El Vy is de samenwerking tussen The National zanger Matt Berninger en Menomena/Ramone Falls lid Brent Knopf. Het stond al lang op stapel, maar door de drukte kon het pas nu zijn doorgang vinden . Knopf legde de muzikale basis voor de plaat , waar Berninger zijn muzikale ideeën en teksten op losliet.
Een melancholiek grillig , groovy poprock decor wordt opengetrokken , met dampende funk en soul. Er is de kenmerkende slepende donkerte van The National bepaald door de verhalende baritonzang van Berninger. De titelsong springt er op uit , maar “I’m the man to be” , “Paul is alive” met indringend gitaargepengel of een sfeervol “No time to crank the sun” en een extravert “Happiness, Missouri” misstaan ook niet .
We hebben hier een goed samenwerkingsverband, niet uniek of groots …
Wie dacht dat enkel in de US catchy en kwaliteitsvolle punkrock wordt gemaakt is er aan voor de moeite!
Een paar weken geleden stelde You Nervous? immers hun debuutCD ‘Furry Tales’ voor tijdens een gesmaakte releaseshow in Gent en overtuigde daarmee alle liefhebbers en kenners van het genre : pure punkrock made in Belgium!
You Nervous? is een sympathiek 4-tal uit de streek van Lokeren en groot Gent. Ze timmeren al een poosje aan de weg en hebben intussen de nodige ervaring opgebouwd op nationale en internationale podia.
Zo waren ze vorige zomer ondermeer te zien op Brakrock in Duffel en mochten ze ons land vertegenwoordigen op Punk Rock Holiday in Slovenië. Enkel een CD ontbrak nog op het palmares, maar dat is bij deze met brio rechtgezet! Dat de heren van You Nervous? niet over één nacht ijs zijn gegaan en ruimschoots de nodige tijd, energie en zorg hebben gestoken in hun debuut is duidelijk hoorbaar. Natuurlijk zijn de invloeden van idolen als Blink 182 en bands als Zebrahead, Bowling for Soup enz. aanwezig in het songmateriaal en is het niet evident in de gekende en goed in het oor liggende punkrockstijl nog origineel uit de hoek te komen.
Toch slaagt deze bende jonge wolven daar zeer verdienstelijk in. Luister maar eens naar opener “Just Say” die meteen heel krachtig uit de speaker vloeit maar toch onmiddellijk blijk geeft van een knappe opbouw en een catchy/poppy refrein.
Het lekker meezingbare “Words Unspoken”, het stevige duo “Someone New” en “The Rebel”…stuk voor stuk pareltjes die zich meteen in het hoofd nestelen en blijven hangen. Ook de overige 7 nummers van het schijfje zijn eigenlijk niet anders : één voor één leuke songs die pittig rocken en toch doorspekt zijn van veel melodie en een hoog sing along gehalte. Kortom, nummers die bijblijven en daarom bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is wat mij betreft alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.
Duimen dat dit geslaagde debuut de heren van You Nervous? de nodige airplay, bekendheid en erkenning zal opleveren en hen nog meer motiveert om er vol voor te gaan op allerlei podia in binnen en buitenland. Check op internet talrijke optredens dit voorjaar in menige Vlaamse jeugdhuizen.
Ik ben alvast fan van de band, maar dat had u al door!
Voor meer info over You Nervous? check facebook of stuur een mailtje naar : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
In die vijf jaar sinds hun debuut is er toch heel wat gebeurd … Het Gentse Arquettes onderging een serieuze verandering in hun bezetting en de keys werden op het achterplan geduwd . De band combineert dynamiek en friste met een dromerig concept en dat levert een fijn overtuigende plaat op .
Een doortasten rockgeluid , niet vies van effects en shoegaze hebben we op een “When it shows” en de single “I don’t need it” . Het andere aspect horen we op “I need a rest”, “Cracks”, “Cuz” en “Space age”; die rustiger , ingenomener zijn . En verder houden we van hun intens broeierig materiaal die het kwintet weet aan te bieden als “Can’t you see” en “Stay around”, die ergens The Posies doet opborrelen.
Een snedige, dromerige aanpak , die ons weet te overtuigen en aantoont dat dit kwintet ‘back in town’ is.
Meer info op http://www.arquettesmusic.com
We zijn alvast onder de indruk van dit waverockend collectief Organic die toe zijn aan hun tweede cd ‘Empty century, die ‘Under you carbon constellation’ opvolgt .
Op de eerste songs kan je niet omheen de invloed van Joy Division en de oude House of Love en The Chameleons . “Let’s carry on” heeft een enorme sterke opbouw en een intrigerende ritmiek . Een hypnotiserende spanning , die ook de kwaliteit bevestigt van de openingsnummers “Police station” en “My own grey” .
De electro/keys kregen meer armslag middenin de cd . “Hyperbola” en “Position” zijn er twee die kunnen opgenomen in de list van een Front of Sisters . Verder blijft het combo het toch wel meer dan goed doen , check maar eens de afsluitende tracks “Rip me” en een tot op het bot uitgediept “Mystical color”.
