Cuz
café de Zwerver
Leffinge
Hoog bezoek in café De Zwerver! Mike Watt, vooral bekend als bassist van de legendarische bands The Minutemen en fIREHOSE, kwam er zijn nieuwste project voorstellen. De lijst collaboraties van de man is schier eindeloos (Sonic Youth, The Stooges, J. Mascis om er maar de bekendste uit te pikken).
Dit keer vond hij een partner in Sam Dook, gitarist van de indie-pop band The Go! Team. Gezien het leeftijdsverschil en de verschillende muzikale achtergronden niet meteen voor de hand liggend. En dat is hun muziek ook niet. De titel van de plaat alleen al : ‘Tamatebako’ wat een origami-ontwerp van een kubusje, gebruikt in een Japanse legende, zou zijn. En er zitten nog meer Oosterse invloeden in, vandaar misschien de keuze voor E-da Kazuhisa (ex-Boredoms, Drum Eyes) als (voortreffelijk!) drummer.
Het internationale gezelschap (USA, UK, Japan) beperkte zich tot het spelen van nummers uit die ene plaat en de nieuwe single. Geen oudjes dus of het zou de bis, die me net iets bekender in de oren klonk, moeten geweest zijn. Niet alles was even geslaagd : de spielereien op elektronica en de zoetgevooisde stem van Sam Dook (op gitaar kwam hij wat beter uit de verf) konden me gestolen worden.
Maar zelfs in die zwakke momenten bleef het nog steeds genieten van het onimiteerbare basspel van een erg sympathieke en spraakzame Mike Watt. De nummers waarin hijzelf het voortouw nam mochten er wel zijn. Een paar keer kwam hij in de buurt van Pere Ubu om een andere keer richting jazz af te slaan.
Wellicht stond nog niet alles op punt -dit was pas het tweede CUZ optreden ooit- toch viel er voldoende moois te horen om de afwezigen ongelijk te geven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Baroness - Sloop die muren met een fluwelen hamer
Baroness
Grand Mix
Tourcoing
2018-08-27
Sam De Rijcke
Tussen de zomerfestivals door (Pukkelpop en Dynamo zijn er geweest, Leeds en Reading zitten er aan te komen) neemt Baroness ook graag nog eens een cluboptreden mee, daarin zijn ze immers niet aan een strakke tijdstabel gebonden en kunnen ze een volwaardige set spelen voor een publiek dat volledig dat van hen is (dit is trouwens in een notendop de reden waarom wij zaaloptredens altijd zullen prefereren boven de festivals).
Het is overduidelijk dat een begeesterd Baroness vanavond met volle teugen geniet van deze clubset en ze smijten zich helemaal, wat van het publiek trouwens ook kan gezegd worden. We herinneren ons nog levendig hun wervelende passage in dezelfde zaal zo een twee jaar geleden, toen ter gelegenheid van het schitterende dubbelalbum ‘Yellow & Green’. U mag er gerust onze review van oktober 2013 terug bij halen, een copy paste is hier verantwoord. We komen tot identieke bevindingen : zelfde gedrevenheid, beestige power afgewisseld met finesse, gitaren die melodie en brute stoomkracht in evenwicht houden en een massieve sound met subtiele ademruimtes.
Kortom, dynamische metal met ballen, brains én gevoel. Als geen ander kan Baroness zalvende intro’s laten overvloeien in granieten metalsongs die staan als een bunker. Het zijn mokerslagen van songs, maar dan toegediend met een fluwelen hamer, check onder meer “Eula”, “The Line Between”, “Isak” , “The Gnashing” en “Take My Bones Away”. Dit is nog zo een zeldzame metalband waar de songs even belangrijk zijn als de decibels die ze veroorzaken.
De setlist is in grote lijnen dezelfde als bij hun vorige Grand Mix doortocht met alweer een flinke hap uit dat fantastische ‘Yellow & Green’ album. De band zit nochtans op een nieuwe plaat te broeden (zou voor het najaar moeten zijn) maar laat het nieuwe materiaal zo goed als links liggen. Dat is het enige jammere aan de avond, we zijn uiteraard zeer benieuwd naar vers gerief en blijven wat dat betreft op onze honger zitten.
De band kondigt echter aan zo snel als mogelijk hier met een nieuwe tournee terug te komen, ons ticket is bij deze al gereserveerd.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Tout Va Bien , rond Jan Wouter Van Gestel – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug , hebben nu een mooi sferisch debuut uit . Ze zijn niet zomaar in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Er valt voldoende afwisseling te noteren in de ingenieus in elkaar gestoken songs . Met “Old love”, “This fight” en “Sometimes in life” hebben we drie subtiele , aanstekelijke, toegankelijke nummers. Het intieme “If you go away”, waarmee de band doorbrak , geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, staat hier niet op . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . In die hemelse stemmenpracht varieert hij voldoende , waardoor het niet volledig richting bombast gaat . ‘Kepler star’ is een mooi meeslepend , breekbaar album.
Van The Man heeft met ‘Duets’ een plaat uit met opnieuw opgenomen oude nummers. Het is een genuanceerde selectie , maar met de openingsreeks “Some piece of mind” (met wijlen Bobby Womack) , “If I ever needed someone” (met Mavis Staples) , “Wild Honey” (met Joss Stone) , en de afsluitende reeks “Irish heartbeat” (met Mark Knopfler) ; “Real real gone” (met Michael Bublé) heb je al een mooi overzicht van wat moois en verrassends dit album te bieden heeft , zeker ook als je verder nog een “Eternal Kansas City” (Gregory Porter) , “Born to sing” met Chris Farolowe of de in vergetelheid geraakte PJ Proby “Whatever happened to …” beluistert. Een mooie heerlijke trip dus .
Zoals de titel het al doet vermoeden , betreft het hier een lijst van indrukwekkende samenwerkingen .
In zijn roots muziek zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijke nummers, die mooi uitgewerkt zijn , een breed instrumentarium hebben en waarop Van The Man’s zalvende stem doorklinkt met de anderen. Puik album!
Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …
Pukkelpop 2015 – zaterdag 22 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-22
Johan Meurisse
Op deze derde Pukkelpopdag hadden we een gevarieerd lijstje af te werken. Vandaag lieten we de verschillende genres op de podia over ons heen komen. Voor elk wat wils dus …
Van Netsky , Underworld naar de droompop van Tame Impala, de reünie van het Britpopgeraas van Ride tot de gekte van de Belpop van Evil Superstars en Raketkanon.
Op de mainstage stonden we stil bij volgende bands: The Subways , The War On Drugs , The Offspring, Alt-J en Netsky.
De zo eenvoudige gast Boris Daenen aka Netsky blies letterlijk de 30 kaarsjes van Pukkelpop uit . Hij heeft een knuffelbeergehalte en iedereen valt voor z’n drum’n’bass en dance met popinvloeden . De recente single “Rio” is niet vies van wat bossonava op z’n Basement Jaxx en Buscemi’s . Hier hadden we enkele Braziliaanse danseressen , die de set compleet maakten . Grootse uitvoering met snippers , vlammen en vuurwerk .
Hij heeft een goede cast achter zich met MC (Script) , een drummer en enkele gastvocalisten als Billie; “Come alive” en “We can only live today” zijn er maar twee die je aan het dansen brengen. Een paar jaar terug leverde hij al een stomend concert ter afsluiting, vanavond moest hij niet onderdoen en oversteeg zichzelf. Een ontspannend leuk magistraal concert! Nestsky zindert na …
Spijtig dat dit concert nu tegelijkertijd stond met Underworld , die de dance hall afsloten en er schitterden met een deel van hun memorabele ‘Dubnobasswithmyheadman’ van 20 jaar geleden, die ze in de spotlight plaatsten . Karl Hyde en C° bedankten ons landje voor wat we voor hen betekenden . Bij Netsky was het publiek wel jonger , maar ook hier was er ook veel (wat ouder) volk samengetroept , om deze vroegere danssensatie aan het werk te zien .
Een heerlijk genietbare trip waar we in meegevoerd en -gezogen werden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen en een zang in een web van flashy lights. Over de pompende , zalvende trancy beats en soundscapes zweefden de zanglijnen . Het publiek genoot ervan en ging ook hier een laatste keer uit zijn dak . ‘The time of our/their life’ beleefden we met “Pearls girls” , “Rez” , “Dirty epic” , “Cowgirl” , maar ook een intrigerend “Mmm skyscraper” en “Born slippy” barstten los en maakten het boeltje compleet!
In de vroege namiddag The Subways . Zij hebben ook iets te vieren . Ze zijn al tien jaar bezig en het trio staat steeds garant voor een rock’n’roll party . Alle zorgen opzij en ‘go for it’!, op songs als “We don’t need money to have a good time” , “Shake! shake” , “Celibrity” en “Rock’n’roll queen” . Ze tappen steeds uit hetzelfde vaartje, proberen hun publiek te prikkelen en het smaakt goed. Het contact met het publiek is een voorname factor; op het einde dook Billy Lunn het publiek in . Levendige muziek met een ‘positive vibe’. Mooi …
The War On Drugs zijn een grootse band geworden . Vorig jaar nog in de Club van Pukkelpop , nu op de mainstage, met die plaat van ‘t jaar ‘Lost in the dream’ onder de arm (2014). Loon naar werk. Een klein uur lang werden we meegesleept in die aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefde . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefde de songs aan elkaar. Een heerlijk genietbare set van maar hoogstens acht nummers , die lekker uitgesponnen werden, “Baby missiles” , “An ocean between the waves” , en kleppers “Red eyes” , “Under the pressure” en “In reverse” . Een uitgebreid gezelschap is het intussen geworden , die meer diepgang biedt , met een sax als toegevoegde waarde . Klasse!
Later op de avond The Offspring - Om eens lekker te kunnen meebrullen was je bij hen aan het juiste adres. De eeuwige pubers hadden een ‘greatest hits set’ klaar , aangevuld met één nieuw nummer. Het publiek hield van deze nostalgische trip , wilden hun jeugd herbeleven en brulden alles luidkeels mee, van “Come out & play”, “Bad habit” tot “Why don’t you get a job” en “Pretty fly (for a white guy)” . De bijna dolle vijftigers bewogen wat minder op het podium, de buikjes zijn wat toegenomen . Misten we op het podium energie en dynamiek , het publiek zorgde dan weer voor elektriciteit. “Self Esteem” was de gepaste afsluiter van een minder gewaagde set. (Niels Bruwier)
Ook een band die op korte tijd het clubcircuit is ontgroeid, is het uit Leeds afkomstige Alt-J . De indietronicaband brengt dromerige , sfeervolle schoonheidspop die af en toe wat harder , feller mag klinken . Ze balanceren tussen toegankelijkheid en avontuur; in al die grilligheid ervaren we prikkelende melodieën die een breed publiek aanspreken; de huppelende en ingewikkelde ritmes vinden elkaar en de keys en percussie dringen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang.
Goed uitgewerkt , uitgekiend materiaal dus . En als er een foutje is, wordt dit al gauw goedgemaakt . “Hunger of the pine” , “Something good” , “Left hand free” en “Every other freckle” doen iedereen inpalmen , maar ook een innemende “Mathilde” of enkele Kraftwerk trucs weten aan te slaan . “What a lovely day” en … hop die Bill Withers cover kreeg een nieuw jasje aangemeten . Alt-J mag dan statisch zijn , het publiek laat zich probleemloos meedrijven …
In de diverse clubtenten stonden we stil bij volgende acts
Marquee
- Al vroeg op de middag was daar het duo Slaves om ons wakker te schudden, met hun onstuimig felle rock’n’rollende punk . Een goed half uur hard en meedogenloos, uit hetzelfde schuitje als Sleaford Mods, waarbij de drums (simpelweg twee trommels en twee cimbalen) en de gitaar onder helse spanning stonden. Typical Britten met een vuil mondje van alledaagse verhalen. Sjiek. Beloftevol duo!
