Rock/Indie
Vincent -single-
https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw
Clairval is het project van Sam Pieter Jannsens (van And Them Came Fall). Scaffoldingg is de band van de zusjes Winters. Beide kennen we als producenten van doorgaans rustige, gelaagde muziek. Op de gezamenlijke single “Silence The Guns” klinken ze evenwel boos. Het gaat dan ook over de burgerslachtoffers van oorlogen, terwijl de presidenten veilig wegblijven van het Stratego-bord waarop ze hun spel spelen.
Een mooie boodschap, verpakt in een opvallend nummer. En de opbrengst gaat ook nog eens naar Artsen zonder Grenzen.
https://clairval.bandcamp.com/track/silence-the-guns
Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album, was er de invloed van latin en Cubaanse ritmes, een ode trouwens aan jazzvibrafonist Cal Tjader.
'Bombarda' tekende voor een trip naar West-Afrika. 'Suburban Exotica' liet iets horen uit het Midden-Oosten en 'Simurg 'op zijn beurt, was een trip in Turkse psychedelica rock.
Kortom: Compro Oro uit Gent is een erg diverse band, die de eigen comfortzone durft te verlaten.
Op 'Lamellomania' is er sprake van een samenwerking met een likembé speller en zanger/vocalist/danser Bouton Kalanda. Wat zorgt voor meer een zomerse tint door de Afrikaanse ritmiek
De teksten zijn gebracht in een soort Afrikaans dialect, waar we geen jota van begrijpen. Maar de sfeer zit goed bij “Zola Maman” en de vocals van Kalanda zijn belangvol.
Hoedanook een kleurrijke sound.
Op “Kukiedi' horen we een Compro Oro als vanouds, door de brede percussie en de vibrafoon van Wim Segers. Magisch. Het international karalter siert.
“Bouton Siffle” is er dan eentje met opnieuw Kalanda, die de Afrikaanse en Westerse cultuur samenbrengt. Het mooie “Mpasi Zi Rata” zet deze versmelting verder.
We zijn allemaal wereldburgers, en dat wordt alvast benadrukt door dit combo.
Compro Oro is na al jaren nog steeds een buitenbeetje, eentje van muzikale culturen en geheimzinnigheid. Mooi hoe deze virtuozen zichzelf steeds heruitvinden en zorgen voor een kleurenpracht.
Tracklist: 1. Zola Maman 2. Ki Kumini Pas 3. Kukiedi 4. Bouton Siffle 5. Mpasi Zi Rata
Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster. De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album
Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye 10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike
Het duo Nel & J.P. kennen we intussen van hun donkere, Nederlandstalige postpunk met punkpoëzie van Nel en de diepe bas-grooves van J.P. over een bedje van beats. Wel, voor hun nieuwe single “Kapotgeliefd” veranderen ze het geweer van schouder. J.P. pakt zijn oude liefde op – de gitaar – en dat levert sprankelende gothic rock op zonder de kenmerkende laagjes synth. Wij horen meteen echo’s van Johnny Marr van The Smiths. In de lyrics gaat het over de liefde die zo hard kan branden dat de kaars ook snel opgebrand is, waarbij het koppel bruusk van zijn wolk valt naar een poel van doffe ellende.
Een knipoog naar “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division bovendien.
Mooi, deze “Kapotgeliefd”.
Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.
Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)
Ontstaan in de schaduw van de Kortrijks underground, ontpopt Nomad zich als een mysterieuze kracht in de wereld van de metalcore. Met zes energieke leden weven ze een klanktapijt dat de grenzen tussen licht en duisternis doet vervagen. Onder leiding van een boeiende zanger is de sound van Nomad een meedogenloze spervuur van beukende drums, ingewikkeld gitaarwerk en sfeervolle synthesizerlagen die ons meevoeren naar onbekende oorden.
Hun teksten gaan over reizen, verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht, betekenis van een wereld die wordt verteerd door chaos.
