Twee grootheden uit de rockgeschiedenis beleven hier de tijd van hun leven. Hoewel dit in het geval van de legendarische Dr. Feelgood gitarist Wilko Johnson een beetje een wrange nasmaak heeft. Wilko is terminale kankerpatiënt en heeft hooguit nog enkele maanden te leven. Hoog tijd dus dat de twee makkers hun belofte om samen iets ineen te brouwen nakwamen, want de tijd drong.
‘Going Back Home’, ingeblikt in amper een weekje tijd, is daar het knappe resultaat van. Een onbevangen plaatje waar Daltrey er schijnbaar van geniet dat hij eindelijk eens van onder het juk van Pete Townshend is kunnen kruipen en waar Johnson een laatste keer zijn flitsende gitaarriedels op de wereld loslaat. Mogen wij u trouwens dringend verzoeken er eens de eerste vier Dr. Feelgood platen bij te nemen en te ontdekken wat voor een uitmuntend gitarist Wilko Johnson is, briljant in al zijn eenvoud. Simplisme is een stijl, Wilko Johnson is er een krak in. Meteen zal u ook te weten komen dat Daltrey geen Lee Brilleaux is (de al even legendarische Dr. Feelgood zanger die er rock’n’roll gewijs in 1994 op zijn 41 ste al de brui aan gaf) en Johnson geen Townshend (hoeven we u niet voor te stellen, meen ik). Net daarom is dit duo zo interessant en openen ze op hun gezapige leeftijd nieuwe deuren, al is dat helaas maar voor even.
Beiden zijn sterk op dreef, maar dit is duidelijk meer Feelgood dan Who. Het is echt wel Wilko’s plaat, waarop Daltrey zijn ongeschonden vocale talenten volledig ten dienst stelt van de legendarische gitarist en diens songs en als eerbetoon het onderste uit zijn lijf en stem haalt. Daltrey zingt bovendien met een aardige bluesgrol in zijn stem, hij hoeft niet zo nodig hoog te gaan als in de hoogdagen van The Who, deze verzameling simpele en efficiënte songs vraagt daar niet om.
Wilko Johnson haalt die typische driftige hakketak gitaartjes meermaals boven en laat zich nergens verleiden tot overbodige solo’s. Iets waar hij vroeger trouwens ook nooit echt kon op betrapt worden, u moet weten dat eind jaren zeventig de pub-rock van Dr. Feelgood ook in punkmiddens erg gesmaakt werd en met macho gitaarsolo’s moest je bij de punkers niet afkomen.
De spitsheid van de jonge Dr. Feelgood huist ook in dit plaatje, de twee oudjes stralen een jeugdige spirit uit. Eenvoud, speelplezier en simpele maar gedreven rock’n’roll sieren ‘Going Back Home’. Een schaamteloze ballad als “Turned 21” kan er nog wel tussen, maar doorgaans zijn het compacte rockertjes, allemaal zorgvuldig uitgekozen door Wilko Johnson, (onder meer ook enkele tracks uit de grote Dr. Feelgood catalogus) die hier het mooie weer maken. Nergens wordt het grote gebaar gemaakt, pompeuze toestanden liggen mijlenver weg, hier wordt gewoon met merkbaar plezier een lekker eind doorgespeeld volgens de ongeschreven regels van de rock’n’roll. Duizenden hebben het hen al voorgedaan, maar als twee kerels van dit kaliber zich loos laten gaan, dan heeft het toch altijd dat tikkeltje meer.
Wilko Johnson’s laatste stempel is er eentje die er mag zijn.
Een waardig afscheid, we krijgen hier al de krop in de keel. Weldra kan hij zijn maatje Lee Brilleaux gaan vervoegen. Kunnen ze daar het ultieme rockgroepje oprichten met John Entwistle op bas en de compleet geschifte mafkees Keith Moon op drums.
In afwachting van Ziggy mochten Ashanti 3000, Fred Dread en Onesty het volk warm maken, en dat blijkt hen goed te lukken ook. De coole vibes, de zwoele stem en de mooi gevormde verzen verblijden de zaal in afwachting van Ziggy Marley. De stijl dat het trio brengt is niet 100% de stijl van Ziggy maar zeker niet minderwaardig.