- Ook Manchester Orchestra kon zeerzeker boeien . Deze Amerikaanse band uit Atlanta weliswaar en niet uit Manchester , hebben live wel iets gemeen met My Morning Jacket , die even begeesterend te werk gaan. Potige rock , met een americana/stoner invloed , die de melodie niet uit het oog verliest . Een stevige set , waar de gitaren voor zich spraken , ondersteund door de honingzoete stem van Andy Hull. We hoorden een handvol sterke nummers als “Shake it out” en “Friends”. In de VS zij ze al een ferm gerespecteerde band , hier in Europa zijn ze op ontdekking , die nieuwe fans kan opleveren .
- Gematigder was het beloftevolle Bear’s den. Ze waren onder de indruk van het festival en van de warme respons; de band rond zanger/gitarist Andrew Davie houdt het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro , ergens tussen Mumford & Sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang en meerstemmige zangpartijen . Muzikale schoonheid , die nog kleur kreeg door de blazerssectie . Een reeks mooie luistersongs die je een goed gevoel geven als “Elysium” , “When you break” en het betoverende “Magdalene”.
- De lettergreep Ma bleek populair in de Marquee, want ook The Maccabees gaven daar het beste van zichzelf. De Britten kwamen er hun vierde album voorstellen ‘Marks To Prove It’. Dat viel op want de set was volgestouwd met nieuwe nummers. Bovendien besloot de band om zeer luid te spelen. De hoekige Indie Rock kwam goed tot zijn recht door de vele gitaren. De keuze van een pianiste was niet slecht. “Toothpaste Kisses” als “Ayla” waren hoogtepunten in hun geoliede set . (Niels Bruwier)
- Voor muzikale gekte , genialiteit tekenden Evil Superstars van Mauro , die in 94 de Humo’s Rock Rally wonnen. Een overweldigende ervaring met die gitaarkronkels , de zwaar grommende bas , de psychedelische keys , de bleeps ,de hyperkinetische , wisselende ritmiek en de vocale capriolen van Mauro . Ze refereerden het nauwst aan Barkmarket . Deze band klinkt nog even eigentijds als twintig jaar terug, avontuurlijk , compromisloos op elk niveau . Een dosis sludge , noise wordt geïnjecteerd. Mee verantwoordelijk is Tim Vanhamel die als 16 jarige toen de band vervoegde . Twee albums werden uitgebracht , en vanavond kregen we een reeks outtro’s , obscuriteiten en ja ook nieuw materiaal. De surrealistische visuals, die ergens de Residents oproepen, spraken tot de verbeelding .
In de AB waren er al eens twee reünie concerten. En het zal even geflipt, geschift geweest zijn, en die je toch weet te raken . Openers “1000000 demons can’t be wrong” , “A few screams for the teens” en “If you cry I’ll go to hell” weerspiegelen de set in z’n totaliteit . “I’m on high” van Millionnaire werd ook door de mallemolen gehaald en een Arno carroussel on speed voelden we aan naar het eind. Om tot slot wat toegankelijkheid toe te voegen o.m. met een “Baby (smart seks with a winner)” en “A sad planet” die ontspoorde en explodeerde. Waanzinnig , hallucinant. “Wij waren Evil Superstars , Onthou die naam” . Evil Superstars deed zijn naam alle eer aan . Wat een reünie!
- De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken op het recente ‘Currents’ , meer (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek . “Let it happen”, één van de twee singles van ‘Currents’ werd al meteen sterk onthaald , “The less I know the better” zat verderop in de set . Parker en C° lieten zich niet verglijden tot de laatste cd , die door fans van het eerste uur wisselend ervaren wordt . Een dikke laag galm in het hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel kregen we met “Mind mischief” en “Elephant”. Heerlijk genietbare spacey trips met weerhaken! Boeiend , kleurrijk op elk moment , die droom en dans met elkaar doen versmelten . Bij de eerste cd zagen we hen nog in de Bota, vervolgens in de AB en nu wordt er al uitgeweken naar Vorst Nationaal . Psychedelica met een grote P dus …
Wat nog?
- In de Castello hielden we halt bij de Londesne rapster/dichter Katie Tempest met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen; emotioneel geladen teksten in een web van sobere , indringende verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. We werden hier overstelpt door een spervuur aan raps, onnavolgbaar , prekend , declamerend . Om kippenvel van te krijgen. Een spoken words van Rollins verbleekte hier zelfs …
- In de shelter hadden we de interessante Zweedse stonerrock van Truckfighters . De heren drukken graag de pedalen in en geven het beste van zichzelf. Een desert sound die het sterkst was op “Desert cruiser” , die hier Kyuss deed opwaaien . “Get lifted” en “Mastodont” komen ook van onder het stof , zorgen voor een slepende intensiteit en hebben snedige tempowisselingen en dynamiek . Alle registers werden hier opengezet en ook al haperde er eens een versterker , de drie losten het handig op . Sterke set!
- In de wablief tent kon je niet omheen Raketkanon , die hun naam niet gestolen hebben . Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en een frontman die Kurt Cobain in zijn hoogdagen doet heropleven. Raketkanon is een live – beleven , slaat je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Hier werd lekker gecrowdsurft . Een allesverslindend geluid , afbraaknoise … niet voor groentjes .
De clubtent? Jawel hoor
- We waren vroeg op post voor Dolomite Minor , die al enkele jaren nummers uitbrengt die sterk aan The White Stripes doen denken. Live ziet het duo er echt wel jong uit. Deze jonkies slagen er in om zware gitaren vast te houden en donkere rock te brengen. Denk aan een zwaarder Royal Blood en minder toegankelijk. Het is directer, vuiler , sterker zelfs dan een Royal Blood . De drummer is een gek die alles aan diggelen slaat. De gitarist is nog wat onzeker en zegt weinig, hoeft ook niet gezien de sound voor zich spreekt. (Niels Bruwier)
- In de vroege namiddag hadden we de jonge twintiger uit New Orleans Benjamin Booker , die in het voorjaar al een opmerkelijk concert gaf in de Bota . Net als Alabama Shakes, Bloc Party en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft hier diep in de Amerikaanse wortels. Een reeks gruizige songs zonder al te veel tralala, met zijn raspende als warme stem. De rem kon wel eens gezet worden op een nummer , maar in zijn totaliteit werd het tempo opgeschroefd en speelde het trio erg gretig en opwindend .
- Die Allah-Las uit L.A. brengen de zomer naar je toe . Strand – zon – zee – zwetende, dampende lichamen – mooie meisjes … én festivals . Hun 60s westcoastpop klinkt lekker aangenaam en ontspannend en ze voegen er moeiteloos wat surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe . Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar klinken, maar door het rauwe , garagerockend randje de aandacht behouden . Retro inderdaad . Ergens halen ze er een Steve Wynn of Feelies gitaarmotiefje bij. Ideale on the highway music.
- We keken enorm uit naar die set van Ride die 25 jaar terug met het album ‘Nowhere’ de shoegaze kleur gaven , Tja , dan kom je uit op een reeks bands als Slowdive (vorig jaar hier) , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain .
Wie dacht dat ‘Nowhere’ integraal ging gespeeld worden , werd maar deels op zijn wenken bediend, en zat dus wat op zijn honger om die gitaareffects , wahwah en stroboscoops om de oren te zien vliegen. Daar knelde het schoentje wat , gezien het daaropvolgende werk met de jaren beduidend gepolijster Britrock klonk . Zeerzeker niet slecht , maar het vuur sloeg net niet uit de pan , en die vonk , vlam miste ik net , en dan denk ik terug naar hun memorabel concert op het 80s Futurama .
“Leave them all behind” was een schitterende opener die de set deed openbloeien met “Lika a daydream” , die een intense spanning had. “Polar bear”, “Seagull”, “Dreams burn down” en “Vapour trail” zorgden voor de (feedback) explosies, die we maar al te graag horen en de rest liet ik wat aan mij voorbijgaan … Heeft Andy Bell iets te lang bij Oasis gespeeld?!
Geslaagd jawel , maar geen top als de returns van Slowdive of Jesus & mary chain …
Op die manier besloten we PP 2015 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois te bieden had.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-21
Johan Meurisse
Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major Lazer , Bastille, Christine & the queens of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …
Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . De Vlaamse kwam al in de spotlights met een nummer voor Netsky , “We can only live today”. Ze heeft nu zelf al een bescheiden hitje op zak “Give me the knife” . Buiten die aanstekelijke nummers , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal klonk het allemaal gewoontjes , onschuldig en drong haar doorsnee elektronische pop nog niet echt door …
We bleven verschillende keren haperen in de Wablief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos, gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , trashrock metal , drones, whatever het klinkt donker , dreigend , repetitief slepend en durft te exploderen . Af en toe een verdwaalde vocal. Mauro schreef er zo zijn eigen perstekst van (zie de Pukkelpopsite) . Wat een intense spanning hielden ze aan . Tja een link met Ufomammut of een Amenra is hier al gauw gelegd. Met een soort kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Bizar, apart, goed … Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trance-trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, opzwepende, hitsende percussie keys, psychedelisch ontspoorde gitaarlijnen en ga zomaar door , die een ‘La guerre du feu’ sfeertje doen opborrelen. Een beredeneerde jamsessie met paranoïde kantjes . Tja , hier gaat men naar het ‘oer’princiep. Niet voor niks heet de laatste plaat ‘Are animals different’ . En de lijn tussen mens en dier werd flinterdun. Jawel , een performance artiest deed zijn laatste rondedans , ontblootte zich en smeerde zich in met witte bodypaint . Naakt werd hij vergezeld door een andere heer en dame , ook ingewreven met witte bodypaint , die zich van in het publiek naar de stage verplaatsten . Ze dansten als schimmen hallucinant de laatste twintig minuten in . Hier kwam de oude beleving van de Butthole Surfers naar boven die ook al met naaktdansers(essen) werkten . Swans en Battles zouden zich erg goed gevoeld hebben bij deze band . Een performance die verbaasde en kleefde op het netvlies. Schitterend wat deze O-Vlamingen hier deden .
The soft moon aka Luis Vasquz wandelt op zijn recentste platen door de duistere krochten van de wave en industrial en trekt live alle registers open , de pedaaleffects ingedrukt en de vocals vervormd . In een mistig decor horen we een claustrofobische trip van postpunk, no wave en shoegazelawaai . Ook hier is de sound van Swans niet vreemd door de repetitieve , onrustige, venijnige , verslavende ritmiek . Alles lijkt letterlijk door een steen gruismolen gemaald … Psychedelisch donker , opzwepend en hitsend . Muzikaal paranoïde gekte ..
Gekte ook bij Fat white family , die hun cluboptredens al wisselend afwerkten , en tot allerlei zottigheden en ongepast gedrag in staat zijn , hielden het hier binnen de lijntjes . Vurige , vunzige garage rock’n’roll , hardcore met wat psychedelica en hardcore , kortom een sound met een hoek af, start toegankelijk , ontspoort al gauw , brengt het combo in overdrive en maakt het geheel weird en geschift . . Een onstuimigheid die hen muzikaal als in de act sierde .