We hadden al een fijne babbel met de band https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102165-nomad-een-gezonde-mix-tussen-oudere-en-nieuwere-metalcore-en-andere-metalinvloeden-maakt-ons-uniek-binnen-de-scene We waren aanwezig op de album voorstelling in DVG Club, Kortrijk: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102254-wasteland-2026-een-splijtbom-aan-uiteenlopende-emoties
Hoog tijd voor de plaat zelf
De emotionele geladenheid maakt Nomad bijzonder. “Breath” is zo’n voorbeeld, rauw, meedogenloos én vol opgekropte woede. Oorverdovende melodieuze uppercuts krijgen we te verwerken. “Desert of woe”, “Feather” zijn houtklievers, straight to the bone. “Opio” klinkt waanzinnig door een meesterlijke gitaar solo. En huiveren doe je op “Sun” en “Mind”. Verder is er nog “Daerk”, melodieus donker, dreigend.
"Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven we totaal verweesd achter" , schreven we over hun optreden in DVG Club.
In het interview liet de band optekenen ''Een beetje inspelend op die generatiekloof - of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden - dat os inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen." , maar ook ''Wat belangrijk is: wat we ook doen - zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken - het blijft altijd NOMAD.''.
Diversiteit en emotie valt dus te noteren binnen het genre van de metalcore. Het is een overtuigende plaat, als een splijtbom. Wat een beleven!
Tracklist: 01 Breath 02 Desert of Woe 03 Feather 04 Opio 05 Sun 06 Mind 07 Daerk 08 Elevate
Pinkpop 2026 – van 19 juni t-m 21 juni 2026 – Pinkpop 2026 onthult timetable, randprogramma, en omvangrijke vernieuwingen op het terrein
De 55ste editie van Pinkpop belooft een bijzondere te worden. Naast een indrukwekkende line-up, introduceert het festival omvangrijke vernieuwingen op het terrein. Maar liefst 4.000m2 voormalig backstagegebied wordt toegankelijk voor publiek om ruimte te maken voor vernieuwde eet-, dans- en ontmoetingsplekken. Met het thema Life is Live nodigt Pinkpop bezoekers uit om zich drie dagen lang onder te dompelen in de tijdloze magie van livemuziek, persoonlijke ontmoetingen en unieke ervaringen om op die manier de vluchtige en roerige wereld even achter zich te laten. De timetable van Pinkpop 2026 is nu beschikbaar op via pinkpop.nl en in de Pinkpop App.
Naast de indrukwekkende line-up van artiesten als Foo Fighters, The Cure, Twenty One Pilots, Halsey, Teddy Swims, Zara Larsson, YUNGBLUD en Editors, introduceert Pinkpop 2026 grootschalige vernieuwingen op het festivalterrein. Van nieuwe, bruisende gebieden tot intieme plekken die de Limburgse gastvrijheid en bourgondische gezelligheid weerspiegelen. Alles is ontworpen om meer comfort te bieden en de festivalervaring naar het hoogste niveau te tillen.
Sun Square: waar de zon én haar bezoekers altijd stralen
Wie zin heeft om te dansen, kan zijn hart ophalen op Sun Square. Gelegen naast de festivalingang, biedt dit kleurrijke plein ruimte aan het fonkelnieuwe Sun Stage x Desperados, De Stille Jan en karaokebar Sun Scream. De naam Sun Square is een eerbetoon aan het roemruchte Sunplein, ooit het uitgaanscentrum van Landgraaf.
Op de Sun Stage x Desperados draaien en treden Nederlandse acts en dj's op die garant staan voor een onvergetelijke explosie van energie en samenzijn. Onder anderen ADF Samski, DEF, Yung Felix, Jesse Hoefnagels, Chuckie, Flaire, Bokoesam, Fiesta Macumba Soundsystem, Lisa Korver, Jet van der Steen, Nems en Mr. Polska brengen artiest en publiek dicht bij elkaar.
De nieuwe Sun Scream is een karaoke bar waar bezoekers de kans krijgen om zelf het podium op te stappen en luidkeels van zich te laten horen. Daarnaast keert publieksfavoriet De Stille Jan, de Silent Disco, terug met een prominente plek in de Sun Square. Extra toevoeging zijn de dagelijkse live-optredens van The Big Swingers, waar publiek verzoekjes kan aanvragen die ter plekke live gespeeld worden.
Sun Square is dé plek om te dansen, ontdekken en volledig op te gaan in het moment.
Historisch moment: een tweede rondje Pinkpop
Na de herintroductie van het klassieke 'rondje Pinkpop' in 2025, de mogelijkheid om volledig rondom het hoofdveld te lopen, wordt dit jaar een unieke uitbreiding toegevoegd: voor het eerst in de 55-jarige geschiedenis van het festival is er een tweede rondje over het terrein mogelijk. Het nieuwe Reumkenspad verbindt de noordzijde van het hoofdveld met Sun Square.
