Lady Linn (and her Magnificent Seven)
Handelsbeurs
Gent
Lady Linn kwam in de Handelsbeurs in Gent haar nieuwste plaat ‘High’ voorstellen. De plaat brengt ze uit als solo-artieste, maar vrijdagavond werd ze gesteund door haar zevenkoppige begeleidingsband. En dat ging allemaal schitterend.
Eerst was het tijd voor Binti om zich aan Gent te onthullen. De zes zingende zussen zongen zalig mooi samen, ondersteund door rustige muzikale elementen. Het deed soms een beetje denken aan de vibe van Balthazar of Intergalactic Lovers, maar het is vooral fantastisch om naar te kijken. “Those Days” en “Movin’ On” waren de topnummers. We zullen er nog van horen.
Leuke intro dus, en een ideale sfeer bij aanvang van het optreden van Lady Linn. Na openers “Remember’, “Regret” en “Drive” kon het eigenlijk al niet meer kapot. Telkens goed opgebouwd, zonder teveel aan de structuur te blijven plakken bij een welgemikte solo, dat typeerde de songs van Lady Linn. “Regret” heeft iets van Spaans gitaarspel in zich, “Drive” is lekker catchy. The Magnificent Seven deden Lady Linn meermaals lachen met rake trompetintro’s en van die dissonante jazz van het positieve soort.
Lady Linn’s liedjes klinken live nog beter dan op de plaat. Er zit een spontaniteit in de platen door de vrijheid van de Magnificent Seven waar je kunt om glimlachen, en niet op je horloge kijkt bij een lang uitgesponnen einde. Iedereen werd voorgesteld, telkenmale inclusief solo. Elk z’n solo, elk z’n leute.
“Little Bird” is een tof nummer met een tamboerijn in verwerkt. Het zorgde voor een chillax momentje, de hoofdrol was deze keer voor de trombonist. Met “The Beat” bewees Lady Linn dat haar nieuwe nummers inderdaad wat dansbaarder zijn. De nieuwbakken hit werd kalm ingezet, maar ontplofte algauw en kreeg het hele publiek mee. Tijdens de “Building Up” dook de frontvrouw de coulissen in voor een quick change. (Kleed werd vervangen door een soort blinkerige poncho)
Bij “Sassy” gingen de bassen door ons lijf, de mannelijke backing vocals zorgden op nogal amusante wijze voor de hoge bijhorende toontjes. Het publiek bewoog lekker mee op de vrolijke (hoge) noten. “En dan onze discoplaat”, kwinkeleerde Lady Linn. “High” had inderdaad wat van de disco weg en bewees dat de band van vele markten thuis is.
Simpel en geniaal tegelijk.
En dat gold trouwens ook voor de bisnummers, “Love Affair” was een fantastisch opstapje naar “I don’t wanna dance”. Daarin kregen enkele fans de kans om met Lady Linn mee te dansen. Hoogtepunt waren de twee jonge meisjes die een stukje a cappella mochten meezingen, waarna het hele publiek, mannen en vrouwen apart invielen. Lady Linn had op haar geheel eigen en sympathieke manier een fijne samenhorigheid gekweekt waardoor iedereen straalde van contentement.
Ten slotte hoorden we “Feeling Me”. Dat was een intieme afsluiter, met veel gevoel ingezongen. Lady Linn and her Magnificent Seven schitterden dus in de Handelsbeurs. Bovendien hebben we Binti leren kennen, wat meer dan mooi meegenomen is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lady-linn-28-03-2014/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Horisont – Scorpion Child
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Het nakende zomeruur verplichte ons de klok een uur vooruit te draaien, maar wij hebben die van ons koppig 40 jaar teruggedraaid, naar de hoogdagen van Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin.
We mochten ons verheugen op een avondje pure onversneden old-school hard-rock en hebben er met volle teugen van genoten.
Het Zweedse langharig tuig van Horisont mag dan al een vrij jonge band zijn, hun sound is dat hoegenaamd niet. Die grijpt eerder schaamteloos terug naar de seventies prog rock van Uriah Heep en hardere Jethro Tull in combinatie met prille Judas Priest en Iron Maiden. Zanger Axel Soderberg (t-shirtje van Bob Seger en jeans vestje met zo een ouderwets plakkaat van Status Quo op de rug genaaid, waar heeft u dat het laatst nog gezien?) klimt vaak erg hoog en een duo leadgitaristen is niet zuinig met een arsenaal aan flitsende solo’s. Natuurlijk klinkt het allemaal wel wat cliché, kan ook niet anders, maar die gasten zijn er wel erg bedreven in en hebben bovendien een pak vlijmscherpe songs in de aanbieding.