Het Scandinavische Goat was de volgende in de rij , die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. In underground kringen worden ze legendarisch omschreven, iets unieks, magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip. Ze voerden je in een meeslepende trance naar hun eigen beschaving. De inkleding maakt de sound nog intenser en bezwerend . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Het ensemble creëert een hypnotiserende trance met die drums , bongo’s , galmende fuzzende wahwah gitaar golven, enz - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen. Regendansjes, heksenpassen, projecties werden toegevoegd . Moeiteloos bewoog je. Wat een beleven. Een verslavende ‘Goat- slave’, net als de titel van één van hun nummers. Verbazend
Wat een dagje in de Wablief, mensen …
- Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogtepunt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Check “Small poppies” en “Dead fox” maar eens . De gevoeligheid verhoogde door de ruimte die ze gaven aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
- Ervoor hadden we het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The Districts uit Lititz, Pennsylvania, die in hun indierock dynamiek en dynamiet brachten. De gasten gaan gretig te werk en houden van wat smerig- en slordigheid , maar verliezen nergens de melodie uit het oog ; veertig minuten spelplezier. “Peaches” en “bold” dreven het concert omhoog , en een fel , snedig ontspoord “Young blood” (met fantastische solo’s) maakte je nog gelukzaliger …
- Ought stak onbevangen en speels spanning en intensiteit in hun sound door hakkende , zalvende repetitieve ritmes; ze weven moeiteloos The Fall , Pavement , Districts, Parquet Courts en Thurston Moore aan de Nieuw-Zeelandse indie van The Clean en The Chills.
- Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die een ‘best of’ van drie platen in hun (korte) bestaan voorstelden . Hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop mag live aangenaam , lichtvoetig, eenduidiger zijn , toch brengt Little Dragon heel wat fijne vertakkingen , die af en toe meer trance en percussieve ritmes mee kreeg, maar niet meer dan een halve tent bereikte .
In de Marquee lieten we ons overspoelen door All Tvvins. De Ierse band is een samenraapsel van Adebisi Shank en The Cast of Cheers. Hun geluid is even poppy als van die vorige bands. Al is het nu net iets toegankelijker en populairder. Ze speelden hier erg aanstekelijke , hoekige pop rock. Een heupwieg was niet vreemd. Een extra gitaar zorgt voor dat rockgevoel en ergens borrelt een Two Door Cinema Club op ; bandje om in de gaten te houden! (Niels Bruwier)
De jonge wolven van Radkey brachten Living Colour en een Jimi Hendricks attitude in een stevig , snedig punky retrogeluid. Lekker onstuimig goed van de broers, maar dat ietsje meer ontbreekt. Ohja, vorig jaar waren ze op een even vroeg uur op Rock Werchter te zien …
The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende, retestrakke retrorock’n’roll. Hun laatste platen hebben niet meer de vitaliteit en spontaniteit van vroeger , maar live zijn ze en blijven ze sterk op dreef met “American slang”, “45” , “The backseat” en “The 59 sound”. Een breed grijnzende Fallon verwelkomt zijn fans , die de band als vanouds op handen dragen . Het vuur is op het podium zeerzeker nog niet uitgedoofd , maar een bezinningsperiode staat hierna voorop …
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks ; heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “Do you want to” , “Michael”, “Take me out” en “When do I get to sing my way” of “This town ain’t big enough” . De ooit zo statische, koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . “Collaborations don’t work” , nee hoor … De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand . Wat wil je met het positivisme van de Ferdinands… Het sarcastische “Piss off” sloot een zinderende set af . Een overrompelende samenwerking!
Chvrches hebben we niet kunnen zien , technische problemen nekten de set vroegtijdig ook al bracht zangeres Lauren Mayberry vocaal een pleister op de wonde . Nieuw werk zou worden voorgesteld , maar het zal uitkijken worden naar het concert dit najaar in de AB …
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer , staat als een blok en stopte wat progrock in hun sound , die het metaal rockend geluid minder straight forward maakt, maar iets breder nu. Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid. Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt.
En die mainstage .. zijn we niet vergeten hoor
Oscar is de artiestennaam van de 22jarige Oscar Scheller. Het is de eerste keer dat hij met zijn band op een podium speelt. De opkomst is bitter weinig, wat jammer is voor de groep. De man speelt de perfecte kamerpop om de dag te starten. Lekker rustige Mac DeMarco gitaren en een grote streep Blur. Britpop die een kleiner club verdiende , maar wel een leuke ervaring bleek voor de artiest zelf. (Niels Bruwier)
De jeugd van tegenwoordig gaf de Nederlandse no-nonsens hiphop vaste grond in ons landje. Zij zijn tien jaar bezig en bliezen hun kaarsjes uit om het jonge publiekje te vermaken en te verblijden . Ze zitten na al die jaren nog steeds in de lift , wat het succes van Ronnie Flex & ‘lil Kleine (die hier gisteren waren ) verantwoordt. De beats, de bleeps en raps vlogen om de oren , eerst wat op gang getrokken met “Watskeburt” en “Hollereer” met de handjes in de lucht ; op dreef kwamen ze na de pianoloop van “Deze donkere jongen komt zo hard” , en verder met kleppers als “Sterrenstof” en “De formule”. Een hitmachine die eens lekker gek mag doen op de vroege namiddag …
We pikten nog een deel Christine & the queens mee. Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt . Ze veroverde na Werchter Pukkelpop nu. Het zijn sfeervol aangename, lekker in het gehoor liggende , dromerige popliedjes waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinkt, soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. Die muzikale eenvoud zet ze om in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie met vier dansers in o.m. “Christine “en “Saint claude”. Muziek en dans gaan hand in hand , wat sterk werd geapprecieerd. Een grote madam!
Ook konden we nog een glimp zien van Ellie Goulding die de meisjesharten sneller deed slaan , maar evenzeer de jongens met hits als “Starry eyes”, “Anything could happen”, “I need your love”, “Lights” en “Burn” . In één adem te noemen met Emilie Sandé en Birdy bereikt haar electropop iedereen . De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads ; een artieste die je in optimale stemming brengt en de dagdagelijkse zorgen op het achterplan brengt . Mooi …
Beetje heen en weer tussen Major Lazer en Jamie xx als afsluiters … Major Lazer kwam om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set als vanouds , met MC’s, danseressen , amusement en show . Hun kermistruukje blijft bewaard , maar was minder erotiserend dan op de vroegere sets . De ganse wei in beweging brengen, smileys alom , was het hoofddoel. Singles als “Get free” , “Watch out fort this” en het recente “Lean on” zaten verweven . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Jamie xx liet een presentatie van het eigen werk of van The xx links voor een disco , house breakbeat warme , broeierige opzwepende DJ set …
Dansend wuifden we op die manier de tweede Pukkelpopdag uit …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – woensdag 19 augustus 2015 + donderdag 20 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-19 +2015-08-20
Niels Bruwier en Johan Meurisse
Pukkelpop kon dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer , meer gezelligheid én … uiterst genietbare muziek. Een gevoel van samenhorigheid. Wat een 30ste editie … Cheers!
De drie dagen waren uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feestje is . Pukkelpop kreeg (opnieuw) terecht het bordje uitverkocht . 66000 festivalbezoekers per dag!
Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Tja niet voor niks is hun logo dit jaar ‘Happy PKP To You!’
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s, die qua belangstelling op de rockbands en artiesten sterke winst maken en het (jonge) publiek naar zich toetrekken. En in die beats wordt attractief geïnvesteerd …
Ogen tekort? De terreindecoratie, de randanimatie, de kermisattracties, de bijkomende tentjes, de intieme sessies bij de Pukkelpop Album Sessions, de immense diversiteit van eet- en drankstandjes en het ecologisch bewustzijn sieren het geheel. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Een overzicht van ons parcours
Een dagje meer dus , dat moet kunnen als er feestje is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs & guests; het sfeertje werd eerder op gang getrokken o.m. met een Jacco Gardner en 2 Bears’ Rad Daddy. Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst, waaronder The Hickey Underworld en Novastar in de Castello. Goed dat we op die manier in Pukkelpopland ondergedompeld worden …
Pukkelpop woensdag – pré-dag - woensdag 19 augustus 2015
Voor de dertigste verjaardag van het festival besloot de organisatie van Pukkelpop om iets speciaals te doen. Om alle trouwe festivalgangers te bedanken , organiseerden ze een extra dag met bijna alleen Belgische bands. Daarnaast werd ook een podium gecureerd door niemand minder dan Radio Soulwax.
Double Agent 7 is een duo dat enkel 7” draait uit de jaren 50-60. Maar dit zijn vooral de onbekende , zeer zeldzame plaatjes. Het jonge publiek wist niet wat ze precies met dit soort muziek moesten doen. Uiteindelijk durfde de huidige generatie hun beste dansmoves boven te halen op muziek dat ver van hun geboortejaar afligt.
Om de sets vlot te laten verlopen was er tussen de dj-booth en het podium een mooi, groot doek. Dit doek ging nu open en daar stond Hong Kong Dong klaar. De gekke bende uit Gent begon zeer speels en ging vooral luid. De gitaren knalden door de geluidsboxen. Voor de gelegenheid hadden ze twee dansers mee. Ze toonden beiden hun beste kunstjes tijdens de weird muziek van de band. De set eindigde in een goed gevulde tent. Dit smaakte naar meer.
De eerste elektronische dj-set volgde. Sequential viel wat uit de toon gezien de dj tussen rockgroepen gepland stond. Dit viel ook meteen op wanneer Jacco Gardner aan zijn set begon. Toen bleek dat er niet echt te dansen viel op de muziek , verliet het grootste deel van het publiek de tent. De echte muziekliefhebbers zagen wel een prachtig psychedelisch concert. De Nederlander leek op bepaalde momenten zelfs sterk op … José Gonzalez in een psychedelische rockband . Hij vervulde zijn rol goed en bracht iedereen in optimale stemming met zijn rustige psychedelica. De set duurde zelfs iets langer dan voorzien, u hoort ons alvast niet klagen.
Snel nog eens naar de Castello want daar waren The Hickey Underworld al begonnen. We konden nog net sterke songs als “Future Words” en “Blonde Fire” meepikken. De band speelde in het donker, maar was energieker dan ooit. Tja wat wil je met een Tim Vanhamel , die nu uit het gips is . De energie was perfect om een set op Pukkelpop te spelen.
Daarna was het even stil op de weide, we gingen kijken naar de dj-set van The 2 Bears’ Raf Daddy maar dit leek in geen geval op het duo. De funky beats werden vervangen door platte electronica. Opvallend was dat Joe Goddard (de andere beer) voor de leuke muziek bij de twee zorgt.
Languit liggend op de wei was het dan vooral wachten op het vuurwerk.
Dat kwam er dan ook meteen na Raf Daddy. Een verlichte kermisattractie was het mooie decor voor het prachtige openingsvuurwerk. Pukkelpop is officieel begonnen!
Snel naar de Belgische singer-songwriter Novastar dan . Hij was minder populair dan de vorige bands, maar daarom niet minder goed. Joost Zweegers’ muziek is mooi en gevoelig. Hij wisselde nieuwe nummers af met het oud bekende . Slotsom: hij heeft al verdomd een pak fijngevoelige hits uit , solo op gitaar op piano, als met een band die hem muzikale sterkte gaf. Novastar kon zowel rustig als bombastisch uit de hoek komen.
De absolute headliner van de dag bleek toch 2Manydjs. Al moesten we toch even wachten tot Steve Mackay & Jarvis Cocker hun dj-set hadden beëindigd. Er bleek geen einde aan te komen en het volledige publiek vond de set maar niets. Het was te obscuur en te industrieel. Daarnaast praatte Jarvis nogal veel wat de sfeer dempte. Toen ze eindelijk het podium verlieten , zag je een zucht van opluchting .
Toen het doek viel en er een rockband op het podium verscheen , keek iedereen toch even verschrikt op. Het was Hong Kong Dong nog eens die een nummer van Soulwax speelden, met de danser van daarnet.