Het pad is vernoemd naar de Limburgse boer die Pinkpop 2024 hielp redden door met zijn olifantengras het door regen getroffen terrein weer begaanbaar te maken.
Uit eten bij pop-up restaurant van Mes Amis en picnicken in ’t Hofje
Waar vroeger paarden hun ereronde liepen op de Winnaarsring van de racetrack, krijgt dit historische gebied deze editie een nieuwe, eervolle bestemming. Het Maastrichtse, door Gault & Millau bekroonde, fine dining restaurant Mes Amis, brengt hun iconische pop-up Wijnrestaurant op het Land voor het eerst naar Pinkpop onder de naam Wijnrestaurant op het Megaland.
Dit pop-up restaurant, dat de verfijnde streekgerechten en Limburgse wijnen van het vaste restaurant serveert, brengt bourgondische gastvrijheid naar een hoger niveau. Het biedt plaats aan 70 gasten, die vooraf een tijdslot kunnen reserveren, zodat ze geen moment van hun favoriete optredens hoeven te missen. Ook is er een snackmuur met onder meer echte Limburgse 'zoervleisj kroketten'.
Direct naast de Winnaarsring ligt 't Hofje, een intieme tuin waar bezoekers voor het eerst kunnen picknicken en in alle rust van het festival kunnen genieten. Een verborgen parel midden in het groen op het terrein, voor wie hem weet te vinden.
Bourgondisch Limburg in het hart van Pinkpop
In de buurt van de Tent Stage wordt een voormalig backstagegebied omgetoverd tot een sfeervolle bourgondische ontmoetingsplek. Bezoekers genieten hier van Limburgse specialiteiten en bourgondische gerechten, van een perfecte biefstuk tot gerechten van de Green Egg.
Een negen meter hoge mijnschacht, geïnspireerd op het Limburgse mijnverleden, vormt het middelpunt en onderstreept de warme, gastvrije sfeer die Pinkpop typeert.
Rozerie: een snelle hap met Pinkpop-allure
Wie snel een hapje wil eten, kan vanaf dit jaar terecht in de Rozerie. Waar dit gebied voorheen backstage was, ontstaat nu een nieuwe eetplek naast de South Stage, waar bezoekers kunnen genieten van een gevarieerd aanbod aan foodstands. De naam Rozerie is een knipoog naar de klassieke orangerie.
Met deze stap zet Pinkpop de lijn van vorig jaar, met meer sfeervolle overdekte plekken en comfortabele zitgelegenheden, voort zodat bezoekers nog meer kunnen genieten van hun tijd op het terrein. Ook de populaire overkapping op het hoofdterrein maakt dit jaar opnieuw zijn intrede.
Campingprogramma
Verder is het campingprogramma vanaf vandaag te bekijken op de website en in de app. Pinkpop opent op donderdagavond traditiegetrouw met een silent disco in de Feesttent op de Festivalcamping.
Op de campings worden dit jaar ook knusse zitjes met shelters en picknicktafels en kampvuurplekken toegevoegd, waar ook spontane optredens van artiesten te verwachten zijn.
Dagcamping en hotelaccommodaties
Nieuw in 2026 is de dagcamping, ideaal voor bezoekers die één festivaldag blijven. Ze overnachten in een vooropgezette tent en hoeven in principe alleen hun tandenborstel mee te nemen. Deze toegankelijke optie is beschikbaar vanaf €75 per persoon per nacht. Uiteraard blijven ook de vertrouwde en comfortabele glamping accommodaties beschikbaar voor wie meer luxe zoekt.
Voor bezoekers die kiezen voor nog meer comfort zijn er diverse hotelaccommodaties vanaf €140 p.p. per nacht, inclusief pendelbus die bezoekers rechtstreeks van- en naar het Pinkpop terrein brengt.
De PinkPlanner en verbeterde bereikbaarheid
Om bezoekers te ondersteunen bij het plannen van de complete festivalervaring introduceerde Pinkpop eerder dit jaar de PinkPlanner: een handige online tool die bezoekers helpt alle opties voor hun reis en verblijf te overwegen; van vervoer en parkeerplek tot overnachting.