Scorpion Child is ook zo een band die flirt met het kitscherige van de 70’s hardrock en ergens balanceert op de grens tussen gimmick en ernst, maar in iets mindere mate dan pakweg Airbourne en The Darkness, bands waarbij men zich luidop mag afvragen of het om een grap gaat of niet.
Het gimmick gehalte wordt bij het Texaanse Scorpion Child namelijk fel aangedikt door frontman Aryn Jonathan Black die de aandacht het ganse optreden door naar zich toezuigt. Het is een charismatische entertainer die met zijn bijna karikaturaal rock’n’roll imago ons een beetje doet denken aan acteur, komediant en fulltime seks-symbool Russell Brand, u weet wel, de flamboyante acteur die vooral befaamd is omwille van zijn banale rolletjes waar tienermeisjes massaal voor in zwijm vallen maar die niet bepaald een te vrezen oscar-kandidaat is.
Qua looks en charisma neigt de zanger wat naar Brand, maar Aryn Jonathan Black is een echte rocker, geen poseur, hij meent wat hij doet en hij doet dat met volle overgave, présence en - waarom ook niet- een beetje theater. Hij heeft een verdomd indrukwekkend vocaal bereik, met een stem die vaak epische proporties aanneemt en zich perfect leent voor dit soort muziek. Hard-rock anthems als “Kings Highway” en “Polygon Of Eyes” , twee van de sterkste songs, worden door Black naar hogere sferen gebracht, het zijn songs die schreeuwen om grote zalen of arena’s.
Alle tracks baden trouwens in die wat uitvergrote seventies sfeer, zo is “Liquor” een immens vette knipoog naar Led Zeppelin en wordt er elders nadrukkelijk teruggegrepen naar de hoogdagen van Deep Purple, Thin Lizzy, Rainbow en Uriah Heep.
Maar de sound, de songs en de riffs zijn sterk genoeg om Scorpion Child niet als gimmick te laten verder leven, wel als een beloftevolle nieuwe band die de waarden van de old school hard-rock hoog in het vaandel draagt. Bovendien wordt met hun overtuigende set van amper een uur in de sympathieke en compacte AB Club (al dromen ze gegarandeerd van grotere zalen en stadions) het genre danig opgefrist en ontdaan van overbodige en ellenlange drum- of gitaarsolo’s.
Hun voorvaders in het genre zouden in dergelijke tijdsspanne met moeite drie nummers bij mekaar gespeeld hebben. Dat is nu even anders, met dank aan Scorpion Child.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jackson-firebird-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horisont-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-28-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al zo’n kleine twintig jaar zijn ze bezig , deze Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts, door de MIA’s al uitgeroepen tot beste Belgische groep. Rond 2010 kreeg hun muzikale carrière een nieuwe wending door het vertrek van Geike Arnaert . Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres en ‘The night before’ het eerste resultaat . Er werd afstand genomen van de kenmerkende trippop en het aspect ‘pop’ kwam sterker op het voorplan. Ook de koele uitstraling en terughoudendheid boog om naar een interactieve , hartverwarmende band , die zelfs hield van een vleugje humor . Zo zie je maar hoe Hooverphonic is geëvolueerd . En ze staan steeds open voor iets aanlokkelijks, fris en nieuws . Na de ‘orkestratie’ tour verscheen een paar maand terug ‘Reflection’ , gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie met haar indringende, lichthese vocals de songs met gemak naar zich toe trok . Een open, direct , sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , niets vies van een vleugje rockabilly en waarbij de emotie belangrijk is en blijft.
Op de livegigs nu worden de strijkersarrangementen op het achterplan geduwd en komt die directe , eerder rauwere aanpak van ‘The President of the LSD Golfclub’ naar voor , zonder in te boeten aan jun subtiele melodie.
Hooverphonic is een duidelijk rockende band geworden met een poppy dromerig geluid , die de vocale capaciteiten van Noémie optimaal benut en over twee sterke backing vocalisten beschikt , die op hun beurt aanvullend op gitaar of toets spelen . Mooi.
Hun ‘Reflection’ - Tour in het clubcircuit kan (bijna) steevast rekenen op het bordje ‘Uitverkocht’. Natuurlijk kwam in het eerste deel het recentere werk aan bod , “Boomerang” opende en verder kregen we een “Roadblock” , “Wait for a while” , “Gravity”, “Bad weather” en de single “Ether” . Aandacht was er ook meteen voor de broos, kwetsbare aanpak, enkel geleest op stem en een pianospel. Al af toe sijpelde een oudje door als “Expedition impossible”, “Mad about you”, “One two three” en “Happiness”. In deze songs eigende het gitaar-/basspel en de drums zich een plaatsje toe en de toetsen en piano kregen wat meer vrije ruimte.