Na het beloftevolle Whispering sons , die in de Humo’s Rock Rally geselecteerd zijn , kan dit met zo’n bands het genre opwaarderen naar een breder publiek; trouwens, dit is een plaat die zowel waverockers, als de industrial en de postpunkers samenbrengt. Mooi!
Info op https://www.facebook.com/newwavestoner
We zijn alvast te vinden voor wat Soul Embrace aanbiedt op ‘Good morning to myself’ . Een goedemorgen is zeerzeker op zijn plaats om de dag te kunnen starten met de drie eenheid “Suffocating live”, “Fade into” en “Photoghraph” , sfeervolle , warme songs die een melange bevatten van pop , rock , soul, jazz en blues …Een gevoel van ‘ertegenaan’ kunnen . We horen een donkere tune , die ergens The National door de bass en de stem, en Morphine door de blazersectie oproept. En het combo durft te rocken , check “Die a happy man” en “Tarentino cool” maar eens , die natuurlijk refereren aan die ‘fatal’ rock’n’roll van de man himself .
Soul Embrace heeft een mooi , aangenaam plaatje afgeleverd dat gedreven, broeierig als meeslepende loungy klinkt!
Info op https://www.facebook.com/soulembraceofficialpage
Sinds hij eind jaren ’70 door de Britse pers samen met generatiegenoten Elvis Costello en Graham Parker als angry young man werd gebrandmerkt heeft Joe Jackson al flink wat muzikale watertjes doorzwommen. Na de snedige pubrock uit z’n begindagen ging de ranke Brit zich gaandeweg ook bedienen van ingrediënten uit new wave, reggae, big band, swing, latin, soundtracks, klassiek en jazz om een trits popklassiekers in te blikken.
Ook op z’n 61ste maakt Jackson er een erezaak van om platgetreden paden te mijden. Voor zijn jongste project nam hij telkens vier songs op in New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans met lokale muzikanten die hij meestal van geen haar of pluimen kende. Het oorspronkelijke idee om daar vier EPs uit te distilleren mondde uiteindelijk uit in een nieuw full album ‘Fast Forward’, zijn eerste plaat met eigen schrijfsels sinds 8 jaar.
Afgelopen maandag deed een goedgemutste Jackson intussen reeds voor de zesde keer de AB aan. In de herfst van zijn carrière leek de man schijnbaar verwonderd dat hij de zaal nog kan doen vollopen met veertigers en vijftigers bij wie een goede popsong er altijd in gaat. Maar hoe gaat een veteraan te werk als hij in pakweg anderhalf uur vier decennia muziekgeschiedenis moet proppen? Jackson bedacht tijdens deze tour hiervoor een eenvoudige oplossing door moederziel alleen zijn eigen voorprogramma te verzorgen vanachter zijn vertrouwde vleugel. Introspectie troef dus bij aanvang van de set, maar met crowd pleasers als “It’s Different For Girls”, “Hometown” en “Be My Number Two” werd duidelijk op veilig gespeeld. Dat Jackson een virtuoze pianist is weten we al langer, alleen met zijn stem wou het niet altijd vlotten; één of andere infectie was de voorbije dagen wat roet in de stembanden van de prille zestiger komen gooien, maar in het gezelschap van een thermos thee werd dat euvel tot een minimum herleid.
Tijdens “Is She Really Going Out With Him?” kreeg Jackson het gezelschap van Graham Maby, boezemvriend en reeds vanaf debuutplaat ‘Look Sharp’ (’79) diens trouwe luitenant op bas. De überclassic werd door beide veteranen tot de essentie herleid, wat trouwens nog altijd de meest betrouwbare lakmoesproef is om de houdbaarheidsdatum van een nummer te testen. Met de New Yorkse muzikanten Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell (drums/percussie) haalt Jackson tijdens deze tour bovendien een extra dosis creativiteit aan boord waardoor een remake van een aantal van zijn klassiekers kinderspel lijkt. Zo werd een broeierige triphop beat onder “Real Men” geschoven, of werd een bijna onherkenbaar “Steppin’ Out” getransformeerd tot pure dreampop gedrapeerd met prog elementen. Ook “Another World” en “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)” werden uit de 80ies catalogus van de veelzijdige songwriter geplukt, ten nadele van platen uit alle daaropvolgende decennia die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
Joe Jackson heeft intussen een kaap overschreden die hem schaamteloos toelaat om luidop te filosoferen over de dingen des levens. Op zijn nieuwe schijf ‘Fast Forward’ heeft hij zo een belangrijke kluif aan het begrip ‘tijd’; tijdens het solo gebrachte titelnummer waant hij zich in een teletijdsmachine richting de toekomst, volgens Jackson is het een manier om de huidige waanzin op deze aardkloot achteraf te kunnen begrijpen. “The Blue Time”, een ander hoogtepunt vanop de nieuwe worp, situeert zich dan weer tussen droom en werkelijkheid, en klonk in de AB als een lost track die de officiële versie van Jackson’s succesvolste plaat ‘Night And Day’ (’82) nooit haalde.