De dansliefhebbers kwamen dan aan de beurt . De gitaren verdwenen van het podium en werden vervangen door de Dj-booth van de gebroeders Dewaele. De broers zetten meteen de toon met “Alors On Dance”. Gedanst werd er effectief, en ook voor de ‘visuals’ kwam men aan z’n trekken.
De broers hadden telkens beelden klaar , een albumcover, op de verschillende nummers. Op die manier konden we onder meer uit de bol gaan op ‘Currents’ (het nieuwe album van Tame Impala) een zee aan psychedelica, waar Stromae weg smolt. Ook oude albumcovers werden opgefrist … de set besloot met de klassieker in een remix “Kids” van MGMT …
Het was een dampend sfeertje de eerste dag …
dag 1 – donderdag 20 augustus 2015
Wat viel op? Op de eerste volwaardige dag bracht de mainstage het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren met een Dropkick Murphys , Limp Bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste wordt geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden! Zelf hadden we fileleed te verwerken om dan het volgende parcours te doorspartelen ….
Zorgeloos de avond in met Dropkick Murphys en hun zwierige punkfolk … Inderdaad , met de jaren klinken ze nog even gedreven , maar de voorspelbaarheid is even sterk. Steevast gaan ze samen met de fans uit de bol voor een wild feestje . Ierse volksmuziek , hardcore en punk , live blijft het combo een leuk , uitbundig , opwindend alternatief. De streekbierenbar voer er wel bij . Cheers
Limp Bizkit gaat achterna gezien even gemakkelijkheidshalve te werk . Feest blijft het stramien op de mainstage , want Fred Durst (vandaag 45) en z’n compaan Wes Borland in carnavalesk kostuum , hoesten op z’n beurt de beste hits op + een reeks covers, en gooien er wat sampling tussenin van “Rollin”, “My generation” naar “Nookie”, “My way”, “Killing in the name of” tot “Take a look around”. Ze betrekken op elk moment er het publiek bij ( ladies on the stage bij “Nookie”). Muzikaal werden de nummers soms oeverloos uitgerokken , maar voor wat entertainment is de band altijd wel te vinden . Tja , vroeger deden ze eigenlijk niet anders op de festivals… “Staying alive” van The Bee Gees wuifde de band letterlijk uit … Nieuw werk lieten ze achterwege . De stemming optimaal dus , maar verrassen of verbazen deden ze echt niet meer …
Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band ; die maar sporadisch in ons land te zien is btw!, toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ook qua zang varieert het enorm, van screamo’s tot raps en een zalvende zang. Onontbeerlijk is het oude materiaal , ankerpunten, als een “One step closer” , “Papercut”, “Points of authority”, “Runaway” , “Numb”, Bleed it out” en “In the end” , die het verbeten , pittig bandje presenteren die we het liefst van al horen . Dan hotst , springt iedereen of zingt luidkeels een refrein mee . Voor de rest was Linkin Park wat flets en selecteerden ze zelfs enkele Fort Minor (soloproject van één van de zangers) ‘niemandalletjes’ nummers. Net als bij Limp Bizkit klonken die dance grooves wat vervelend.
Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental, met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement Jaxx en recent Major Lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’bass en dance) en MC’s, zangers en zangeressen toevoegen. Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “Changing” , “Higher”, “Nobody to love” en Robin S “Show me love” ; de band rond Cameron Edwards en Joe Lenzie bracht heel wat volk mee en was in bloedvorm . Ze spelen in op het publiek , die met t-shirts zwaaien en op elkaars rug klimmen enz . Ambiance , show, party! Top in de namiddag …
Even top als afsluiter waren die andere Britten Rudimental met “Never let you go”, “Right here” “Not giving in”, “Waiting all night”, “Feel the love” en het mooie soulfulle “Love ain’t just a word “. Songs die de zomer nog zonniger maken … DJ Locksmith zweepte de menigte op met z’n crew en het 300ste optreden ooit in de 30 jarige PP geschiedenis kreeg extra kleur en bubbels … Terecht dit najaar in Vorst Nationaal!
Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen, een zoektocht van beloftevolle bands …
We hielden halt in de Wablief tent met bands van eigen bodem
waaronder ruimte voor De Nieuwe Lichting. Een mooi in drie verdeeld podium en 10 minuten kennismaken met de winnaars. Dit was in het geval van Zinger genoeg, een poppy fanfare met folky invloeden, niets speciaal dus. Singer-songwriter St. Grandson kwam dan aan de beurt, maar zijn nummers en performance verdween in het niets toen de laatste artiest optrad, I Will, I Swear , die al een paar jaar bezig zijn; hun doorbraak zit er nu toch wel aan te komen. Ook op het podium merk je deze ervaring. Ze slagen erin het publiek stil te krijgen , ja zelfs met verstomming te slaan.
Opvallend van de drie van De Nieuwe Lichting, het zijn allemaal indiefolkgroepjes, een nieuwe trend?! (Niels Bruwier)
De Walen van Mountain Bike bouwden in hun typische basketoutfits de Wablief?! om in een deftige garage. Hun geluid is net niet vuil genoeg om echt in een vuile garage te spelen. Hun potige muziek brengt de eerste headbangers aan het werk. (Niels Bruwier)
The sha-la-lees, intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll . De mondharmonica dwarrelde door de nummers heen . De kaart van een rock’n’roll radio werd getrokken , met vlijmscherp materiaal als “Long way to the Usa”.
Team William maakt na al die jaren een sterke return met de plaat ‘Drama’ en het popgevoel borrelt op met een reeks overtuigende frisse, aanstekelijke singles, check maar hun “Stormy weather” of “1995” eens. ‘Real teamwork’ van dit combo , die naast het broeierige, catchy gitaargeluid de keys een belangrijk plaatsje geven , balancerend tussen speelsheid en melancholie. Sterk!
…Of een even energiek , dynamisch Stuff , de ‘artist in residence’ in de AB, freestyle crossover met van alles en nog wat , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typisch hectisch, hitsende ritmiek. We werden hier meegesleept in hun groovy psychedelische trip van maffe jams en fusion, verrassend, creatief, avontuurlijk zonder de melodie uit het oog te verliezen. Stuff bevestigde zondermeer!
Tot slot pikten we nog een deeltje Neon Judgement mee , die definitief een streep trekken onder hun bestaan, een ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop . Hun backcatalogue was meteen raak met een “Fashion party” , die net als andere nummers wat aangescherpt , opgepoetst werden …
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding
Gengahr was een aangename ontdekking . Een band die je beslist eens moet zien (najaar in de Bota). Ze worden vergeleken met Alt-J , en dit is terecht. De zanger heeft een hoge stem en maakt er goed gebruik van. Wat verschilt is het geluid, de gitaren zijn meer uitgesproken en de muziek psychedelischer. Denk dus aan een mix van Tame Impala en Alt-J. Live doen ze er nog een tikkeltje bovenop door hun gitaren een beetje luider en harder te zetten, wat zorgt voor een eigen sound. “She’s A Witch” & “Heroine” zijn hoogtepunten. (Niels Bruwier)
Bleachers is dan een popband naar ons hart . Met twee drummers en een groots geluid wil de band Imagine Dragons achterna. Ook Fall Out Boy en The Kooks horen we hier. Het verrast dan niet dat een vrouwelijk publiek bij deze groep uit de bol gaat. Hun catchy nummers blijven lang nazinderen. De sfeer zit goed en de groep speelt met “Rollercoaster” in het midden van de set een grote hit. De tent is niet helemaal vol, maar iedereen danst. De band is in hun opzet geslaagd om met Springteeneske nummers een publiek te verbazen. “I Wanna Get Better” is helemaal niet nodig, ze zijn al goed!(Niels Bruwier)
Een Kodaline deed de jonge meisjesharten sneller slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop .
Melodramatiek dus met tranenreeks “All I want”, “High hopes” en verder friste, subtiliteit, gevoeligheid bood met een “Love like this”, “Why back when”, “Coming alive” en “The one”. De band kan in z’n bombast soms zover gaan dat de emotie niet meer doordringt . In die opbouw, wisseling en aanpak heeft Kodaline een Coldplay gehalte , gaat vocaal soms uit de bocht, maar raakt de jongere zondermeer!
George Ezra , die zijn sing/songwriting een breder concept biedt en het de troubadour gehalte is ontgroeid; singles “Cassy o”, “Barcelona” en “Budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend was de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe bariton tot hoog uithalende vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers. Eenvoudig , treffend , goed dus!
Verder een Interpol , die een grimmig, pittig gedreven, zelfs stevige set speelde van hun recente cd en het ouder werk , waaronder “Say hello to the angels”, “Narc” “Evil” , verder “Slow hands”, “PDA”, en het nauwer brengen naar hun laatste werk. Die broeierige spanning in/van donkere ritmische waverock van Paul Banks en C° staat er duidelijk nog, maar of ze er (jongere) fans mee bijwinnen , is een andere zaak …
Tot slot de clubtent , waar vandaag de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag kwamen –
check Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt; de ingenieuze instrumentatie dwarrelt op ons neer op een “Birds of prey” … tot de cover van Paul Simon’s “Sound of silence” …
Eerder kwam de Nieuw-Zeelander Thomston optreden . Hij wordt omschreven als de nieuwe Lorde, maar die vlieger gaat bij ons niet echt op. Hij maakt chill muziek met een hemelzoete stem, dat wel. Maar zijn muziek is complexer en zijn zang beduidend mannelijker. Het festival begon hier uitermate rustig . We hebben alvast dat hij liever niet de poprichting uitgaat . (Niels Bruwier)
Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul rock en klinkt venijner, scherper dan op plaat; zijn begeleiding kreeg voldoende ruimte met wat bluesy tunes , wat net het materiaal zo intens , slepend , bezwerend goed maakte . Zijn doorleefde , warme stem gaf iets extra’s. Toegegeven, af en toe zakte de spanning wat , en droomden we even weg op de Bill Withers cover “Ain’t no sunshine” . Die Harding houden we best in het oog, hij kan de kleine clubs ontgroeien …
Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … Hun sfeervolle , dramatische benadering op plaat , groots , breed , uitwaaierend, stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit, wat versies als “Satellites” , “156” en hun doorbraak oudje “The zookeeper’s boy” naar een hoger niveau brachten. Muzikaal sprookje in een grilliger decor …
Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk fel, gedreven. Een enthousiaste en bijzonder dankbare Showalter gaf meteen het beste van zichzelf. De intimiteit op plaat herkennen we onvoldoende en is letterlijk op het achterplan geduwd. De kaart van extravertie, fraaie krachtpatserij , met een link naar de roots van Neil Young’s Crazy Horse , The Waterboys en J. Mascis aandoende riffs , werd gekozen zonder verlies aan melodie en gevoeligheid . Knap wat we allemaal geserveerd kregen . Met een knipoog naar Ayco , Eppo, Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Verbazend! Subliem!
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ zo omschrijven we maar al te graag de muziek van Django Django. Het kwartet besloot feestelijk de avond door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen als uitgeholde kokosnoten en rockte door de elektrisch en akoestisch galmende gitaren; de pulserende, twinkelede , huppelende , hitsende tunes , de percussieve ritmes, de zwierige keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Al van in ‘t begin was het raak met “Hail bop”, “Storm” , en verder “Waveforms”, “WOR” en die single “Default” . Catchy, aanstekelijk, speels, kortom alternatief dansbaar! Puike set !
Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Uit het Nederlandse Rotterdam komen de vijf heren van The Fuzzbrats. Deze formatie ontstond in 1993 en wist in de beginjaren enkele fijne optredens te scoren in Duitsland, Litouwen en Letland. In hun thuisstad verzorgden ze zelfs het voorprogramma van Radiohead. In 2003 hielden The Fuzzbrats er mee op om tien jaar later terug van start te gaan. Vooral veel shows spelen lijkt daarbij de belangrijkste drijfveer. In 2013 en 2014 waren er tournees in de UK en ook dit jaar trekken deze zuiderburen de plas over..
Nu is er met ‘Fuzzed Senseless’ een eerste full album met 13 eenvoudige composities. Zelf noemen ze hun muziek grunk oftewel punky grunge of grungy punk. Wij houden het op ietwat gedateerde, eendimensionele en rechttoe rechtaan punkrock. Hoewel niet ieder nummer even sterk is, staan er met “Comply”, “E”, “Arabian Gum” en “Time To Destroy” enkele degelijke songs op waarbij The Fuzzbrats zelfs Spaanse en Arabische invloeden in hun sound integreren.
‘Fuzzed Senseless’ is zeker een leuke kennismaking is, maar waarschijnlijk was een EP een betere keuze geweest. Voor meer info kun je terecht op www.fuzzbrats.com .
Alweer een nieuwe naam van een groepje die uit Engeland komt overgewaaid, maar deze keer eentje om te onthouden. Het veelbelovende debuut van Gengahr staat vol met aanstekelijke, bijna verslavende, psychedelische pop. Hier en daar neigt de band wat naar Temples, maar de Londenaars creëren toch een heldere eigen sound via een handvol frisse songs die ons blijven prikkelen.
Tintelende gitaartjes versieren lentefrisse songs als “Dizzy Ghosts”, “She’s A Witch” en het bitterzoete en wonderlijke “Bathed In Light”. Met het zonnige instrumentaaltje “Dark Star” wordt ons humeur danig opgefleurd en “Powder” brengt ons tot bij het beste van My Morning jacket.
Misschien duurt het allemaal ietsje te lang want de laatste twee songs “Lonely As A Shark” en vooral “Trampoline” flirten een beetje met meligheid, maar groeifoutjes als deze zien we met plezier door de vingers.
Psychedelica kan ook boeiend klinken zonder dat de gitaren gedurig uit de bocht moeten vliegen, dit plaatje is daar het levende bewijs van.
Royal Headache is een Australische band die rauwe soul, garage-rock en punk op een bijzonder catchy wijze bij elkaar brengt op hun fijne tweede album ‘High’. Het is punksoul die we ook al wel eens bij The Dirtbombs en Reigning Sound gehoord hebben.
Wij horen The Jam met een jonge Paul Weller in het snelle halve punkertje “Another World” en elders neigen onze gedachten ook nog naar The Replacements.
In amper een klein half uurtje worden tien tomeloze songs er met een geduchte slagkracht doorgejaagd. Gemene rockers als “Garbage” en “Little Star” worden afgewisseld met soulvolle ballads “Wouldn’t You Know” en “Carolina” (waarin Paul Westerberg ronddwaalt). “Electric Shock”, een hondse punkkopstoot van anderhalve minuut is de daadkrachtige afsluiter van dit hartige straight-to-the-edge plaatje.
Ieperfest 2015 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 14 augustus t/m zondag 16 augustus 2015
Ieperfest 2015
Festivalterrein
Ieper
2014-08-14 t/m 2015-08-16
Hans De Lee en Yentl Stée
Afgelopen weekend was het weer eens tijd voor één van de grootste Hardcore-festivals van Europa. Jawel, het was weer fijn dansen geblazen op Ieperfest. Jammergenoeg gingen er (letterlijk) zwarte wolken boven het festival. Veel mensen die de donderdag aankwamen konden fijn verzuipen in de regen of hun tent aan stukken zien waaien als randentertainment. Aan de infrastructuur was er ook wat schade door het noodweer. Enkele hekkens op de camping gingen de lucht in en ook wat eetkraampjes raakten beschadigd. De pre-party moest eventjes uitgesteld worden vanwege het noodweer, maar ging daarna alsnog toch door. Dit liet de organisatie echter niet aan hun hart komen en Ieperfest kon de volgende dag dan weer mooi van start (met enkele plensbuien erbij natuurlijk).
dag 1 - vrijdag 14 augustus 2015
De dag begon al ietwat in teneur. Ik kreeg te horen dat Black Tongue moest cancellen, spijtig want naar deze band keek ik toch wel uit. Daarnaast leek Tinner ook spoorloos te zijn toen ik in de Trench aankwam waar ze moesten spelen en ik heb verder ook geen geluid meer uit die tent horen komen. Spijtig.
Door het cancellen van Black Tongue was er ook wat schuiving in het schema. Goed nieuws voor Skin Crawler want die mochten nu de mainstage openen. Het jammere dat Black Tongue niet kwam opdagen was hierdoor onmiddellijk goed gemaakt want met Skin Crawler kan er gesproken worden van een belachelijk goeie opener. Ze spelen een lekker smerige vorm van H8000 Hardcore waarbij er gretig gebruik gemaakt wordt van wat de scene in het verleden heeft voortgebracht, maar ze slagen er toch in om er een eigen, modernere toets op aan te brengen. In tegenstelling tot veel nieuwere bands in de H8000 had ik hier niet het gevoel dat ik naar een zwakke kopie zat te luisteren, maar wel degelijk een volwaardige band. Zeker eentje om in de gaten te houden.
Terug naar de Trench voor een lekker staaltje Hardcore Punk geleverd door het Braziliaanse DisXease. Dit was de laatste show van de tour, maar van enige vermoeidheid was er geen sprake. Veel geluk hebben ze immers niet gehad. Als ik het goed begrepen heb waren er serieus wat personeelswissels voor en tijdens de tour. Daar was echter niets van te merken en het equivalent van een horde dolle neushoorns werd op het publiek afgestuurd. Enkel spijtig van de dodelijke hitte en het feit dat er niet zo bijster veel mensen stonden te kijken. Anders hadden we gerust die dolle neushoorns kunnen imiteren want de muziek paste er perfect bij. Zeker een aanrader om nog eens te bekijken.
Enough Said mocht door het afzeggen van Black Tongue wat later op de mainstage spelen. Deze jongens uit de Kempen spelen het soort beatdown dat nogal behoorlijk veel gespeeld wordt hier in België. Echt mijn ding was het niet muzikaal en ook live was het niet echt super. Voor een deel kwam dit waarschijnlijk wel doordat ze op de mainstage stonden en er bijgevolg heel wat meer ruimte was in het publiek wat de energie die je doorgaans op dit soort bands ziet serieus ten nadele kwam. Zelf had ik het gevoel dat deze band wel een stuk beter kon, ook al was het mijn ding niet.
Tijd om een beetje te huilen in de tent met de Noord-Franse jongens van Fall of Messiah. Ik ben maar recentelijk beginnen luisteren naar deze band en vervloek mezelf daar behoorlijk hard voor. Fall of Messiah speelt een emotionele mix van Screamo, Post-Hardcore met hier en daar ook wat Post-Rock er tussen gesmeten. Kortom, emotioneel en atmosferisch maar met een (weliswaar breekbare) rauwe toets. Ook interessant was dat de drummer de vocals voor zich nam. Geheel ongezien is dit niet, maar toch nog zeldzaam genoeg om het interessant te maken. De hitte in de Trench was weer behoorlijk ondragelijk, maar doordat dit niet echt een harde band is , maakte dat niet zoveel uit. Veel geluk hadden ze wel niet, middenin één van de songs besloot de technologie dat het welletjes was geweest en alles viel uit. Dit haalde wel wat de vaart uit de set en doordat ze niet zo lang konden spelen nam dit ook wel een fameuze hap uit hun speeltijd. Gelukkig slaagden ze er in onmiddellijk de draad terug op te nemen zodra het weer mogelijk was en speelden ze verder alsof er niets was gebeurd.
Sweet Jesus was een nobele onbekende voor me, maar een band die een ex-lid van Have Heart bevat kan niet anders dan goed zijn. Ik bleek er niet naast te zitten want de melodieuze Hardcore ging door merg en been. Wie één of andere Have Heart 2.0 verwachtte had pech. Door het stemgeluid van Patrick Flynn waren er zeker wel gelijkenissen, maar voor de rest was het een geheel eigen geluid. Een band met zeer veel potentie en hopelijk nog een paar toekomstige bezoekjes aan Ieperfest.
Over Lionheart had ik ietwat mijn twijfels of ik wel de moeite ging doen om ze te zien. Ze spelen nogal vrij stereotiepe 90’s Metalcore en aangezien ze nogal geliefd zijn bij het tough-guy Hardcore publiek verwachtte ik bijgevolg dus ook heel wat macho-gedrag op het podium (iets waar ik niet zo’n fan van ben). Dit bleek echter goed mee te vallen want het waren uiterst sympathieke jongens. Muzikaal bleef het echter wel zwakjes, maar het is wel goeie muziek om live te spelen. Er konden heel wat grapjes vanaf en het publiek ging volledig uit de bol, dat ze wisten hoe ze een feestje moeten neerzetten , was overduidelijk. De band had ook duidelijk veel plezier in wat ze doen wat ook altijd leuk is om te zien. Onverwacht toch nog best een leuke show.
Monolord kan eigenlijk in één woord samengevat worden: “niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice”. De mix van Stoner, Sludge en Doom Metal uit Zweden was by far één van de beste shows die deze editie van Ieperfest had. Het aanbod aan dergelijke bands was dit jaar wel erg magertjes, toch hadden ze en absolute topper uitgekozen. Als er iets is waar over te klagen valt was het hun toegewezen tijd om te spelen. Alhoewel voor heel wat bands 40 minuten ruim voldoende is , heb je hier met een gemiddelde van 12 minuten per nummer wel heel weinig ruimte om je setlist op te maken. Zeker als je er in slaagt om je nummers zo goed te maken dat het ongeveer even lang aanvoelt als het gemiddelde Noisecore nummer. Een echte rijsende titaan in het genre.
Qua vrolijkheid en intensiteit mocht Ramming Speed vandaag toch met de hoofdprijs gaan lopen. Zelden een band zich zo zien amuseren en het publiek zo naar z’n hand te zetten. Ik denk niet dat er ook maar één moment geweest is dat er niemand in de tent aan het bewegen was , wat waarschijnlijk ook onmogelijk was (ik heb het alvast niet geprobeerd). Muzikaal mochten ze er zeker ook wel zijn, de mix van D-Beat, Hardcore, Crust Punk en Thrash Metal was van een uiterst hoog niveau en in plaats van deze genres samen te mixen tot een onherkenbaar soort appelmoes , slagen ze er in om een eigen gezicht te kneden.
Na de toch ietwat teleurstellende set van Carnifex op Groezrock (alhoewel dit eerder aan het geluid lag dan aan de band zelf) mochten ze het nog eens proberen op de mainstage van Ieperfest. Gelukkig voor hen zat het geluid nu wel helemaal strak en de band zo mogelijk nog strakker. Het ging er behoorlijk hard aan toe op het podium, maar voornamelijk vóór het podium. De aanwezigen daar gingen volledig los en ik zou toch ietwat teleurgesteld zijn moest de EHBO-post hierna niet wat meer werk gehad hebben. Song-gewijs was er niet echt een verschil tussen wat ze op Groezrock brachten en wat ze hier brachten. Het grootste verschil is dat het geluid goed zit , en ze nu echt konden tonen wat ze in hun mars hadden en blijkbaar was dat heel wat.