Ziggy Marley - Een reggaekind dat opgroeide met de good vibes rond zijn beroemde vader. Al zeer jong was er dan ook ‘The Melody Makers’ dat bestond uit: Stephen Marley, Sharon Marley en Cedella Marley maar die eigenlijk vooral rond Ziggy draaide.
Van de eerste seconde dat Ziggy op het podium staat wordt de zaal al gek.De zaal gezegend met liefde en vrede en dan begon hij met “Love is my religion”. Een plaat dat iedereen kent en van de eerste seconde kan meezingen.
Het is toch wel verrassend dat zijn stem nog steeds hetzelfde klinkt al vroeger, als je je ogen sluit , zou je kunnen menen dat het zijn vader is die op het podium staat. We horen de klassieke ‘oldschool’ reggaeplaten, de überdansplaten en echte meezingers. Voor elk wat wils dus, het is mooi hoeveel respect deze artiest heeft voor zijn fans. Men genoot niet alleen van de pure reggaestem van Ziggy en de prachtige stemmen van de achtergrondzangeressen maar ook van de prachtige stem van de gitarist, die terecht in de spotlights mocht!
De reggaenummers , welke ze ook mogenzijn , staan garant voor party vibes! Jammer genoeg bleek het feest vroeg gedaan te zijn, maar het publiek lustte wel wat meer, er werd geroepen en gezongen om hem terug op het podium te krijgen. Op een bepaald moment werd er zelfs massaal gestampt. De AB daverde dus letterlijk. En het bisnummer dat hij bracht was er dan ook eentje om U tegen te zeggen, eigenlijk waren het er 5 , de artiesten deden het met hun volle plezier, behalve dat Ziggy een beetje buiten adem raakte en daardoor zjn zang soms wegviel.
Maar hier hadden we alsnog een echt Reggae-feest in de (oude) Marley-stijl.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dean Wareham is al ruim 25 jaar bezig . Wie precies?! Hij stond eerst aan de bron van de indie scene eind de jaren 80 met Galaxie 500, met een dromerige, sfeervolle, fris tintelende, intrigerende sound (albums: ‘Today’, On Fire’ en ‘This is our music’) en een neuzelende stem, in de voetsporen van een VU , The Feelies en The Chills. Samen met 11th Dream Day, Yo La Tengo en het Nederlandse The Serenes waren zij toch bepalend in die jaren.
Met Luna behield hij deels die poppy sound , met een licht psychedelische inslag , maar gaandeweg werd het materiaal algemeen minder spannend. Ook onder Dean & Britta (Phillips) , zijn vrouw en bassiste , hadden ze die kenmerkende indiesound .
En dan hop , hebben we nu de eerste echte soloplaat , waarop natuurlijk ook zijn vrouw aan meehielp; hij deed beroep op Jim James van My Morning Jacket, die instond voor de productie.
We hebben hier een reeks dromerige, broeierige indie songs, die kunnen tippen aan het vroegere werk als “ The dancer disappears”, “I can only give my all” en “Babes in the wood”. Ze zitten goed in elkaar en de opbouwende , repetitieve ritmiek is net dat unieke aan Wareham’s sound .
Daarnaast hebben we ook een reeks sfeervollere nummers , die spaarzamer zijn als “Beat the devil” en “Heartless people” , die op zich wel goed zijn , maar minder plakken.
Niettemin , dit is een goed solodebuut van iemand die al een interessante muzikale carrière achter zich heeft . Te koesteren alvast!
Een apartje bandje toch , die Belle & Sebastian rond Stuart Murdoch . Al bijna twintig jaar zijn ze bezig en de laatste echte plaat dateert al van zo’n goede drie jaar terug , ‘Write about love’ . De uit Glasglow opererende band trekt nu terug op tournee, en heeft nu een tweede compilatie uit , na ‘Push barman to open old wounds’ (1997 – 2001) ; die de periode van 2002 – 2011 omvat met een reeks b-sides , remixes en rarities ; maar liefst 19 nummers in totaal die je wegwijs maken in de unieke mooie backcatalogue van de band. Hier staan bewerkingen, pogingen op die de originele cd niet haalden of eerder op een single EP werden geplaatst.
Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelend, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Een reeks fijne, emotievolle, elegante melancholische , opwindende pop , die een prikkelend lentegevoel ademen, “I’m a cuckoo”, “I took a long hard look”, “Travellin’ light”, “Meat & Potatoes” en “The life pursuit” zijn er enkelen van.
Kijk, muzikaal heeft Belle & Sebastian altijd al blijk gegeven van een bijzonder scherp observatievermogen van het alledaagse leven.
De Zuid-Afrikaanse Dear Reader aka Charilyn MacNeil heeft al een paar platen uit en overtuigde eerder nog met ‘Rivonia’ in 2013 , muziek met een folky tune, die in buurt lag van Joanna Newsom en Agnes Obel . De songs op die plaat werden sober gehouden en waren vooral geleest op piano , percussie en haar stem. Een uiterst gevoelige plaat dus met een sound die sferisch, hemels, warm , innemend , dromerig en breekbaar klonk. Het zijn luistersongs die op plaat al niet vies waren van orkestratie en achtergrondkoortjes .
Die elementen werden ter harte genomen op de later verschenen ‘We followed every sound’, waarbij ze de mogelijkheid verkreeg van het radiostation Radio Eins uit Potsdam om de songs van ‘Rivonia’ uit te voeren met een compleet symfonie –orkest , de Film Orchestra Babelsberg.
Het materiaal , een lofzang op haar geboorteland , wordt naar een hoger niveau getild , is filmisch , sprookjesachtig , getuigt van finesse en subtiliteit en komt nu nog dichter bij Joanna Newsom.
Songs als “Man of the book” , “Took them away”, “Teller of truths” , “Cruelty on beauty on” en “Back from the dead” klinken vol, sprankelend en dynamisch; de dramatiek gaat niet verloren en komt nog sterker op het voorplan op “Good hope” , “Down under, mining” en “From now on” .
De orkestraties op ‘We followed every sound’ zijn dus uitermate geslaagd; de harde realiteit wordt eventjes teruggedrongen en een droomwereld opent zich met een sterk emotionele inhoud …
Het Canadese PUP hebben wij in februari leren kennen in de hippe Gentse Charlatan, in het voorprogramma van het Limburgse explosieve bandje Psycho 44 nota bene.
Omdat wij daar danig onder de indruk waren van de snedige punkrock van PUP en de portie lef van hun hyperkinetische zangertje kochten wij maar meteen ter plaatse de debuutplaat, een hitsig dingetje die ook nadien moeiteloos onze aandacht kon blijven wekken.
Het album is nu ook officieel internationaal uitgebracht en hier en daar ontlokt het al een pak lovende reacties, PUP lijkt voorgoed vertrokken.
Op opener “Guilt Trip” klinkt PUP nog een beetje als Weezer die aan diverse kanten uit zijn voegen is gebarsten, maar algauw schakelen ze een tandje hoger. “Reservoir” en “Mabu” zijn briesende en venijnige beestjes die er een hitsig temp op nahouden. Ook “Lionheart” is een ophitsend hoogtepuntje, zo een lekker rollende song die recht naar de onderbuik mikt. Om nog maar te zwijgen over het gejaagde “Back against the wall”, een heethoofdige brok hondsdolheid die menig concertzaaltje in vuur en vlam zal zetten.
Het is niet al razernij, tussen de furieuze punkrock huizen er ook glasheldere melodieën in “Never Try” en “Cul-de-Sac”, knappe popsongs met een hoek af. Het wat tragere en slepende “Yukon” is een kloeke gitaarrocksong die zowaar de vijfminutengrens overschrijdt en meteen het bewijs levert dat PUP nog veel meer in zijn mars heeft.
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds . De naar Wenen uitgeweken Britse geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , verknipte in reverb gedrenkte beats en bewerkte zangpartijen . In de nummers hebben we een apart geluid van slowmotion slepende, neurotische en toegankelijke melodieën. En het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Vorig jaar kon het publiek al onder de indruk zijn van zijn passage in de Bota en op Pukkelpop . We kregen al een aspectje van zijn geluidskunst te horen door de EP ‘The wheel’; hierop staat het prachtige sferische “Red lines” dat vanavond al vroeg gespeeld werd; Sohn weefde een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes.