Wellicht om het ook voor zichzelf voldoende interessant en spannend te houden loodst Jackson elke avond ook een paar covers in zijn set. De die-hard fans zagen het wellicht liever anders, want niet elke original keuze is geslaagd. ABBA’s “Knowing Me, Knowing You” is sowieso al geen persoonlijke favoriet, en in de AB tekende het gedrocht dan ook voor de dip van de avond. Veel beter kwam Jackson weg met de fraaie New Orleans-style transformatie van Joni Mitchell’s “Big Yellow Taxi” die Dr. John wellicht ook zou kunnen pruimen. Tijdens de encores werd ook “See No Evil” vanonder het stof gehaald, een moedige tribute aan Tom Verlaine en diens Television. Eén van Jackson’s eerste singles “One More Time” (’79) sloot daar naadloos bij aan, zowat de enige keer vanavond dat de groep alles uit de kast haalde om een venijnige rocker op de mat te leggen.
De zesde passage van Joe Jackson in de AB toonde een maestro die niets meer te bewijzen heeft maar dat toch voortdurend wil doen. Voor hetzelfde geld maakt de man na deze tour een opera of een plaat met Franse chansons, dus waren we maar wat blij dat we deze angry young man van 61 in zijn wellicht beste gedaante hebben kunnen meepikken.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The National heeft even een pauze ingelast, dus de leden van de band hebben tijd voor andere dingen. Matt Berninger maakte vorig jaar al gebruik van zijn tijdskrediet om met Brent Knopf van Menomena El Vy op te richten, waarbij vooral de single “Return to the moon” onze goedkeuring kon wegdragen. Naast Berninger bestaat The National uit twee paar broertjes, en het zijn nu de minder bekende broertjes, namelijk de ritmesectie bestaande uit Bryan en Scott Devendorf die ook hun project op de wereld loslaten in de vorm van LNZNDRF. Dit doen ze samen met de trombonespeler van Beirut, Benjamin Lanz, die ook al meedeed met The National en Sufjan Stevens, Sharon Van Etten en Phosphorescent. De band zonder klinkers is dus een samenvoegsel van twee achternamen, en zullen we verder aanduiden als Lanzendorf, want dat bekt een heel stukje gemakkelijker. Het titelloze debuut van deze band werd over twee weken opgenomen in een kerk in Cincinnatti, de thuisstad van de Devendorf-broertjes.
Geen uitverkochte AB zoals bij El Vy, maar de Rotonde zat niettemin goed vol voor de ruggengraat van The National. De broertjes Devendorf zijn heel erg geïnspireerd door krautrock, en dat was ook wat er in de Rotonde uitkwam: een wisseling van instrumentale en gezongen nummers, waarbij Benjamin Lanz de zang en gitaar voor zijn rekening nam. Er was ook een vierde man, Aaron Arntz, die nog getourd heeft met Dweezil Zappa, Edward Sharpe & the Magnitic Zeros en Grizzly Bear. Die bepaalde voor een groot deel de sound van de band, met zijn keyboard/filterbank, waarbij hij meer aan de knoppen draaide dan dat hij melodieën speelde. Vestimentair was deze show geen hoogvlieger, de bandleden droegen lelijke overalls, en met de kapsels en de jaren zeventig-brillen straalde Lanzendorf een hoog nerd-gehalte uit. Jani Kazaltsis was duidelijk niet de production manager voor deze tour.
Er werd stevig afgetrapt met” Future you”, dat begon met gefilterde modulaties vanop de keyboard, waarna de gitaar inviel en de Devendorf broertjes een strakke groove neerzetten. Postrock dus, een mix van beats en noise, dat is dus Lanzendorf, en dat alles met aardig wat decibels. Op “Kind things” zong Lanz met een hoge falset, Alexis Taylor van Hot Chip indachtig, en dat werd gecombineerd met een new wave gitaartje à la Siouxsie and the Banshees.”Monument” had dan weer naast The Notwist gelegen. “Hypno-skate” riep de troosteloze sfeer van de bekroonde Camorra-reeks Gomorra op, met een glansrol voor drummer Bryan Devendorf, die een machtige groove neerzette in een nummer dat steeds maar crescendo ging. In “Beneat the black sea” zong Lanz met zijn gewone stem, een nummer dat nog het meest aanleunde bij The National en dat heel erg duidelijk maakte dat het geluid van The National volledig steunt op bas en drums van de Devendorfs. Als The National ooit covers opneemt, dan is dit een kandidaat om in de setlist opgenomen te worden, de trieste bariton van Berninger zou hier heel mooi bij passen, dit nummer was van de zelfde verscheurende schoonheid als “Terrible Love”.