Daarnaast heeft Pinkpop stappen gezet om de bereikbaarheid van het festival te verbeteren. Reizigers met het openbaar vervoer kunnen nu al in Heerlen uitstappen, waar ze gebruik kunnen maken van een gratis pendelbus direct naar het festivalterrein. Hierdoor verloopt de reis sneller en gemakkelijker en vervalt de eerdere overstap naar station Landgraaf.
Voor bezoekers die met de auto komen, is de bereikbaarheid verbeterd. Parkeerterreinen zijn vanaf deze editie gekoppeld aan het verblijf, waardoor de reis van- en naar Pinkpop efficiënter verloopt. Dagbezoekers kunnen parkeren op P4 of P5 en met de pendelbus naar het festivalterrein reizen.
Timetable
De timetable voor Pinkpop 2026 is nu beschikbaar op pinkpop.nl en in de Pinkpop App.
Programma Pinkpop 2026
Vrijdag
Twenty One Pilots o Teddy Swims o Zara Larsson o Electric Callboy o Kingfishr o Natasha Bedingfield o The Pretty Reckless o Roxy Dekker o The Vaccines o Balu Brigada o The Beaches o The Plot in You o Ski Aggu o Sleep Theory o De Herfshane Band o Buffalo Traffic Jam o Ecca Vandal o Isabel van Gelder o Linka Moja o VOILÀ o YONG YELLO
Zaterdag
The Cure o Halsey o Editors o Franz Ferdinand o IDLES o Lauren Spencer Smith o Sofi Tukker o Soulwax o Suzan & Freek o Triggerfinger o Alessi Rose o Giant Rooks o HAEVN o Hang Youth o The Haunted Youth o Jehnny Betho Chezile o Jerub o LEAP o Thijs Boontjes o Wodan Boys
Zondag
Foo Fighters o YUNGBLUD o DI-RECT o JADE o Royel Otis o Tom Morello o Wet Leg o White Lies o BENTE o Daði Freyr o Dogstar o Fat Dog o Good Neighbours o Max McNown o MY BABYo Ben Ellis o Die Spitz o HotWax o Leila Lamb o NAFT o Sofia Camara
Tickets
De ticketverkoop voor Pinkpop 2026 is reeds gestart via Ticketmaster:
Weekendticket (3 dagen incl. camping): €305 incl. servicekosten.
Dagticket: €155 incl. servicekosten.
Groepsticket (bestaande uit 10 tickets): €285 per ticket incl. servicekosten + 50% korting op Groepsplek XL.
Tickets zijn mobile only en te vinden via de Ticketmaster-app, de Pinkpop-app of het Ticketmaster-account. Meer info op pinkpop.nl.
Over Pinkpop
Pinkpop is het meest iconische festival van Nederland. Al meer dan vijf decennia biedt het festival een podium aan absolute wereldsterren én de legendes van morgen, van The Rolling Stones en Metallica tot Justin Bieber en Olivia Rodrigo. Wat Pinkpop uniek maakt, is de gemoedelijke sfeer waarin generaties samenkomen en verschillende muziekstijlen elkaar vinden.
Daarnaast zijn er verspreid over het terrein ook een verrassend randprogramma waar bezoekers de hele dag door van kunnen genieten. Het is een roze bubbel waarin grootse optredens en spontane momenten samen een onvergetelijk weekend vormen.
De 55e editie van Pinkpop vindt plaats van vrijdag 19 tot en met zondag 21 juni 2026 op Megaland in Landgraaf.
www.pinkpop.nl
Doodseskader en LeBlanc, Club Wintercircus, Gent op 17 april 2026 – Pics
DOODSESKADER is duidelijk nog lang niet klaar met het herdefiniëren van grenzen, ze zijn nog maar net begonnen. Tim De Gieter en Sigfried Burroughs komen terug met hun derde volledige album, The Change Is Me: een achtbaan die je alleen kunt omschrijven als het onstabiele liefdeskind van witch house, hiphop, industrial dream pop en stadionrock, dat niet kan beslissen of het de wereld wil zien branden of van de daken wil roepen dat we haar moeten redden.
Hun mix van grungy melodieën uit de jaren ’90 met vervormde synths, sludgy bas, strak getunede vocalen, rap, zang en uitbarstingen van pure woede over de huidige staat van de wereld laat je achter met een gevoel van totale verwarring én fascinatie.
De liveoptredens van de band de afgelopen jaren hebben een cruciale rol gespeeld in het vormen van hun ideologie.