Pas nu verscheen het debuut ‘Tremors’, een klanken- en kleurenpalet wordt gecreëerd . Net als bij Blake wordt hij bijgestaan door twee muzikanten, een bassist en een tweede man op keys/computer en analoge drummachines.
Sohn zelf , gekleed in halve monnikspij en cape , stond vooraan in het midden en was omgeven door verticaal gemonteerde , flikkerende buislampen . Die lichten zorgden nét voor dat extraatje, dat een bevreemdende als poppy atmosferische trip opleverde, die de donkerte beklemtoonde en getekend werd door finesse, beheersing en creativiteit. Op de afsluitende songs “Lessons” en de gekende “Artifice” en “The wheel” kwamen zacht strelende, diepe zomerse grooves door.
Een muzikaal verhaal dat net geen uur duurde . “Ransom notes” opende op weerbarstige wijze door de dreunende , trage, slepende beats , wat we verder hoorden op nummers als “Oscillate”, “Tempest” en “Bloodflows” , soms overspoeld van wat stroboscoops van de buislampen; twijfel , angst, wanhoop ,verlating en eenzaamheid overheersten op die momenten. Niet voor niks wordt in de UK z’n muziek omschreven als sadwave of slowtronica , een popnoir met dromerige passages en een gevoelige, breekbare intensiteit, gedragen door z’n heldere, indringende soms hoog uithalende vocals en falsetstem op z’n Antony Hegarty, wat uitnodigt naar melodramatiek en bombast , maar nu net niet te overdreven is. “Veto” stoeide met geloopte keys . Het elektronisch geroffel op “Fool” klonk intrigerend en had net als de titelsong een bezwerend karakter, wat de twee songs lichtvoetiger en sensueler maakte.
Huiskamermuziek op een podium, het kan zeer zeker; we hebben hier te maken met een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder , sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/samowar-14-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sohn-14-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Als sluitstuk van hun Europese tournee kwam Howler nog snel eens langs in Trix. Door de magere belangstelling was het concertje van Trix Club naar Trix Bar verhuisd en dan nog was het zaaltje maar half gevuld. Onbegrijpelijk voor een band die, zeker nu ook hun tweede plaat ‘Word of Joy’ uit is, toch met redelijk wat lof overladen wordt in de internationale pers.
Kon het hen wat schelen, het viertal maakte er een begeesterd rommelpotje van, een beetje zoals The Libertines (of Babyshambles als u wil). Ongedwongen, en met een air van ’t steekt allemaal zo nauw niet, raasden ze door hun spitse songs die allemaal een bedrijvige punky behandeling mee kregen. Wij hoorden flarden Replacements, Strokes en Ramones, en dan zijn we altijd volop met onze gedachten bij de les. Howler is een groepje naar ons hart. Het mocht vooruit gaan, niemand keek om naar een valse noot hier of daar en de songs werkten bijzonder aanstekelijk. Na amper 40 minuutjes was het al afgelopen, meer moet dat ook niet zijn bij dit soort groepjes.
Daarvoor hadden wij The Herfsts aan het werk gezien, een groepje die 13 richtingen uit wou gaan maar nergens aankwam. Een zevenkoppige band (veel volk, weinig talent) met maar liefst twee keyboardspelers in de rangen, waarvan er eentje met diarreeklachten leek te kampen telkens als hij aan het zingen sloeg en de ander gans de tijd met een playstation bakje stond te spelen. We zagen ook drie gitaristen die elkaar constant in de weg liepen, maar we hoorden geen enkele deftige riff. Als u de naam The Herfts ooit ergens op een affiche tegenkomt, gelieve dan zo snel terug naar de toog te rennen.
We kregen na Howler zowaar nog een aftershow van Teen Creeps, dit weliswaar maar voor drie man een paardenkop, maar het hitsige trio deed het best aardig met een handvol niet bepaald originele, maar wel potige punkrockertjes uit de Hüsker Dü school.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “the last supper”, “the bunker”, “harley davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie.
Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
Nou moest ik Jock interviewen. Je weet nooit hoe je deze knaap aantreft. Deze keer was hij relatief sober. Hij heeft ook de gewoonte om met de grootste sympathie en vriendelijkheid een totaal ander antwoord te geven op de gestelde vragen, of helemaal geen antwoord te geven. Desnoods iemand anders aan het woord te laten. Tenzij je hem verrassende vragen kon stellen. En dat is deels gelukt daar er geen evidente vragen werden gesteld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem vroeg een getekend exemplaar uit 1986 van ‘the four horseman of the apocalypse’ nogmaals te tekenen.
Lode: Jock, kan je deze nog eens signeren? Achtentwintig jaar geleden stond ik als jonge snottebel me te vergapen en had ik het geluk. Nu sta ik hier als oude snottebel terug.
Jock: Oh my God! Er staat een handtekening op van onze overleden toetsenist (Marc Humpphrey) op! Hij stierf jaren geleden na gewoonweg stom over een steen te zijn gestruikeld! En vandaag is Elodie er niet bij omdat ze onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar het komt goed, Lode.
Lode: Zag ik op jullie FB. Zeg, ik begrijp nog steeds je fascinatie voor Albert Speer (het lied “The Bunker” gaat over hem) niet: Is het omdat hij als vriend en rechterhand van Hitler medeverantwoordelijke was voor de gekende gruwel, of omdat hij als eerste bezoeker van de Bunker tevens Hitlers Nero-bevel heeft genegeerd en zo vele levens heeft gered?
Jock: Nog niemand heeft me ooit die vraag gesteld. Eerst dit, mijn vader werd destijds meegenomen door de Duitsers en hij heeft dit gelukkig overleefd…… Nou doe je me wel even nadenken: is het wel geoorloofd om enige vorm van sympathie te hebben voor zo’n figuur? Misschien wil ik het publiek wel aan het denken zetten….. Hey, Kris, help me even te beantwoorden?
Intussen komen enkele wat minder jonge maar mooie schoonheden even zijn aandacht afleiden.
Lode: Niemand kan er naast kijken: Je bent geïntegreerd door de bijbel….
Jock: Tja, Lode , ik ben zeer katholiek opgevoed en ik ben wel degelijk gelovig. Het gebeurt wel eens dat ik naar de vieringen ga. Waarom deze vraag?
Lode: Euh, ik heb godsdienstwetenschappen gestudeerd.
Wat nu volgt is een ellenlang gesprek over geloof en wet, de bijbel en het stomme aan het instituut kerk, waarmee ik jullie niet wil lastigvallen. Om het met een flauwe woordspeling uit te drukken, heb ik nu zijn zieltje gewonnen en hij gebiedt me ook naar volgen optreden (Brugge, 9 mei) te komen om over dit verder te praten.
Lode: Are you playing funk our punk?
Jock: Weer zo’n vraag! Tja, eigenlijk zitten er veel grooves en funky baslijntjes in onze liedjes, terwijl iedereen ons een gothic stempeltje wil aanmeten. Hey Richard (gitarist), help me even, wil je?
Richard: eigenlijk spelen we legio variaties op het zelfde vier akkoordenschemaatje. En de ijzersterke ritmesectie zorgt voor dat funky onderlaagje. Laten we nog een biertje drinken.
Lode: Serge Gainsbourg.
Jock: Heerlijke gast jong. Hij was immer gevleid door onze versie van “Harley”. We hebben samen veel avonden en biertjes gespendeerd. Hij heeft nog Pat en ik geholpen en te logeren gelegd bij hem thuis. Hij is mijn tweede Jezus (lacht).
Lode: Over Jezus gesproken, zopas een uurtje gedaan, Jock . Maar dit brengt bij tot een ander item: Je eeuwige vriendelijkheid en sympathie! Heb je dan nooit zin om iemand een lel van jewelste te verkopen? Een lastige fan of zo, of een ambetante interviewer zoals ik? (beiden lachen)
Jock: De leeftijd zorgt ervoor dat we meer relativeren en berusten in alles. Beetje cynisme zeg maar.
Gevolgd door een heuse levensles… En inderdaad, op het optreden bestond een of ander onnozel kieken erin om een beker bier in Jock zijn richting te keilen, terwijl hij nota bene een overleden groepslid aan herdenken was. Na enkele boze heen en weer blikken haalde Jock zijn glimlach naar boven en bracht alles weer tot rust.
Lode: Je zal moeten starten, Have a nice gig!