De reeks hits verder door de jaren, “Eden”, “Anger never dies” , “The night before”, “Sometimes”, “Strange effect”, “2 wicky” en de huidige prachtsingle “Amalfi” , in welke hoedanigheid ook , zaten mooi , eigentijds, ingenieus in elkaar, gingen als een trein en toonden die boeiende afwisseling aan .
Kortom , goede wijn behoeft geen krans , dat is onderhand wel geweten bij Hooverphonic, die een breed doelpubliek heeft bereikt , van jong tot oud! Een leuke band , live sterk overtuigend en die we best (mogen en blijven) koesteren . Het is weinigen gegeven om na zo’n tijd nog steeds intens te raken en afwisselende spannende sets te spelen !
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in het KC, Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-04-04-2014/
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in Théâtre de Mons, Mons
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-07-05-2014/
Organisatie Greenhouse Talent
Festival les femmes s’en melent - Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Festival les femmes s’en melent: Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Laat ons stellen dat de albumtitel op zijn zachtst uitgedrukt een beetje misleidend is. ‘Say Yes To Love’ is niet bepaald een ode aan de liefde maar een brok striemende noise punk die uw oren er genadeloos afblaast, uw maag ondersteboven keert en uw brein doorboort met een op hol geslagen nagelpistool. De songs van deze explosieve New Yorkers worden er door de razende frontdame Meredith Graves uitgekotst met een ongecontroleerde passie en vernielingsdrang. Graves komt ons voor als het vrouwelijke equivalent van Henry Rollins ten tijde van de eerste Black Flag platen, het soort dame die scheermesjes eet als ontbijt en die zonder schroom uw kop in een kokende frituurketel ramt als je haar te veel lastig valt.
Zoek het ergens in de richting van van Bikini Kill of Be Your Own Pet, maar voeg er gerust nog wat decibels aan toe, want dit hier gaat ijzingwekkend hard. Ook Sonic Youth lijkt ons een aanvaardbare referentie, maar dan wel de meest snerende hardcore punkversie ervan.
Dit is een brutale plaat die meer ontspoort dan ze rechtdoor gaat, een bloeddorstig monster die niet alleen blaft maar ook nog eens tot op het bot doorbijt, een terreurplaat die een gepantserde tank dwars doorzeeft.
Het moedige lid die dit perfect pussy wil betreden komt er gegarandeerd zwaar gehavend uit. Nadat u deze ‘Say Yes To Love‘ ondergaan heeft kan u misschien een eigen bandje beginnen, Damaged Dick.
Dit Canadese duo smeedt hier op hun debuut een smerige soort fuzzy punk die is opgerezen uit de beginselen van Dinosaur Jr., Sonic Youth en een lo-fi versie van And You Know Us By The Trail Of Dead.
‘Blame Confusion’ klinkt heftig, furieus en gruizig. Het is gedreven en vaak ontspoorde indie-rock die we dezer dagen ook horen bij bands als Cloud Nothings, Traams en Parquet Courts.
Het duo gaat de ganse tijd fel en snedig door met ferme lappen rockgruis als “Off White” (Trail of Dead is in de buurt), “Blame Confusion” , “Cold Hands” en het driftige “Not Complaining”, een punksneer van amper twee minuutjes. Enkel op eind kan even naar adem gehapt worden met “Terminal”, een halve ballad laat ons zeggen, maar toch nog altijd met de gitaar op scheurstand.
Solids is te ontdekken op Les Nuits Botaniques op 22/05, ze delen er de affiche met de vuige retrorockers van Royal Blood en de duistere garagerockers van The Amazing Snakeheads, allemaal gespuis uit de donkerste kelders van de rock’n’roll.
Beyoncé heeft het allemaal! Stijl, klasse en, in tegenstelling tot haar collega zangeressen (Rihanna en consoorten), veel talent. Ze heeft een prachtige stem, geeft wervelende shows en geen mens die kan ontkennen dat zij de grootste R&B-ster aller tijden is.
Al kan ik niet zo lovend zijn over het laatste naamloze album van onze Queen B. Het beginnende trio “Pretty hurts” ,”Haunted” en “Drunk in love” geven je het gevoel dat dit de R&B-parel van 2014 zal worden maar niet is minder waar. Buiten “Partition”, “Flawless” en “Grown Woman” staat er helemaal niks verrassends meer op. Enkel een hoop trage songs die allemaal op elkaar lijken en meestal aangevuld worden door één of andere irritante rapper. Telkens opnieuw hetzelfde dus. Je zou toch denken dat een sterke vrouw en feministe als zij een album met wat meer pit zou maken?