Op het podium vindt het duo verbinding; niet alleen met het publiek, maar ook met elkaar.
Meemaken, ervaren en ondergaan tijdens een immersive show in Club Wintercircus.
LeBlanc is de frontrunner van een nieuwe lichting Nederlandstalige Brusselaars die rap, punk en elektronica zonder schroom door elkaar jaagt. Zijn debuutalbum Nog Steeds Op Een Zoektocht uit 2024 mixt rap met zware elektronische beats, van DnB tot hardcore en zelfs een meer introspectieve kant.
Muzikaal zit hij ergens tussen Joost en Zwangere Guy met een scheutje Prodigy.
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Doodseskader
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9522-doodseskader-17-04-2026?Itemid=0
LeBlanc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9521-leblanc-17-04-2026?Itemid=0
Org: Democrazy, Gent
Brugge Centraal Open Air van 5 augustus t-m 13 augustus 2026
STAD BRUGGE EN CACTUS MUZIEKCENTRUM PRESENTEREN NIEUW STADSFESTIVAL BRUGGE CENTRAAL
Deze zomer klinkt er weer live muziek in de Brugse binnenstad. Cactus Muziekcentrum en Stad Brugge slaan opnieuw de handen in elkaar en organiseren een nieuw stadsfestival onder de naam Brugge Centraal, met een gratis Open Air festival op de Burg en vier concertavonden op het binnenplein van het Gruuthusemuseum. Ook publiekslieveling Benenwerk komt dit jaar terug als onderdeel van Brugge Centraal.
De roep naar een opvolger voor MOODS! was groot en werd gehoord door het Brugse stadsbestuur. Dat gaf Cactus Muziekcentrum de opdracht een nieuw zomerfestival uit te denken en dat komt er nu, onder de naam Brugge Centraal. Brugge Centraal, want de Brugse binnenstad speelt een centrale rol, met de Burg en het binnenplein van het Gruuthusemuseum als belangrijkste locaties. Tim Beuckels, directeur bij Cactus Muziekcentrum: "Brugge Centraal wordt een breed en toegankelijk festival voor alle Bruggelingen, om een divers publiek bij elkaar te brengen in het hart van de stad. We kozen voor de naam Brugge Centraal, omdat de stad en haar Bruggelingen centraal staan, bovendien krijgen we de kans om acts te presenteren in het absolute centrum van Brugge. Ook vinden we dat het de rol van Brugge als centrumstad en culturele hotspot mooi accentueert. Het festival dat deze stad verdient wordt veelzijdig, fris en ambitieus."
Brugge Centraal Open Air
Brugge Centraal, van woensdag 5 augustus t.e.m. donderdag 13 augustus, wordt een drieluik bestaande uit Brugge Centraal Open Air, Brugge Centraal Concerts en Benenwerk. Op 7 augustus is de Brugse Burg het historische decor voor Brugge Centraal Open Air. Felix Van de Loock, artistiek coördinator bij Cactus Muziekcentrum: "Met een feestelijke line-up voor alle leeftijden serveert Brugge Centraal die dag een selectie klinkende namen die je terugvindt op de grote festivalpodia in België, en dat helemaal gratis. Met een focus op pop, hiphop en elektronische muziek die het stedelijke karakter van het festival extra in de verf zet."
Op de line-up staan de Groningse hitmachine Kraantje Pappie, West-Vlaamse rap royalty 't Hof Van Commerce, S10, NAFT en Blu Samu.
Brugge Centraal Concerts
Met de imposante gevel van Gruuthuse als decor organiseert Brugge Centraal een selectie sfeervolle shows voor zittend publiek in openlucht. Felix Van de Loock: "Op het moment dat de stad verstilt en de schemering invalt over de kasseien van deze historische plek, treden (inter)nationale toppers aan voor een onvergetelijke performance die gegarandeerd onder de huid kruipt. Gruuthuse was en blijft een gedroomde locatie voor intieme zomerconcerten."
Tijdens Brugge Centraal Concerts treden Raymond Van Het Groenewoud (05/08), Tom McRae (06/08), Emmy d'Arc, (12/08) en Alfa Mist (13/08) aan. Tickets zijn vanaf nu te koop via bruggecentraal.be.