Jock: Great! Vergeet onze afspraak niet Lode! En zoals ik heb beloofd, “Faith Healer” draag ik vanavond aan jou op!
Het laatste nummer is inderdaad Faith Healer: “ I dedicate this song to my friend…euh… euh… I forgot his fucking name! “
Live verslag Roeselare De Molen
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/the-bollock-brothers/the-bollock-brothers-met-de-vingers-in-de-neus/
Interview Lode Vanassche
In Groot-Brittannië is de naam Tinie Tempah bij weinigen onbekend, bij ons is dat helaas anders. Het was de eerste niet-festival passage van Tinie in ons land, en toch kreeg hij slechts met moeite de AB Box vol. Jammer voor de afwezigen, want Tinie zette er een schitterende performance neer waar de vonken vanaf spatten.
Opener Billie Kawende startte de avond al goed met een zuivere stem en aanstekelijke soul beats. Ze leek er zelf ook plezier in te hebben, wat altijd een meerwaarde aan een concert geeft. Meer dan terecht een Artist In Residence in de Ancienne Belgique, want talent heeft ze in elk geval niet tekort. Dat het haar veel geluk mag brengen!
Toen Tinie Tempah zelf het podium op kwam was de toon vanaf de eerste noot al gezet. Het moest en zou een feestje worden, en dat was het dan ook. Niet echt moeilijk eigenlijk, zeker wanneer je vanaf het begin van de set al kleppers als “Lover Not A Fighter” en “Frisky” uit je mouw kan schudden.
Tinie zelf leek trouwens oprecht dankbaar voor het enthousiaste publiek, en ondanks dat hij niet vies was van een praatje tussen de songs door, bleef het tempo en het niveau van de set consistent de lucht in schieten. Handen vlogen massaal omhoog tijdens het trio “Till I'm Gone”, “Earthquake” en “Trampoline” en gingen daarna zelden nog naar beneden. Ze zijn aanstekelijk, die beats van Tinie, en ze bleven maar komen.
Doorheen de set werd opzettelijk afgewisseld tussen oudere nummers van Tinie's debuutalbum 4Disc-Overy4 en nieuwere songs van 4Demonstration4, eind vorig jaar uitgebracht. Dat, gecombineerd met het feit dat de nieuwe songs extreem dansbaar zijn zelfs als je ze niet kent, zorgde ervoor dat de voeten in het publiek doorheen de set bijna niet stil stonden, zelfs tijdens de ietwat tragere nummers “Heroes” en “It’s OK”. Het was echter pas op het einde dat het dak er volledig van ging en het publiek zich echt liet gaan: “Children Of The Sun”, “Written In The Stars”, “Miami 2 Ibiza” en “Drinking From The Bottle” na elkaar? Het mag bijna een wonder heten dat de AB nog overeind stond na de bijna extatische reactie van het publiek. En net als je dacht dat het niet meer beter kon, dan was daar nog “Pass Out” tijdens de encore. Subliem!
Conclusie: we could do this until we pass out!
Setlist: Lover Not A Fighter – Frisky – Till I'm Gone – Earthquake – Trampoline – Do Till I – Witch Doctor – Shape – Wonderman – Heroes – It's OK – Children Of The Sun – Written In The Stars – Miami 2 Ibiza – Drinking From The Bottle – Tsunami (Jump)
Encore: Looking Down The Barrel – RIP – Pass Out
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al voor het zesde jaar op rij zakt Mr. Scruff af naar de Vooruit in Gent. Volgens kenners een niet te missen feestje, voor mezelf de eerste keer. Zoals dat gaat bij een ontmaagding, weet ik niet wat te verwachten en laat ik het gewoon gebeuren.
Al vanaf de eerste beat beginnen benen en heupen te swingen, de toon voor de avond is meteen gezet. Aan variëteit geen gebrek, Mr. Scruff laat een hele resem stijlen passeren en ik transformeer van echte salsa-danseres tot über raver. Het enthousiasme waarmee Scruff zijn tunes op ons loslaat, werkt aanstekelijk en al vlug dartel ik met grote smile over de dansvloer. De zaal mag dan niet afgeladen vol zitten zoals verwacht, zij die aanwezig zijn weten waarom en de afwezigen hadden ongelijk.