Tijd voor wat levende legendes in de marquee met Extreme Noise Terror die je toch wel gerust als één van de grondleggers van de Grindcore mag zien. Vorig jaar hadden ze nog moeten afzeggen, maar dit jaar waren ze er dus wel degelijk. Aangezien ze al bezig zijn van in 1985 vraag je je toch af of er wat sleet zou zitten na al die jaren van dergelijke harde muziek te spelen. Neen, hoe durf ik die vraag zelfs te stellen? Extreme Noise Terror ging een stuk harder dan de meeste bands vandaag nog maar durven van dromen. Koppel dit met de subtiliteit van een dronken frontman die de missing link tussen mens en aap lijkt te zijn en je zit gebakken voor een enorm sterke show. Ze mogen volgend jaar zeker nog eens terugkomen.
Of ik Ceremony nog eens wou zien, moest ik me niet afvragen. Na Extreme Noise Terror spurtte ik onmidellijk naar vooraan de mainstage met de hoop dat hun ronduit magische show van op Groezrock nog eens overgedaan worden. Onderweg naar daar zei ik nog al grappend tegen een vriend dat het wel hilarisch zou zijn moesten ze vandaag uitsluitend hun Post-Punk/New Wave nummers spelen. Toen de gitarist met uitgesmeerde schmink op het podium kwam , begon het al duidelijk te worden dat ik waarschijnlijk de toekomst kan voorspellen via slechte grapjes. Net zoals op Groezrock werd er geopend met een zachter nummer die op het openlucht podium toch een stuk minder goed overkwam. De razendsnelle Hardcore bleef echter uit en men bleef in hetzelfde stramien door gaan. Toen er dan uiteindelijk wat oude nummers gespeeld werden , bleek dat ze in een nieuw jasje gestoken waren en dat ze verweven waren met hun nieuwe sound. Voor sommigen waarschijnlijk uiterst fijn, voor mij persoonlijk wat minder. Uiteindelijk was het op zich geen slechte show, maar het was ongelooflijk veel zwakker dan voorheen. De afwisseling tussen de twee stijlen die anders zo’n gigantische energie-uitwisseling gaf, bleef hier ook uit. Toch wat teleurstellend.
Al vanaf ik Black Tusk op de affiche zag pronken was ik blij om te ziet dat ze toch verder gingen na de tragische dood van Jonathan Athon. Ik was ook onmiddellijk nieuwsgierig naar hoe het nu verder zou klinken; ik herinner ze me nog van op Hellfest en ze waren één van de meest vrolijke bands die ik gezien had zonder aan hardheid in te boeten. Het nieuwe bloed in de band had echter geen enkele negatieve invloed hierop en het was weer zoals vanouds. Er was aardig wat volk komen opdagen en de sfeer zat er goed in wat als resultaat een mooie show opleverde. Echt fijn om te zien dat Black Tusk er nog altijd voor kan gaan.
Wie Horse the Band al eerder aan het werk zag , heeft hier eigenlijk geen review van nodig want die weet perfect dat het de beste show ter wereld was (naast andere shows van Horse the Band natuurlijk). Voor diegenen die ze nog niet gezien hebben (hoe overleven jullie zo’n leeg bestaan) is hier toch een poging tot een review. Opvallend (naast het niet aanwezige gouden broekje van de keyboardist) was dat ze dit jaar een pak vriendelijker waren dan een paar jaar terug. Toen mochten we ons nog vergrijpen aan de smerige sarcastische humor van de frontman. Die was nu ook nog altijd even smerig, maar er werden minder slagen met de microfoon uitgedeeld , dus dat is al een pluspunt. Al vanaf de eerste noten ging de gehele tent volledig los en dat kan ook niet anders met de compleet geschifte Nintendocore van deze band. Het beste aspect was dan toch wel het feit dat ze een Straight Edge triangelspeler mee hadden voor de gehele tour. Die ging trouwens het hardst van al tijdens de show. Nog nooit in mijn leven heb ik een triangelspeler willen zijn, maar na die jongen aan het werk te zien lijkt het een droomjob. De set duurde veel te kort (Ieperfest enkel en alleen met Horse the Band zou nog te kort zijn) en het was eigenlijk ook geen goed idee om hen de eerste dag te programmeren aangezien het nu onmogelijk nog beter kon worden.
Volgende aan de beurt in de marquee was de legendarische Punkformatie GBH die tegelijk waarschijnlijk ook de oudste band op Ieperfest waren. Veel was er daar niet van te merken want de energie die ze hadden , deed de gemiddelde 16-jarige als een hoogbejaarde met een plastic heup lijken. Tegelijk hadden ze ook één van de hardste pits die ik die dag mocht meemaken, kunnen ontketenen , wat op een festival als Ieperfest toch wel al iets kan zeggen. Muzikaal gewijs werd er een mix van oud en nieuw materiaal gespeeld wat voor een leuke afwisseling zorgde. Oude zakken of niet, één van de betere bands deze editie.
Met Judge mocht Ieperfest zich op de borst kloppen aangezien ze toch wel een behoorlijke legende zijn binnen de NYHC. De verwachtingen waren hoog gespannen en die konden ze bij mij jammergenoeg helemaal niet inlossen. Ik moet nu wel toegeven dat ik niet de grootste Judge-fan ben, maar ik durf wel al eens een paar nummertjes er van opzetten. Live waren ze voor mij persoonlijk echter gewoon saai, de nummers waren vrij inwisselbaar en na 10 minuten had je eigenlijk alles al gehoord. Alhoewel het publiek zich wel leek te amuseren , heb ik toch achteraf van verschillende mensen gehoord dat ze het een teleurstellende set vonden en dat ze normaal een stuk beter zijn. Jammer.
dag 2 - zaterdag 15 augustus 2015
Is er een betere manier om je dag te starten dan met een lekker sneetje Powerviolence? Waarschijnlijk wel, maar het is alvast fijn. Nervous Mothers uit Antwerpen was dan ook wekker van dienst om de kater van de afterparty uit je kop te kloppen en dat is ze gelukt. Als een razende furie werd er doorheen de set geblazen en alhoewel ze opener waren , slaagden ze er toch in om niet hun volledige tijd te benutten. Erg was dat niet want je was ondertussen al zo muzikaal murw geslagen dat wat extra nummers waarschijnlijk je dood zouden betekenen. Het enige jammere was dat het publiek nog wat moe was en bijgevolg niet echt een krater heeft achtergelaten.
Door de korte set van Nervous Mothers had ik nog net genoeg tijd om de marquee binnen te glippen en nog een stukje Deconsecrate op te pikken. Daar heb ik dan ook geen minuut spijt van gehad want net zoals Skin Crawler de vorige dag is Deconsecrate één van de beste bands binnen de nieuwere H8000-lichting. Ook hier was er sprake van smerig klinkende Metalcore waarbij je een douche na het beluisteren nodig hebt. Jammer dat ik niet de volledige set kon beluisteren want wat ik gehoord heb was zeker dik in orde.
Volgende was de Poolse Hardcore Punk band Government Flu. Ik heb ze eigenlijk pas leren kennen toen ik zag dat ze op Ieperfest speelden en was al van de eerste noot verkocht. Live vraagt deze muziek om een intense show en dat miste ik hier toch wel wat. Niet zozeer door de band want die deed absoluut hun best , waarbij vooral het boos vooruit en achteruit lopen in exact dezelfde positie door de frontman mij het meest opviel (less is more geldt ook voor stagemoves blijkbaar). Er werden wat bescheiden pitjes ontketend, maar het mocht gerust een stuk harder. Op de performance van de band zelf was er niets aan te brengen (alhoewel ik toch wel graag “Standing Tall” had gehoord)
Tijd voor wat lekkere Hardcore Punk van eigen bodem, namelijk Cheap Drugs. Wie wat thuis is in de Belgische Hardcore Punk-scene is vast en zeker wel op de hoogte van de heerlijke shows die deze band neer zet (het is ook nogal moeilijk om ze niet live te zien omdat ze op ieder moment wel ergens lijken te spelen). Zelf heb ik ze al verscheidene keren live gezien en geen enkele keer stelden ze teleur. Ook dit keer was dit niet het geval in een oververhitte Trench. Toegegeven, ik heb ze al harder weten gaan dan vandaag maar dat was misschien best. De kans bestond immers dat er enkel appelmoes overbleef in plaats van publiek.
Aangezien Rings of Saturn moest cancellen (waar ik nog steeds voor aan het huilen ben) moest Psycroptic maar mijn dosis Technical Death Metal verschaffen dit weekend. De verwachtingen lagen best hoog aangezien Psycroptic niet de kleinste speler in het genre is en toch al serieus wat sterke albums heeft. Toen de set begon , leek het eventjes wat zwakjes te zijn. Ik ben zelfs eventjes naar Loma Prieta gaan kijken, maar daar was het ook niet echt denderend. Eenmaal terug in de tent teruggekomen had Psycroptic alle duivels los gelaten en brachten ze een sterke set. Echt overtuigen deden ze bij mij persoonlijk niet, het was allemaal wel goed maar toch miste ik iets.
Tijd om wat te gaan fanboyen op Doom. Als deze naam je niets zegt (niet het spel of het muziekgenre) raad ik je vriendelijk aan om zo snel mogelijk jezelf in afzondering te gaan met enkel hun discografie. Deze band wordt als één van de grondleggers van de Crust Punk genoemd en die titel verdienen ze terecht. Tevens zijn ze ook nog steeds één van de beste bands in het genre en er ook een pure belichaming van. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen en die losten ze in, zo lang ze aan het spelen waren immers. Blijkbaar was de frontman niet zo’n grote fan van rokende mensen en maande tussen zowat ieder nummer aan dat het slecht voor je was. Ietwat spijtig dat ze het vooral daar over hadden want Doom heeft wel een pak meer te zeggen. Langs de andere kant kan je ook gewoon vriendelijk zijn en eventjes niet roken als de band vlak voor je er om vraagt. Muzikaal was het wel allemaal dik in orde, maar het miste toch wat power achter zich. Conclusie, vette show maar ik had het gevoel dat het nog een pak vetter kon zijn.
Als je het over lekker harde 90’s Metalcore hebt , gaan de meesten mensen onmiddellijk aan een band als Hatebreed. Geheel onterecht want het genre heeft een pak meer te bieden zoals All Out War die gewapend met een nieuw album de mainstage aan gort mochten stampen. Dat deden ze dan ook volledig. Jammergenoeg is het muzikaal allemaal wat eentonig. Ze hebben goeie muziek, maar ze vallen al snel in herhaling waardoor je het gevoel hebt dat je het allemaal al eens gehoord hebt. Het belemmerde dat ik ten volle kon genieten van de set. Dit kan echter ook mijn fout zijn doordat ik besloot achteraan te staan. Enkel die levend terug keerden van de frontlinie keken mij maar vreemd aan toen ik zei dat het ietwat een saaie show was en ze hadden blijkbaar een totaal andere beleving gehad daar vooraan. Volgende keer wat dichter kruipen denk ik zo.
Als er nu eens een band is die altijd een feestje brengt op wat voor festival dan ook, is het wel Entombed (A.D.). Slechts een maand eerder had ik ze nog mogen aanschouwen op Obscene Extreme en nu terug op Ieperfest. Je zou al snel vrezen dat een herhaling wat saai zou zijn (er zat niet echt veel verschil in de setlist). Dit was echter niet het geval en er werd duchtig los gegaan op hun typische Death Metal geluid (ook wel Death ’n Roll genoemd) waar ze zo bekend mee geworden zijn. Echt hoogtepunten waren er wel niet tijdens deze show, er tegenover staat dan geen dieptepunten. Een goeie show zoals het hoort.