Andere sferen kregen we dan weer in het falsetgezongen “Mt. Storm”, dit was Jonsi van Sigur Ros ten voeten uit. De volumes gingen nog eens goed de hoogte in voor “Samarra”, drones en noise creëerden een hoogoven van geluid waar de gensters van afschoten.
Slotsom? Dit was een stuk beter dan El Vy, Lanzendorf mengt moderne electronica met krautrock, en dit met een stevige groove waarbij het goed toeven is:
Setlist : Future you –Kind things-Monument-hypno-skate- Beneat the black sea-Mt. Storm-Samarra
Organisatie: Botanique, Brussel
Stellar Swamp 2016 – Brussels Psych Music Festival
Stellar Swamp 2016
Magasin 4
Brussel
2016-02-20
Ollie Nollet
Stellar Swamp is een Brussels festival voor psychedelische muziek dat vorig jaar in het leven werd geroepen door de plaatselijke groep Moaning Cities, in een samenwerking met Magasin 4 en Atelier 210, die voor de twee locaties zorgen. Dag twee lokte verrassend veel volk naar Magasin 4, dat zo goed als helemaal volgelopen was voor vijf toch relatief onbekende groepjes. Veel echte psychedelica hoorde ik er niet, althans wat ik onder dat begrip versta, maar dat kon de muzikale pret niet drukken.
De eerste groep vond ik meteen al de revelatie van de avond. Het Brusselse Azmari omschrijft zichzelf als een Afro Psychedelic Ethiogrooves Band! Een hele mondvol maar zelfs dat bleek niet voldoende om hun muziek te omschrijven. Verder hoorde ik nog reggae, funk en ethno jazz invloeden terwijl ze voor het hoogtepunt van hun set de inspiratie bij de Touareg blues hadden gevonden. In die waanzinnige stroom van verschillende invalshoeken meende ik ook nog echo’s van Pigbag en Allez Allez te horen. De ene keer klonken ze erg uitbundig om even later het tempo te laten zakken en heel bezwerend uit de hoek te komen. Dat laatste vooral door de enigmatische zangeres, Nadia Daou. Een bont gezelschap ook waarin de twee blazers (sax en trompet), twee percussionisten (drums en conga’s) en gitarist Gugliemo Souffrice opvielen.
Tweede band van de avond was Sound Sweet Sound uit Toulouse. Dit zestal wist een impressionante geluidsmuur neer te zetten wat resulteerde in kosmische dronerock met naast de obligate zware gitaren een verrassende, Japans uitziende geluidstovenaar die in de weer was met verschillende fluiten en een melodica. Instrumentaal best te verteren maar het schelle gekrijs van het zangeresje, die ik eerder met een gothic band zou associëren, bezorgde me bijna een indigestie.
Het trio Wooden Indian Burial Ground uit Portland, Oregon nam een verpletterende start. Vette psych-rock met een zwaar overstuurde gitaar van zanger Justin Fowler, wiens stem me zowel aan Jello Biafra als John Dwyer herinnerde. En het was zeker niet alleen de zang die de mosterd haalde bij Thee Oh Sees. Jammer dat een gebroken snaar al na het tweede nummer roet in het eten kwam gooien. Meteen was de (sneltrein) vaart uit de set, maar dat was niet alles. Terwijl Fowler de snaar verving, begonnen de bassist en de drummer alvast maar aan het volgende nummer met als gevolg dat ik het eindeloos herhaalde baslijntje reeds grondig beu was nog voor de song begonnen was. Daarna bleef de motor wat sputteren en bleef ik dat opgefokte rock-‘n-roll sfeertje van het begin missen. Het publiek had daar duidelijk minder last van en zette het massaal op een dansen. Toch bleef ik een knagend gevoel hebben dat hier veel meer had ingezeten.
Night Beats uit Seattle, Washington is één van de beste livebands van de laatste jaren maar ook bij hen bleef ik wat op mijn honger zitten. De eerste nummers werden wat verknoeid door het voortdurend gefoeter op de geluidsmensen van zanger-gitarist Lee Blackwell die voor de gelegenheid getooid was met een baret. Of zijn de nieuwe songs toch wat minder puntig dan de oude? Na een tijdje werd dan toch de juiste cadans gevonden en kregen we dampende psychedelische garagerock met een uit de diepste krochten galmende gitaar, die steeds bij de les gehouden werd door de adequate drums van James Traeger en de infecterend pompende bas van nieuwkomer Jakob Bowden. Net toen ik dreigde helemaal uit mijn dak te gaan gooide Blackwell het roer om en bracht twee onbenullige popsongs waarin hij plots heel conventioneel probeerde te zingen terwijl ook zijn gitaar plots heel mediocre klonk. Brrr. Wat was dat? Daarna herpakte hij zich toch en kregen we een schitterende finale waarin hij zijn stem liet huilen als vanouds en zijn gitaar gierend de bocht mocht uitvliegen.