Het leuke aan al die diversiteit is, dat je nooit weet wat er zal volgen en zodoende beland ik ook op een intense emotionele rollercoaster. Zonder het volledig te beseffen of begrijpen eindig ik voor aan de dansvloer, benen nemen het over van lichaam en ik ben overgeleverd aan de beats van vanavond.
Scruff-kenners wijzen me op de absolute hit “Get a move on” en niet veel later zit de set van Mr.Scruff er op voor vandaag. Het publiek klapt de handen als toon van appreciatie en afscheid, Scruff verdwijnt na een zwaaiend gebaar van het toneel.
Liquid Brother , al jaren opvolger van, neemt het over. De Gentse vinylheld opent met een bom van een plaat “Afrian bump” en ik verdwijn weer in de dansende massa. De platenkeuze van Liquid Brother lijkt onmogelijk te mixen, Liquid neemt het op tegen zichzelf en wint zonder twijfel de weddenschap.
Tijdens de onwijs stevige drum & bass sectie, heb ik mezelf niet meer in bedwang en schiet van de ene kant van de zaal naar de andere. De wereld bestaat enkel nog uit mij en de muziek.
Buiten komt allicht de zon terug op als de lichten aangaan en ik gedwongen word naar huis te gaan. Op deze manier had ik nog uren kunnen doorgaan, maar helaas.
Volgend jaar ben ik echter terug van de danspartij!
Organisatie: Democrazy, Gent
The Bollock Brothers - Met de vingers in de neus
The Bollock Brothers – The Psychedelics
De Molen
Roeselare
The Psychedelics als eighties rock & new waveformatie, is ontstaan uit enkele uit de hand gelopen jamsessies met de eeuwig prettig gestoorde Joost en Bjorn in ‘The Manila House’ in Oostnieuwkerke. Daar ontstond tussen geestrijke middelen het idee om een band te starten met eigen nummers en bewerkte nummers uit de new wave-periode (Joy Division, The Sound, The cult,…). Dit kwamen ze even bewijzen als voorprogramma. Wat mij opviel is de stem van Joost die verbazend dicht bij die van Ian Curtis ligt. Geruggensteund door de gitarist die al elders zijn metalsoundsporen heeft achtergelaten kwamen we tot een consistent geheel met een redelijke unieke sound. De nerveusheid in de opener ‘Transmission’ maakte gauw plaats voor gedrevenheid, enthousiasme en speelplezier. Voortdoen, jongens!
Playlist: TRANSMISSION/MANILA ROCK/VISION THING/WINNING/SHE SELLS SANCTUARY/ IN MEMORIAM/SUNRISE IN MOSCOW/EMMA/THE ESSENCE OF INTOXICATION
The Bollock Brothers - Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker”, “Harley Davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg ‘el sympathico’ meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. De originele bassist Keith vervoegde de gelederen om een kervende versie van “The Slow Removal of The Left Ear of Vincent Van Gogh” neer te poten. Een jonge locale getalenteerde veertienjarige doedelzakspeler kwam een nummer meespelen en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Na een hele resem hoogtepunten kreeg ondergetekende de finale doodsteek met meer dan beklijvende versie van “Faith Healer”, waarbij originele schrijver en uitvoerder Alex Harvey zaliger ongetwijfeld een arm veil zou hebben gehad om zo’n versie te spelen.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends. Op naar Brugge op negen mei aanstaande.
The Rott Childs waren wat mij betreft totaal overbodig. Scherp en agressief gitaargeweld, geruggensteund door loops, andere electronica en visuals als was het dat ze het warm water hebben uitgevonden. Robijntje wasverzachterbeertje dat halfduits spreekt, lijkt mij eerder voer voor vierdejaarsstudenten in de kunstschool in hun poging om origineel te zijn.
Gruppo Di Pawlowski - Het is algemeen geweten dat Mauro een van de beste gitaristen van Belgie en omstreken is. Het is algemeen geweten dat hij tevens een geniaal muzikant is. Het is algemeen geweten, sedert zijn passage op de muzikantendag in AB, dat hij een begenadigd entertainer is. En nu is het algemeen geweten dat Mauro een enorm podiumbeest is die zijn duivels als geen ander kan ontbinden. Mauro zonder gitaar op het podium, wie had dat nu kunnen bedenken? Gruppo Di Pawlowski heeft ons in de Kreun meer dan serieus van ons sokken geblazen. De genialiteit van de waanzin. Undergroundlegende Albini, producer van hun album ‘Neutral Village Massacre’, heeft duidelijk zijn stempel op hun sound.