Maar laten we eerlijk zijn, Beyoncé is een symbool van vrouwelijkheid en seks en dat is wat de fans aanspreekt. Muziek is bij de meeste van deze R&B sterren gewoon bijzaak.
Eagulls had al eerder de neus aan het venster gestoken met een gedreven debuut EP’tje met een vijftal driftige post-punk songs. Het titelloze full album is een geslaagd vervolg daarop. Eagulls delft gretig in de grondvesten van de punk en de post-punk en stoot daarbij op bij The Clash, PIL, Joy Division, Killing Joke en een ontspoorde Cure.
De jongens uit Leeds weten hun gezonde invloeden om te zetten in 10 potige en rusteloze post-punk songs die gedragen worden door angstige gitaren die vaak in duistere echo’s zijn ondergedompeld. Ze bezondigen zich nergens aan overdaad, er zit een gespannen drive in dit plaatje die de ganse tijd wordt aangehouden.
Over het kanaal wordt er nogal wat buzz gemaakt rond dit groepje, maar deze kerels zijn het meer dan waard.
Samen met al even fervente bands als Beastmilk, Ice Age, Merchandise, Holograms en Solids kunnen we hier stilaan van een indrukwekkende post-punk revival beginnen spreken.
De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow is aan z’n tweede plaat toe . ‘Early in the morning’ was een veelbelovend debuut binnen de sfeervolle folky rootspop. Die intimistische, dromerige, broeierige aanpak blijft zeer zeker bewaard op die tweede , maar de toetsen/elektronica krijgen wat meer toegang dan voorheen . De single “Cavalier” is een adembenemend mooi nummer . Z’n zachte , fluwelen stem dringt door en zweeft over de mooi gearrangeerde nummers heen . Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan Stevens zijn alvast referenties aan het adres van de sympathieke , veelzijdige artiest . Op “Red dust” wordt de vocale prestaties van de Ierse songwriter sterk onderstreept . Het subtiel uitgewerkte materiaal is relaxt en in deze tijden zijn het ‘ware’ onthaastingssongs . Ideaal bij ondergaande zon met die veelzeggende titel ‘Post tropical’.
Een icoon is hij ondertussen wel , de Boss Bruce Springsteen , die geen voorstelling meer hoeft! De man heeft met de E Street Band al een pracht van een carrière en gaf de rock en rootspop een verfrissende wind. Ook tekstueel schrijft hij met een scherpe pen . De maatschappijkritische blik van de vorige ‘Wrecking ball’ zet hij hier gewoon verder en muzikaal kan hij met een artiest als Tom Morello (RATM) snedige en scherpe gitaarduels uitvechten; de indringende en de hoekige partijen kruisen elkaar in twaalf mooi uitgewerkte composities , waarbij country- en folkinvloeden mooi verweven zijn in de gekende Springsteenrock.
Naast enkele eigen bewerkingen “American skin (41 shots)” en “The ghost of Tom Joad”, worden andermans songs in een overtuigend rockjasje gestopt , o.m. het prachtige titelnummer van de Californische rockgroep The Havalinas, “Just like fire would” van de Australische The Saints, of het sfeervolle “Dream baby dream” van de Suicide electro. “Harry’s place” rockt van zich af ; met “Frankie fell in love” en “This is your sword” toont deze 64 jarige dat hij nog steeds spannend materiaal aflevert . De andere nummers zijn dat eigenlijk even zeer , wat betekent dat ‘High Hopes’ een totaalindruk nalaat van een sterk kwalitatief overtuigende plaat.
Slotsom, de muziek van Springsteen laat je niet onberoerd . Hij haalt nog straffe krachttoeren uit, die Boss !
Een potje authentieke soul krijgen we van de ruim 55 jarige dame Sharon Jones, die haar nieuwe vijfde album later ziet verschijnen toen bekend werd dat deze optimistische zangeres galwegkanker had . Die wordt en is intussen behandeld en de zangeres vliegt er dus dit jaar duidelijk in met een reeks vaardige , uptempo en traag slepende nummers , gedrenkt in de sixties soul en funk van uit de tijd van James Brown, Aretha Franklin, Tina Turner, Sam Cooke en Otis Redding.
Dampende en hitsige muziek , meer dan zomaar wat kracht bijgezet door haar geweldige expressieve stem; de percussie en de blazers geven er nog een extra opwindend of sfeervol tintje aan .