Het Italiaanse Throw Down Bones mochten het feestje afsluiten en ze deden dat met verve. Nochtans lig ik zelden wakker voor dit soort muziek. Industrial soundscapes uit een laptop waarbij twee mannen in leren jekker wild tekeer gingen met een bas en een gitaar en die niet zelden als een geweer op het publiek richtten. Maar het zat verdomd knap in elkaar terwijl de repetitieve bas voor een hypnotiserend effect zorgde en de twee het ook nog eens visueel aantrekkelijk maakten. Hoewel, in een minder gulle stemming had ik ze misschien poseurs genoemd. Mooie set, alleen jammer dat het o zo voorspelbaar moest eindigen in een poel van noise met eindeloos gepruts en gepingel waardoor ik een eventuele bis niet meer heb afgewacht.
Stellar Swamp, tot volgend jaar!
Organisatie: Stellar Swamp ism Atelier 2010 + Magasin 4, Brussel
Stan Van Samang – Simply live – Stan geeft Capitole een Arena ‘erlebnis’
Stan Van Samang
Capitole
Gent
2016-02-20
Gerrit Van De Vijver
‘Getriggerd’. Zo waren er velen. Stan naar de Lotto-Arena? Wat zou dat geven? Was het niet allemaal te groot, te snel? Van een bevestiging en erkenning gesproken! De basis was gelegd, een 2e theatertour kon niet uitblijven. De harten veroverd in de Lotto-Arena, nu de ruime achterban in de ‘kleinere’ zalen. En de harten? ….waren opnieuw ingenomen.
Udo was het ideale voorprogramma. Hem een ‘opwarmer’ noemen is Udo oneer aandoen. Daarvoor heeft hij al genoeg bewezen. Charme, klasse, aimabel, een klok van een stem. Perfect passend bij het karakter van Stan. Beheerst ook de kunst om het publiek te bespelen. De uitnodiging op het podium van een koppel dat onlangs een huwelijksaanzoek deed, was alleraardigst. Bij het grote publiek is de allround entertainer nog steeds een ongekende diamant, maar een grote toekomst is een zekerheid.
Was 2015 het jaar van Stan, kan 2016 gemakkelijk een bisnummer worden. Je kon de tv of radio niet aanzetten, of Stan was aanwezig. Talloze keren prijswinnaar, met als climax 4 maal een ‘super boum’ in de Lotto Arena.
Wat gebeurde in de Lotto-Arena was de voedingsbodem voor een volle ‘simply live –tour’ kalender. De grote schare , weifelende fans waren/zijn nu echt overtuigd. En ze zijn talrijk. Na “Lucky me” vragend wie er voor de eerste keer bij was, stak een overgroot deel van de zaal de hand op. “ Schaam ulle”! was zijn typische , kwajongensachtige , manier van reageren. En dat is net de kracht van Stan en waarom de schare groter wordt. Authenticiteit is het ‘keyword’, ondanks alle succes.
De show was korter, maar evenzeer grafisch sterk onderbouwd met dezelfde , op schaal aangepaste, lichteffecten en videowall. Stan werd ondersteund door z’n vaste begeleidingsband. Openen deed Stan met “Junebug”, “Poison” en “Summer Brease”. Net zoals in de Lotto-Arena begaf Stan zich tussen het publiek tijdens “Second hand life”. Spijtig dat hij z’n paratraining niet afrondde, of hij bestormde het balkon. “Lucky me” ( uit de film ‘Wat mannen willen’ ) werd gevolgd door het verhaal , nog steeds sappig verteld, van het allervoorlaatste pintje wat leidde tot “One for the road”. Na “Sirens” kon Stan de keyboards (“Thieves”) en de drums ( “All-in my head” ) mismeesteren.
Typerend voor Van Samang dat hij hierbij ook z’n staff erbij betrok. De stoeltjes werden nog net niet afgebroken tijdens “Hang on”, maar ja, stilzitten op dit nummer is ook een beetje potsierlijk. Gelukkig konden we de schade herstellen tijdens “What you gonna do” en “Easy love you”. Na het gekweel ( super gedaan dames ) tijdens “Simple life” was het gepaste moment om de Van samang-dwepers warm te maken voor het GROOT moment in het Sportpaleis. Afgerond werd er met “I didn’t know at all” en “Scars”.
Xtra’s van dienst waren het verwachtte “Goeiemorgend goeiendag” en “Een ster”.
Stan Van Samang is en blijft een acteur/zanger/entertainer. Maar vooral oprecht, onvervalst, charismatisch, gepassioneerd en blijft zijn eigen zelve. Een rolmodel qua ‘crowd-pleasing’.
De Van Samang-dept die beseft wat hij/zij gemist heeft in de Lotto-Arena is nu al z’n tickets aan het boeken. Geef ze eens ongelijk! De ‘Simply life tour’ zijn Stan z’n ideale ‘oefenmatchen’ om de nationale finale te spelen op 26 november in het sportpaleis. Wordt het niet GROOT, dan wel GIGANTISCH.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-20-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-20-02-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
Als je een ruim twee uur durend concert kan geven met het beste uit een carrière van 60 jaar, dan wil dat zeggen dat je al niet meer van de jongste bent maar dat betekent vooral dat je een groot muzikant bent. Wel Mr. Ennio Morricone is zo iemand. Hij komt met zijn lengte in de buurt van 1.60m maar zijn palmares is op z’n minst ‘groots’ te noemen. Hoewel hij het er liever niet over heeft kunnen we er niet over heen.