Omdat het blijkbaar Kerstmis, Pasen en Sinterklaas op hetzelfde moment was voor de liefhebbers van alles wat naar Crust, D-beat en Grind ruikt stond Discharge ook ineens te blinken op het podium. De godfathers van de D-beat zijn eigenlijk maar in laatste instantie op de affiche geplaatst als vervanging. Ik denk niet dat iemand dat erg vond (behalve Mörser die op hetzelfde moment moest spelen). Ergens was ik een beetje bezorgd of het wel goed ging zijn, ik ving eerder al gemengde reacties op over de meest recente shows. Bij één ervan werd me zelfs afgeraden om te gaan kijken omdat ik echt te hard teleurgesteld zou zijn. Geen idee welke band die mensen zijn gaan zien, maar het zal alvast Discharge niet geweest zijn , want die waren zo strak als het maar kon. De tent stond aardig gevuld en daar maakten ze gretig gebruik van door het publiek volledig los te laten gaan. De band is alvast niets aan kracht verloren alhoewel ze al van 1977 bezig zijn. Mogen ze vaker boeken.
Bij het buitenkomen werd al snel duidelijk wat voor show Walls of Jericho zou spelen aangezien ze de meest cheesy banner die ik me kon voorstellen op Ieperfest mee hadden (MOSH ARMY!!!!!!!!!!!!!). Vroeger was ik wel te vinden voor de ruigere Metalcore die deze band brengt. De dag van vandaag is dat al een pak minder. Ook live kwam het allemaal maar zeer middelmatig over, een beetje een dertien-in-een-dozijn-Hardcore show wat zelfs naar de saaie kant aan het neigen was. Er was echter wel veel volk komen opdagen en zowel op als voor het podium werd er een stevig feestje gebouwd. Eh, smaken verschillen I guess.
“What have I seen under that what the puddle looks like?”. Meer had ik niet nodig om de drie rijen mensen die nog voor me stonden omver te lopen zodat ik lekker vanvoor kon staan (sorry). Een beetje mijn favoriete nummer spelen als eerste nummer terwijl ik nog niet op een rustige manier naar voor geraakt ben , is dan ook om problemen vragen. Het zette alleszins de start in van een goeie show (alsof iets anders mogelijk is met Touché Amoré). Zowat alles wat fantastisch was , werd in een recordtempo doorgejaagd waarbij er weinig tijd werd gemaakt voor gepraat tussen de nummers door. Iets wat je misschien van een Powerviolence of Grindcore band zou verwachten. Maar erg was het niet, hierdoor werden heel wat goeie nummertjes gespeeld. Het publiek zelf bleef eigenlijk nog behoorlijk rustig in vergelijking met de vorige keren dat ik ze zag (ik herinner me een lawine aan stagedivers en veel hoofdpijn). De band en met name de frontman waren duidelijk onder de indruk en blij dat ze op Ieperfest mochten spelen. Ik zou ook wel blij zijn als ik tussen Discharge en Biohazard in zou mogen spelen.
Bij Biohazard had ik serieus gemengde gevoelens. Iedereen kent deze legendarische Crossover band wel die Thrash, Hardcore en zelfs wat Rap wist te mengen tot een succesvolle stijl waar zovelen faalden. Nu gaan ze al een tijdje mee en is eigenlijk niet zo bijster veel nieuws rond deze band te beleven. Hun meest recente album dateert al van 2012 en was nu niet om te zeggen een echte hoogvlieger. Ook hoorde ik wel vaker dat hun shows behoorlijk teleurstellend zijn. Met wat gemengde gevoelens zocht ik mij dan ook een plaatsje op aan de mainstage. Met diezelfde gemengde gevoelens ben ik ook uiteindelijk vertrokken. Op zich was het wel een leuke show, er was sfeer en de band deed hun best. Maar bij een band als Biohazard verwacht je meer dan gewoon leuk. Misschien verwacht ik teveel, maar ik had het gevoel dat het net niet goed genoeg was voor een band van dergelijk kaliber.
dag 3 - zondag 16 augustus 2015
Stevig beginnen met de dag is een traditie op Ieperfest, zodoende begon ik dan ook de dag met Gust in de trench. Ze spelen een smerige mix van Black Metal, Grindcore en Hardcore die momenteel met bands als Nails en Full of Hell behoorlijk wat populariteit heeft. Een slap afkooksel waren ze alvast niet, aangezien ze even hard door raasden als een neushoorn op speed in een kinderspeeltuin. Wat meer neushoorns waren welkom geweest want ook al was het vroeg, het was te rustig in het publiek. Wel spijtig dat ze achteraf niet meer bij hun eigen merch zaten waardoor ik geen shirt kon kopen.
Het was een pijnlijke beslissing, maar uiteindelijk besloot ik wat lekkere feministische Hardcore Punk op te zoeken in de marquee met de Amerikanen van War on Women (sorry Briqueville, ik maak het wel nog eens goed). Dit bleek een goeie keuze te zijn alhoewel ze iets te vroeg speelden. Bij veel aanwezigen zat de vermoeidheid er nog net iets te goed in. Ik nam plaats vooraan het podium en het viel op dat er behoorlijk weinig volk aanwezig was. Dat liet de band niet aan hun hart komen en speelden een vette set waarbij voornamelijk frontvrouw Shawna de show stal. Ondanks de makke reactie van het publiek probeerde ze toch nog wat publieksinteractie uit te lokken. Jammergenoeg voor haar koos ze net mij uit en had dat dus als effect dat ik gewoon een been in mijn gezicht kreeg terwijl ik die blijkbaar moest vangen, sorry daarvoor. Gelukkig loonde haar moeite wel nog tegen het einde van de set , waarbij er los gegaan werd vooraan in het midden. Zeker een band om nog eens te zien in een kleinere zaal wat later op de dag.
Het was behoorlijk afwachten geblazen wat Treha Sektori zou doen. De muziek leunt zich meer in een vochtige kerker dan in de goed verlichte, warme trench. Ik herinner me nog dat dit echt vet was op Church of Ra, maar de vrees dat het hier even slecht ging aflopen als Syndrome vorig jaar was nogal groot. Uiteindelijk viel het allemaal wel nog goed mee, het grootste deel van het publiek bracht de set al zittend door wat eigenlijk wel passend was. Er werd een poging gedaan om beelden te projecteren maar daar was de Trench niet echt ideaal voor. Jammergenoeg liep de set wat uit met als gevolg dat je plots No Turning Back op de mainstage door Treha Sektori hoorde spelen wat de sfeer wel behoorlijk naar de knoppen hielp. Desondanks werd er gewoon verder gespeeld en is het nog gelukt om de sfeer te doen heropleven. Volgende keer zie ik ze hopelijk terug op een meer geschikte locatie, alhoewel het zeker goed was op een festival.
In hetzelfde laantje zoals Gust eerder op de dag , speelt ook Hierophant en eigenlijk kan hier gewoon dezelfde review geschreven worden. Het was smerig, hard en had ik al smerig gezegd? Dit is het soort muziek waarbij je na het luisteren een lang bad en wat schuurpapier nodig hebt om de vuiligheid van je te krijgen. Het grootste verschil met Gust was dat er hier wel meer volk was, maar de drukkende hitte maakte het moeilijk om echt volledig los te gaan. Spijtig want dit was zonder twijfel één van de beste bands op Ieperfest.
NASTY speelde net als een week tevoren op Brakfest in Lokeren een zeer vette en strakke set! Met hun pure en keiharde hardcore kregen ze het publiek moeiteloos mee en speelde zich een stevig feestje af voor het podium. De zanger vertelde dat hij zo’n 16 jaar geleden zelf als broekventje voor het eerst afzakte naar Ieperfest en daar de liefde voor hardcore te pakken kreeg. Het was voor hem een hele eer nu zelf met zijn band op de mainstage te mogen staan! Nummers als “Fire” en “My brain went terribly wrong” zijn ware splinterbommen die weliswaar voor geen slachtoffers zorgen maar wel heerlijk blijven nazinderen.
EVIL INVADERS had misschien niemand verwacht op de affiche van een hardcore festival maar deze kerels uit Limburg trokken zich daar niets van aan en speelden een heerlijke ouderwetse partij speed en thrash metal van topklasse. Wat een energie en gedrevenheid! Sinds ik hen een heel poos geleden aan het werk zag als support van Ostrogoth , is deze band enorm gegroeid, hebben ze een prima CD uit en is hun populariteit en aanhang terecht enorm gestegen! Na hun doortocht in Ieper reisden ze af naar Japan voor een paar concerten in oa. Osaka en Tokyo! Heel knap wat deze band uit Leopoldsburg aan het presteren is.
Alhoewel Rosetta een pareltje van een band is , is die geen competitie voor Oathbreaker. Ook al heb ik hen al een zevental keer aan het werk gezien. Zoals het Oathbreaker beaamt, stelden ze weer geen minuut teleur en was er van begin tot einde een gevoelige, zware atmosfeer. Er mocht een beetje gehuild worden, of een beetje veel. Alhoewel ze er niet in slaagden om iedere andere band van het podium te blazen en me in foetushouding achterlieten op de grond , waren ze toch wel weer één van de betere bands van deze editie. Zoals vanouds ging ook de band terug volledig op in de sfeer waarbij frontvrouw Caro perfect de muziek kon uitbeelden (in kettingen gewikkeld dan nog deze keer). Ik heb ze al beter gezien, maar toch was dit terug een fantastische show. Op naar een negende keer.
BRUJERIA is een legendarische band uit begin jaren 90 (evenwel opgericht in 1989) die extreme muziek maakt en in de huidige bezetting ondermeer bestaat uit muzikanten van Napalm Death en Carcass. Bij de oprichting zaten ook gekende muzikanten als Dino Cazares (Fear Factory) en Jello Biafra maar zij verlieten om diverse redenen het project. Typisch is het gebruik van de Spaanse taal, de gemaskerde tronies en hun brute versie van “La Macarena” voor de verandering omgedoopt tot “La Marijuana”. Hun optreden in Ieper kon me maar mateloos boeien omdat het muzikaal allemaal niet zoveel voorstelde en alle nummers vrij gelijkaardig klonken, op die fameuze cover na. De macho Mexicaanse brulboeien en de wulpse dame die geregeld de vocalen kwam ‘versterken’, konden daar maar weinig aan veranderen.
“EINDELIJK” was mijn eerste reactie toen ik zag dat Anaal Nathrakh op Ieperfest gingen spelen, gevolgd door heel wat bewegingen en geluiden die doorgaans gemaakt worden door een veertienjarige bij All Time Low. Om eerlijk te zijn was ik toch niet echt super enthousiast om ze nog eens te zien. De vorige keer dat ik deze band aan het werk zag in Lille, kwam de smerigheid en hardheid op het album helemaal niet over live, en was ik eigenlijk zwaar teleurgesteld. Ik was niet zeker of ik die ervaring nog eens wou meemaken. De vrees voor een nieuwe teleurstelling was onterecht aangezien ze het nu dubbel en dik goed maakten. Het gespeelde materiaal werd eigenlijk vrij gelijk uit de verschillende albums genomen, alhoewel hun nieuwste album nog niet zo vrij lang uit was. Ook leuk is dat het elektronische gedeelte dit keer live wel helemaal over kwam en een beetje aanvoelde als een voorhamer in het aangezicht. De frontman was ook vrij enthousiast over het concept van Ieperfest en over het feit dat er een anarchistische boekenwinkel aanwezig was. Hopelijk werd er ook geluisterd naar zijn oproep om dat standje een bezoek te brengen want er was wel interessant materiaal aanwezig.