Tien afwisselende songs, die eenvoudigweg de titel van de cd ‘Give the people what they want’ onderstrepen , gaande van “Stranger to my happiness”, “We get along” naar “You’ll be lonely” tot “Long time , wrong time” en “Slow down , love” , alles in de geest van meer dan 40 jaar geleden.
Tijdloos weliswaar en als vanouds hebben we hier lekker groovende up tempo soul, funk- en motown songs afgewisseld met heerlijke ballads.
Een must see die zorgt voor een prachtig avondje pure en onvervalste soulmuziek. Als alles blijft goed gaan , is deze dame nagenoeg goed voor een reeks onvergetelijke optredens!
Van net over de taalgrens komt het veelbelovende vijftal van Attagirl. Deze formatie uit Doornik ontstond in 2008 als een viertal en bracht in 2009 een bescheiden demo met drie nummertjes uit.
Attagirl bleek niet echt volmaakt gelukkig met de eigen sound en vond met de figuur van toetsenist Anatole Zéphir dé missing link. Hij vervoegde de band bij het opnemen van deze eerste EP. ‘In The Limelight’ is een aangename kennismaking want het plaatje bestaat uit vijf frisse, afwisselende indierocksongs.
Vooral in het oog springt de onderhoudende, melancholische opener “Flashpoint” waarbij de mooie stem van Benjamin Dufour opvalt. In perfect Engels doet hij ons qua klankkleur denken aan Richard Ashcroft. Ook knap is “Anyway”, een ballad die sterk refereert aan bands als The National en de Stereophonics. Andere aanknopingspunten zijn er te vinden bij Coldplay getuige de bombastische afsluiter “Never Be Apart”. Er zijn voorwaar minder mooie namen om mee vergeleken te worden.
Attagirl is dus een naam die wij in de gaten blijven houden.
Meer info vind je op www.attagirl.be .
Een pittige dame , die Britse Anna Calvi die we al omschreven als een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. De dame , vroeger de haren strak achterover gekamd , staat nu op het podium, nog meer sexy met losse krullen en de lippen mooi gerood .
Ze is toe aan haar tweede cd , ‘One breath’, die het titelloos debuut opvolgt . Zij kwam in de spotlights als support van Nick Cave’s Grinderman , en heeft zich intussen ontpopt als een ‘rockchick’, die ergens te situeren tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave himself.
Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, grimmig, indringend gitaarspel – getokkel en gedragen door haar helder innemende zang, die doet denken aan Julee Cruise en Alison Goldfrapp . Haar muziek kruist de soundtracks en de paden van A. Badalamenti , D. Lynch en E. Morricone.
Oude songs “Desire” en “Jezebel” betekenden de doorbraak en zijn op het netvlies gebrand. Het huidig materiaal is ietwat sfeervoller, maar die unieke mystieke , mysterieuze spanning verliest ze nergens.
Live zorgt ze ervoor dat de stoere songs als “Rider to the sea”, Cry”, “I’ll be your man”, “Carry me over” , “Love won’t be leaving” in het gitaarspel en in de instrumentatie meer vrij spel hebben; ze refereert hier aan ‘The firstborn is dead’, één van de eerste platen van Cave & The Bad Seeds door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend. Die nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos.
Meer sfeervoller en slepender klonken “Suzanne & I” en “Eliza”, in hun sobere treffende aanpak bleef de dramatiek bovendrijven. Invloedrijk zijn die zachtheid en subtiliteit, wat we ook horen op “Sing to me”, “First we kiss” en “Piece by piece” , de dromerige, ontroerende melanchole songs; de elektronica en de soundscapes eisten hier z’n plaatsje op. Calvi’s leefwereld laat een Dave Eugene Edwards en Leonard Cohen toe.
Een boeiende afwisseling noteerden we . Enkele covers ontbraken niet in het geheel, “Surrender” van Presley werd een echte nighttime rock’n’roll killer en solo speelde ze een bezwerende “Fire” van Springsteen , volledig ingenomen door haar gitaarspel, de effects en haar vocals . ‘Emotie’ nam dus een belangrijke rol in.
Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; in haar onwennige positie op het podium beet ze makkelijk van zich af . De stroomstoten die ze toediende, boden dynamiek, levendigheid en scherpte!
In de bis smeulden de broeierige uptempo riffs duidelijk na, “Kiss to your twin” , “Blackout” en natuurlijk “Jezebel” (van E. Piaf btw). Door het warme onthaal kwam ze solo terug en kregen we een pakkende “The devil” bovenop .
Spijtig genoeg wordt het tweede album wat in de kiem gesmoord; onterecht, gezien Calvi een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