Het begon halfweg de jaren ’60 met de eerste van een reeks ‘spaghettiwesterns’. Een term die hij liever niet hoort. Het blijft hét hoogtepunt van zijn optredens. ‘The good, the bad and the ugly’ uit 1966 met het daaraan verbonden nummer “ Estacy of Gold, een meesterwerk waarbij elk haar op je lichaam rechtkomt. Een combinatie van piano, klarinet, viool, trombone, slagwerk, … kortom alles wat dit ‘Tsjechisch nationaal harmonisch orkest’ te bieden heeft. Plus de imposante verschijning van een sopraan in de figuur van Susanna Rigacci. Twee jaar later, in 1988 was er al een vervolg. “Once upon a time in the west” met de daaraan verbonden mondharmonica. Een geluid die door merg en been gaat. Dat is het unieke aan deze optredens. Het Sportpaleis, duizenden aanwezigen, muisstil en dan het geluid van de mondharmonica die door de zaal zweeft. Hoogst indrukwekkend!
Verder leek het alsof het een greep was die met de ogen toe werd gekozen. Als je alleen meesterwerken maakt kan je jou dat eenmaal permitteren. ‘The legend of 1900’, ‘The best Offer’, ‘Chi Mai’, … Een speciale vermelding voor het nummer “Abollison” omdat daar de interactie met het koor het duidelijkst hoorbaar is. “ Abollison”, een nummer uit de film ‘Queimada’ dat zoveel betekent als “bosbrand”. U merkt het wel, keuze genoeg voor een ‘best of’ concert. Ennio Morricone, de Maestro zoals hij zelf zo graag hoort, en gelijk heeft hij. Zo wordt de dirigent van een orkest nu eenmaal ook genoemd.
Niemand is succesvoller als filmcomponist dan Ennio Morricone. Het aantal films waarvoor hij muziek componeerde komt nu al in de buurt van een 500 films. De prijzen die hij daarvoor won zijn ontelbaar geworden. Met als recentste, The Golden Globe voor zijn bijdrage aan de laatste prent van Quentin Tarantino, ‘The Hateful 8’. En ja hoor, daar komt de volgende film al aan: ‘The Correspondence’ in samenwerking met zijn misschien wel meest geliefde regisseur: Guiseppe Tornatore.
Een niet te doorgronden persoonlijkheid, die niet is weg te slaan uit zijn vertrouwde omgeving in Rome maar toch de verleiding van het podium niet kan weerstaan. Zo kan je het wel omschrijven.
Dit was nu het derde concert van deze kleine Italiaan op vrij korte periode dat we konden bijwonen. Misschien is ons volgende afspraak wel een verjaardagsconcert ter ere van zijn 90ste verjaardag. Alla prossima volta Maestro!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ennio-morricone-20-02-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Een vol huis @Trix vanavond voor wat beloofde een bijzonder leuk hard- en metalcore feestje te worden!
Wolf Down (DE) en Counterparts (CA) mochten het opvallend jonge publiek alvast opwarmen …
Daarna was het de beurt aan Stray from the Path, een heerschap uit Long Island, New York dat al 15 jaar potige en alternatieve hardcore brengt die me soms deed denken aan Rage Against The Machine! Misschien wel wat kort door de bocht maar toch zat zowel in het stemgeluid van frontman Andrew als in de typische ‘grooves’ van de nummers een duidelijke invloed en verwijzing naar deze legendarische band. De korte set werd met veel bravoure en lef gebracht, de zelfzekere zanger bespeelde zonder enige moeite het publiek en ratelde de krachtige hardcore nummers naadloos aan elkaar. Zonder echte uitschieters of nummers die langer bleven hangen dan andere was dit een geslaagd optreden van een band die ik nooit eerder aan het werk zag. Als ik toch een paar hoogtepunten moet vermelden, hoofdzakelijk afgaande op de reactie van het publiek, dan kies ik zonder twijfelen voor het vette “Shots Fired” van de laatste CD ‘Subliminal Criminals’ en afsluiter ‘First World Problem Child’ dat moeiteloos werd meegebruld door de fans.
Stick To Your Guns uit Orange County, California zijn de laatste jaren uitgegroeid tot een heel populaire band in het genre van de melodieuze metalcore. Ze stonden reeds 2 keer op Groezrock (2010 en 2013), speelden vorig jaar nog op Ieperfest en hebben in hun 12-jarig bestaan al 5 CD’s op het palmares. Eerder deze week speelden ze in Londen nog integraal hun 4de CD ‘Diamond’. In Antwerpen werd het meer ‘een best of’ met songs van hun 3 laatste en meest succesvolle schijven.