Benenwerk
Geen Brugse zomer zonder Benenwerk. Ondertussen is het eendaags dansfestival al meer dan 20 jaar een vaste waarde en dat wordt dit jaar niet anders. Benenwerk wordt een onderdeel van Brugge Centraal op zaterdag 8 augustus. Het gekende én gesmaakte concept blijft hetzelfde; de Bruggeling kan gratis komen proeven van verschillende dansstijlen op dertien verschillende podia in de Brugse binnenstad. De line-up van Benenwerk wordt binnenkort bekend gemaakt.
Burgemeester Dirk De fauw is alvast tevreden met de hernieuwde samenwerking: "Met Brugge Centraal geven we een krachtig antwoord op de vraag naar een nieuw zomers stadsfestival in het hart van onze stad. We brengen muziek, sfeer en ontmoeting samen op unieke historische locaties en maken cultuur opnieuw laagdrempelig en toegankelijk voor iedereen. Dat we dit samen met Cactus Muziekcentrum kunnen realiseren, maakt het verhaal des te sterker. Brugge Centraal onderstreept onze ambitie om Brugge verder uit te bouwen als levendige en eigentijdse cultuurstad, waar iedereen zich welkom voelt."
Ook schepen van Cultuur Nico Blontrock kijkt uit naar de komst van een nieuw stadsfestival: "Ik wou al een hele tijd werk maken van een nieuw muziekgebeuren in Brugge, in opvolging van wat eerder teloorging. Die belofte is nu nagekomen. Met Brugge Centraal kiezen we nu resoluut voor een sterk en eigentijds muzikaal verhaal in het hart van de stad. De combinatie van een gratis Open Air, intieme concertavonden op een unieke erfgoedlocatie en het vertrouwde Benenwerk zorgt voor een veelzijdig programma dat verschillende generaties en smaken aanspreekt. Zo brengen we niet alleen kwaliteit, maar ook verrassing en ontdekking naar Brugge. Ik kijk er echt naar uit."
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
05-08 Raymond V/H Groenewoud
06/08 Tom McRae
07-08 Kraantje Pappie, ’t Hof van commerce, S10, NAFT, Blu samu
12/08 Emmy d’Arc
13/08 Alfa mist
07/08 Benenwerk
Tickets & info
Brugge Centraal Open Air op vrijdag 7 augustus en Benenwerk op zaterdag 8 augustus zijn gratis evenementen. Alle info via bruggecentraal.be. De shows van Raymond Van Het Groenewoud, Tom McRae, Emmy d'Arc en Alfa Mist binnen Brugge Centraal Concerts zijn betalend. Tickets zijn vanaf nu te koop, eveneens via www.bruggecentraal.be
www.cactusmusic.be
Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Cosmic Psychos uit Melbourne lijkt populairder dan ooit. De Casino (capaciteit 650) was zelfs zo goed als uitverkocht. Een verklaring is misschien te zoeken met de heropleving van jonge punkbandjes .
Hun laatste plaat, "I really like beer" kreeg wat meer media-aandacht dan gebruikelijk, maar een meesterwerk kun je het bezwaarlijk noemen. Maar met de titelsong, waarvan er twee versies op staan: "I like beer" en "I really really really like beer", staat er wel een anthem op, dat hen op het lijf is geschreven. Een lijflied dat je eerder op een debuutplaat verwacht dan bij een groep die al vierenveertig jaar meedraait. Of werpt dat eindeloze touren dan toch zijn vruchten af?
Cosmic Psychos had zelf zijn voorprogramma meegebracht: Good Sniff, dat uit de buurt van Geelong komt. Het jeugdige duo - de mannen van Cosmic Psychos konden hun (groot)vaders zijn - koos voor een niet-alledaagse bezetting van bas en drums die me meteen deed denken aan Death From Above 1979 (later viel dat jaartal eraf). Een duo uit Canada dat begin jaren 2000 met hun dancepunk een bescheiden hype ontketende en me toen live compleet van de sokken blies.
De kans dat ook Good Sniff een hype wordt is onbestaande. Meer nog, hadden de heren van Cosmic Psychos hen niet meegebracht, dan hadden we er waarschijnlijk nooit van gehoord. Niet dat het nu zo slecht was, alleen ontbeerde het relevantie. Lachie Brown bleek een fenomenale drummer die bovendien een stem als een spreekwoordelijke klok had. De razende roffels van deze uitermate sympathieke jongen bleven tot het eind fascineren.