Eigenlijk was ik speciaal voor STICK TO YOUR GUNS afgezakt naar Ieperfest. Een band uit Orange County, California die al sinds 2003 aan de weg timmert met hun hardcore /punk maar die vooral de laatste jaren echt is doorgebroken en enorm aan bekendheid heeft gewonnen! Het uitbrengen van een paar zeer sterke CD’s zal daar allicht niet vreemd aan zijn en de manier waarop ze hun keiharde hardcore toch met de nodige melodie brengen is (wat mij betreft) geniaal.
De belangstelling voor de set van Stick To Your Guns was massaal, heel wat fans troepten samen voor het podium, klaar om er een wild feest van te maken. Met een opener als “We still believe” was het natuurlijk van bij het begin goed prijs! Frontman Jesse betuigde heel wat lof voor Ieperfest en de voorziene randanimatie. De band stond reeds eerder op de affiche en kwam met plezier terug naar één van hun favoriete festivals. Ze schaarden zich ook volledig achter de waarden die het festival uitdraagt (oa. ecologie, anti-racisme, vegetarisch enz.) en zetten het sterke “What choice did you gave us?” in, gevolgd door “Amber”! Daarna was het tijd voor nummers van de meest recente CD ‘Disobedient’ : “Nothing you can do to me”, “To whom it may concern” en de nieuwste single “The Charm” klonken heel sterk en konden op heel wat bijval rekenen door de enthousiaste menigte fans.
Prachtig was ook de cover “Burning Fight” van de band Inside Out! Inside Out is misschien niet zo gekend maar als je weet dat het de eerste band was van Zach (zanger van Rage Against The Machine) dan snap je wel aan wat je je kan verwachten.
Afsluiter van de potige set was het gekende “Nobody”. De verwachtingen waren hoog maar Stick To Your Guns stelde zeker niet teleur en waren voor mijn part het hoogtepunt van de zondagaffiche.
Aangezien de organisatoren van Ieperfest ons blijkbaar zeer graag zien besloten ze om bij het afsluiten van de trench iedereen met een klinische depressie op te zadelen door er Birds in Row te laten spelen. Voor wie ze niet kent, hun mix van Hardcore, Screamo, Crust,... is niet echt om te zeggen iets waar je vrolijk van wordt op een warme zondag. Ik was dan ook behoorlijk opgewonden om deze band eens aan het werk te zien. Jammergenoeg slaagden ze er niet in om de zwaarmoedige ruwheid die ze bezitten live te brengen. Bij een dergelijke band moet je een soort van speciale atmosfeer crëeren waarbij je opgeslorpt wordt door de muziek en je nekharen de gehele set overeind gaan staan. Vandaag leek het echter gewoon meer op een band die hun muziek kwam spelen, niet meer niet minder. Spijtig als je weet dat ze doorgaans wel een zeer sterke live-reputatie hebben. Het leek ook alsof de band zelf wat onwennig was, wat je vooral hoorde tijdens hun bindteksten. Dit had dus ook z’n effect op de muziek wat er voor zorgde dat dit een vrij middelmatig optreden was.
“Eventjes een band binnensleuren die al een veertigtal jaar speelt en een beetje anders is dan wat we normaal boeken” moet Ieperfest gedacht hebben. Het resultaat was wel leuk aangezien de oude zakken van Pentagram op het podium stonden te blinken. Deze ware doom-legendes mogen dan wel niet het eerste zijn waar je aan denkt als Ieper Hardcore Fest hoort, maar dat kon niemand ook maar iets schelen aangezien de marquee behoorlijk aardig gevuld was. Ook al hebben de heren er al heel wat jaartjes op zitten, muzikaal merk je daar niet zo veel van. Waar een Black Sabbath-set voornamelijk bestaat uit ‘je afvragen of Ozzy het wel zal overleven’ moest je die vrees niet echt hebben bij Pentagram want ze waren nog springlevend. Er konden zelfs wat dansjes vanaf. Een 50 minuten lang werd de Marquee ondergedompeld in die speciale atmosfeer die enkel een band als Pentagram kan crëeren, er was geen drugs nodig om je in hogere sferen te wanen. Een vreemde eend in de bijt, maar het was eentje om u tegen te zeggen.
Ondanks (alweer) het slechte weer en (alweer) heel wat bands die in de aanloop van het festival besloten hun kat te sturen , is de organisatie van Ieperfest er toch weer in geslaagd om een leuk, betaalbaar festival met meer inhoud te maken dan pakweg een Graspop. In de More Than Music-tent was er terug heel wat interessante informatie te vinden, documentaires en de mogelijkheden om goeie doelen te steunen. De waarden waar Ieperfest voor staat (tegen iedere vorm van racisme, sexisme, speciësme,...) is eentje waar ik en vele andere bezoekers zich volledig kunnen in vinden Hoe ze er trouwens in slagen weet ik niet, maar het eten was dit jaar terug veel te goed (serieus, maak het minder lekker. Ik heb meer dan 140 euro aan voedsel uitgegeven). Er was ook duidelijk enorm veel inspanning gedaan om Ieperfest zo groen mogelijk te houden. Dit alles zorgt ervoor dat Ieperfest een uniek festival blijft waarvan het zeer moeilijk is om het te evenaren. Zelfs al stormt het volgend jaar nog harder, mij zie je sowieso terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-2015/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
FeestinhetPark 2015 – vrijdag 14 augustus 2015
FeestinhetPark 2015
Donkvijvers
Oudenaarde
2015-08-14
Mariska Willems en Johan Meurisse
FihP had dit jaar iets te vieren , gezien ze aan hun 20ste editie toe zijn . Op woensdag was er ‘A special day in the Park’, een prachtinitiatief voor de mensen met een beperking, de donderdag was er al een dansfeestje losgebroken , de vrijdag was er eentje voor de rockers met o.m. een dEUS, die net als Arsenal op zaterdag iets te vieren hadden . Tot slot mag Milow (zondag) de feesteditie letterlijk uitzwaaien …
We laten ons maar al te graag onderdompelen in de gezellige sfeer, de openlucht mainstage en met een (muzikale) cocktail maakten we volgende impressies, zie de lives en pics …
Redactioneel zijn we er dit jaar enkel op vrijdag en hielden we het dus op de rockkleppers aan de Donkvijvers …
dag 2 – vrijdag 14 augustus 2015
Op plaat mag het Gentse Wallace Vanborn wat minder grillig en zompig klinken , live gaan de drie er stevig tegen aan en klinken ze smerig, vuil en ruig . Een slepende ritmiek als rode raad . Hard en gruizig als we “Supply & the damned”, “A bee and a buzz” en “Cougars” in een hels tempo begin de set al meteen horen. Ze zijn toe aan de derde cd ‘The orb we absorb’, met niemand minder dan Chris Goss aan de knoppen . Dit is goede rock’n’roll die door het strot gaat en raakt , vooral het afsluitende “Cowboy panda’s revenge” is er eentje met veel gif en venijn. Sterke set .
Vorig jaar waren ze praktisch op elk festival te zien , onze Franstalige vrienden Girls In Hawaii , die definitief –en terecht- doorbraken in Vlaanderen . Dit jaar zijn de optredens minder in aantal , en ze staan nog steeds in het teken van hun cd ‘Everest’, eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans. Het uitgebreide combo rond het duo Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans brengen dromerige indiepop , die live een levendige injectie krijgen , en door de prachtige lightshow , in het geprojecteerde ‘Mount Everest’ , een link maakt naar het Pink Floyd prisma . Grandaddy is en blijft een voorname referentie voor de heren door de psychedelicatunes. GiH is live weerbarstig , snedig, gedreven en boet niet in aan emotie en intensiteit, o.m. “Sun of the sons”, “Misses” , “Not dead” en “Rorscharch” . Op het eind (“Flavor”?) werd de strakke ritmiek onderstreept en het tempo en de effects opgedreven. Schitterende finale!
Ook het uit Southampton afkomstige trio Band of skulls hebben al drie platen uit en ook hier evolueert hun zompige rock’n’roll blues naar meer gevoeligheid . Het rauwe randje is er wat van af , de sound gepolijster, maar kijk ook live verliezen ze hun roots niet en klinken ze extravert . We hadden alvast een evenwichtig geheel van frisse , broeierige, los swingende rocksongs , die durfden te exploderen . “Brothers & sisters” , “Asleep at the wheel”, “Himalayan”, “The devil takes care” of “His own patterns” en doorbraaksingle “Death by diamonds & pearls” zijn een handvol nummers die voor deze afwisseling zorgden. Af en toe zong de imposante bassiste , maar haar vocals kwamen wat te licht over. De band evenaart wel het succes niet meer van hun debuut , toch was de belangstelling meer dan voldoende , wat de band zichtbaar deugd deed .
Tot slot nog dEUS – zij hebben dit jaar iets te vieren. Al vijfentwintig jaar zijn ze bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert . Na de clubconcerten komen de festivals nu aan de beurt en zo waren ze o.m. op Cactus , Lokerse Feesten en bij onze Franstalige vrienden op Heartbeats, Les ardentes en Ronquieres . De jubileum is een ‘best of’ met wat wijzigingen in de setlist .
dEUS heeft er op de festivals duidelijk zin . Een gretig , hecht spelende band op scherp , door Barman geleid , maar eerlijk gezegd gedragen door elk groepslid die dat ietsje meer in de sound injecteren. De songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging.
Blij dat we vanavond een “Via” en “Theme from turnpike” hoorden, het laatste misschien ook wel de inspiratie voor z’n ander bandje Taxiwars. Ze grossierden door het uitgebreide oeuvre waaronder “The architect”, “Fell off the floor man”, “If you don’t get what you want“, “Constant now” en “4 mains”. “Little arithmetics” en “Hotellounge” balanceerden tussen subtiliteit en felheid . Het sfeervolle “Instant street” kreeg een stevige outtro mee en de intimiteit hadden we op een “nNothing really ends” . Natuurlijk de classics op het eind “Roses”, “Suds & soda”, in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit.
dEUS - een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid, in goddelijke stijl …
Naast de rock’n’roll op de mainstage , was er ander leuks te zien en te horen op de bijkomende stages . Hiphop , dubreggae en aangename pompende , geschifte danstunes trokken evenveel volk waaronder een Safi en Spreej , die de Vlaamse hiphop een warm hart toedragen . De twee MC’s , deejay en keyboards maakten hun hiphop breder, dieper, sfeervoller. Niet direct my cup of tea , maar het jonge volkje hield er van . Tja, die hiphop van de Jeugd van Tegenwoordig zit in de lift. Ze hebben al een handvol singles uit , die het publiek in feeststemming brachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics 14.08 en 15.08
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2015/
Organisatie: FihP, Oudenaarde
Pop/Rock
Take/The Point – Take Forever/Meat Slurry
Teen Creeps & Mind Rays
Eigen Beheer
2015-08-16
Sam De Rijcke
Een goeie ouwe vinyl splitsingle, waar vind je dat nog terug ? Fijn punky artwork, leuk hebbedingetje, we hebben dat te danken aan de twee venijnige Vlaamse bandjes Teen Creeps en Mind Rays die hier elk twee straffe tracks brengen.
Teen Creeps speelt garage-rock met een punkrandje en doet ons terugdenken aan de eerste platen van The Replacements en ook wel aan de primitieve razernij van een prille Sonic Youth en Dinosaur Jr.
Mind Rays bonkt nog wat feller tegen de muren en laat punkrock verder leven zoals het oorspronkelijk bedoeld was, vuil, onbezonnen en een stamp in de kloten van iedereen die in het gareel loopt.
We hebben hier nog wat obscuur werk van The Scientists, The Gun Club, The Bomb Party en Dead Boys in onze vinyl kast zitten, dit singletje hebben we er mooi tussenin geschoven, al zou het in een vettige garage ook wel lekker gedijen.
Nederlands 
Français 