S
tipt om 22u00 begonnen ze aan hun set, Axel Agnew werd gespot als aandachtig toeschouwer, samen met 1200 andere enthousiastelingen! Van bij de aanvang van opener “It starts with me” en opvolger “Against them all” scandeert het voltallige publiek de nummers luidkeels mee…heerlijk sfeertje! Zanger en uithangbord van de band Jesse Barnett spuwt tussen de nummers door zijn ongenoegen uit over allerlei mistoestanden in de wereld en zet vervolgens, opgefokt door zijn eigen boosheid, het loeiharde “Bringing You Down” in. In het midden van de set zit een eerste echte climax met het duo “We Still Believe” en “Nothing You Can Do To Me”, beide heel typische en heel gekende STYG-hymnes die ondermeer zorgden voor de definitieve doorbraak van de band.
“The Bond” werd opgedragen aan de bandleden, tijdens “What Choice Did You Gave Us” zagen we een heerlijk potje crowdsurfen en bij aanvang van “Such Pain” betuigde frontman Jesse zijn medeleven aan alle refugees die de laatste maanden dagelijks de wereldpers halen.
Veel te vroeg als je het mij vraagt, na amper 45min., werd het slot van het optreden ingezet met “D( I Am) ond” en “Nobody”, meteen goed voor een mega circlepit en (voorlopig) laatste meebrulmoment van de avond.
Als bisronde werd eerst het ingetogen “Left You Behind” solo en akoestisch gebracht door Jesse om daarna de finale keihard in te zetten met “Diamond” en klassieker “Amber”.
Een degelijk optreden dat de hoge verwachtingen grotendeels kon inlossen maar dat toch iets langer had mogen duren en zeker een nummer als “The Crown” de setlist verdient.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Recensenten kunnen soms de bal volledig mis slaan: Gun Outfit wordt vergeleken met Kurt Vile en Sonic Youth, maar heeft daar absoluut niks mee te maken. Ok, op één van de nummers van de laatste uitstekende plaat, klinkt frontman Dylan Sharp als Thurston Moore, maar dan ook enkel in dit ene nummer. In andere recensies spreekt men dan weer over folk, wat het in ieder geval ook niet is. De vreemdste beschrijving die ik gelezen heb was evenwel dreampunk, wat natuurlijk complete onzin is. Iedere recensent heeft wel een bepaald referentiekader, maar het is toch altijd het best om te vertrekken van wat je hoort.
Dus, even de bordenwisser over al deze referenties en laat ons vertrekken van de feiten. Gun Outfit is een band uit Olympia, Washington, die naar Los Angeles verhuisd is. Ze zitten op het Paradise of Bachelors-label, waar ook Steve Gunn op zit. Met ‘Dream all over’ hebben ze hun vierde plaat uit. De band is een viertal, maar voor hun Europese tournee hebben ze een vijfde lid meegenomen, Henry Barnes die in de jaren negentig smerige noise maakte bij Man is the Bastard en nu psychedelische folk maakt met Amps for Christ.
Dit vijfde lid zou in de Witloof Bar heel bepalend zijn voor het geluid van de band, niet dat je gitaaruitbarstingen moest verwachten, nee, de sound kreeg vanavond een eerder psychedelische klank door de Indisch gestemde gitaar van Barnes die het geluid van een sitar imiteerde. De mosterd haalt Gun Outfit duidelijk in de jaren zestig, met een zonnig, loom geluid, heel psychedelisch door de gitaar van Barnes, sterk geïnspireerd op George Harrison’s Indische escapades ten tijde van ‘Rubber Soul’ en ‘Revolver’.
Gun Outfit heeft een frontman en frontvrouw op de zang, Dylan Sharp en Carrie Keith wisselen de zangpartijen af. In die zin toont deze band heel wat raakvlakken met de rustige kant van Yo La Tengo. Het concert begon super psychedelisch, om dan zijn lome, ietwat druggy weg verder te zetten. Er zat veel reverb in de gitaren, in de trage nummers had het ook iets mee van Low.
Er waren ook up-tempo nummers, pure powerpop in ware jaren zestig-traditie. In die zin deed deze band mij denken aan de Paisley Underground-scene uit de jaren tachtig, en meer bepaald aan Rain Parade. Bepaald geen slechte referentie dus. Dylan Sharp was de betere zanger van het tweetal, de zang van Carrie Keith kon er mee door, maar ze klonk soms een beetje dunnetjes. Beter verging het haar op de slide-gitaar, die ze via haar effectpedalen als een blazer deed klinken.
De fans van psychedelische pop kwamen aan hun trekken vanavond, Gun Outfit is een blijvertje, check zeker hun laatste album uit.