Zijn maatje, Elias Hodson, speelde simpelweg gitaar op een bas. Lijkt me verschrikkelijk onhandig maar de knul had er duidelijk geen enkel probleem mee. Het leverde wel een apart geluid op, snedig, pittig, maar wat de meerwaarde ervan was is me nog steeds niet duidelijk.
Op hun Bandcamp-pagina wordt hun muziek omschreven als garage punk-rock maar dat bleek helaas niet te kloppen. Ik hoorde vooral een soort grunge waar ik niets mee heb en die, ondanks hun jeugdig enthousiasme, af en toe belegen klonk. Tja, naast Death from above borrelden gaandeweg de set ook een Royal Blood, Blood Red Shoes, Band Of Skulls, Silverchair, The Chats en in de grunge elementen een Nirvana op. Maar misschien kan deze tour met hun mentoren alsnog een kentering in hun muzikale koers teweegbrengen.
De mannen van Cosmic Psychos zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit de pub, waar ze na een dag hard labeur op het veld enkele pinten waren gaan pakken, het podium waren opgestapt. Image building! Maar dan van de goedkoopste soort. Links: zanger-bassist Ross Knight in een rafelige korte broek en met een tot op de draad versleten petje op de knikker, rechts: gitarist John " Mad Macka" McKeering met een Westmalle Tripel van 75cl binnen handbereik. BC Michael Marks van Dune Rats is de drummer tijdens deze tour want de twee jaar geleden opgestapte Dean Muller werd nooit vervangen.
Deze ‘I really like beer’-tour staat dus in het teken van het bier, alsof dat ooit anders is geweest in hun leven. De set begon dan ook heel toepasselijk met "Pub" en "Nice day to go to the pub". De toon was meteen gezet voor een uurtje bulldozerpunk zonder enige vorm van nuance. In een ‘houtklievers/beertempo’ volgden de nummers elkaar snel op.
Cosmic Psychos laat je deels twijfelen of je ze stupide dan wel geniaal moet vinden. Hun rechttoe rechtaan pubpunkrock klonk zoals altijd erg rudimentair en compromisloos terwijl Mad Macka's gitaar bleef steken in goedkope hardrock.
En toch had dit een onweerstaanbare aantrekkingskracht die de zaal moeiteloos op sleeptouw nam. Geen gezever, beuken maar en het helpt natuurlijk dat ze altijd zichzelf zijn gebleven. Muzikaal amusement, ergens tussen Ramones en Motorhead in.
Een leuke set zondermeer. Zo deelde Ross Knight een flesje bier uit aan iemand in het publiek om even later zelf drie Duvels toegestopt te krijgen van een gulle fan.
De nummers mochten al eens inwisselbaar klinken, tijdens de finale lieten ze toch enkele prijsbeesten los: “Dead roo”, Go the hack”, "I like beer"(uiteraard!) gevolgd door "Fuckwit city" en "Lost cause", die lonkt naar de stofferige, meeslepende stoner.
Voor het laatste nummer, "David Lee Roth", dat reeds op hun allereerste plaat stond, trok Mad Macka heel theatraal zijn Marcelleke uit zodat we zijn enorme bierpens in alle glorie konden bewonderen. Na dit schitterende slotakkoord volgde het traditionele afscheidsritueel waarbij ze elkaar uitgebreid feliciteerden om daarna met zijn drieën op een rij, de rug naar het publiek, hun broek af te steken.
We misten nog oude kleppers “Hooray fxx” en “Can’t come in” in hun meedogenloze set. Bisnummers zijn nog steeds niet aan hen besteed en zo lag de weg naar de dichtstbijzijnde kroeg meteen wijd open.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Cosmic Psychos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9520-cosmic-psychos-17-04-2026?Itemid=0
Good sniff
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9519-good-sniff-17-04-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Unsane - Louterende furie
Met Unsane en Kowloon Walled City haalde Les 4 Écluses twee groepen, die ook op de affiche van Roadburn in Tilburg blinken, in huis en dan weet je wel hoe laat het is: oordopjes worden geen overbodige luxe.
… Hoewel dat bij de eerste band eigenlijk best meeviel. Kowloon Walled City komt uit het Californische Oakland en ontleent zijn intrigerende naam aan een extreem dichtbevolkte enclave in Hongkong, die oorspronkelijk een Chinees fort was. De groep is sinds 2017 actief en heeft vier platen uitgebracht, waarvan de laatste twee op Neurot Recordings, het label van Neurosis. Dat schiep toch enige verwachtingen maar die werden toch niet volledig ingelost.