Eigenlijk is het een kloteklus om hierover een verslag te schrijven. Deze vulkanische muziek moet je zien, voelen, horen en vooral live meemaken. Dit zootje ongeregeld en tevens supermuzikanten begonnen hun demonische trip met “Do the watching the ex-wives dance dance”, waarin het begrip noise wordt geherdefinieerd. Elko Blijweert scheurt de ene riff na de andere uit zijn zessnaar, Jeroen Stevens en Ben Younes – het weze hem vergeven dat hij bij de Rott Childs speelt – zorgen voorde retestrakke ritmesectie. Pascal Deweze en Sjoerd Bruil zorgen voor de aanvullende gestructureerde chaos.
Op deze Beefheart van de jaren 2010 mag onze Pawlowski zijn duivels en zijn chaotische gekheid op het hoogste niveau ontbinden. Als een bezetene raast hij vreemde klanken wouwelend over het podium. Het laatste optreden eer de wereld vergaat. Eigenlijk deden de songs er niet meer toe. Toch nog even ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt! vermelden, alsook het donkere ‘Phone call from a ruin’ en de waanzin van ‘experiments in haste’. Het enige mindere en absurde aan dit super optreden was een soort intermezzo waarin een of andere stand upper enkele flauwe grappen debiteerde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gruppo-di-pawlowski-10-04-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Mijn plannen voor vanavond bestonden oorspronkelijk uit wandelen en languit in de zetel liggen. Tot ik telefoon kreeg met de vraag om Ingrid Veerman te reviewen. Toegegeven, ik had er weinig tot geen zin in. Maar eens ik het verhaal achter deze madam hoorde, kon ik niet anders als naar The Other Side trekken en mij op de dichtstbijzijnde stoel te nestelen.
Ingrid Veerman trekt te voet met gitaar en tent door de Lage Landen, een queeste naar het budget om haar derde album ‘Present’ uit te brengen. Iedere kilometer kan gesponsord worden en onderweg zijn de ontmoetingen steeds onvergetelijk. Afhankelijk van vraag en aanbod strijkt Ingrid neer in plaatselijke cafés of geeft ze zelfs huiskamerconcerten. Haar tocht noemt dan ook terecht de ‘Troubatour’.
Ingrid toont hoe letterlijk over alles geschreven kan worden, een paar zwarte laarzen of het stoten van een teen. Haar vrolijkheid doet denken aan Kimya Dawson, haar zang en geluid zijn een combinatie van Melanie Safka en Dolly Parton, ik ben er nog niet uit. Haar medestapper Louche Loe neemt ook plaats op het podium. Samen klinken ze even harmonisch als The Moldy Peaches, al denk ik dat de stem van Loe veel zuiverder is als die van Adam Green.
Tussen de nummers door horen we verschillende anekdotes en leren we dat Ingrid vaak schrijft over oude vlammen. Het leedvermaak bij de pijnlijke teen van een ex-vriend is herkenbaar voor me, evenals voor de rest van het divers publiek.
Er volgen enkele pauzes en ik neem de tijd om met de artieste in kwestie te praten. Passages in het voorprogramma van Dead Moon en Motörhead zijn zowel verbazend als ontzettend romantisch. Ik beeld me in hoe Ingrid en Loe met lange grasspriet en rieten hoed op een kar zitten getrokken door een echt Brabants paard.
De stem van Ingrid verveelt nooit, echter, ik heb een zwaar weekend voor de boeg en besluit voor het einde van het optreden huiswaarts te trekken. Nieuwsgierig als ik ben en ook onder de indruk, volg ik het duo op hun pagina ingridveerman.be
Nog tot volgende week zullen ze door Vlaanderen trekken, om te eindigen in Gent. Mocht u de kans krijgen haar aan het werk, aarzel dan niet en maak deel uit van deze Troubatour.
Wandelen voor muziek?!? Ik ben fan.
Nederlands 
Français 