Setlist: Legends of my own- Expansion pact-Make me promise- drive off-Young Lord-Blue hour-Matters to a head-In orbit-Pass on through-Last chants- Gotta wanna-Compromise- Scorpios Vegas
Organisatie: Botanique, Brussel
Gun Outfit - Soms strompelend, altijd fascinerend
Gun Outfit
café de Zwerver
Leffinge
2016-02-18
Ollie Nollet
Er zaten nogal wat negatieve kantjes aan dit optreden waarop ik het, in Olympia, Washington opgerichte maar nu vanuit Los Angeles opererende, Gun Outfit had kunnen afrekenen.
Zanger-gitarist Dylan Sharp beantwoordde met zijn spastische danspasjes en zijn wegdraaiende ogen niet meteen aan mijn beeld van een charismatische frontman terwijl zijn manier van zingen me net iets te vaak aan Kurt Vile, niet bepaald één van mijn favoriete zangers, deed denken. Daarnaast verliep de communicatie met het publiek wat stroef en haalden sommige songs slechts strompelend de eindmeet. Dat laatste hoeft niet noodzakelijk een minpunt te zijn, het kan ook een charmerend effect hebben. Wat hier, wat mij betreft, het geval was en waarbij ik ook meteen alle andere minder flatterende opmerkingen netjes onder de mat veeg.
Dit was een voortdurend intrigerend concertje met weids klinkende en meestal op trage ritmes voort slenterende muziek waarin de fijn door elkaar meanderende gitaren de hoofdrol opeisten. Die etherische sound werkte zo verslavend dat ik me meteen wist te verzoenen met de eerder genoemde Dylan Sharp terwijl de songs die gitariste Carrie Keith, een countryversie van een onderkoeld zingende Kim Gordon, voor haar rekening nam me altijd konden vertederen en voor de nodige afwisseling zorgden.
Verder bestond de groep uit drummer Daniel Swire, bassist Adam Payne en een speciale gast. Niet de vader van één van de groepsleden, zoals ik iemand hoorde suggereren, maar de ‘semi-legendarische’ Henry Barnes, die je zou kunnen kennen van Amps For Christ. Of die wat vreemd ogende gitaar van hem één van zijn befaamde, zelfgebouwde, elektrische sitars was, weet ik niet. Afgaand op de gehoorde klanken vermoed ik van wel.
Tijdens de bissen waagden ze zich nog , via Dylan’s “Changing of the guards”, aan een brok spetterende americana met schitterende samenzang tussen Sharp en Keith.
Gun Outfit zou je zó kunnen catalogiseren bij het stilaan onoverzichtelijke legioen neo-psychedelische bands, zij het toch als een buitenbeentje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Donkere avond in de AB met op het programma het overdonderend en toch wondermooie Hurts. Dit maal geen overvolle zaal zoals 2 jaar geleden, maar minstens even veel enthousiasme. Hurts kwam, zag en liet het publiek met een brede glimlach achter.
Donker opkomend indie bandje Miamigo mocht de avond openen. Om nog geen jaar bezig te zijn stond deze band er al behoorlijk, al miste er soms wat meer enthousiasme aan de performance. “What I want”, een nummer uit hun eerste EP, was bij uitstek het meest swingende anthem van de avond. “Potluck” had dan weer wat meer Boyband allures. Goed optreden, al hadden wij een andere support act voor Hurts gekozen.
… ‘Manchester represent’! En dat werd meteen duidelijk wanneer Hurts het podium betrad. Twee geklede mannen, strakke kapsels en witte rozen. Alles was aanwezig om ons met het Manchester gevoel te overstijgen. De Engelse band werd meteen toegejuicht door een zeer sterk gevarieerd publiek bestaande uit gillende tienermeisjes, verliefde koppels en brede mannen met baarden.
Hurts heeft fans. Fans die elke zin van ieder nummer luidkeels meezongen. De vibe zat meteen goed in de Ancienne Belgique en dat beloonde. Het bombastische achtergrondkoor was razend enthousiast en dat kon ook gezegd worden van de overige muzikanten die op een verhoog gesteld werden achter Adam en Theo.
Theo Hutchcraft is een frontman om ‘U’ tegen te zeggen. Met gemak palmde hij de zaal in en ieder meisje, iedere vrouw bezweek voor zijn charmes. Boventonen, bastonen, alles wist deze frontman met zijn stem te bereiken. Dit ook zonder enige moeite.
Los van de performance, de ijzersterke lichtshow en de impressionante podiumopstelling, werd het optreden van Hurts een reeks vol hits. Zowel werk van het nieuw album ‘Surrender’ als van de oudere albums ‘Exile’ en ‘Happiness’ werd voor het publiek gespeeld. Dan kom je uit op die hartenbrekers als het recente “Some kind of heaven” , de oudere “Miracle”, “Blind”, “Somebody to die for” en de doorbraaknummers “Wonderful life”, “Better than love” en “Stay” , die bewust op het einde werden gehouden …
Het publiek beaamde dat het goed was en verliet met een brede glimlach de Ancienne Belgique.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hurts-17-02-2016/hurts-15/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/miamio-17-02-2016/miamio-8/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