Kowloon Walled City nam een vreemde start. Het leek wel alsof de twee gitaristen en de bassist zonder duidelijke lijn hun zuinige snaaraanslagen kozen. Toen de drummer eindelijk inviel ontstond er dan toch een bevreemdende sound die zich ergens tussen noiserock en doommetal situeerde. Vrolijk werd je er niet van. Dit klonk somber, kaal en verwrongen. Soms leek het zelfs alsof je drie basgitaren hoorde. Als één van de gitaren zich dan toch even aan hogere noten waagde, was het alsof een eenzaam zonnestraaltje door de zwaar bewolkte hemel priemde.
Kommer en kwel leek ons deel maar het had wel iets. Jammer dat de monotoon declamerende zang van Scott Evans wat kracht miste. De groep koos meermaals voor een hard/zacht-dynamiek maar slaagde er, in de zachtere passages, niet in de spanning op te bouwen. Die klonken eerder saai en stuurloos.
Kowloon Walled City deed er alles aan om iets geheel eigens te creëren, maar struikelde daarbij net te vaak om van een revelatie te kunnen spreken.
Unsane, noiserockpioniers uit New York en bekend om zijn bloederige platenhoezen, bestaat inmiddels bijna 40 jaar. Niet evident want de groep kende de nodige tegenslagen. Zo stierf drummer Charlie Ondras in '92 aan een overdosis heroïne en werd zanger Chris Spencer in '98 door vier man aangevallen na een concert in Wenen, met inwendige bloedingen en een zware operatie als gevolg. Maar de groep krabbelde telkens weer overeind tot Spencer er in 2019 de stekker uittrok om een nieuwe band, Human Impact, te beginnen.
Maar zijn liefde voor Unsane liet hem niet los en amper twee jaar later blies hij de groep, met een nieuwe drummer en bassist, nieuw leven in. Negen jaar na hun vorige passage stonden ze opnieuw in Les 4 Écluses.
Een nieuwe plaat om voor te stellen, zoals toen met ‘Sterilize’, nog steeds hun meest recente werk, was er dit keer niet. De focus lag op het oudere materiaal en vooral op ‘Occupational hazard’, een plaat uit 1998 die dit jaar een geremasterde versie kreeg. Niet dat dit veel verschil maakte want Unsane moet het vooral van energie hebben.
Chris Spencer is een man van weinig woorden, maar eerst moest hem nog een welgemeend ‘Fuck Trump!’ van het hart vooraleer de hel kon losbarsten. En of die losbarstte! Het zat er meteen bovenarms op met de mokerende drums van Jon Syverson, de middenrif splijtende bas van Eric Cooper en de ongenadig kervende gitaar van Chris Spencer. De oerschreeuw vol opgekropte woede van Spencer, die nog niets aan kracht heeft ingeboet, maakte het plaatje compleet. Hij schreeuwde zich letterlijk de longen uit het lijf of althans de inhoud ervan. Rochels en snot spatten kwistig in het rond. De korte nummers, die je telkens de adem benamen, werden strak, beenhard en luid gebracht.
Dit was onophoudelijk beuken tot iedereen murw was. Chris Spencer leek er ongelooflijk veel zin in te hebben en kon het blijkbaar goed vinden met zijn nieuwe groepsleden. Hij botste voortdurend tegen de bassist aan en vond tegelijk de tijd om de drummer op te jutten. En ondertussen bleef zijn gitaarspel vrij indrukwekkend klinken. Grappig hoe hij zijn gitaar telkens leek uit te wringen wanneer hij een laatste noot liet vibreren.
Hoogtepunten zoeken in een set met zo'n constant hoog niveau voelt wat zinloos aan. Toch sprongen er voor mij enkele nummers wat uit. "This plan" door die verzengende slide, "Scrape" en "Empty cartridge" omdat die staan op ‘Scattered, Smothered & Covered’, de plaat uit 1995 die me liet kennismaken met Unsane.
Na een verwoestend intense set volgde nog één bisnummer, "Only pain", waarna ik de zaal met een gelouterde geest verliet
Organisatie: Les 4 Écluses, Dunkerque
Nederlands 
Français 
